กลับอีกครั้งค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอละเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ

ตอนที่5 นี่มันไม่ใช่ละครน้ำเน่านะ 2

ชื่อตอน : ตอนที่5 นี่มันไม่ใช่ละครน้ำเน่านะ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 766

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ม.ค. 2560 17:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5 นี่มันไม่ใช่ละครน้ำเน่านะ 2
แบบอักษร

นี่มันไม่ใช่ละครน้ำเน่านะ 2

 

 

               "วะ...ว่าไงนะ" แก้วกันยารู้สึกไม่พอใจในข้อต่อรองของคนบ้าอำนาจ

               "จะทำรึไม่ทำ!"

               "ไม่...ฉันแก้วกันยา แสงสุริยา ทายาทธุรกิจร้อยล้านพันล้านนะไม่ใช่ลูกเรือประมงที่นายจะมากดขี่จิกใช้ได้ตามใจชอบ!"

               "แล้วมันช่วยให้เธอหลุดออกไปจากเกาะนี้ได้มั้ยล่ะ"

              "แกก็บอกฉันมาสิว่าจะเอาเงินเท่าไหร่!"

              "เงินซื้อไม่ได้ทุกอย่างหรอกระแก้วกันยา"

              "แต่มันก็ซื้ออิสระภาพของฉันได้ก็แล้วกัน"

              "ฉันยังไม่เคยบอกนะว่าอยากได้เงิน"

              "แก!"

              "ไปลุกไปทำงาน!" อนภัทรกระชากให้หญิงสาวลุกขึ้น

              "ไม่ทำ!" แก้วกันยาสะบัดแขน

              "ในโลกนี้ไม่มีอะไรฟรีหรอกนะ...หรือว่าติดนิสัยชอบลักขโมยของคนอื่นเขามาแบบหน้าด้านๆ" อนภัทรว่ากระทบถึงบุพการีของเธอ

               "ปากนายนี่มัน...เป็นผู้ชายรึเปล่าฮะ" แก้วกันยาหยุดคำด่าไว้ในใจ

               อนภัทรปรี่เข้ามากระชากแขนคนตัวเล็กอีกครั้งสายตาเย็นชาจับจ้องมาที่เธอ เขารู้ดีว่าหญิงสาวคิดอะไรและเขาเองก็ยอมให้เธอคิดแบบนั้นไม่ได้

               "รู้ไว้นะ!...เธอไม่มีสิทธิ์ด่าฉันไม่ว่าต่อหน้าหรือลับหลัง...ด่าในใจก็ไม่ได้!" 

               "เจ็บนะ!" แก้วกันยาพยายามดิ้น

               "แค่นี้เจ็บเหรอ...เจ็บแล้วเหรอ...ลองมีกระสุนสามนัดฝังที่ตัวดูบ้างมั้ยจะได้รู้ว่าคนอื่นเขาเจ็บแค่ไหน"

              "แกพูดอะไรฉันไม่เข้าใจ...อยากจะด่าจะว่าอะไรก็พูดมาตรงๆสิ พูดครึ่งๆกลางๆใครเขาจะรู้"

              "เรายังมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกนานเธอไม่ต้องห่วง"

              "พ่อจะต้องตามหาฉันจนเจอแล้วก็จับโจรอย่างแกเข้าคุก!"

              "เหรอ...มาดูกันว่าฉันกับพ่อเธอใครกันแน่ที่มันต้องไปนอนในคุก!" อนภัทรผลักหญิงสาวให้ออกห่าง 

              "มันก็ต้องเป็นคนเลวๆอย่างแกอยู่แล้วล่ะ" หญิงสาวย้อนในทันที

              "ห่างมือห่างไม้ใช่มั้ยเธอน่ะ!"

              "จะตบฉันเหรอ!...เอาซิเก่งนักนี่เรื่องรังแกผู้หญิงน่ะ!" แก้วกันยาท้าทายอย่างไม่หวั่นเกรง

               "อย่ามาปากเก่ง...แก้วกันยา"

               "นายหัว..." ดิ่งเรียกเจ้านายด้วยเสียงที่หวั่นเกรง แม้เขาจะรู้ดีว่านายหัวเป็นคนแบบไหนแต่เขาก็ไม่เคยเห็นที่จะทำร้ายผู้หญิงมาก่อน   "ใจเย็นนะนายหัว"

               "..." อนภัทรไม่ตอบเขาเลือกที่จะทำงานเพื่อระบายความหงุดหงิดในใจได้ออกแรงเสียบ้างเผื่อว่าอารมณ์หงุดหงิดในใจจะเบาบางลง

                แก้วกันยามองชายสองคนที่ช่วยกันลากอวนขึ้นจากน้ำอย่างขันแข็ง ปลาสารพัดชนิดถูกโยนลงใต้ท้องเรือและอัดน้ำแข็งอย่างดี เขาเป็นเจ้านายของทุกคนบนเกาะนี้แต่สามารถออกเรือทำงานหนักได้เช่นเดียวกับลูกน้องคนอื่นทำให้แก้วกันยารู้สึกชื่นชมเขาอยู่ในใจ

                "นายมันเป็นคนแบบไหนกันแน่!" หญิงสาวถามขึ้นมาลอยๆ

 

              ฟ้าเริ่มสางพร้อมกับเรือประมงที่แล่นเข้าหาฝั่งอนภัทรช่วยไต่ก๋งขนปลาลงจากเรืออย่างขันแข็งต่างจากแก้วกันยาที่นั่งหน้าบึ้งไม่ยอมหยิบจับอะไรเลยสักสิ่งอย่าง

               "นี่เธอหยุดสร้างปัญหาสักนาทีจะได้มั้ยฮะ!" อนภัทรมองแก้วกันยาที่นั่งหน้าบึ้งไม่ยอมขยับตัวไปไหนมาพักใหญ่  

               "....."

               "เป็นอะไรทำสงครามเย็นงั้นเหรอ"

               "โจรอย่างนายรู้จักสงครามเย็นกับเขาด้วยเหรอ"

               "อย่าคิดว่าคนอื่นเขาจะโง่เหมือนเธอสิ"

                "แกด่าฉันเหรอ"

                "ใช่!!!"

                "ไอ้เลว...ไอ้..." 

                แก้วกันยายังด่าไม่จบคำอรภัทรก็อุ้มหญิงสาวพาดบ่าลงจากเรือด้วยท่าทางเบื่อหน่าย เขาผิดเองที่คิดว่าจะกดใช้เธอได้โดยง่ายแต่เธอดื้อด้านกว่าที่คิด

                "อย่าดิ้นไม่งั้นฉันจะจับเธอโยนลงทะเลเดี๋ยวนี้เลย" อนภัทรสั่งเมื่อหญิงสาวบนบ่าเอาแต่แผลงฤทธิ์ไม่หยุดหย่อน

 

 

                ชายหนุ่มพาเธอกลับมาที่บ้านเขาเหวี่ยงเธอลงบนเตียงและจัดแจงมัดเธอไว้อย่างเก่า

                "นี่...เรามาคุยกันดีๆเถอะนะนายบอกฉันสิว่านายจับฉันมาทำไมนายต้องการอะไร นายบอกฉันมาฉันจะหามาให้เราไม่มีความแค้นอะไรต่อกันนี่นานายปล่อยฉันไปเถอะนะ"

                 "...."

                 "นี่...ฉันพูดกับนายอยู่นะว่าไงนายต้องการอะไร"

                 "ชีวิตเธอ!'

                 "วะ...ว่าไงนะ"

                 "ยอมตายมั้ยล่ะ...เธอตายทุกอย่างก็หายกัน"

                 "พ่อฉันไปฆ่าญาติฝ่ายไหนของแกรึไง!" แก้วกันยาย้อน

                 "ฉันสูญเสีย...พ่อเธอก็ต้องสูญเสียเหมือนกัน"

                 "พะ....พ่อไม่มีทางฆ่าใครพ่อฉันไม่เคยทำอะไรแบบนั้น...พ่อจะทำแบบนั้นได้ยังไง...นายอย่ามาหลอกฉัน!!!" แก้วกันยาพยายามบอกตัวเองว่ามันไม่จริงเขาแค่ขู่เธอเท่านั้นเขาปั้นเรื่องทั้งหมดขึ้นมาเพื่อขู่เธอ

                 "เดี๋ยวเธอก็รู้ว่าอะไรจริงไม่จริง" อนภัทรยิ้มเย็นก่อนจะเดินออกไป

                  "นี่!!!...กลับมาก่อน...นี่!!!" แก้วกันยาโวยวายลั่นบ้าน   "นี่มันละครน้ำเน่าเรื่องไหนกัน...จะบ้ารึไงสมัยนี้ยังมีการจับตัวมาแก้แค้นอยู่อีกงั้นเหรอ"

 

                 

                  เข่งยืนรอนายหัวอยู่หน้าบ้านไม่กล้าเดินเข้าไปรบกวนเด็กหนุ่มคิดเอาเองว่าผู้หญิงคนเมืองคนนี้คงไม่ได้เป็นแค่ลูกหนี้แบบที่นายหัวบอกเพราะไม่อย่างนั้นนายหัวเขาคงไม่อุ้มเธอพาดบ่ากลับมาที่บ้านแบบนี้ ซ้ำผู้หญิงคนเมืองก็ไม่มีทีท่าจะเกรงกลัวนายหัวของตนเลยสักนิด

                  "นายหัว..." เข่งเรียกเจ้านายหนุ่มทันทีที่เขาเดินออกมาจากในบ้าน เสียงโวยวายของผู้หญิงคนเมืองดังลั่นจนเด็กหนุ่มหวาดกลัว   "ผีเข้าอีกแล้วเหรอนาย"

                  "ใช่ยัยนี่ผีเข้าผีออก" อนภัทรตอบด้วยรำคาญคนในบ้านที่แผดเสียงดังลั่นโดยไม่นึกจะเกรงใจใคร

                   "นี่เสื้อผ้าที่นายหัวสั่ง" เข่งส่งเสื้อผ้าผู้หญิงให้เจ้านาย   อนภัทรรับมาแต่ก็โยนมันไว้บนเก้าอี้อย่างไม่ใยดี

                   "ไม่เอาแล้วเหรอนายหัว"

                   "เอาไว้นี่แหล่ะผีออกเมื่อไหร่ค่อยว่ากัน" อนภัทรเดินกลับบ้านตัวเองเพื่อไปอาบน้ำ

               

                   เขาไม่รู้ว่าจะทนอยู่กับหล่อนได้นานแค่ไหนผู้หญิงที่แสนจะน่ารำคาญขี้วีนขี้เหวี่ยงโวยวายเสียงดัง ดื้อรั้น ไม่เกรงกลัวใครและปากร้ายเป็นที่สุด แผนการเอาคืนที่เคยคิดไว้ว่าจะทำให้เธอตื่นกลัวคงไม่อาจทำอะไรเธอได้แล้วเขาควรทำยังไงกับเธอดีล่ะ   เขาจับเธอมาแล้วยังไงก็ไม่ปล่อยกลับบ้านง่ายๆแน่สุธีจะต้องเจ็บปวดเสียใจที่สุด...ไม่สิมันต้องเสียใจมากกว่าเขาเป็นร้อยเท่าพันเท่าเพื่อให้สาสมกับหนึ่งชีวิตที่มันพรากไป

 

 

              

               "นี่!....นี่!!!!มีใครอยู่ข้างนอกมั้ย....นี่!!!..."  แก้วกันยาตะโกนลั่นแต่ก็ดูเหมือนเสียงเล็กๆของเธอจะดังไม่เพียงพอที่จะทำให้ใครสนใจ "นี่!!!....ได้ยินกันบ้างม๊ายยย...." แก้วกันยาตะโกนดังขึ้นพลางกว้างปาข้าวของที่อยู่รอบๆตัว

 

เพล้ง!!!!....

 

                เสียงกระจกหน้าปัดนาฬิกาติดฝาผนังที่แตกละเอียด

 

โครม!!!!....

 

               เสียงหักพังของโคมไฟตั้งโต๊ะที่วางอยู่หัวเตียงนอน

 

               แก้วกันยาพยายามทำลายข้าวของทุกอย่างรอบๆตัวหากทำได้มากกว่านี้เธอคงจะต้องเผาบ้านหลังนี้ทิ้งซะให้สิ้นซาก

               "นี่!!!!....อยากให้ฉันเผาที่นี่หรือไงฮะ!" 

      

ปัง!!!!

               "เป็นบ้าอะไรอีกล่ะ!" อนภัทรผลักประตูบ้านเข้ามาก็พบว่าข้าวของทุกอย่างพังเสียหายกระจัดกระจายเต็มพื้นห้องไปหมด

               "แหกปากตั้งนานกว่าจะมาได้!" แก้วกันยาตีหน้ายักษ์ใส่

               "อยู่เฉยๆทำตัวไม่เป็นปัญหาไม่ได้เลยรึไง!" 

               "ไม่ได้!!!" แก้วกันยาย้อน   "ถ้านายไม่ปล่อยฉันไปฉันจะพังที่นี่ให้เละเลยคอยดู"

               "อย่าให้ฉันหมดความอดทนแก้วกันยา!!!" อนภัทรว่าพลางกระชากหญิงสาวเข้ามาใกล้

               "อย่าให้ฉันหมดความอดทนกับนายเหมือนกัน" แก้วกันยาย้อนกลับอย่างไม่หวั่นเกรง

               "แก้วกันยา!!!!"

               "เรียกทำไมมีอะไรเรียกอยู่ได้น่ารำคาญ!"

               "เธอ...."

               "ฉันหิว!..." 

               "ว่าไงนะ!"

               "ฉันบอกว่าฉันหิว...หาอะไรมาให้กินหน่อย"

               "เข้าใจอะไรผิดไปรึเปล่าสถานะแบบเธอกล้าสั่งฉันงั้นเหรอ"

                "ฉันก็สั่งนายอยู่นี่ไง...ฉันหิวววววว!!!!!" แก้วกันยาตะคอกใส่หน้า

                "ถ้าจะกินก็ต้องทำงาน!"

                "ฮะ!"

                "ไม่มีอะไรฟรีแก้วกันยาจะกินก็ต้องทำงานแลกข้าว"

                "ถ้ามันจะต้องลำบากขนาดนี้นายจะจับฉันมาทำไม" หญิงสาวโวยวายไม่พอใจ

                "ก็เพื่อทรมานเธอไงล่ะ" อนภัทรตอบกลับเสียงเย็น

                "ไอ้โรคจิต"

                "ใช่!..นั่นแหล่ะฉัน"

                "แก....ไอ้..."

                "เลิกด่าฉันแล้วก็เก็บห้องนี้ซะ"

                "ฉันไม่เก็บ!"

                "เก็บซะ!!!"

                "ไม่!!!"

                 "งั้นก็อดตายอยู่นี่แหล่ะ" อนภัทรเดินออกจากห้องไป

                "นี่!....กลับมานะนายจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ...นี่!!!!!" แก้วกันยาตะโกนลั่นแต่ชายหนุ่มก็ไม่ย้อนกลับมา   "นี่ฉันต้องอดข้าวตายอย่างนั้นเหรอ" แก้วกันยาบ่นเบาๆและทิ้งตัวลงไปดีดดิ้นบนเตียงด้วยความหิว เธอไม่ได้กินข้าวมาเกือบสองวันแล้วกระเพาะน้อยๆร้องโครกครากจนน่ารำคาญแต่จะให้ทำอะไรได้ล่ะตราบใดที่เธอยังถูกขังไว้แบบนี้

                " ชีวิตฉันนี่มันละครน้ำเน่าชัดๆ" แก้วกันยาบ่นกับตัวเองพลางมองไปที่เชือกเส้นหนาที่มัดข้อเท้าเธออยู่   

                "โอ๊ยยยย......" แก้วกันยาโวยวายอย่างหงุดหงิดใจ

              

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว