< รายละเอียด

ทดลองอ่าน

รักอำพราง ( ภาคพิเศษ : หมอเกมส์xน้ำค้าง )​

แพรสีนิล
0.0
<
>
(น้ำค้าง x เกมส์ ) - ตอนที่ 1 ทำเมิน?

ตอนที่ 1 ทำเมิน?

ร่างอ้อนแอ้นก้าวฉับ ๆ ออกมาจากใต้ตึกของมหาวิทยาลัยด้วยความมั่นใจ ริมฝีปากบางยกยิ้มน้อย ๆ เมื่อได้รับเสียงแซวหยอกเย้าและสายตาสนอกสนใจจากเหล่ารุ่นน้องเฉกเช่นทุกครั้ง

พลันรอยยิ้มหวานก็ฉีกกว้างขึ้น หลังมองเห็นร่างสูงของใครบางคนกำลังยืนพิงตัวรถสปอร์ตสีแดงเพลิงซึ่งจอดรออยู่ด้านหน้าของตึก

แสงแดดยามบ่ายแก่ ๆ ที่สาดผ่านรอยแยกของใบหน้าตกลงมากระทบเสี้ยวหน้าที่ดูเรียบเฉยไร้ความรู้สึก อีกทั้งเสื้อเชิ้ตยังถูกปลดกระดุมลงมากกว่าสองเม็ดเพราะอากาศที่ร้อนอบอ้าวจนเผยให้เห็นแผงอกขาว ๆ นั่น ส่งผลให้เขาดูหล่อเหลาคมคายและแสนเร้าใจไปพร้อม ๆ กัน

“อ่อยอีกละ!”

น้ำค้างเอ่ยค่อนขอดก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าเข้าไปหาชายหนุ่มมากขึ้น เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ตัวแล้วชักสีหน้าไม่พอใจ เมื่อสัมผัสได้ว่าเขากลายเป็นจุดเด่นและดึงดูดความสนใจจากสาว ๆ ที่นี่จนเกินจำเป็น

ฮึ! คนนี้ของฉันย่ะ!

น้ำค้างคิดในใจ รีบปรับสีหน้าให้กลับมาร่าเริงแล้วร้องทักทายเสียงใส ก่อนจะกระโจนเข้ากอดร่างสูง โดยไม่สนใจเลยว่าตัวเองกำลังตกเป็นเป้าของสายตาอยากรู้อยากเห็นกี่สิบคู่

“คิดถึงจังงงงง”

การแสดงตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างเปิดเผยของเธอทำเอาใครหลาย ๆ คนที่กำลังเมียงมองคนทั้งคู่อยู่ ถึงกับรู้สึกเหมือนถูกหักอกกลาย ๆ ในทันที

เพราะน้ำค้าง ถือได้ว่าเป็น 1 ในสาวฮอตที่ติดอันดับของคณะก็ว่าได้ ส่วนชายหนุ่มผู้มาใหม่ก็มีหน้าตาหล่อเหลา แต่งกายดูดี มีรถสปอร์ต มองแค่แวบเดียวก็รู้ว่าโปรไฟล์ไม่ธรรมดา!

“รอหนูนานไหม”

“นาน! พี่บอกแล้วไงว่าวันนี้พี่ไม่ว่าง”

เกมส์บ่นอุบพลางปัดมือเล็กออกจากรอบคอ หากไม่โดนเจ้าหล่อนโทรตามทุกสิบนาที มีหรือที่เขาจะยอมมาปรากฏกายในสถานที่แบบนี้ ทั้งร้อนทั้งวุ่นวาย พอ ๆ กับนิสัยของเจ้าหล่อนเปี๊ยบ!

“ก็ได้ ๆ รอบหน้าหนูอ้อนให้พี่อาร์มมารับแทนก็ได้ อยากเจออยู่พอดี!”

“ฮึ!”

เกมส์เค้นหัวเราะในลำคอ มองเด็กสาวที่ยืนกอดอกทำหน้าแง่งอนตรงหน้าแล้วส่ายหัวไปมา จากนั้นจึงจับเธอยัดเข้าไปในรถยนต์คันหรูแล้วขับออกมาจากมหาวิทยาลัยก่อนที่จะมีใครบางคนงอแงไปมากกว่านี้

น้ำค้างย่นจมูกใส่คนฟอร์มจัดด้วยความหมั่นไส้ ปากบอกไม่ว่าง ไม่มา แต่สุดท้ายก็เห็นขับรถมารับเธอที่มหาลัยทุกรอบ ต่างจากบางคนที่เสนอตัวแทบจะทุกวันโดยที่เธอไม่จำเป็นต้องหลอกล่อให้เสียเวลา

มือเล็กดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้เรียบร้อยก่อนเอนตัวไปพิงไหล่พลขับอย่างออดอ้อน ริมฝีปากบางลอบยิ้มสมใจเมื่ออีกฝ่ายทำเพียงถอนหายใจเบา ๆ แต่ไม่ได้ผลักไสเธอออกอย่างครั้งก่อน ๆ

“ตกลงเรื่องพี่อาร์มนี่มันยังไงแน่คะ ทำไมวันก่อนถึงต่อยตีกับพี่นัทได้”

“ใครบอกเธอ?”

“ใครตีกับพี่นัท ก็คนนั้นแหละค่ะ”

“ฮึ! ยอกย้อนเก่งนะ”

“ก็วันก่อนพ่อเล่าให้ฟังว่าพี่อาร์มไปที่บ้าน หน้าตาฟกช้ำดำเขียวเยอะเชียว หนูก็เลยโทรคุยกันนิดหน่อย แล้วตกลงนี่พี่อาร์มคืนดีกับพี่นัทแล้วใช่ไหมคะ”

“ก็คงงั้น”

เกมส์ตอบอย่างไม่ใส่ใจนักพลางขยับตัวด้วยความอึดอัด ในใจได้แต่นึกภาวนาให้ถนนโล่งเพื่อจะได้ถึงจุดหมายปลายทางเร็ว ๆ เพราะขืนอยู่ด้วยกันนานเกินไป เขาเกรงว่าเธอจะสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างที่ดันผงาดขึ้นมาไม่รู้จักเวล่ำเวลา

“ขยับออกมาไปหน่อยก็ได้มั้ง”

“ไม่!”

ยิ่งเขาพยายามผลักไส น้ำค้างก็ยิ่งหมั่นไส้แล้วทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม

มือเล็กสอดเข้ามากอดท่อนแขนแกร่งแล้วขยับตัวเข้าไปใกล้มากขึ้น ก่อนจะเปล่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมาอย่างชอบใจเมื่ออีกฝ่ายหันมาตวัดสายตาดุดันใส่

เกมส์ตั้งใจจะหันไปดุในพฤติกรรมก๋ากั่น ทว่าถ้อยคำต่าง ๆ ก็หลุบหายไปในลำคอพร้อมกับน้ำลายเหนียวหนืดในทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับเนินเนื้อขาวอวบของเด็กสาว ซึ่งโผล่พ้นรอยแยกของสาบเสื้อนักศึกษาออกมา

“ฮื้มมม อืมมม”

เกมส์ขบกรามแน่น กระแอมไอเบา ๆ แล้วเบือนหน้าหนีสิ่งล่อตาล่อใจ พยายามตั้งสติและเพ่งสายตาไปยังถนนเบื้องหน้า แต่ดูเหมือนใจที่แสนอกุศลจะไม่ยอมเชื่อฟัง เพราะมันดันหยุดคิดฟุ้งซ่านไม่ได้สักที

สัมผัสอ่อนนุ่มและกลิ่นกายธรรมชาติผสมกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ คล้ายแป้งเด็กที่โชยออกมาจากร่างอ้อนแอ้นของเด็กสาว ทำเอาท่อนลำยิ่งพองขยายใหญ่ขึ้นจนคับแน่นเต็มกางเกง

น้ำค้างขมวดคิ้วเข้าหากันแล้วเงยขึ้นมองเสี้ยวหน้าของพลขับด้วยสายตาแปลกใจ ที่เดี๋ยวก็ถอนหายใจ เดี๋ยวก็กระแอมไอถี่ยิบจนผิดสังเกต

“เป็นอะไรคะ คอแห้งเหรอ หิวน้ำไหม?”

“หิว ... หิวนม เฮ้ย! ไม่! ไม่หิว! พี่ไม่หิวอะไรทั้งนั้น!”

ใจที่ยังคงหมกมุ่นบวกกับภาพจินตนาการที่ผุดอยู่ในหัวเต็มไปหมด ทำให้เกมส์หลุดพูดในสิ่งที่กำลังคิดออกมาอย่างเผลอไผล ก่อนที่เจ้าตัวจะสะดุ้งได้สติแล้วเลิ่กลั่กบอกปัดเสียงเข้ม

“ไม่หิวก็ไม่หิวสิ จะทำเสียงดังทำไมเนี้ย”

น้ำค้างถามกลับด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ยืดตัวขึ้นพร้อมกับใช้ศีรษะโขกเข้าที่สันกรามของอีกฝ่ายเบา ๆ เป็นการหยอกเย้า ก่อนจะขยับตัวลงมานอนซบไหล่ของอีกฝ่ายอีกครั้ง

“แล้วมะรืนนี้พี่เกมส์จะไปเชียงใหม่ด้วยกันไหมคะ”

“ถ้าเจอก็แสดงว่าไป ถ้าไม่เจอก็แสดงว่าไม่ได้ไป”

“กวนตีน!”

น้ำค้างโพล่งคำด่าออกมาอย่างสุดกลั้น ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเวลาถามอะไร แต่เธอมักไม่เคยจะได้คำตอบดี ๆ จากเขาเลยสักครั้ง แถมปีหลัง ๆ ดูเหมือนเขาทำหมางเมินและพยายามจะตีตัวออกห่างจากเธอจนน่าแปลกใจ

“ฮึ!”

เกมส์หัวเราะในลำคอ แล้วยกมือขึ้นเขกที่หน้าผากนูนเบา ๆ ไม่ได้ถือสาหาความในความปีนเกลียวของเด็กสาว แต่เพราะอยากจะทำโทษที่เธอพูดจาไม่ดีก็เท่านั้น

น้ำค้างย่นจมูก ทำหน้ามุ่ยอย่างขัดใจที่ถูกทำร้ายร่างกายแต่ยังไม่ยอมคลายมือจากท่อนแขนแกร่ง ดวงตาชำเลืองมองหน้าปัดของนาฬิกาข้อมือแวบหนึ่งแล้วนึกคำนวณเวลาที่ต้องอยู่บนท้องถนนไปด้วย

อืมมม ดูจากปริมาณรถที่ติดแล้ว คงมีเวลานอนสักชั่วโมง

“ถึงแล้วปลุกหนูด้วยนะ”

น้ำค้างทิ้งข้อความไว้สั้น ๆ ขยับตัวให้อยู่ในท่วงท่าที่สบายขึ้น ก่อนจะผ่อนลมหายใจแล้วหลับตาลงอย่างช้า ๆ

กลิ่นน้ำหอมเย็นสดชื่นจากกายแกร่ง เปรียบเสมือนตัวช่วยชั้นดีที่ขับกล่อมให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย จึงทำให้เธอผล็อยหลับไปภายในเวลาไม่กี่นาที ทิ้งให้เกมส์ทำหน้าที่พลขับต่อไปโดยมีเสียงเพลงที่เปิดคลอทิ้งไว้อยู่เป็นเพื่อน

เกมส์ส่ายหน้ายิ้ม ๆ ด้วยความเอ็นดูในความขี้อ้อน เขารอจนแน่ใจว่าเจ้าหล่อนน่าจะหลับสนิทไปแล้ว อาศัยจังหวะที่การจราจรติดขัดเสียจนไม่ขยับเขยื้อน ค่อย ๆ ดันร่างอ้อนแอ้นให้ขยับไปพิงนอนที่เบาะข้างคนขับดี ๆ

มือหนาปลดเสื้อคลุมที่มักพาดทิ้งไว้บนรถมาคลุมท่อนล่างให้อย่างเบามือ ไม่ใช่ว่าเป็นสุภาพบุรุษอะไรหรอก แต่เพราะความขาวของขาเรียว ๆ คู่นั้น มันคอยแต่จะก่อกวนและดึงดูดสายตาเขาอยู่ตลอดเวลาต่างหาก

@บ้านตระกูลตั้งเจริญกุล

รถสปอร์ตคันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดด้านหน้าทางเข้าของตัวบ้านที่มาบ่อยจนสามารถหลับตาเดินได้อย่างคุ้นเคย

เกมส์เอื้อมมือไปปลดเข็มขัดนิรภัยออกจากตัว ก่อนจะโน้มไปทอดมองดวงหน้าของคนขี้เซาที่ยังหลับใหลใกล้ ๆ ด้วยสายตาที่อ่อนลง

มือหนาหยิบปอยผมที่หล่นมาปรกใบหน้าขึ้นทัดหู เพียงแค่ปลายนิ้วสากสัมผัสเข้ากับความนุ่มนิ่ม ใจก็เกิดความปรารถนาขึ้นมาอีกแล้ว

เขาลากปลายนิ้วไล้ไปตามพวงแก้มเนียนใส ก่อนวนมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อที่มีเพียงลิปกลอสใส ๆ เคลือบอยู่

พลันใจแกร่งก็เต้นแรงขึ้นเล็กน้อยขณะที่ใช้ปลายนิ้วสัมผัสกลีบปากอวบอิ่มนั้น ในหัวนึกจินตนาการไปแล้วล่วงหน้าว่าหากเขาใช้ปากสัมผัส มันจะให้ความรู้สึกดีขนาดนั้นไหนกัน

“เฮ้ออ ยังไงดีวะ”

เกมส์พึมพำถามตัวเองแผ่วเบา แววตาสะท้อนความร้อนแรงออกมาอย่างลืมตัว เขาลอบกลืนน้ำลายลงคอเอื้อกใหญ่เมื่อความรู้สึกอยากกลืนกินคนตรงหน้าเริ่มทวีความรุนแรงมากขึ้น

แต่เพียงแค่นึกคิด ร่างกายที่แสนซื่อสัตย์ก็เคลื่อนไหวไปอย่างที่ใจต้องการเสียแล้ว!

ปลายจมูกโด่งกดฝังเข้าที่พวงแก้มนุ่มพลางส่งเสียงครางเบา ๆ ด้วยความพึงพอใจ กลิ่นกายสาวกระตุ้นให้ท่อนลำที่สงบไปเมื่อชั่วโมงก่อน ตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้งอย่างง่ายดาย

“อ๊าส์ ทำไมเธอต้องเป็นน้องไอ้นัทวะ”

เมื่อนึกถึงข้อเท็จจริงที่ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้ข้อนี้ เกมส์ก็กดความปรารถนาในใจลงแล้วดึงตัวกลับมานั่งหลังตรงตามเดิม แต่ไม่วายเหลือบตากลับไปมองริมฝีปากอวบอิ่มนั่นอีกครั้งตาปรอยด้วยความเสียดาย

หลังปรับอารมณ์ตัวเองอยู่พักใหญ่ ทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ ยกเว้นก็แต่ท่อนล่างที่กล่อมยังไงก็ไม่ยอมลง เขาจึงต้องละไว้ก่อนแล้วหันไปเขย่าต้นแขนของเด็กสาวพร้อมกับร้องเรียกเบา ๆ

“น้ำค้าง”

“....”

“น้ำค้าง ถึงบ้านแล้วว”

“อื้ออ”

คนขี้เซาขานรับแผ่วเบา แต่กลับชักสีหน้าหงุดหงิดใส่แล้วผ่อนลมหายใจหลับต่ออย่างสบายอกสบายใจโดยไม่มีทีท่าว่าจะตื่น

ป็อก!

เสียงดีดหน้าผากดังลั่นรถ พร้อม ๆ กับความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วหน้าผาก ปลุกให้คนที่กำลังฝันหวานว่ากำลังออกเดตกับหนุ่มไอดอลสุดหล่อจากแดนกิมจิสะดุ้งเฮือกสุดตัว

“อื้อออ เจ็บนะ!”

น้ำค้างร้องงอแง ยกมือขึ้นลูบคลำหน้าผากที่เริ่มแดงเป็นปืนป้อย ๆ พลางตวัดสายตาขุ่นเคืองไปมองค้อนเจ้าของการกระทำหยาบคาย

ปลุกดี ๆ ก็ได้ไหม!? ทำไมถึงชอบกลั่นแกล้ง ทำไมถึงชอบทำตัวไม่ดีกับเธอนักนะ!

“ถึงบ้านแล้ว! ไป ๆ ลงไปได้แล้ว”

ใจดวงน้อยเจ็บแปลบเมื่อถูกเจ้าของรถเอ่ยไล่อย่างไร้เยื่อใย เธอหยิบเสื้อคลุมที่วางอยู่บนหน้าตักขึ้นมาแล้วปามันใส่หน้าอีกฝ่ายด้วยความโกรธเคือง ก่อนจะผลุนผลันลงจากรถไป

รถยนต์ออกตัวไปอย่างรวดเร็วจนฝุ่นตลบ น้ำค้างได้แต่อ้าปากค้างที่เกมส์ทำเมิน กระทืบเท้าเร่า ๆ ขัดใจเมื่ออีกฝ่ายยังจะยื่นมือออกมาโบกไปมาพร้อมส่งเสียงหัวเราะร่าอย่างยียวนซ้ำเติม

แววตาลุกวาวด้วยความขุ่นเคืองที่ชายหนุ่มมักทำตัวสองมาตรฐานกับเธอเสมอ ๆ มันน่าน้อยใจนัก! พลันความคิดบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัวอย่างกะทันหัน

น้ำค้างหยุดคิดเพียงนิด ก่อนที่มือเล็กจะรีบกดพิมพ์ข้อความหากลุ่มเพื่อนสนิทแล้วแจ้งนัดแนะเสร็จสรรพ สายตาตื่นเต้นจ้องมองข้อความตอบกลับในกลุ่มแล้วรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้นบนใบหน้า

ฮึ! บ่ายเบี่ยงทำปากแข็งไปเถอะพี่เกมส์ อยากจะรู้นักว่าพี่จะหนีใจตัวเองไปได้อีกนานแค่ไหน!