ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เขาผู้เลือดเย็น

ชื่อตอน : เขาผู้เลือดเย็น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2559 20:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เขาผู้เลือดเย็น
แบบอักษร

ตอนที่ 20

เช้าวันรุ่งขึ้น...ที่บ้านอัศวไพศาล ความตึงเครียดปกคลุมจนเมื่อคืนไม่มีใครหลับลง อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าพิธีการในช่วงเช้าเริ่มแล้วหากเจ้าสาวกลับไม่อยู่ ไวโอลินไม่กลับมาจริงๆ เธอทรยศพ่อด้วยการหนีตามผู้ชาย

“คุณท่านคะ แขกเหรื่อทยอยมากันแล้วค่ะ”

“อือ ฝากดูแลทุกคนแทนฉันก่อน ฉันมีเรื่องต้องจัดการนิดหน่อย”

ป้าติ๋มออกจากห้องด้วยความเป็นห่วงวสันต์ ประมุขยังนั่งอยู่ในห้องนอนชุดเดิมตั้งแต่เมื่อคืน ท่านไม่กินข้าว กินน้ำเลยสักหยด สีหน้าพ่อดูเครียดจัดเมื่อลูกรักหายไป

 

“ไหนลูกแม่ดูซิ ลูกชายของแม่หล่อจริงเชียว”

ที่บ้านอังคะสุริยะ มารดาจัดการแต่งองค์ทรงเครื่องให้ลูกชาย นางดูแลทุกอย่างให้หล่อสมเกียรติของตระกูล

“หิวรึเปล่าลูก เดี๋ยวแม่ไปหาอะไรมาให้รองท้อง”

“ไม่ครับ ผมอยากสูบบุหรี่มากกว่า” เขาบอกหน้านิ่งหากมารดาค้านเสียงแข็ง

“ไม่ได้นะเดี๋ยวเสื้อผ้าก็เหม็นควันพอดี เอาไว้สูบหลังเสร็จงานแล้วกันนะจ๊ะ”

นางพยายามตะล่อมซึ่งลูกชายก็พยักหน้าตกลง

ในขณะที่มารดากำลังจัดการแต่งตัวให้ลูกชาย ทัศน์ก็ได้รับโทรศัพท์จากสหายรัก เขายิ้มแย้มเบิกบานยามรู้ว่าใครโทรมา 

“ฉันกำลังจะไปแล้วเพื่อน”

“เดี๋ยวอย่าเพิ่งออกมา ฉันมีเรื่องจะบอก”

เสียงเครียดจากปลายสายทำอีกฝ่ายหุบยิ้ม ทัศน์บีบโทรศัพท์แน่นเมื่อได้ยินเรื่องที่มิตรรักกล่าว เขาหน้าแดงตัวสั่นก่อนตวาดเสียงดังลั่น

“แกต้องรับผิดชอบ! แกจะทำให้ครอบครัวฉันเสียชื่อเสียงไม่ได้ เชิญแขกทุกคนกลับไป ฉันจะไปบ้านแกเดี๋ยวนี้!

เสียงทรงอำนาจทำเอาแม่ลูกที่เดินลงมาจากชั้นบนหน้าถอดสี เดาได้ว่าคงเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแน่นอน ภรรยาเดินเข้าไปหาสามี

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นคะ”

“ลูกสาวไอ้วสันต์หายตัวไป”

คำตอบบิดาทำเอาทวีภาคคิ้วขมวด ทำไมไวโอลินไม่รักษาสัญญา หล่อนมีปัญหา หรือไม่พอใจอะไรในตัวเขาหรือเปล่า?

เวลา 10.15 น. อธิปพาไวโอลินมารับประทานอาหารเช้าทีล็อบบี้ของรีสอร์ต เขาเอาใจเธอสารพัดจนหญิงสาวอารมณ์ดี วันนี้อธิปปรนนิบัติต่อเธอเหมือนเจ้าหญิง ตั้งแต่ตื่นนอนเขาเตรียมเสื้อผ้า และบีบยาสีฟันใส่แปรงให้...

“อิ่มแล้วค่ะ” เธอวางอุปกรณ์การกินเมื่อรู้สึกอิ่ม

“ภาคด้วย” เขาเช็ดริมฝีปาก วางผ้าลงใกล้จานเปล่า

“อยากทำอะไรต่ออะเทียน แต่ภาคอยากลงเล่นน้ำ”

“งั้นเทียนรอภาคอยู่ข้างบนนะ”

“อือ”

เขายิ้มก่อนเดินจูงมือเธอไปหน้าห้องพัก ไวโอลินเห็นนักท่องเที่ยวมากหน้าหลายตากระโดดลงน้ำอย่างสนุกสนาน

“เธอไม่ลงจริงๆ เหรอ” เขาถาม แต่เธอส่ายหัวปฏิเสธ

“งั้นฉันฝากหน่อย”

เขาถอดเสื้อยืดส่งให้ ก่อนโค้งตัวถอดกางเกงสามส่วนส่งให้เธอเป็นอย่างต่อมา ตอนนี้บนร่างกายอธิปเหลือเพียงกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวเท่านั้น

“ดะ...เดี๋ยวฉันเอาเข้าไปเก็บในห้องให้นะ”

เอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ไวโอลินไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองเขา รีบหันหลังเดินเข้าห้อง อธิปหัวเราะชอบใจอยู่คนเดียว เธอมันอ่อนต่อโลกซะเหลือเกินยัยโง่เอ๊ย!

 

ที่บ้านอัศวไพศาลแขกเหรื่อคนสนิทหลายชีวิตพากันทยอยกลับ ทุกคนรู้สึกแย่และเสียอารมณ์มากที่งานวันนี้พังครืดโดยไม่ทราบสาเหตุ

“คุณท่านคะ คุณทัศน์และครอบครัวเดินทางมาถึงแล้วค่ะ”

“ให้พวกเขาเข้ามา”

 วสันต์ลุกยืนอย่างรวดเร็ว เขาหน้ามืดโซเซรีบใช้มือยันโต๊ะทำงาน แก่แล้วไม่มีอะไรดีสักอย่าง...ท่านได้แต่ปลอบใจตัวเองเช่นนี้

“นี่มันหมายความว่ายังไง!?”

ยังไม่ทันเงยหน้ามอง เสียงของสหายก็ตวาดถาม วสันต์พยายามหายใจเข้าออกช้าๆ เขามีอาการไม่สู้ดีเท่าไหร่

“ฉันติดต่อลูกไม่ได้ ต้องขอโทษด้วย”

“แกหมายความว่ายังไง...”

หน้าตาอีกฝ่ายถมึงทึงสุดฤทธิ์ ทัศน์ก้าวอาดๆ ไปใกล้วสันต์ ย้ำถามอีกครั้ง

“คำขอโทษของแกมันหมายความว่ายังไง!

เพื่อนรักสบตากันด้วยความรู้สึกแตกต่างออกไป อีกคนร้อนเป็นไฟเมื่องานมงคลพังยับจนขายขี้หน้า ส่วนอีกคนรู้สึกแย่ที่ลูกสาวหายตัวไป วสันต์ไม่สนอะไรอีกแล้ว เขาห่วงก็แต่ไวโอลินคนเดียวเท่านั้น

“ฉันจะทยอยคืนเงินให้ ขอโทษด้วยเรื่องลูกสาวฉัน”

“ไอ้สันต์!

ทัศน์ขยำคอเสื้อเพื่อนเต็มแรงจนร่างวสันต์ซวนเซตามกำลัง อีกฝ่ายถอนหายใจทั้งนัยน์ตาแดงก่ำ เขายอมรับบทลงโทษที่เพื่อนสนองทุกอย่าง งานนี้คนผิดคือเขาคนเดียว...

“แกรู้มั้ยว่าฉันลงทุนทุกอย่างไปเท่าไหร่” เสียงเย็นเฉียบถามลอดไรฟัน

“อือ ฉันรู้” เขาตอบเสียงนิ่ง แต่ความรู้สึกผิดล้นใจ

“แกจะชดใช้เรื่องบ้าๆ นี้ยังไง?”

“ฉันจะทยอยคืนเงินให้”

“อย่าใช้คำว่าทยอย แกต้องคืนให้ฉันทุกบาททุกสตางค์ภายในหกโมงเย็นของวันนี้ ถ้าลูกสาวแกกลับมาฉันจะไม่เอาความอะไร แต่ถ้ายัยเทียนไม่มาละก็...เตรียมตัวไว้ได้เลย ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!

ดวงตาทัศน์มีเปลวเพลิงที่พร้อมเผาอีกฝ่ายให้มอดไหม้ เขาผละกำปั้นที่ขยำเสื้อเพื่อนด้วยความโมโหก่อนหันหลังเดินจากไป

“เป็นยังไงบ้างคะ ได้เรื่องอะไรไหม” 

“หกโมงเย็นวันนี้ถ้าไวโอลินไม่กลับมาทุกอย่างก็จบ” ทวีภาคอึ้ง เขาไม่เข้าใจว่าไวโอลินคิดอะไร

“แล้วงานเลี้ยงตอนเย็นล่ะคะ” ภรรยาถาม

“คุณก็อะไรไม่รู้งานเลี้ยงตอนเช้ายังพังขนาดนี้แล้วจะหวังอะไรกับตอนเย็นอีก ไป! กลับบ้าน”

 

ไวโอลินแขวนเสื้อกับกางเกงอธิปไว้หน้าตู้เสื้อผ้า เดินกลับมานั่งค้นกระเป๋าหาโทรศัพท์มือถือ นิ้วเรียวยาวกดปุ่มเปิดเครื่องด้วยใจลุ้นระทึก เธอทำใจไม่ได้ที่จะลืมว่าวันนี้คือวันแต่งงานของเธอ

และก็เป็นอย่างที่คิด ข้อความจากเบอร์โทรศัพท์บ้านจำนวน 51 ฉบับโชว์หราบนหน้าจอมือถือ บ่งชี้ให้เห็นว่าที่บ้านพยายามติดต่อเธอมากขนาดไหน

“เทียน...ทำอะไร”

อยู่ๆ อธิปก็เปิดประตูเดินเข้ามาในห้อง จ้องหน้าเธอด้วยความสงสัย ตามองเครื่องมือสื่อสารแล้วเริ่มเข้าใจ เธอคงกังวลเรื่องที่บ้าน

“ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เราก็กลับแล้ว ภาคจะไปหาพ่อเทียน”

เขาคุกเข่าพูดกับเธออย่างอ่อนโยน ฝ่ามือใหญ่กุมมือนุ่ม อธิปแสดงเก่งที่หนึ่งในเรื่องหลอกให้ผู้หญิงรัก

“ฉัน...ฉันกลัวภาค ไม่รู้ป่านนี้คุณพ่อจะเป็นยังไงบ้าง”

ไวโอลินหน้าซีดมือเย็นเฉียบ เธอลนลานกอดอธิปที่เปลือยท่อนบนอย่างลืมตัว

“อย่ากลัว...ฉันจะอยู่กับเธอ” เขากอดให้กำลังใจ ลูบหลังเธอแผ่วเบา

“แต่ฉัน...” หญิงสาวใจสั่นน้ำตาหล่น

“แค่มีฉันก็พอแล้ว พรุ่งนี้ภาคจะพาเทียนไปหาพ่อ”

อธิปใช้มือเช็ดน้ำตาให้เธอ ไวโอลินสบายใจขึ้นมาก เธอขอตัวไปเข้าห้องน้ำโดยวางโทรศัพท์ทิ้งไว้ และเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อมีสายโทรเข้ามา เครื่องมือสื่อสารของไวโอลินสั่นครืดจนอธิปได้ยิน

เขาอ่านชื่อที่โชว์หราบนหน้าจอแล้วร้อนเป็นไฟ อธิปทนไม่ไหวอยากปาโทรศัพท์ลงน้ำ เขาหยิบมือถือเดินออกจากห้องเพื่อทำตามความคิดร้ายๆ

“รับมั้ยลูก”

ทวีภาคส่ายหัว เขาดีใจที่หล่อนเปิดเครื่องหากไม่ยอมรับสาย คนทางนี้เริ่มเป็นห่วงไวโอลินขึ้นมาเสียแล้ว

“งั้นส่งข้อความไปสิ บอกหนูเทียนไปเลยว่าที่บ้านกำลังเกิดปัญหาอะไร”

ทวีภาคเห็นด้วยกับแม่ รีบพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว ไม่นานอธิปก็ได้รับรู้และอ่านมัน

“เทียน ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร และเธอหายไปอยู่ที่ไหน แต่ตอนนี้ฉันเป็นห่วงเธอมากนะ ทำไมเธอถึงผิดสัญญาที่ให้ไว้กับฉัน เธอทิ้งพ่อทิ้งทุกอย่างไปแบบนี้ได้ยังไง ถ้าไม่กลับมาภายในเย็นวันนี้พ่อของเธอจะไม่เหลืออะไร แม้แต่บ้านที่อาศัยอยู่ ได้โปรดกลับมานะเทียน พ่อของเธอและทุกคนรอเธออยู่นะ”

อธิปแสยะยิ้ม กดปิดเครื่องมือสื่อสารของไวโอลิน นัยน์ตาแข็งกร้าวสะใจกับเรื่องราวโกลาหลที่เกิดขึ้น เขาทำสำเร็จที่ทำให้ไอ้หน้าตัวเมียหัวปั่น

“ฮึก็แค่คำขู่เด็กอนุบาล”

จ๋อมเสียงโทรศัพท์มือถือร่วงลงน้ำ รอยยิ้มอธิปช่างโหดร้าย หากไวโอลินไม่มีวันได้เห็นมัน เธอไม่มีทางรู้เลยว่าผู้ชายที่รักและบูชานั้นทำอะไรกับใครไว้บ้าง อธิปกำลังฆ่าทุกคนด้วยน้ำมือของเขา

 

อธิปทำตัวดีกับไวโอลินเหมือนที่ทำมาตลอดตั้งแต่เช้า เขาสอนเธอว่ายน้ำเพราะไม่อยากให้ฝ่ายหญิงนั่งเหงาดูเขาเล่นสนุกทั้งวัน

“ฉันว่ายเป็น แต่ไม่ค่อยแข็งเท่านั้นเอง อีกอย่างฉันไม่ชอบน้ำ”

“ลงมาเลยเทียน อยู่กับฉันเธอปลอดภัยแน่นอน”

“อันตรายสิไม่ว่า” ไวโอลินแอบกัดเขา เธอพูดเบาแต่อธิปหูดี

“ฉันได้ยินนะ เดี๋ยวเหอะจะจับจูบทั้งตัวเลย”

ทั้งคู่หัวเราะชอบใจ ก่อนไวโอลินจะเดินไปเปลี่ยนชุดในห้องนอน เธอกลับออกมาอีกครั้งสวมเสื้อสีดำเกงเกงขาสั้นสีน้ำตาล หญิงสาวมัดผมยาวสลวยขึ้นสูงเผยให้เห็นลำคอขาวที่สะกดใจคนมอง ดวงตาคนลามกจ้องขาอ่อนหล่อนอย่างจงใจ

“เธอนี่ขาวมากนะ”

“ก็พ่อแม่ฉันไม่มีใครดำนี่นา ถ้าฉันดำนี่สิแปลก”

“ร้ายอะ”

สายตาและน้ำเสียงอธิปทำทั้งคู่หัวเราะลั่น เธอส่งมือให้เขาจับก่อนกลั้นใจทิ้งตัวลงน้ำอย่างละล้าละลัง

“ไม่ต้องกลัว ภาคจับอยู่”

ไวโอลินพยักหน้า หย่อนตัวลงน้ำช้าๆ โดยมีอธิปเกาะติดอยู่ และเมื่อลงน้ำมาถึงกับอ้าปากค้าง หญิงสาวตีขาเร่า โผกอดกายกำยำแน่น

“ไหนบอกว่าไม่ลึกไงภาค นี่ขาเทียนไม่ถึงละนะ”

“เอ้าถ้าภาคบอกว่าลึกเทียนก็ไม่ลงมาน่ะสิ เอาน่าไม่เป็นไร อยู่กับภาคไม่ต้องกลัว”

“แต่เทียนกลัวอะ เทียนว่ายน้ำอ่อนมากจริงๆ นะ”

“เทียนกลัวอะไร ดูเด็กพวกนั้นสิ ตัวเล็กกว่าเทียนอีกยังใจกล้าเลย”

เธอหันไปดูเด็กห้องอื่นตีลังกากระโดดน้ำกันอย่างสะใจ อธิปฉวยโอกาสยามเธอเผลอหอมแก้มชมพูระเรื่อ

“อุ๊ยภาค...” เธอหน้างอง้ำแต่อีกคนยิ้มระรื่น

“ดำน้ำกัน” เขาหาเรื่องทะลึ่งกับหล่อนตลอดเวลา

“ไม่เอา ฉันกลั้นหายใจไม่เก่ง” เธอส่ายหัวปฏิเสธ

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันแบ่งลมหายใจให้เอง”

“บ้า!

ไวโอลินหน้าแดงทันตา เธอตีไหล่กว้างแต่อธิปกลับไม่ร้องสักแอะ เขาดูมีความสุขยามได้อยู่กับเธอในน้ำ วันทั้งวันของเราสองคนเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม เขาสอนเธอว่ายน้ำได้ดีจนไวโอลินกล้าที่จะลองปล่อยมือจากเขา และเธอก็ไม่ทำให้อธิปผิดหวัง หญิงสาวสามารถกลับมาว่ายน้ำอย่างสนุกสนานเหมือนสมัยเด็กได้อีกครั้ง

 

18.30 น. ณ บ้านอัศวไพศาล วสันต์เรียกคนรับใช้มารวมตัวกันที่ห้องทำงาน ท่านยื่นเช็คเงินสดมูลค่ามากพอสมควรส่งให้ทีละคน ป้าติ๋มรับมาแล้วมองกลับด้วยความตกใจ นี่มันอะไร?

“คุณท่าน!

“ขอบคุณที่จงรักภักดีกับฉันมาเสมอ”

สิ้นคำนี้ทุกคนต่างก้มหน้าร่ำไห้ นายแต้มน้ำตาหยดที่เรื่องราวทุกอย่างเลวร้ายถึงขั้นพินาศ เขาตัวสั่นไม่กล้าสบตาผู้มีพระคุณ

“คุณท่าน ฮือๆ”

คนใช้ที่อยู่มานานกอดขาวสันต์ ชายวัยกลางคนก้มมองด้วยความปวดใจ ไม่คิดไม่ฝันเหมือนกันว่าจะมีวันนี้ เขาย่อตัวลง มองหน้าทุกคนที่เป็นเสมือนแขนขาอันแข็งแรง

“ขอบคุณทุกคนที่ดูแลฉันกับลูกมาตลอด ขอให้โชคดีนะ เก็บเสื้อผ้าและข้าวของที่มีค่าออกไปจากบ้านหลังนี้ให้ไวที่สุด”

“คุณวสันต์...ไม่ค่ะพวกเราไม่ไปไหนทั้งนั้น” แม่บ้านคนหนึ่งเอ่ย

เหล่าคนใช้มองตากันอย่างหารือ สุขก็อยู่ด้วยกัน มีหรือพอเกิดทุกข์พวกเขาต้องถอยหนี เจ้าของบ้านมองตาทุกคนแล้วน้ำตาคลอ เขาไม่อยากให้ใครต้องเดือดร้อนเพราะเรื่องนี้

“หลังจากนี้ไปก็ไม่มีอะไรมาก ทุกคนสบายใจเถอะ ฉันจะมีบ้านหลังเล็กๆ อยู่กับยัยหนู แต่ที่ต้องให้ทุกคนไป  เพราะฉันคงไม่มีปัญญาจ้างใครได้อีก ขอโทษด้วย”

“อย่างนั้นขอให้พวกเราเจอคุณหนูเทียนก่อนได้มั้ยครับ”

นายแต้มที่เงียบอยู่นานตัดสินใจพูด ทุกคนมองชายหนุ่มเป็นตาเดียว จะมีก็แต่ป้าติ๋มที่นั่งก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น

“อย่าเลย...” อีกฝ่ายตัดบทอย่างเหนื่อยล้า ท่านพยุงตัวลุกขึ้นยืน

“แต่ว่า...”

“ไปซะเถอะฉันขอร้อง เดี๋ยวยัยเทียนก็กลับมาแล้ว ลูกของฉันจะไปไหนได้”

หัวอกกลัดหนองจนกลั่นเป็นน้ำตา ท่านหลอกตัวเองต่อหน้าทุกคน บรรดาคนงานในบ้านต่างกอดกันร้องไห้ วสันต์หันหลังเดินท่ามกลางเสียงสะอื้นของเหล่าข้าทาสบริวาร

 

“แท่น แท้น!

เสียงตื่นเต้นของอธิปทำให้หญิงสาวที่ถูกปิดตาใจเต้นกว่า เธอแต่งตัวสวยมากินมื้อค่ำกับเขาริมแพหน้าห้องพัก บรรยากาศ ณ ตอนนี้เงียบสงบและเบาสบาย...ช่างเป็นวันแสนวิเศษที่สุด

“ภาคแกะออกได้รึยัง”

เธอถามอีกฝ่ายที่นั่งยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่ตรงข้าม อธิปลุกขึ้นเอื้อมมือแกะผ้าปิดตาให้ไวโอลิน

“หนึ่ง... สอง... สาม”

ชายหนุ่มนับเลขเบาๆ ถอยกลับมานั่งที่เดิม ไวโอลินเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ สิ่งที่เห็นเบื้องหน้าทำเธอตะลึง

“ภาคนี่มันอะไร”

อาหารที่อยู่ตรงหน้าไม่ตื่นตาตื่นใจเท่ากับกล่องของขวัญ เธอลูบคลำของมีค่าขนลุกซู่

“อะไรเหรอภาค”

“ไม่บอก อยากรู้ก็แกะดูสิ”

ดวงตาอธิปเป็นประกายพอๆ กับไวโอลิน เขาลุ้นไม่น้อยกับของขวัญชิ้นพิเศษที่จัดทำเพื่อเธอ มือเรียวเปิดฝากล่องออก เธอตกตะลึงเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในนั้น

“ภาค!...”

“สำหรับเธอไวโอลิน เธอคือผู้หญิงของฉัน”

เขาเอ่ยพลางเอื้อมมือกุมมือนุ่ม ไวโอลินยิ้มทั้งน้ำตา อดปลื้มใจกับของชิ้นนี้ไม่ได้ แหวนสองวงที่สลักอักษร T&P วางตระหง่านบนอัลบั้มรูปสีฟ้า

“เธอคือท้องฟ้า และสายน้ำของฉัน”

 

อธิปยิ้มสื่อความหมาย ดวงตาชายอิ่มเอมไร้พิรุธอันใด ไวโอลินไม่มีทางล่วงรู้เลยว่าเขาคือหายนะครั้งใหญ่ในชีวิต เธอกำลังจะกลายเป็นลูกอกตัญญู และเป็นผู้หญิงที่โง่ที่สุดสำหรับอธิป ภัทรกาญจน์  

 

 

 สนใจดาวน์โหลดนิยายได้ที่ https://www.mebmarket.com/ พิมพ์ที่ช่องค้นหา เล่ห์เสน่หา อาญาสวาท หรือ อักษราภัค ก็จะเจอค่ะ ขอบคุณมากๆ ค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว