คุณเลขาครับ อย่าลาออก

กลิ่นกาแฟอเมริกาโน่ไม่ใส่น้ำตาลโชยอบอวลในห้องทำงานกว้างขวางบนตึกสูงระฟ้า ‘พรีม’ วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานของประธานบริหารอย่างแผ่วเบาและไร้ที่ติเหมือนอย่างที่เคยทำมาตลอดสามปี

สายตาคมกริบของ ‘คีริน’ ละจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ มองตามร่างระหงในชุดทำงานเรียบร้อยเชยตาที่กำลังจะเดินหันหลังกลับออกไป

ทว่า... ฝีเท้าของเธอกลับหยุดลง พรีมหันกลับมาพร้อมกับซองจดหมายสีขาวสะอาดตาในมือ ก่อนจะวางมันลงข้างแก้วกาแฟอย่างสุภาพ

"นี่คืออะไรคุณพรีม?" คีรินเลิกคิ้ว น้ำเสียงเรียบนิ่งทว่าทรงพลังตามแบบฉบับเจ้าคนนายคน

"ใบลาออกค่ะท่านประธาน"

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันทันที คีรินขมวดคิ้วแน่น แววตาที่เคยราบเรียบไหววูบไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาตามเดิม เขากอดอก เอนหลังพิงเก้าอี้หนังราคาแพง

"อยากอัปเงินเดือนงั้นเหรอ? หรือมีบริษัทอื่นเสนอตำแหน่งที่ดีกว่าให้? ลองบอกตัวเลขมาสิ" สำหรับเขา พรีมคือเลขาจอมเนี้ยบที่เป็นเหมือน 'อวัยวะ' ชิ้นสำคัญในการทำงาน เขาคิดว่าเธอไม่มีวันไปไหน และไม่มีใครแทนที่เธอได้

พรีมคลี่ยิ้มบาง... รอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา แววตาของเธอนิ่งสนิท ทว่าข้างในกลับสั่นคลอนด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้มาตลอดสามปี

ต่อให้รักมากแค่ไหน... ถ้าเขาไม่เคยมองเธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง มันก็ไม่มีความหมายอีกต่อไป

"ดิฉันต้องการลาออกไปใช้ชีวิตของตัวเองค่ะ ไม่เกี่ยวกับเรื่องเงิน" พรีมสบตากับชายหนุ่มที่เธอแอบรักหมดหัวใจเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความเด็ดเดี่ยว "ตามกฎบริษัท ดิฉันจะทำงานส่งต่องานให้อีกสามสิบวัน หลังจากนั้น... ดิฉันขอตัวค่ะ"

คีรินมองตามบานประตูที่ปิดลง หัวใจของเขากระตุกวูบอย่างประหลาด ความมั่นใจที่มีมาตลอดพังทลายลงในพริบตา ความรู้สึกกลัวว่าจะไม่มีเธออยู่ข้างกายเริ่มเกาะกินใจทีละน้อย