facebook-icon

กาสะลอง นักเขียนนิยายอีโรติก

ตอนที่ 29 สิ่งที่รออยู่ข้างหน้า...

ชื่อตอน : ตอนที่ 29 สิ่งที่รออยู่ข้างหน้า...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2560 22:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 29 สิ่งที่รออยู่ข้างหน้า...
แบบอักษร

เปลวยังคงประคับประคอง เอาใจใส่ ดูแลพริมไม่ห่าง

ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าได้ตำแหน่ง ‘องครักษ์พิทักษ์เธอ’ มาตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แต่ว่าเต็มใจ…และสุขใจที่ได้ทำหน้าที่นี้

ระหว่างเดินลงมาตามไหล่ทางที่ลาดชัน มือของเปลวที่คอยหยิบยื่นความช่วยเหลือและความห่วงใยให้กับพริมมาตลอดทาง คอยฉุด คอยรั้ง และเอื้อมรับกันมาตลอด กระทั่งฝ่ามือของเธอและเขา…สอดประสานเข้าด้วยกันในที่สุด ต่างรับรู้ถึงความอุ่นซ่านและความรู้สึกที่ส่งถึงกันและกัน จากรอยห่างระหว่างนิ้ว…ที่สอดประสานจนไม่เหลือช่องว่าง

เสียงกึกก้องของมวลน้ำปริมาณมหาศาลที่ตกพร่างลงมาจากหน้าผาสูงชัน กระทบลานหินที่เคลือบไว้ด้วยตะไคร่สีเขียวอยู่เบื้องล่าง ก่อนจะลาดลงเป็นลำธารใส เชื่อมต่อกับเวิ้งน้ำขนาดใหญ่ กระเพื่อมพลิ้วอยู่ไม่ไกล แม้จะอยู่ในระยะที่สายตามองไม่เห็น แต่ความชุ่มเย็นจากละอองของมัน ก็บอกได้ว่ากำลังใกล้เข้าไปทุกที

“เสียงน้ำตก…”

หญิงสาวรำพึงเบาๆ ทั้งที่ล่วงรู้ก่อนหน้าด้วยซ้ำว่าจะเจอน้ำตกข้างหน้า บางขณะ…สัมผัสก็ไวเหนือมนุษย์ ทำให้พริมได้กลิ่นน้ำ ได้ยินเสียงมองมันในระยะไกลเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะได้ยิน

หญิงสาวเริ่มรู้สึกสงสัยในความเปลี่ยนแปลงนี้…

หากยังเก็บงำเอาความสงสัยนั้นไว้เพียงลำพัง ไม่แพร่งพราย ในสิ่งที่เหนือธรรมชาติที่เธอไม่เคยเชื่อ…แต่กำลังพิสูจน์มันอยู่เงียบๆ

พรานชรากวาดสายตาสำรวจไปรอบราวป่า

จากที่เห็น นับว่าชัยภูมิของมันเหมาะที่จะพักแรม แม้จะมีอันตรายอยู่บ้าง ตามที่เหล่าพรานผู้ชำนาญไพรทั้งหลาย ต่างรู้กันดีว่าการตั้งที่พักแรมใกล้แหล่งน้ำนั้นค่อนข้างสุ่มเสี่ยง เลี่ยงได้ควรจะหลีกเลี่ยง โดยเฉพาะในฤดูฝนที่มีน้ำมาก อาจต้องเผชิญกับน้ำหลากและดินโคลนถล่ม

ทว่าหลังจากเงยหน้าขึ้นมองเมฆมองฟ้า มองหาฝูงมดง่าม ฝูงมดดำที่ยังเดินอ้อยอิ่ง เรื่อยเอื่อย ไม่มีทีท่ากระตือรือร้นว่าจะขนไข่หนีน้ำแต่อย่างใด ก็ยิ่งทำให้พรานขะยีมั่นใจที่จะพักแรมยังสถานที่แห่งนี้

“คืนนี้เราจะพักแรมกันที่นี่”

เปลวตัดสินใจ ภายหลังจากได้สำรวจด้วยสายตาคร่าวๆ และปรึกษากับลุงพรานว่าจะตั้งเต็นท์นอนในหุบเขาที่ซ่อนตัวเงียบเชียบอยู่กลางผืนป่าแห่งนี้

เสียงดังอึกทึกกึกก้อง ยิ่งใกล้เข้ามา แม้จะยังมองไม่เห็นสายน้ำ หากเสียงที่ดังสนั่นหวั่นไหวของมันและไอเย็นจากละอองที่ลอยอวลอยู่ในบรรยากาศ ก็เร่งเร้าความสนใจ เรียกร้องให้ทุกเท้า ก้าวไปตามทิศทางของมันด้วยความอยากเห็น

สายตาคมกริบของเปลว กวาดไปตามทิศทางของเสียงน้ำที่โครมครืนอยู่ไม่ไกล

ที่เบื้องหลังพุ่มไม้ใหญ่ แลเห็นมวลมหาศาลของน้ำที่ตกลงจากที่สูง เมื่อกระทบลานหินเบื้องล่าง จึงลอยกระเซ็นเป็นไอละออง แผ่กระจายกินบริเวณกว้าง ลำแสงสุดท้ายใกล้พลบค่ำของดวงตะวัน สาดข้ามสันเขาลงมาอย่างได้จังหวะ วาดโค้งรุ้งลางๆ เป็นภาพงามเอาไว้เหนือลำธารเบื้องล่าง ท่ามกลางเสียงกัมปนาทของน้ำ

“สวยเหลือเกิน”

หญิงสาวรำพึงเบาๆ ตะลึงกับภาพของสายน้ำสีขาวที่โรยลงมาจากหน้าผาสูงเสียดเมฆ ที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า สีขาวของน้ำตัดกับสีเขียวของผืนป่าและสีน้ำตาลหม่นของหน้าผาทะมึนอย่างเห็นได้ชัด หญิงสาวสูดลมหายใจรับเอาความสดชื่นของผืนป่า จ้องมองสายน้ำที่ปรากฏขึ้นราวกับภาพนิมิต ไม่ได้ลดหลั่นสลับสล้างกันเป็นเชิงชั้นเหมือนน้ำตกทั่วๆไป แต่ทิ้งตัวลงมาเต็มแรงจากชะง่อนผา ที่แนวของมันเหมือนถูกตัดปาดเอาไว้ สายน้ำแทบจะตั้งฉากเก้าสิบองศากับผืนฟ้า เป็นความงามอันมหัศจรรย์ใจ และน่าประหวั่นพรั่นพรึงในเวลาเดียวกัน

ใกล้เข้าไปที่ลำธาร

พรานขะยีก้าวนำหน้าเข้าไปสำรวจแอ่งน้ำเบื้องหน้า ลำธารสีมรกต น้ำใสจนแลเห็นก้อนหินและทรายที่เบื้องล่าง ความลึกของมัน ประมาณว่าไม่น่าจะเกินหน้าอก

“ในชีวิตพรานที่ผ่านมา…เข้าป่านับครั้งไม่ถ้วน เพิ่งรู้ว่าบริเวณนี้มีน้ำตก…ก็ตอนแก่จวนเจียนจะเข้าโลงมะรอมมะร่อ” พรานเฒ่าว่า ขณะกวาดสายตาสำรวจรอยทรายรอบๆแอ่งน้ำนั้นไปมา ก่อนจะอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ

แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง กับสิ่งที่เห็น

“ไอ้ลาย…!!!” พรานขะยีตะลึงกับรอยเท้าที่ฝากเอาไว้บนพื้น เพราะขนาดของมันที่ใหญ่มาก เหมือนจงใจวางน้ำหนักตัวลงเต็มอุ้งเท้า รูปรอยของเท้าที่ประทับเอาไว้บนพื้นซึ่งเป็นดินอ่อน จึงค่อนข้างสมบูรณ์ ชัดเจนว่าเป็นรอยเท้าเสืออย่างไม่ต้องสงสัย ไม่ใช่รอยเท้าของพวกสัตว์เท้ากลีบขนาดใหญ่จำพวกกระทิงหรือควายป่าอย่างแน่นอน

“ชัดแล้วว่าที่สะกดรอยตามเรามาคือเสือ”

ทรงกลดสรุป

พรานเฒ่าขมวดคิ้ว…ก่อนจะตอบ

“มันไม่ได้สะกดรอยตามเรา  เพราะจากร่องรอยที่เห็น บอกว่ามันมาถึงที่ตรงนี้ก่อนหน้าที่เราจะมาด้วยซ้ำ เหมือนมันรู้ว่าเรากำลังจะไปไหน”

พรานขะยีก้มมองร่องรอยสดใหม่ที่ไอ้ลายเพิ่งทิ้งเอาไว้ไม่นาน

“เสือสมิง…!!!”

พรานเฒ่าพึมพำออกมาเบาๆ

พริมถึงกับสะดุ้ง คำว่า ‘เสือสมิง’ กึกก้องอยู่เต็มสองหู

(ฝากเรื่องใหม่ที่กำลังจะลงขายอีบุ๊คด้วยนะครับ)

.............................................................................................................................................................................

................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว