facebook-icon

กาสะลอง นักเขียนนิยายอีโรติก

ตอนที่ 12 พระเจ้าช่วยกล้วยทอด... คิดไม่ถึง...

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 พระเจ้าช่วยกล้วยทอด... คิดไม่ถึง...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2560 09:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 พระเจ้าช่วยกล้วยทอด... คิดไม่ถึง...
แบบอักษร

‘ช่างคิดได้’ เปลวนึกขำในอารมณ์สุนทรีย์ของเพื่อน

ก่อนที่ทั้งสองจะกรอกน้ำสีอำพันลงลำคอไปอย่างง่ายดาย ความสุขสะท้อนวิบวับอยู่ในประกายตาของกันและกัน สองหนุ่มกำลังดื่มด่ำ ล่ำลาแสงสีวิถีเมือง ก่อนจะไปสัมผัสวิถีป่าในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าที่กำลังจะมาถึง

ดอยแม่สะเรียง

เช้าวันรุ่งขึ้น นกฝูงใหญ่ชักแถวบินเรียงเป็นสายสีดำ เคลื่อนเป็นขบวนไปตามกันบนผืนฟ้าทะมึนหม่น พระอาทิตย์ยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้า แลเห็นเพียงริ้วเรืองของแฉกฉายประกายฉาน ย้อมสีทองอร่ามเอาไว้ที่ตีนฟ้าเบื้องทิศตะวันออกของโค้งเขาทะมึนที่ทอดตัวเหยียดยาวมาจากเทือกเขาถนนธงชัย เหมือนงูตัวสีเขียวเข้ม ยาวใหญ่ ที่เลื้อยสลับทับซ้อน พาดผ่านผืนแผ่นดินพม่า คดเคี้ยวมาถึงไทย  

ที่หมู่บ้านเล็กๆที่อยู่ชายขอบของประเทศ

พรานขะยีและลูกหาบอีกสองคนตื่นแต่เช้าตรู่ ออกมายืนรออยู่ที่ราวป่า ตามเวลาที่เปลวและทรงกลดได้นัดหมายเอาไว้ว่าจะมารวมตัวกันที่จุดนัดพบแห่งนี้ ก่อนที่จะออกเดินทาง

“ยังไม่มาอีกหรือลุง” ลูกหาบคนหนึ่งเอ่ยถามพรานเฒ่า

“คงอีกประเดี๋ยว…ตีนฟ้ายังไม่เปิด” พรานขะยีตอบเรียบๆ

แม้ไม่มีนาฬิกาข้อมือให้มอง แต่ก็ประมาณเวลาได้จากดวงตะวันที่ยังไม่โผล่พ้นทิวเขา

“ลุงเคยไปมาแล้วใช่ไหม?”

ลูกหาบที่ชื่ออะย่วย เอ่ยถามกับพรานผู้มากประสบการณ์ด้วยความอยากรู้

นับเป็นโอกาสอันดีของมันที่ได้ร่วมทางกับพรานขะยีที่ผู้คนให้ความเชื่อถือว่าเรื่องป่าเรื่องไพร พรานชราผู้นี้ รอบรู้ไม่เป็นรองใคร

“เคย” พรานขะยีพยักหน้า

“ลุงคงรู้จักสุสานสาละวินดีกว่าใคร” กะจาเอ่ยขึ้นบ้าง

“สุสานสาละวินกับข้า เหมือนคนที่รู้จักกันมาก่อนก็จริง…หากจะนับด้วยความกว้างใหญ่ไพศาลของมัน เท่าที่ข้าได้เคยรู้จักมัน…ก็แค่เพียงผิวเผิน แค่กระผีกของผืนป่า ข้ายังไม่นับเป็นความคุ้นเคย…ไม่สนิทสนม”

พรานขะยีกล่าวราวกับว่าสุสานสาละวินนั้นเป็นมิตรสหายคนหนึ่ง ที่ยังไม่รู้จักกันลึกซึ้ง หรืออีกนัยก็เป็นมิตรที่เอาแน่นเอานอนไม่ได้ คุ้มดีคุ้มร้าย ผีเข้าผีออก

“ได้ยินมาว่าที่นั่นน่ากลัว” อะย่วยเสริมขึ้นเบาๆ

“แล้วเอ็งกลัวไหมล่ะ?” พรานขะยีหรี่ตาถาม

“มันก็น่ากลัวอยู่นะลุง” กะจาตอบอ้อมๆแทนน้องชาย

“พวกเอ็งยังไม่เคยไป…แล้วทำไมคิดว่ามันน่ากลัววะ”

พรานขะยีหมวดคิ้ว แกล้งตีสีหน้าสงสัย

“สุสานสาละวิน เป็นนิทานก่อนนอนที่พ่อเล่าให้ฟังมาตั้งแต่เด็กจนโต” กะจาตอบ

“พ่อเอ็งก็ไม่ใช่พราน…แปลกที่มันรู้เรื่องป่าสาละวิน”

พรานขะยีกว้างขวางในละแวกนั้น รู้จักไปถึงพื้นเพและเครือญาติของกะจาและอะย่วย  

“พ่อบอกว่านิทานที่พ่อเล่า มีเค้ามูลมาจากความจริง ไม่งั้นก็คงไม่มีคนกล่าวถึงมันมาจนถึงทุกวันนี้หรอกลุง” อะย่วยหาเหตุผลมาเสริมคำกล่าวของตน ซึ่งพรานขะยีก็ไม่ค้าน

“ไม่แปลกหรอก! หากคนที่เล่าจะไม่ใช่คนที่รู้จริง…เพราะคนที่รู้จริง คงไม่มีโอกาสกลับออกมาเล่า” คำกล่าวของพรานเฒ่าชวนให้ขนลุกพิลึก

“ว่าแต่เอ็งกลัวหรือเปล่าวะ?” พรานขะยีลองหยั่งใจลูกหาบสองคนดูอีกครั้ง

“กลัว”

มันสองคนแทบประสานเสียงตอบ  

“เพราะความที่พวกเอ็งไม่รู้ พวกเอ็งก็เลยสร้างภาพขึ้นมาในความคิดโดยไม่รู้ตัว เป็นมโนภาพที่วาดขึ้นจากความกลัวทั้งสิ้น  กลัวทั้งที่ไม่รู้ว่ากลัวอะไร?” พรานชราพูดให้คิด

อะย่วยกับกะจาหันมามองตากัน

“สุสานสาละวินมันมีหลายมิติ…ถ้าโชคดี เอ็งอาจจะประทับใจ หลงใหลในความงดงามของมัน เพราะมันเป็นผืนป่าที่มีชีวิต มีมนต์เสน่ห์ เหมือนข้าที่ครั้งหนึ่งเคยหลงใหลจนอยากทิ้งลมหายใจเอาไว้ที่นั่น หรือถ้าโชคร้าย!...พวกเอ็งก็อาจได้สัมผัสอีกด้านของมัน…อีกมิติที่อาจจะทำให้พวกเอ็งเสียขวัญจนร้องไห้ อยากกลับบ้านวันละหลายๆครั้ง หรือซ้ำร้ายไปกว่านั้น…เอ็งอาจต้องทิ้งชีวิตเอาไว้ที่นั่น”

ทัยทีที่พรานเฒ่ากล่าวจบ ไอ้สองคนหันมามองตากันเลิ่กลั่กอีกครั้ง นิ่งฟังอยู่นาน…หากก็ยังสับสนว่าเป็นคำปลอบหรือเป็นคำขู่?

“ที่ลุงพูด…มันออกจะน่ากลัวอยู่นะ” อะย่วยกล่าว

“ขนลุก” กะจาเสริม ยกมือขึ้นลูบต้นแขนของตนไปมา

แววตาของสองพี่น้องที่จ้องมองหน้ากัน เห็นพ้องต้องกันว่าเรื่องที่เพิ่งได้ฟังจากปากของพรานชรานั้นน่ากลัว

“อีกไม่นาน…เอ็งจะได้พิสูจน์ด้วยตัวของพวกเอ็ง”

พรานขะยีกล่าวทิ้งท้ายเอาไว้ พร้อมกับคว้าถุงยาเส้นที่พันเอาไว้ที่ชายพกขึ้นมาช้าๆ มวนใบตองแห้งที่ฉีกเอาไว้เป็นแผ่น ดึงยาเส้นกลิ่นฉุนฉุยที่รวมอยู่ในถุงเดียวกันนั้น ห่อมันด้วยใบตองแห้ง แล้วม้วนเบาๆอย่างใจเย็นด้วยความชำนาญ

“มากันละ” พรานขะยีกล่าวขึ้นลอยๆ พลางล้วงไม้ขีดไฟขึ้นจุดวาบ อัดควันเข้าปอดและพ่นผุยออกมาช้าๆ ยืนมองดูควันสีขาวจางลอยขึ้นเป็นเส้นสาย แทรกไปในมวลอากาศอันเย็นยะเยือกและสายหมอก

ท่ามกลางทะเลหมอกที่โรยตัวลงมาหนาทึบ ความเยียบเย็นยังฝังตัวอยู่ในผืนป่าลึกและเปลี่ยว กลางราวไพรเหมือนห่มเอาไว้ด้วยสีเขียวเข้มของผืนป่า หยาดน้ำค้างของค่ำคืนยังคงค้างอยู่ที่ปลายใบหญ้าเขียว ค้อมโค้งและโยกโยนไปกับแรงลมที่พัดมาทักทายเบาๆ…จะร่วงมิร่วง

จากนั้นไม่นาน เสียงคำรามกระหึ่มจากเครื่องยนต์ดีเซลก็ดังขึ้น

รถแกรนด์เชอโรกีปรากฏขึ้นไกลๆตรงโค้งเขาคดเคี้ยว  แลเห็นฝุ่นสีแดงจากดินลูกรังกรังเกรอะอยู่บนหลังคามาแต่ไกล วงล้อใหญ่หยาบบดผิวถนนซึ่งเต็มไปด้วยหลุมบ่อที่บางหลุมยังมีน้ำและโคลนจากฝนที่ขังคลอ รอแสงแดดมาทำให้ระเหยแห้ง ฝุ่นสีแดงคละคลุ้งเป็นทาง ไล่หลังรถยนต์คันนั้นมาติดๆ

“ทำไมมากันตั้งสาม?”

พรานขะยีพึมพำขึ้นเบาๆ

สายตายาวของพรานเฒ่าที่ยังคงใช้งานได้ดี มองเห็นได้ชัดเจนแม้ในระยะไกล รู้สึกแปลกใจที่เห็นคนมากันสาม

ไม่รู้ว่าเปลวและทรงกลดเดินทางมาพร้อมกับหญิงสาวผู้ว่าจ้าง

“พวกเอ็งสองคนเห็นเหมือนที่ข้าเห็นไหมวะ?”

พรานเฒ่าถาม ชวนให้กะจากับอะย่วยเพ่งมองรถที่กำลังแล่นเข้ามาใกล้

 

ภายหลังจากรถจอดสนิท ทรงกลดก้าวออกมาจากรถ ตะโกนทักทายพรานขะยีและลูกหาบที่ยืนรอท่าอยู่พร้อมเพรียง

ครั้นแล้วจึงแจกจ่ายงานไปตามหน้าที่รับผิดชอบคร่าวๆ ให้ทุกคนเข้าใจ

ลูกหาบเข้าไปจัดการกับสัมภาระ ช่วยกันขนลงมาจากรถ

เปลวกับทรงกลดตรวจดูความพร้อมของปืนผาหน้าไม้ที่เตรียมเอาไว้ป้องกันตัวจากสัตว์ร้าย และศัตรูในผืนป่าที่เต็มไปด้วยภยันตราย

                “นี่คุณพริม…เธอจะร่วมเดินทางไปกับพวกเราด้วย”

ทรงกลดแนะนำหญิงสาวที่กำลังก้าวลงจากรถช้าๆ

แม้พรานขะยีจะขมวดคิ้วน้อยๆ เมื่อรู้ว่าพริมจะร่วมเดินป่าไปกับคณะ แต่ด้วยความที่ไม่ใช่คนพูดมากของแก พรานเฒ่าก็ไม่ได้ซักถามอะไรมากไปกว่านั้น แม้จะนึกแปลกใจ สงสัยที่เปลวและทรงกลดยอมให้ผู้หญิงที่แลดูบอบบางคนนี้ร่วมขบวนไปด้วย 

(ฝากอีบุ๊คเรื่องใหม่ด้วยนะครับ)

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&book_id=53085

#

#

#

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&book_id=53085

 

#

 

# 

(ฝากอีบุ๊คเรื่องล่าสุดด้วยนะครับ)

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&book_id=52654

 

#

https://www.mebmarket.com/ebook-52553-%E0%B8%9A%E0%B8%AD%E0%B8%94%E0%B8%B5%E0%B9%89%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%8C%E0%B8%94%E0%B8%9B%E0%B8%B7%E0%B8%99%E0%B8%94%E0%B8%B8

#

https://www.mebmarket.com/index.php?action=Bo

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว