email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ให้โอกาสได้ไหม

ชื่อตอน : ให้โอกาสได้ไหม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2560 00:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ให้โอกาสได้ไหม
แบบอักษร


​"ทิชา อย่าเอาแต่เงียบได้ไหม " ไอศูรย์พยายามตามง้อคนตัวเล็กแต่ทว่าเธอใจแข็งซะเหลือเกินไม่ยอมฟังเหตุผลเขาท่าเดียว

​"แล้วคุณอาจะให้หนูพูดอะไรคะ " หญิงสาวมองหน้าเขา

​"ก็ฉันถามว่าเธอจะโกรธฉันแบบนี้ไปตลอดเลยเหรอ อย่างน้อยฟังฉันอธิบายหน่อยก็ยังดี...."

​"แล้วการที่หนูมานั่งฟังคุณอาพูดไม่ได้แปลว่าหนูรอฟังคำอธิบายอาหรอกเหรอ ถ้ายังงั้นหนูก็จะไม่ฟังก็ได้ค่ะ" เด็กสาวทำท่าจะลุกขึ้น ไอศูรย์รีบดึงตัวเธอไว้ก่อนจะพูด

​"ฉันรู้นะว่าเธอโกรธฉันมากที่ฉันคิดจะฆ่าลูกในท้องของเธอ....ฉันมันโง่ไงเลยคิดได้แค่นั้นแต่ฉันแค่กลัว...กลัวว่าการที่เธอมีลูกกับคนเลวๆอย่างฉันมันจะทำให้เธอต้องเสื่อมเสีย..."  เขาเริ่มอธิบายให้เธอฟัง คนตัวเล็กนิ่งฟังในสิ่งที่เขาพูด

​"ฉันเสียใจมากและก็สับสนมาก...จนกระทั่งฉันหลงผิดไปใช้ยานรกพวกนั้น...."

​"ยานรก...คุณอาติดยาเหรอคะ"  ทิชาหันมามองหน้าชายหนุ่ม เขาถอนหายใจก่อนจะพยักหน้ายอมรับ

​"ฉันสับสน...ไม่รู้จะหาทางออกยังไงเลยพึ่งยาพวกนั้น แต่สุดท้ายมันก็กลับกลายเป็นว่า...ฉันเกือบทำลายชีวิตเธอและลูกของเราไปจริงๆ" ไอศูรย์รู้สึกผิดอย่างมากที่เขาขาดสติไปในตอนนั้น

​"หนูไม่รู้หรอกนะคะว่าที่คุณอาเล่ามามันเป็นเรื่องจริงรึเปล่าแต่คุณอาทำลายทุกอย่างพังไปหมดแล้ว...มันสายเกินไปแล้วค่ะคุณอา มันกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว" ทิชาบอกเขา เธอไม่อาจทิ้งผู้ชายแสนดีอย่างดรัณได้ลงคอหรอกนะ...

​"ฉันรู้...ทิชา ฉันขอได้ไหมให้ฉันได้ทำหน้าที่ดูแลเธอกับลูกในฐานะที่ฉันเป็นพ่อ...นะ ทิชา ถ้าสุดท้ายแล้วเธอจะไม่เลือกฉันก็ไม่เป็นไร " คนตัวสูงพูด เขายินดีจริงๆถ้าเกิดสุดท้ายแล้วคนที่เธอเลือกเป็นดรัณ....มันก็ไม่เป็นไร....

​"คุณอาจะดิ้นรนไปเพื่ออะไรคะ...เรื่องของเรามันจบแล้ว" หญิงสาวว่า เธอพยายามที่จะไม่ใจอ่อนให้กับผู้ชายใจร้ายแต่ทำไมยิ่งเห็นว่าเขาสำนึกผิดเธอก็ยิ่งสงสารเขาแบบนี้...

​"ขอเวลาฉันแค่อาทิตย์เดียว...ทิชา แค่อาทิตย์เดียวถ้าเธอหมดรักฉันแล้วจริงๆ ฉันจะยอมให้เธอกลับไปหาดรัณ" เขาบอก ขอแค่นี้จริงๆ....แค่เธอให้โอกาสเขาทำหน้าที่พ่อและสามีที่ดีให้กับเธอก็พออย่างน้อยมันก็อาจจะพอมีหวังขึ้นมาบ้างแม้จะเป็นไปได้น้อยก็ตามที

​"...... " หญิงสาวเงียบลงไป ไอศูรย์จึงปล่อยให้คนตัวเล็กคิดทบทวนอยู่ตามลำพัง ทิชากุมหน้าตัวเองก่อนจะถอนหายใจ ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากให้โอกาสเขาได้อยู่ดูแลลูกของเขาแต่...เธอกลัวใจตัวเอง หัวใจที่มันคอยบอกมาตลอดว่าคนที่เธอคิดถึงและรักมาตลอดคือใคร... แต่สุดท้ายหัวใจส่วนลึกก็ตอบเธอว่าเธอควรจะลองให้โอกาสเขาดู...เพราะอย่างน้อยมันก็เป็นการทดสอบตัวเธอว่าเธอยังอยากอยู่ด้วยกันกับเขารึเปล่า...



​"แก ชวนฉันมาทำไมเนี่ยมีแต่ผู้ชายอ่ะ" ไข่หวานบ่นเมื่อออกมานัดเจอเพื่อนสมัยเรียนมัธยมที่ผับเล็กๆย่านชานเมืองแห่งหนึ่ง

​"แหม...ก็นี่มันผับนี่จ๊ะ จะให้มีแต่ผู้หญิงได้ไงล่ะหรือว่าแกยังไม่หายกลัวผู้ชายยะ"

​"อือ...." ไข่หวานพยักหน้ารับ เพื่อนสาวถอนหายใจก่อนจะโอบไหล่เธอแล้วชี้ไปทางบาร์เดี่ยวที่มีแต่ผู้ชายนั่งอยู่เพียบ

​"เดี๋ยวฉันจะพาแกไปรู้จักนะ มานี่เร็ว" เพื่อนลากเธอไปทันที ไข่หวานรีบแกะมือเพื่อนออกเธอทำหน้ายังกับจะร้องไห้

​"แก ฉันกลับก่อนนะ ฉันปวดหัวอ่ะ" คนตัวเล็กรีบพูดรัวๆแล้ววิ่งออกมาข้างนอกโดยไม่ทันระวังจึงชนเข้าให้กับร่างสูง

​"โอ๊ย....ฮือ เจ็บอ่ะ"  ไข่หวานร้องโอดครวญ มือใหญ่ยื่นมาตรงหน้าเธอ คนตัวเล็กจึงเงยหน้าไปมองก่อนจะเห็นว่าเป็นดรัณ

​"อ้าว น้องไข่หวาน... มาได้ไงครับ" ดรัณถามคนตัวเล็ก ไข่หวานไม่ตอบเธอก้มหน้าก้มตาก่อนจะพยายามลุกขึ้นเองแต่ก็ล้มลงไปแบบเดิม

​"ให้พี่ช่วยนะครับ" คนตัวสูงจะเข้ามาประคองแต่เธอตวาดใส่เสียงดังจนเขาผงะไป

​"อะ...เอ่อ ขอโทษค่ะ ฮือ...ได้โปรดอย่ามายุ่งกับฉันเลยค่ะ ขอร้องนะคะ" หญิงสาวพูดแล้วพยายามลุกขึ้นเองอีกรอบแล้วเดินออกไปเองทั้งๆที่ขากะเผลก ชายหนุ่มมองตามอย่างนึกเป็นห่วงเขาจึงแอบตามเธอไปเงียบๆ... ไข่หวานเดินมาคนเดียวตามถนนเพราะตัวเธอดันลืมเอากระเป๋าเงินวางไว้บนโต๊ะที่ผับ

​"ฮือ...ทำไมถึงซวยแบบนี้นะ บ้าบอจริงๆเลยยัยไข่หวาน" เด็กสาวเดินบ่นไปตามเรื่องก่อนที่เธอจะเสียหลักล้มอีกรอบเพราะข้อเท้าเริ่มจะอักเสบเนื่องจากเธอใช้งานมาก

​"ไหวไหม " ดรัณเข้ามาดูอาการเธอทันที  ไข่หวานรีบเขยิบห่างเธอก็รู้นะว่าเขาไว้ใจได้แต่เธอก็กลัวอยู่ดี....

​"พี่ตามฉันมาเหรอคะ" เธอถามเขา

​"ใช่ พี่ตามเรามา พี่เห็นว่าเราเจ็บขาก็เลยคิดว่าจะพาเราไปส่งบ้าน " เขาพูด

​"ขอบคุณค่ะ แต่ทางบ้านของฉันไม่ได้ไกลมากเดินอีกสักพักก็ถึงแล้ว" เธอบอกเขา

​"ถ้าเป็นตอนที่เราปกติน่ะมันอาจจะใกล้แต่ตอนนี้เราข้อเท้าเจ็บอยู่นะ... ดูสิ บวมเชียว" คนตัวสูงพลิกข้อเท้าหญิงสาวดูก่อนจะบอก ไข่หวานมองเขาด้วยอาการใจสั่น นี่เราเป็นบ้าอะไรอีกล่ะเนี่ย...เขาก็แค่ห่วงเพราะเราเป็นเพื่อนภรรยาของเขาก็เท่านั้นเอง

​"ให้พี่ไปส่งนะครับ เราคงลุกไม่ไหวพี่คงต้องอุ้มเราไปที่รถแล้วล่ะ" ชายหนุ่มว่า เด็กสาวทำหน้าตกใจ อุ้มเลยเหรอ แค่เขามาแตะตัวเธอยังจะบ้าตายเลย...ไม่นะ ไม่เอาอ่ะ

​"ฉันเดินไปเองดีกว่าค่ะ โอ๊ย...."  คนตัวเล็กดื้อพยายามจะลุกเองแต่ก็ไม่ไหว ดรัณเห็นแบบนั้นจึงตัดสินใจเอาผ้าเช็ดหน้าของตนมาผูกตาเธอเอาไว้ เด็กสาวได้แต่งงกับการกระทำของเขา

​"ถ้าเธอไม่เห็น...เธอก็คงไม่เป็นอะไร คิดซะว่าพี่เป็นคนที่เธอคุ้นเคยก็ได้..." ดรัณพูดก่อนจะช้อนร่างเธอขึ้น ไข่หวานรู้สึกได้ว่าถูกเขาอุ้มแต่ก็มองไม่เห็นอะไรเลย ร่างเล็กแอบอมยิ้มในความเป็นสุภาพบุรุษและมีน้ำใจของร่างสูง ทิชาเพื่อนของเธอช่างโชคดีจริงๆที่มีสามีดีแบบนี้...

​"ไม่กลัวพี่แล้วใช่ไหมครับ" เสียงทุ้มดังขึ้นอีกครั้ง เธอรู้สึกว่าเสียงรอบๆตัวเธอหายไปหรือว่าเขาจะพาเธอเข้ามาในรถแล้วกันนะ...

​"ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่ดรัณ " ไข่หวานเอ่ยขอบคุณเขา ร่างสูงเอื้อมมือไปปลดผ้าผูกตาเธอออก หญิงสาวชะงักเมื่อสบสายตาเข้ากับสายตาคมของชายหนุ่มเข้าอย่างจัง...ดรัณส่งยิ้มมาให้เธอก่อนจะเอาผ้าเก็บใส่ที่เดิม ในยามนี้ไข่หวานรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังจะไข้ขึ้น

​"แล้วบ้านไข่หวานไปทางไหนล่ะ พี่จะได้ไปส่งถูก อ้าว...ไข่หวาน " คนตัวสูงหันมาอีกทีก็พบว่าเธอสลบไปแล้วเรียบร้อย ดรัณยิ้มขำ สงสัยโรคกลัวผู้ชายของคนตัวเล็กจะแก้ได้ยากซะแล้ว...แล้วแบบนี้เธอจะมีแฟนได้ยังไงกันนะ ไข่หวาน


​"โอ๋ๆๆ ไม่ร้องนะครับคนเก่ง" ไอศูรย์กำลังปลอบน้องไอด้าที่อยู่ๆก็ร้องไห้กลางดึก ทิชาเองก็พยายามทำให้ลูกเงียบแต่ไอด้าก็เอาแต่ร้อง

​"สงสัยเธอคงจะคิดถึงพี่ดรัณน่ะค่ะ " ทิชาว่า

​"นี่ ไอ้ดรัณมันมาสนิทกับหนูมากเลยเหรอ ไม่ได้การล่ะพ่อต้องเอาปืนไปยิงมันทิ้ง" เขาพูดกับลูกสาวตัวน้อย ทิชาเอามือตีแขนเขาทันที

​"พูดอะไรแบบนั้นคะ เดี๋ยวลูกจะจดจำอะไรที่ไม่ดี เอาลูกมาให้หนูเลยค่ะ" ทิชาแย่งตัวไอด้ามาอุ้มก่อนที่เธอจะกล่อมจนตัวน้อยหยุดร้องไห้และหลับไปในที่สุด

​"ไอด้าเป็นแบบนี้ตลอดไหม" ไอศูรย์ถามคนตัวเล็กที่เพิ่งวางลูกน้อยให้นอนในเตียงเด็กเล็ก

​"ไม่ค่ะ ปกติแกเป็นเด็กดีไม่เคยงอแงกลางดึกเลย คงจะแปลกที่...แปลกคนด้วย" เธอหันมาพูดใส่เขาทำเอาชายหนุ่มหน้าเหวอ

​"อ้าว...นี่ฉันเป็นพ่อเขานะ มาแปลกอะไรล่ะ ไอ้ดรัณสิแปลกไม่ใช่พ่อยังจะสาระแนมาดูแลลูกชาวบ้านอีก"

​"ถ้าคุณอาพูดว่าพี่ดรัณอีกทิชาจะหอบลูกหนี" ทิชาพูดขึ้นมาเพราะเริ่มไม่พอใจที่คนตัวสูงเอาแต่ว่าดรัณ ไอศูรย์จึงเงียบก่อนจะกอดเอวเมียรักแล้วหอมแก้มเธอ

​"ไม่พูดแล้วก็ได้ งั้นเราไปนอนกันเถอะเนอะมันดึกมากแล้ว" เขาบอกก่อนจะพาคนตัวเล็กไปนอน ทิชามองเขาก่อนจะหยิบหมอนข้างมากั้นไว้ตรงกลาง

​"ห้ามล้ำเส้นนะคะ " เด็กสาวพูดแล้วล้มตัวลงนอน ไอศูรย์ได้แต่นอนมองเมียเด็ก อยากจะกอดก็ทำไม่ได้...ชีวิตไอ้ไอทำไมถึงได้แย่แบบนี้วะเนี่ย



​ก็เพราะคุณอาไอทำตัวเองไงคะเลยต้องเป็นแบบนี้ ถถ  ส่วนคู่พี่ดรัณกับน้องไข่หวานก็น่ารักซะเหลือเกิน ดีใจมากๆที่รีดอ่านล่ะมาคอมเม้นต์กันเยอะแยะ ขอบคุณนะคะ  แล้วก็เป็นกำลังใจให้รีดที่เป็นโรคกลัวผู้ชายเหมือนน้องไข่หวาน ยังไงก็สู้ๆต่อไปเนอะไม่แน่นะรีดอาจจะเจอคนดีๆแบบพี่ดรัณบ้างก็ได้  ยังไงก็ฝากติดตามกันต่อไปด้วยนะจ๊ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว