กลับอีกครั้งค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอละเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ

ตอนที่6 นายมันไม่ใช่คน nc

ชื่อตอน : ตอนที่6 นายมันไม่ใช่คน nc

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ม.ค. 2560 20:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่6 นายมันไม่ใช่คน nc
แบบอักษร

นายมันไม่ใช่คน

 

 

แกร๊ก!

               เสียงประตูห้องของแก้วกันยาถูกเปิดออกอย่างเบามือแต่สำหรับห้องที่เงียบเชียบของเธอมันก็ดังพอที่จะได้ยิน

               "ใคร!" แก้วกันยาพยายามจ้องมองผ่านความมืด

               "เข่งเองจ้ะ" เด็กน้อยรีบรายงานตัว

               "เธอเองเหรอ...เข้ามาทำไมดึกดื่น"

               "คุณยังไม่ได้กินข้าวใช่มั้ย...เข่งเอาข้าวมาให้"

               "เธอเอาข้าวมาให้ฉันงั้นเหรอ"

               "จ้ะ"

               "เจ้านายเธอคงกลัวฉันตายคาห้องสินะ" แก้วกันยายิ้มเยาะกับชะตาชีวิตตัวเอง

               "นายหัวไม่รู้หรอกจ้ะเข่งแอบเอามาให้ คุณรีบกินเถอะนะก่อนที่นายหัวจะมาเห็น" เด็กน้อยวางถาดอาหารลงบนเตียงและเดินไปเปิดไฟ

                "ขอบใจนะ" แก้วกันยาบอกเสียงเรียบพร้อมกับตักข้าวไข่เจียวเข้าปากเมนูง่ายๆที่ประทังความหิวเธอไปได้หนึ่งวัน หญิงสาวมองเด็กน้อยวัยประถมที่ตั้งหน้าตั้งตาเก็บข้าวของที่เธอทำลาย อย่างน้อยบนเกาะนี้ก็ยังพอมีคนดีเหลืออยู่บ้าง

                "เข่งไม่รู้ว่าคุณมีเรื่องอะไรกับนายหัวหรอกนะจ้ะแต่คุณอย่าดื้อกับนานหัวเลยนะ" เข่งออกความเห็นขณะช่วยเก็บกวาดห้องที่ข้าวของกระจายเต็มพื้น

                "นายหัวเธอไม่ใช่เจ้านายฉันซะหน่อยทำไมต้องฟัง" แก้วกันยาย้อนเด็กน้อย

                "นายหัวเป็นคนโมโหร้ายถ้าคุณไม่อยากเจ็บตัวเข่งว่าคุณเชื่อฟังนายหัวดีกว่า"

                 "ฉันจะรับฟังที่เธอเตือนแล้วกันส่วนจะทำได้รึเปล่ามันก็อีกเรื่องนึงนะ" พูดไม่ขาดคำแก้วกันยาก็เห็นอนภัทรยืนอยู่ปากประตูห้อง

                 "ทำอะไร!!!" อนภัทรตวาดเสียงดังเขาเดินผ่านบ้านแก้วกันยาแล้วเห็นไฟเปิดอยู่จึงเข้ามาดูแล้วก็เป็นอย่างที่เห็น

                 "นายหัว..."เข่งลนลานทิ้งของในมือรีบคลานไปนั่งคุกเข่าตรงหน้าเจ้านายพร้อมก้มหน้านิ่ง  

                 "ใครใช้ให้เอาข้าวมาให้ยัยนี่ห๊ะเข่ง!!!" อนภัทรมองเด็กในปกครองด้วยอารมณ์โกรธจัด

                  "เข่งขอโทษนายหัว...เข่งขอโทษ" เด็กน้อยยกมือไหว้กลัวจนตัวสั่น

                  "เลี้ยงเสียข้าวสุกนะเอ็งน่ะ!" อนภัทรยกมือฟาดลงไปที่แขนเด็กน้อยเต็มแรงจนเซล้ม

                   "แก!...จะบ้ารึไงตีเขาทำไมฮะ!" แก้วกันยาปรี่เข้ามาหาเด็กน้อย   "เจ็บมั้ยเข่ง" แก้วกันยาถามอย่างห่วงใย

                    "ถอยไป!!" อรภัทรปรี่เข้ามาเหวี่ยงแก้วกันยาออกไปให้พ้นทาง

                    หญิงสาวล้มลงบนข้าวของที่ตัวเองทิ้งเอาไว้เกลื่อนห้อง

                    "ลุกขึ้นมา!" ชายหนุ่มหันไปสั่งเด็กในปกครองเสียงเข้ม

                     เด็กน้อยค่อยๆยันตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมกับน้ำตาเม็ดโตที่ไหลอาบสองแก้มโดยไม่มีแม้เสียงสะอึกสะอื้นเขาเอามือลูบแขนตรงที่โดนฟาดเบาๆมันเจ็บจนชาแต่ก็ไม่อาจร้องขอความรักความเมตตาจากเจ้านายได้

                   "ต่อไปนี้ห้ามมาที่บ้านหลังนี้อีกถ้าฉันรู้ว่านายขัดคำสั่งฉันจะไล่นายกับแม่ออกจากเกาะนี้!"

                   "ใจดำ!นาย..." แก้วกันยาไม่พอใจ

                   "ไม่ต้องพูด!หุบปากไปเลยเธอน่ะ!!" อนภัทรตวาดใส่หญิงสาว

                   "ครับ" เด็กน้อยรีบพยักหน้ารับปากก่อนที่คนทั้งสองจะมัแากเสียงกันเพราะตน

                   "ออกไปได้แล้ว!"

                   "ครับนายหัว" สิ้นคำสั่งเด็กน้อยก็รีบวิ่งออกจากห้องไปทันที  

                    อนภัทรหันมาเอาเรื่องแก้วกันยาต่อในทันทีเขามองถาดอาหารบนเตียงนิ่งก่อนจะตัดสินใจปัดมันลงจากเตียงข้าวไข่เจียวที่แก้วกันยาพึ่งกินไปได้ไม่กี่คำตกกระจายเต็มพื้น

                   "แกจะบ้ารึไง!" แก้วกันยาปรี่เข้ามาผลักชายหนุ่มด้วยความโมโห

                    "บอกแล้วไงว่าถ้าไม่เก็บห้องก็ไม่ต้องกิน"

                   "แต่ฉันหิวนี่!"

                   "หิวก็ไม่ให้กิน!อวดเก่งนักนี่!"

                   "ไอ้บ้า! อำมหิต โรคจิต บ้าอำนาจ!" แก้วกันยาด่ากราด

                   "หุบปากถ้าไม่อยากโดนลงโทษ!"

                   "จะทำอะไรล่ะเอาสิ!...จะตีฉันเหมือนที่ตีเข่งงั้นเหรอห๊ะ!" แก้วกันยาท้าทาย

                   อนภัทรปรี่เข้ามาหาแก้วกันยาพร้อมกับเหวี่ยงเธอกลับลงไปบนเตียง

                   "แกจะทำอะไร!" หญิงสาวมองอนภัทรอย่างไม่ไว้ใจพลางค่อยๆถอยหนี

                    "ทำไมมองฉันแบบนั้นล่ะคนเก่ง!" อนภัทรคว้าข้อเท้าหญิงสาวเอาไว้และลากขาทั้งสองข้างเข้ามาประชิดตัว  

                   "ไอ้บ้าจะทำอะไรอย่านะ!!!" แก้วกันยาเริ่มกลัว

                   "คิดอะไรอยู่ห๊ะ!" อนภัทรตวาดพลางแกะเชือกที่ข้อเท้าแก้วกันยาออก

                   "แกะทำไม"

                   "ฉันจะย้ายเธอไปที่อื่น" 

                   "ที่ไหน?"

                   "ลุกขึ้น!"

                   "แกะทำไม!...จะไปไหน"

                   "ลุกขึ้น!"

                   "ไม่!!!...ฉันไม่ไปไหนกับนายทั้งนั้น" แก้วกันยายืนยันเสียงหนักแน่น

                   "มานี่!" อนภัทรคว้าข้อมือของหญิงสาวเอาไว้มั่นและฉุดกระชากเธอลงจากเตียงหญิงสาวก็ขัดขืนแต่ชายหนุ่มก็ไม่สนใจ

                   "ไอ้บ้า!...ฉันเกลียดแก" แก้วกันยาโวยวาย

                   "ฉันก็เกลียดผู้หญิงแบบเธอ!"

                   "ไอ้!...ไอ้!..."

                   "หุบปากซะ!น่ารำคาญ!"

                   "ไม่!..."

                    อนภัทรลากแก้วกันยาออกจากบ้านและพาเธอมาที่บ้านอีกหลังซึ่งอยู่ไม่ห่างกันนัก

                    "นายพาฉันมาที่นี่ทำไมอย่าบอกนะว่ากลัวเข่งจะแอบเอาข้าวมาให้อีกเลยย้ายฉันมาอยู่ที่นี่"

                    "คนอย่างเธอปล่อยให้อยู่ไกลหูไกลตาไม่ได้"

                    "หมายความว่าไง"

                    "เธอต้องอยู่ที่นี่กับฉัน!"

                    "ว่าไงนะ! นี่บ้านนายงั้นเหรอ" แก้วกันยากวาดตามองไปรอบๆ

                   "ใช่!ต่อไปนี้เราจะอยู่ด้วนกัน กินด้วยกัน นอนด้วยกัน"

                    "ไม่มีทางฉันไม่อยู่บ้านเดียวกับนายนอนห้องเดียวกับนายเด็ดขาด"

                   "ลืมแล้วเหรอว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์เลือก"

                   "นี่...นายจะจับฉันมาขังที่บ้านตัวเองทำไมฉันเสียงดังนะ ฉันขี้โวยวายด้วยนายให้ฉันกลับไปอยู่ที่เดิมเถอะนะ"

                   "ไม่!"

                   "นี่นาย!"

                   "ไปอาบน้ำได้แล้ว"

                   "ว่าไงนะ!...อาบน้ำ"

                   "ฉันไม่นอนเตียงเดียวกับผู้หญิงเน่าๆหรอกนะ"

                   "นี่นายเป็นบ้าเหรอ!"

                   "เธอเป็นคนทำให้ฉันต้องเปลี่ยนกฏเองเพราะฉะนั้นอย่าโวยวาย"

                    "ยังไงฉันก็ไม่อยู่ที่นี่...ฉันจะกลับ" แก้วกันยาปรี่ไปที่ประตูแต่อนภัทรก็รวบตัวไว้

                     "ไปอาบน้ำ!"

                     "ปล่อยนะ!"แก้วกันยาขัดขืน

                     "ชอบให้ใช้กำลังสินะ" อนภัทรอุ้มแก้วกันยาเดินเข้าห้องน้ำ   "ถอดเสื้อผ้าออกซะ" ชายหนุ่มสั่งจริงจัง

                      "จะบ้าเหรอฉันไม่ถอด!!!"

                      "ถอด!!!" อนภัทรขยับเข้ามาหาพร้อมกับพยายามดึงเสื้อหญิงสาวออกให้พ้นตัว

                      "ปล่อยนะ!" แก้วกันยาพยายามดึงเสื้อลงสู้แรงกับชายหนุ่ม   "ฉันอาบเอง...โอเคมั้ยฉันจะอาบเอง" แก้วกันยายอมแพ้

                      "ก็อาบสิ"

                      "นายก็ออกไปสิ!" 

                      อนภัทรยิ้มแต่ก็ยอมเดินออกจากห้องน้ำ ชายหนุ่มเดินไปเปิดตูเสื้อผ้าหยิบเสื้อยืดออกมาพร้อมกับผ้าเช็ดตัว

ผลัก! 

                     ชายหนุ่มเปิดประตูห้องน้ำโดยไม่ต้องรอให้ใครอนุญาต

                     "กรี๊ด!!!!!" แก้วกันยาหวีดร้องพลางยกมือขึ้นปิดหน้าอกที่เปลือยเปล่าของตนเอง

                      "เสื้อกับผ้าเช็ดตัว" เขาบอกเสียงเรียบเหมือนไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นตกใจ

                      "ก็...วางลงสิ!" แก้วกันยาโวยวาย

                     "ฉันไม่พิษสวาทเธอหรอกอย่ามองฉันแบบนั้น" อนภัทรอดไม่ได้เมื่อเห็นท่าทางหวาดระแวง

                     "ออกไป!" แก้วกันยาผลักชายหนุ่มออกจากห้องและล็อกประตูทันที

                   

                     ผ่านมาเกือบหนึ่งชั่วโมงแต่แก้วกันยาก็ยังไม่ยอมออกจากห้องน้ำอนภัทรรู้ดีว่าเธอจงใจถ่วงเวลาที่จะไม่มานอนเตียงเดียวกันกับเขา

ก๊อกๆ

                    "จะนอนในห้องน้ำเลยมั้ยจะได้เอาผ้าห่มมาให้" อรภัทรตะโกนถามท่ามกลางความเงียบ

                     "..."

                     "แก้วกันยา!...ออกมาเดี๋ยวนี้เลย!' อนภัทรสั่ง

                     เขากอดอกรอเธออยู่หน้าห้องน้ำสักพักหญิงสาวก็ยอมออกมา ชายหนุ่มไล่มองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าเธอสวมเสื้อยืดที่เขาให้เพียงตัวเดียวเท่านั้น

                    "มองอะไร!"

                    "นี่วางแผนยั่วฉันอยู่เหรอ" อนภัทรยิ้มเยอะพลางมองเรียวขาที่โผล่พ้นชายเสื้อ   "ใส่ชั้นในรึเปล่า"

 เพี๊ยะ!!!

                    "หยาบคาย!!!" แก้วกันยาตบหน้าเขาเต็มแรง   "สันดารโจร!"

                    "คิดว่าตัวเองเป็นใครห๊ะ!...วิเศษกว่าคนอื่นเค้าตรงไหนกันแก้วกันยา!" อนภัทรปรี่เข้ามากระชากแขนหญิงสาว

                    "อย่างน้อยฉันก็ไม่ทำตัวต่ำๆแบบนาย"

                    "เธอไม่ได้ทำตัวต่ำหรอก...แต่ใจเธอน่ะมันต่ำแก้วกันยา!!!" อนภัทรเหวี่ยงแก้วกันยาลงบนเตียงอย่างไม่ปราณี   "เอาแต่ด่าว่าฉันว่าเลวว่าต่ำว่าโจรแต่เธอมันก็ไม่ต่างกันครอบครัวเธอมันก็โจรไม่ต่างกัน!"

                    "อย่าลามปามถึงครอบครัวฉัน"

                    "รักครอบครัวจังนะ...แล้วครอบครัวเธอล่ะรักเธอรึเปล่า...หายไปสองวันแล้วมีใครไปแจ้งความรึว่าออกตามหาเธอรึยังนะ"

                    "แก..."

                    "อวดเก่งตบหน้าฉันงั้นคืนนี้ก็หาทางเอาตัวรอดให้ได้แล้วกัน" อนภัทรโถมตัวใส่แก้วกันยา เขากดเธอลงไปนอนโดยมีเขาขึ้นคร่อมตัวเธออยู่   "ลองมีผัวเป็นโจรสักคืนมั้ยล่ะ"

                    "ไอ้เลว...แกมันไม่ใช่คน!" แก้วกันยาเริ่มดิ้น

                   "อย่าหลงคิดว่าฉันหลงสเน่ห์เธอนะ แค่ขาดำๆของเธอมันจะทำให้ฉันคึกคักจนอยากจะจับเธอปล้ำอย่างนั้นเหรอ"

                   "งั้นก็ปล่อยสิ!"

                   "ไม่ปล่อย!...เพราะฉันอยากให้เธอมีผัวเป็นโจรอย่างฉันไง!"

                   อนภัทรดันตัวขึ้นพร้อมกับถอดเสื้อตัวเองออกเขาใช้หว่างขาที่คร่อมทับตัวแก้วกันยาอยู่กดเธอไม่ให้ขยับไปไหน สองมือหญิงสาวจิกตีอนภัทรอย่างไม่ออมมือแต่มันก็ไม่ระคายผิวหนังของอนภัทรเลยแม้แต่น้อย

                  ชายหนุ่มถลกเสื้อยืดของตัวเองที่แก้วกันยาสวมใส่อยู่ขึ้นมาถึงคอเผยให้เห็นหน้าอกอวบที่พอดีมือหญิงสาวไม่ได้สวมชั้นในอย่างที่เขาคิดจริงๆ

                "นอนเตียงเดียวกับผู้ชายแต่ไม่คิดจะใส่อะไรข้างในเลยอย่างนั้นเหรอ" อนภัทรเย้ยหยันพลางขยับตัวลง   "กางเกงในก็ไม่ใส่นี่เธออ่อยฉันงั้นเหรอแก้วกันยา"

                "ไอ้บ้า!...ปล่อยฉันนะ!" แก้วกันยาขัดขืนต่อสู้   เธอนึกตำหนิตัวเองที่ตัดสินใจซักชั้นในตากแล้วต้องมาเจออะไรแบบนี้

                "กลัวเหรอ?" อนภัทรหัวเราะ   "จะร้องให้คนช่วยก็ได้นะชาวบ้านจะได้มาดูตอนเรากำลัง..."

เพี๊ยะ!!!

                "แกมันเลว...เลว! เลว! เลว! เลว! เลว! เลว!" แก้วกันยาด่า

                "ตบฉันอีกแล้วนะแก้วกันยา!"

                "จะทำไม!จะตบฉันเหรอเอาสิ"

เพี๊ยะ!!!

                อนภัทรฟาดมือลงไปบนหน้าของแก้วกันยาบ้าง หญิงสาวนึ่งอึ้งรู้สึกชาไปทั้งหน้าแต่ก็ฝืนกลั้นน้ำตาแสร้งทำเป็นว่าไม่รู้สึกรู้สาอะไร

                "จะท้าให้ตบอีกทีมั้ยล่ะ" อนภัทรเยอะ

                "ก็เอาสิอยากทำอะไรก็ทำโจรเลวๆอย่างแกมันก็ไม่มีจิตสำนึกอะไรอยู่แล้วนี่ต่อให้ฉันคุกเข่าอ้อนวอนหรือกลั้นใจตายไปต่อหน้าก็หยุดการกระทำเลวๆของแกไม่ได้หรอก"

                "พูดได้ดีนี่...งั้นคนเลวอย่างเราสองคนก็เหมาะสมกันแล้วล่ะ" อนภัทรทิ้งตัวลงมาโถมทับแก้วกันยาไว้ใบหน้าของโจรผู้ร้ายซุกไซร้อยู่ตามลำคอ

                "แกสิเลวปล่อยนะ!!!" แก้วกันยาทั้งทุบทั้งดันให้ใบหน้าชายหนุ่มออกห่าง   แต่เขาก็ยังคงด้านทนไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับการกระทำของเธอ

                ร่างหนายังคงจาบจ้วงลวงเกินละเมิดร่างกายและละเมิดหัวใจของเธออย่างไม่ปรานี  

                เธอกำลังจะถูกข่มขืน...

                 แก้วกันยาน้ำตานองหน้าแต่ก็ยังคงออกแรงสู้เพื่อปกป้องร่างกายและศักดิ์ศรีของตัวเอง เธอทุบเธอจิกเธอข่วน สารพัดสิ่งที่คิดว่าทำแล้วจะหยุดเขาได้เธอทำหมดแต่ก็เปล่าประโยชน์กำลังน้อยๆของเธอไม่อาจต้านทานความกักขระของโจรผู้ร้ายใจหยาบได้เลย

                อนภัทรผละออกจากแก้วกันยาเนื้อตัวเขามีรอยแดงทั่วทั้งตัวทั้งรอยเล็บและรอยทุบที แม้เขาจะเจ็บแต่อีกไม่นานรอยพวกนี้ก็จะหายแต่ถ้าเขาสร้างรอยแผลในใจของผู้หญิงอวดดีคนนี้ได้ มันจะคงอยู่กับเธอไปแสนนานยิ่งคิดเขาก็ยิ่งสะใจ

                ชายหนุ่มปลดกางเกงที่สวมใส่ออกเป็นจังหวะที่แก้วกันยาฉวยโอกาสหนี หญิงสาวดีดตัวลงจาดเตียงอย่างรวดเร็วและรีบตรงไปที่ประตูห้อง

                อนภัทรรีบโผเข้าไปคว้าตัวเธอเอาไว้ในทันทีจนล้มลงไปกองที่พื้นด้วยกันทั้งคู่

                "โอ๊ย!..."

                หญิงสาวรู้สึกเจ็บจุกเพราะล้มลงทั้งยืนปลายคางฟาดลงที่พื้นเต็มแรงดีที่คางไม่แตกแต่ก็ได้ลิ้มรสชาติของเลือดเค็มๆเพราะปากแตก

                อนภัทรไม่ได้สนใจใยดีอะไรในตัวอีกฝ่ายเขาจับเธอที่ล้มคว่ำให้นอนหงายหันมาเผชิญหน้ากัน

                 "เจ็บมั้ยล่ะหาเรื่องใส่ตัว" ชายหนุ่มยิ้มเยอะเมื่อเห็นเลือดที่ริมฝีปากของอีกฝ่าย

                 "ไม่ต้องมายุ่ง"

                  "อยากจะทำอะไรกันตรงนี้ก็บอกดีๆสิ"

                  "ใครเขาจะไปอยากห๊ะไอ้โรตจิต!"

                  "จะด่าอะไรตอนนี้ฉันก็ยอมทั้งนั้นแหล่ะทูนหัว" อนภัทรอารมณ์ดี เขากระชากเธอให้ลุกขึ้นและเหวี่ยงกลับลงไปบนเตียงอีกครั้ง   "ถ้าคราวนี้ยังคิดหนีอีกล่ะก็ฉันจะเรียกคนงานทั้งเกาะเข้ามาในนี้เธอจะได้มีผัวพร้อมกันหลายๆคน"

                 "ไอ้เลว!...เกิดมาฉันยังไม่เคยเห็นใครเลวเท่าแกเลย!"

                "ฉันก็ไม่เคยเห็นใครเลวเท่าพ่อเธอเหมือนกัน"

                "อย่ามาลามปามด่าพ่อฉัน"

                "ได้...งั้นฉันจะลงที่เธอคนเดียว"

                อนภัทรโถมตัวใส่แก้วกันยาอีกครั้งมือหนาพยายามกระชากเสื้อที่หญิงสาวสวมใส่ให้หลุดจากตัว

                "อย่านะ!อ๊าย...ไอ้บ้า" แก้วกันยาขัดขืนพยายามดึงเสื้อกลับลงไปที่เดิม

                "งั้นก็ไม่ต้องถอดมันเลยแล้วกัน!" ชายหนุ่มฉีกเสื้อจนขาด

                มือหนาเริ่มบีบขยำเค้นคลึงอกอิ่มพร้อมกับโน้มใบหน้าลงมาซุกซบอยู่ตรงซอกคอ ลิ้นร้อนของเขาลากไซร้ไปทั่วพาลให้หญิงสาวรู้สึกขยะแขยง

                เธอยังคงออกแรงต่อสู้ขัดขืนอย่างเต็มที่สุดที่แรงของผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอจะมีได้อย่างน้อยเขาก็จะไม่จิกด่าเธอในภายหลังว่าสมยอมเอง

                "แกมันไม่ใช่คน!...ไอ้เลว!...แกมันไม่ใช่คน!!!" แก้วกันยากรีดร้องไม่ขาดปาก

                ชายหนุ่มเอี้ยวตัวไปเปิดลิ้นชักหัวเตียงหยิบถุงยางอนามัยออกมาฉีกอยากรวดเร็ว

                "ไอ้บ้าอย่านะ!...แกทำแบบนี้ไม่ได้นะ!!!" แก้วกันยาร้องห้ามพลางถอยหนี

                อนภัทรลากเธอเข้ามาหาตัวดึงเศษเสื้อมามัดมือเธอไว้กับหัวเตียง

                 "แก้มัดเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

                 "คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงได้กล้ามาสั่งฉันห๊ะ!" อนภัทรตะคอก

                 ชายหนุ่มจับขาทั้งสองข้างของแก้วกันยาให้แยกห่างจากกันพร้อมกับดันความเป็นชายแทรกเข้ามาในร่างกายของหญิงสาวช้าๆ

                "โอ๊ย!...เจ็บ!...เอาออกไป!" แก้วกันยาพยายามขยับหนีแต่อนภัทรก็จับเอวเธอเอาไว้

                เขาพยายามดันเข้าไปจนสุดและเริ่มกระแทกกระทั้นอย่างไม่ปรานีปลดปล่อยอารมณ์ความเกลียดชังมายังตัวเธอ ยิ่งเขากระแทกแรงเท่าไหร่แก้วกันยาก็ยิ่งกรีดร้อง

               "อ๊าย!!!...ไอ้บ้าเอาออกไปนะ!" 

               ชายหนุ่มขยับเอวกระชั้นถี่สายตาจับจ้องหญิงสาวที่กรีดร้องและพ่นคำด่าออกมาไม่ขาดปาก อารมณ์รักที่ร้อนแรงเพิ่มขึ้นเท่าทวีตามฝีปากร้ายๆของเธอ

               "อ๊า...เจ็บ" แก้วกันยาเริ่งส่งเสียงครางความเจ็บปวดระคนไปกับอารมณ์ปรารถนา

               เธอกำลังจะยอมแพ้...

               แพ้ให้กับความต้องการของตัวเธอเอง...

               "ครางทำไม...ด่าฉันอีกสิ" อนภัทรยิ้มหยัน

               "ไอ้เลว!...อ๊า...ไอ้โรคจิต" แก้วกันยาจิกด่า

               "ว่าฉันเลวก็อย่ามาเด้งรับฉันสิ!"

               "แก!"

               "ยอมรับเถอะว่าตอนนี้เธอก็อยากให้ฉันเอา" 

               "แกข่มขืนฉัน!...อ๊า..."

               "แล้วไงให้พาไปแจ้งความมั้ย"

               "ถ้าฉันออกไปจากที่นี่ได้...อ๊า...โอ้ว...เมื่อไหร่...ฉันจะลากแกเข้าคุก"

               "เหรอลากตัวฉันออกไปจากหว่างขาเธอให้ได้ก่อนเถอะ!" อนภัทรขยับเอวถี่

               "อ๊า...พอแล้ว...อ๊า..." แก้วกันยาตัวสั่นคลอน

               อุณหภูมิในห้องร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆเสียงบ่นด่ากับเสียงครางดังสลับกันไปไม่ขาดจนร่างหนาซุบลงมาบนตัวของร่างบาง

                

                       

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว