facebook-icon

กาสะลอง นักเขียนนิยายอีโรติก

ตอนที่ 25 กงเล็บสวาท... ออกัสซั่มแบบเลือดซิบ...

ชื่อตอน : ตอนที่ 25 กงเล็บสวาท... ออกัสซั่มแบบเลือดซิบ...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2560 09:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25 กงเล็บสวาท... ออกัสซั่มแบบเลือดซิบ...
แบบอักษร

ในวินาทีที่กงเล็บจากอุ้งเท้าขนาดใหญ่นั้นกำลังจะตะปบลงข้างลำคอ เปลวก็ส่งแรงกระแทกกระทั้นอันหน่วงหนักจากบั้นท้าย ส่งท่อนลำรักละเลียดลึกเข้าสู่กลีบเนื้อที่กำลังบดเบียดเสียดสี ระเบิดความเสียวซ่านระลอกใหญ่เข้าสู่กระแสความรู้สึก เสียววาบปลาบลึก แทรกซึมไปทุกสรรพางค์ แผ่นหลังของหญิงสาวลอยร่อนไปกระแทกกับลำต้นของไม้ใหญ่เต็มแรงอีกครั้ง

ในสถานการณ์ที่เธอและเขากำลังช่วงชิงความมีชัย

ชายหนุ่มรุกคืบโดยที่ไม่รู้ว่าชีวิตของตนกำลังตกอยู่ในความเป็นและความตายเท่าๆกัน

รู้แต่ว่าอยากเร่งบดบั้นท้ายเข้าใส่…กระทั่งตัวตนของเขาละเลียดลึกเข้าไปจนสุดลิ่มลำรักอีกครั้ง

“โฮววว…”

หญิงสาวสะดุ้งเฮือก ปริ่มว่าจะขาดใจ ส่งเสียงครางคำรามจนลั่นป่า กงเล็บที่เงื้อง้าง ถึงกับผงะค้างและหดกลับเพราะความสะท้านที่ชายหนุ่มกำลังมอบให้ เมื่อถึงที่สุดของความพยายามกลั้นเกร็ง ความอุ่นร้อนจากลาวารักของเปลวก็ฉีดซ่านเข้าสู่ร่างกายของเธอเต็มแรงปรารถนา  

หล่อนสะบัดใบหน้าสวย ต่อสู้กับจิตใต้สำนึกของตัวเองอย่างสับสน พยายามปฏิเสธความสุขที่ชายหนุ่มกำลังหยิบยื่นให้ว่าเธอไม่ได้ต้องการมัน ทั้งที่ภายในพูเนื้อแอ่งนั้นยังคงกระตุกตอดสอดสลับ ซึมซับความอุ่นร้อนและบีบรัดความคึกแข็งของเขาเอาไว้ไม่คลาย

ในจังหวะที่หญิงสาวเหมือนจะขาดใจ

เปลวทำท่าว่าจะถอยถอน แต่กลับป้อนมันเข้าไปลึกแรงกว่าเก่า

“โฮวว…โฮกก”

เสียงครางปนคำราม ดังลั่นไปทั้งผืนไพร

เขาเป็นฝ่ายชนะหล่อน

ร่างกายของเธอราวจะแตกสลาย เสี้ยวความคิดแล่นขึ้นมา

‘เธอพลาดที่ไม่ฝังกงเล็บก่อนที่อารมณ์จะเตลิดเลยมาถึงตอนนี้’

“ผมมีความสุขเหลือเกิน”

ชายหนุ่มละล่ำละลัก ใบหน้าหล่อเหลาครึ้มเคราค้อมเข้าหาพุ่มทรวงอวบใหญ่ จูบไซร้สองเต้าทรวงที่กำลังเหวี่ยงไหว ฟอนฟัดหน่วงหนัก ก้มลงเลียไล้ปลายถันที่แดงเด่นอยู่ในแสงจันทร์ ริมฝีปากร้อนผ่าวครอบครองเต้าทรวงเอาไว้ไม่ยอมปล่อย พร้อมๆกับค่อยๆบดสะโพกเข้าหาพูเนื้อหนีบแน่นอีกครั้ง

ในเสี้ยววินาทีที่เต็มไปด้วยความสะท้านปนทรมาน

‘ไม่นะ…ไม่ๆๆๆ…ต้องไม่ฆ่าเขา’

หญิงสาวพร่ำเตือนตัวเองอยู่ในใจ ผลักร่างของชายหนุ่มจนผงะหงาย แยกตัวตนที่กำลังประสาน…ออกจากกันทันที

หล่อนพยายามยับยั้งตัวเองอยู่ในใจ กำลังต่อสู้กับอำนาจบางอย่าง…‘มันสั่งให้ฆ่าเขา’

เมื่อร่างของเปลวกระเด็นกระดอนออกไปนอนหงายอยู่บนกองใบไม้แห้ง หล่อนก็โจนทะยานออกไปจากที่ตรงนั้น

ด้วยความรวดเร็วเหลือเชื่อ

“พริม...!!!”

เปลวยังนอนหงายอยู่บนกองใบไม้ ตะโกนตามหลังด้วยความตกใจ มองตามร่างของพริมที่ปราดออกไปรวดเร็วเหลือเกิน ทิ้งตนเอาไว้กับความงุนงงสงสัยและสับสน

คำถามมากมายผุดพรายขึ้นในใจ นึกสงสัยว่าในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังดำเนินไปด้วยดี

‘มันเกิดอะไรขึ้นกับหล่อน’

“รอผมด้วย” เขาตะโกน

เมื่อตั้งสติได้ รีบควานหาเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ วิ่งตามหลังหญิงสาวไปด้วยความรวดเร็ว

เช้าตรู่ แลเห็นริ้วหมอกสีขาวลอยเป็นสายอยู่ไกลๆ ท่ามกลางผืนไพรที่เพิ่งผ่านพ้นค่ำคืนอันชื้นเย็นมาได้ไม่นาน กลางคืนในผืนป่าดิบ ช่างเต็มไปด้วยความเหน็บหนาว มืดมิดราวกับดวงอาทิตย์ได้สาบสูญไปจากโลกใบนี้

ภายใต้ถุงนอนนุ่มอุ่น หญิงสาวขยับพลิกเรือนกายละมุนเบาๆ เปลือกตารียาวรูปทรงคล้ายผลอัลมอนด์ขยับเปิดช้าๆ ดวงตากลมใสที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้แพขนตายาวระยับ ค่อยๆขยับเบาๆ หรี่รับแสงอรุณแรกที่สาดลอดก้านกิ่งของผืนป่าลงมาบางๆ

“นายควรจะปลุกเธอได้แล้ว”

ทรงกลดกล่าวกับเปลวที่ยืนเลียบๆเคียงๆอยู่ข้างเต็นท์นอนของพริมด้วยความห่วงใย

“ปล่อยให้เธอนอนอีกสักครู่ก็ได้”

เปลวเข้าใจดีว่าพริมคงอ่อนเพลียมาก หลังจากเหตุการณ์ไม่คาดฝัน เป็นอุบัติรักที่ทำเอาผืนป่าสะเทือนเลื่อนลั่น เหตุการณ์ที่ร่องรอยของความสุขยังพราวอยู่ในแววตาหวานเชื่อมของเปลว

ทรงกลดจ้องมองใบหน้าของเพื่อนรัก

เช้านี้เปลวดูผ่อนปรนต่อกฎระเบียบของการเดินทางลงไปมากจนน่าแปลกใจ แถมยังตื่นขึ้นมานั่งผิวปากชมนกชมไม้แต่เช้ามืด ‘เกิดอะไรขึ้นกับเปลว?’

ทรงกลดนึกสงสัยในความเปลี่ยนไปของเพื่อนสนิทคนนี้

เสียงนกที่ร้องเพลงอยู่ใกล้ๆ เสียงสนทนาจากลูกหาบที่กำลังเตรียมความพร้อมเพื่อออกเดินทางต่อ กลิ่นควันจากกองฟืนที่ไหม้มอด ตลอดจนเสียงสนทนาเบาๆ เสียงผิวปากอย่างอารมณ์ดีของเปลว สิ่งเหล่านั้นช่วยปลุก และบอกให้หญิงรู้ว่าเวลาเช้ามาถึงแล้ว และเธอตื่นสายกว่าคนอื่นๆ

 ในมุมที่สูงขึ้นไปของผืนป่า ตรงยอดไม้ซึ่งเปรียบเสมือนหลังคาป่า ใบและยอดอ่อนผลิใหม่ที่อาบเคลือบด้วยหยาดน้ำค้างมาทั้งคืน ชูขึ้นรับแสงสีทองของดวงตะวัน ก้านกิ่งที่แตกสะพรั่ง ชูขึ้นด้วยอาการโหยหาแสงแดดอ่อนที่จำเป็นสำหรับการเติบโตของมัน สีเหลือง เขียว และสีแดงของใบไม้ช่วยแต้มแต่งผืนไพรให้มีสีสัน

ดอกไม้ป่าหลากหลายสายพันธุ์ อวดดอกดาษดื่นอยู่ในพุ่มกอที่ใบของมันมีรูปทรงแปลกๆ ผิดแผกจากผืนป่าทั่วไป กลิ่นหอมของมันอบอวลไปทั้งราวไพร รวยรินอยู่ในลมหายใจของยามเช้าตรู่ ท่ามกลางผืนไพรที่มากไปด้วยมนต์เสน่ห์

‘เช้าแล้วหรือนี่?’ หญิงสาวหยัดร่างขึ้นจากความง่วงงุน แปลกใจที่ตื่นมาพบว่าเหตุใด…ร่างกายจึงไร้เสื้อผ้า?

หล่อนพยายามคิด ทบทวนถึงเหตุการณ์เมื่อคืน…ว่าเกิดอะไรขึ้น

ทว่าสมองก็ตื้อมึนไปหมด รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว มือน้อยๆของหญิงสาวยกขึ้นเคาะศีรษะของตนเบาๆ คิดอะไรไม่ออก ก่อนจะพาตัวเองออกมาจากถุงนอนช้าๆ ทว่าสายตาก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เห็น เมื่อมีรอยจางคล้ายคราบเลือดเปรอะอยู่ที่ถุงนอนผืนนั้น

‘เลือด!!!’

หญิงสาวใจหายวาบ เพราะความรู้สึกเจ็บแสบ แปลบที่หน้าขา ในตอนที่ขยับตัว พยายามนึกทบทวนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ภายหลังจากเข้านอน แต่…พยายามทบทวนเท่าไรก็นึกไม่ออก คล้ายกับว่าความทรงจำส่วนนั้นมีพลังบางอย่างพยายามปิดกลั้นมันไว้ พลังที่หญิงสาวไม่อาจเข้าใจได้ว่ามันคืออะไร?   

(ฝากเม้นทักทายกันบ้างนะครับ... จะได้มีกำลังใจ Up ขอบคุณที่ติดตามอ่านนิยายแปลกๆ ของนักเขียนเพี้ยนๆ คนนี้)

(ฝากอีบุ๊ค "มาลี 14" ด้วยนะครับ ที่ MEB ครับ)

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว