ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เกมของอธิป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ต.ค. 2559 21:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกมของอธิป
แบบอักษร

#

ตอนที่ 16

ชั่วโมงต่อมา รถตู้เคลื่อนตัวมาจอดยังรีสอร์ตติดน่านน้ำ ไวโอลินเพ่งสายตาสำรวจรอบๆ ด้วยความสงสัย เขาพาเธอมาที่ไหนกันแน่?

“คือ...ที่นี่” เหมือนรู้ว่าหล่อนจะสื่ออะไร

“แพ...ที่เธอเห็นคือรีสอร์ตของเล่ เราจะพักที่นี่ตลอดทริป เธอชอบหรือเปล่า”

ที่ที่เธอยืนอยู่คือลานหินขนาดใหญ่ มองลงไปเห็นแพที่พักจำนวนมาก แสงไฟประดับประดาตามแพต่างๆ สาดกระทบผืนน้ำชวนหลงใหล ทำให้คนเพิ่งเคยมาครั้งแรกตื่นเต้นเหมือนเด็กได้ออกเที่ยว

“ชอบสิ สวยมาก”

สายลมพัดผ่านพาความเย็นมาเยือน ไวโอลินกอดตัวเองลูบแขนขึ้นๆ ลงๆ โดยสายตายังไม่ละจากทัศนียภาพเบื้องหน้า อธิปได้โอกาสสวมกอดเธอจากด้านหลัง

“ภาค...”

“ฉันจะเป็นเสื้อกันหนาวให้เธอเอง”

ความอบอุ่นและน้ำคำนุ่มหูทำหญิงสาวตกอยู่ในภวังค์ วงแขนแกร่งรัดแน่นราวกับเป็นคนๆ เดียว ได้ทีจูบผมหอมจนอีกฝ่ายขนลุกเกรียว

“เธออยากนอนไหน ข้างล่างหรือข้างบน”

“นอนที่ไหนก็ได้ค่ะ แล้วแต่ภาค”

“ถ้าตามใจฉันต้องนอนล่าง แล้วอีกอย่าง...ต้องนอนด้วยกัน”

ไวโอลินส่งสายตาพิฆาตไปยังชายหนุ่ม ผู้หญิงกับผู้ชายมานอนค้างอ้างแรมด้วยกันสองต่อสองคงไม่ดี

“แยกห้องได้มั้ยคะ คือว่าเทียน...”

“ทำไม? เธอรังเกียจฉันหรือ”

“เปล่านะ แต่ว่า...มันคงไม่เหมาะถ้าเราจะนอนด้วยกัน คือ...”

“เอาล่ะๆ ตกลงฉันตามใจเธอ เราแยกห้องก็ได้”

อธิปตามใจทุกอย่าง เขากลัวเสียโอกาสเพราะความใจร้อนอย่างที่ผ่านมา เวลาสามวันที่เขาต้องทำคือพิชิตใจเธอให้ได้ ไม่ว่ายังไงหล่อนก็ต้องล้มเลิกการแต่งงาน

“เธอนอนห้องนี้นะ ส่วนฉันจะอยู่ห้องใกล้ๆ แต่ยังไม่รู้เลยว่าห้องไหน”

อธิปตีหน้าสลด ไวโอลินยิ้มที่มุมปากอย่างหมั่นไส้ เธอรู้ว่าเขากำลังเล่นละครให้เธอเห็นใจ หรือไม่ก็กำลังบ่งบอกบางอย่างผ่านสีหน้าแบบนี้

“ภาคหยุดได้แล้ว” อธิปคิ้วขมวด

“หยุดอะไร”

“หยุดทำหน้าแบบนี้ไง เรามาเที่ยวกันไม่ใช่เหรอ”

“อือ ก็ใช่ แต่ฉันอยากอยู่กับเธอตลอดเวลา”

ไวโอลินไปใกล้เขา ยิ้มให้คนสูงกว่าแล้วรวบมือคู่นั้นมากอบกุม ไม่รู้ว่าหล่อนเล่นตลกอะไรกันแน่ แต่ที่รู้ๆ มันทำให้คนเจ้าเล่ห์หายใจกระอักกระอ่วน

“เธอกำลังทำอะไร” คนจิตใจปั่นป่วนถาม

“เทียนจะบอกภาคว่าเราได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลาแน่ๆ ในเมื่อเทียนตัดสินใจยอมมากับภาคแล้วเวลาทั้งหมดในสามวันจะมีแต่คำว่าเรา ส่วนเรื่องใช้ชีวิตร่วมห้องเทียนขอร้อง...เราไม่ควรทำอย่างนั้น”

“อ่อเพราะฉันไม่ใช่ผัวเธอ”

หญิงสาวปล่อยมือทิ้งอย่างไม่ไยดี เธอตาขวางทันทีก่อนหันหลังเมิน อธิปรู้ซึ้งว่าทำพลาดอีกแล้ว เขาถอนหายใจเดินเข้าไปหาเหยื่ออย่างละล้าละลัง ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยงอนง้อใครมากเท่าผู้หญิงคนนี้ นี่มันเวรกรรมอะไรวะเนี่ย? 

“ฉันไปล่ะ พรุ่งนี้เจอกัน นอนหลับฝันดีนะ เสื้อผ้าอยู่ในห้องแล้ว”

พูดจบก็เดินกลับที่พักตัวเอง ทิ้งคนมาด้วยให้ยืนคว้างกลางอากาศ ไวโอลินมองแผ่นหลังกว้างจนสุดทางเลี้ยว เธอไม่เข้าใจบางนิสัยของเขา บางครั้งชายหนุ่มก็ทำเหมือนแคร์จะเป็นจะตาย แต่เมื่อมีเรื่องสะกิดใจนิดหน่อยเขากลับเย็นชาไม่แยแสเธอด้วยซ้ำ

“สรุปจะเอายังไงกับฉันกันแน่นะภาค”

อธิปเดินมายังห้องพัก ที่นอนบนแพเต็มหมดเขาจึงต้องนอนข้างบนแทน ที่พักของรีสอร์ตมีให้เลือกสรรสองแบบคือบนแพกับบนพื้นราบ เป็นความผิดเขาเองที่สั่งให้รถของทางนี้มารับโดยลืมจองที่พักเอาไว้ แถมมาถึงธานินกลับไม่อยู่อีกต่างหาก เจ้าเพื่อนตัวดีตีรถกลับกรุงเทพฯ สวนกับเขาที่กำลังจะมา

เสียงโทรศัพท์ดัง อธิปตาขวางหยิบเครื่องมือสื่อสารหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง

“ไอ้ภาค แกไปทำอะไรที่รีสอร์ตฉัน”

ธานินดูร้อนรนเมื่อได้ฟังเรื่องทุกอย่างจากโรสิตา เขาต่อสายหาอธิปเพราะเรื่องราวชักลามไปมั่วซั่ว

“พาเหยื่อมาเชือด” ตอบเสียงเหี้ยม

“หยุดเลยนะไอ้ภาค...ฉันจะพาโรสไปที่นั่นให้เร็วที่สุด”

“อยากทำอะไรก็ทำ มาไวๆ ก็ดี ฉันสะอิดสะเอียนเหมือนกันที่ต้องอยู่กับยัยบ้านั่นสองต่อสอง”

เวลาเดียวกันยัยบ้ากำลังเดินวนไปวนมารอบห้อง ที่นี่ใหญ่เกินกว่าจะใช้ชีวิตคนเดียว แพนี้เหมือนบ้านหลังนึงก็ไม่ปาน สามารถพักอาศัยได้ 5-6 คนสบายๆ ทำไมเขาถึงให้เธออยู่ห้องนี้อลังการคนเดียวทั้งๆ ที่มีห้องขนาดเล็กอีกมากมาย

ตี๊ดดดตี๊ดดด

โทรศัพท์ดังพานให้เจ้าของสะดุ้ง เธอหยิบมันออกจากกระเป๋านัยน์ตาลุกวาว ทำไมถึงลืมโทรบอกที่บ้านไปได้เนี่ย?

“ค่ะพ่อ”

“เทียนหนูอยู่ไหนทำไมยังไม่กลับบ้านอีก”

“เอ่อ...คือ หนูมาเที่ยวกับเพื่อนน่ะค่ะ คุณพ่อคะ เทียนขอค้างกับเพื่อนสัก 2-3 วันนะคะ”

“เพื่อนงั้นเรอะ? ร้อยวันพันปีหนูไม่เคยไปนอนที่อื่นนี่นา แล้วเพื่อนที่ว่าไว้ใจได้หรือเปล่า พ่อไม่เคยเห็นหนูมีเพื่อนสนิทเลยนี่ เป็นเพื่อนสมัยไหน”

 วสันต์ยิงรัวไม่สนใจ ท่านห่วงลูกสาวคนเดียวเหลือเกิน ยิ่งใกล้วันแต่งงานทั้งคู่ยิ่งเหมือนลงเรือคนละลำ จากที่เคยสนิทกันกลายเป็นไม่พูดไม่จา นางฟ้าของท่านไม่ไว้ใจกันเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

“เทียน...ถ้าพ่อทำให้ลูกโกรธพ่อขอโทษ แต่ช่วยกลับมาบ้านเราเถอะ ที่นี่ปลอดภัยที่สุด”

“ขอร้องนะคะคุณพ่อ เทียนขออยู่เที่ยวกับเพื่อนแค่ วันเท่านั้น ที่ผ่านมาหรือแม้กระทั่งอนาคตต่อจากนี้เทียนทำตามใจคุณพ่อมาเสมอ แต่ได้โปรดนะคะ...ครั้งนี้เทียนขอทำตามใจตัวเองบ้าง”

 

หลังอาบน้ำชำระร่างกาย อธิปเดินออกจากห้องลงมายังแพ เขาโงนเงนเล็กน้อยตามธรรมชาติผืนน้ำ แม่น้ำช่างมืดสนิทจนดูวังเวง หากแสงไฟจากแพที่สาดทอหลายร้อยหลายพันดวงทำให้ทุกอย่างกลมกลืน บรรยากาศค่ำคืนนี้อบอุ่นอย่างไม่น่าเชื่อ

จุดนี้มีชิงช้าที่ทำด้วยไม้ นั่งได้สองคนผูกอยู่ เขาหยิบหมอนสีฟ้าครามมาถือ แล้วนั่งลงแกว่งตัวเองไปมาอย่างเพลิดเพลิน นานแค่ไหนแล้วที่อธิปไม่ได้มาที่นี่ จำได้ดีว่าน่านน้ำนี้สวยงามปานใด ชายหนุ่มจะลืมมันไม่ได้ในเมื่อรักครั้งแรกเกิดขึ้นที่นี่? บนชิงช้าตัวนี้

ไวโอลินพลิกตัวไปมาเป็นสิบรอบ เธอนอนไม่หลับเมื่อแพโคลงเคลงไม่นิ่ง ทั้งบรรยากาศยังดูเงียบและวังเวงอีกต่างหาก ผ้าม่านที่คลุมรอบเตียงนอนพลิ้วไปไหวมาตามลมแอร์ ชวนขนลุกจนคนอาศัยทนไม่ไหว ตัดสินใจออกไปเดินเล่นสักพักเพื่อจะได้กลับเข้ามาแล้วหลับแบบจริงจัง

แอ๊ดดด

เสียงเปิดประตูทำชายหนุ่มหันไปมอง เขาตรวจตราร่างระหงส่งยิ้มอบอุ่นให้ ไวโอลินดูน่ารักไปอีกแบบเมื่ออยู่ในชุดคล้ายเขา ชุดนอนทางโรงแรมเป็นเสื้อสีขาวคอกลมตัวใหญ่ บ่งบอกเอกลักษณ์ของไทยด้วยแขนทรงกระบอกโบราณ ผู้หญิงสวมผ้าถุงผู้ชายสวมกางเกงตัวใหญ่ขายาว ทำให้ทั้งคู่ดูน่ารักจนอดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมาพร้อมๆ กัน

“มานั่งนี่สิ”

ไวโอลินนั่งใกล้เขา เว้นระยะห่างไว้นิดหน่อย อธิปเห็นแต่ก็ไม่พูดถาม หล่อนอยากทำอะไรก็เชิญ เขาไม่สน!

“นอนไม่หลับเหรอ” ไวโอลินยิ้ม พยักหน้าตอบ

“มันโอนเอนตลอดเลย ฉันไม่คุ้นเลยนอนไม่หลับ”

“อือ เธอเพิ่งเคยมาคงยังไม่ชิน”

หญิงสาวพยักหน้าเห็นด้วย ทั้งคู่เงียบไปอึดใจเหมือนไม่มีอะไรคุย ไวโอลินลอบมองหน้าเขา ไม่ว่าด้านไหนอธิปก็หล่อละลายเหมือนสมัยเรียน เธอก้มหน้ายิ้มอยู่คนเดียว...

“เราเจอกันบ่อยมั้ยสมัยที่อยู่โรงเรียน?”

จู่ๆ เขาก็ถาม ไวโอลินเงยหน้ามองอธิป ความจริงมันตลกและน่าสมเพชเพราะเราไม่เคยเจอกันเลย มีแต่เธอที่เฝ้าตามเขาเหมือนคนโรคจิต

“ไม่เคยหรอก เราไม่เคยเจอกัน” อธิปขมวดคิ้วไม่เข้าใจ เขาจำได้ว่าเจอเธอทุกเย็นหน้าโรงยิม

“เราไม่เคยเจอกัน เธอไม่เคยมองฉัน มีแต่ฉันที่ตามเธอมาตลอด”

ไวโอลินไม่กล้าสบตาเอาแต่ก้มหน้าขมขื่น อธิปฟังแล้วสลดใจ เขามองผู้หญิงข้างกายด้วยอารมณ์หลากหลาย

“เธอตามฉันตลอดเลยเหรอ” เขาถามต่อ

“ฉันรู้ตารางเรียนของเธอ จำรองเท้านักเรียนที่เธอใส่ได้ แถมยังรู้ด้วยว่าเธอชอบกินข้าวกลางวันร้านไหน”

“เทียน...”

อธิปอึ้งเมื่อได้ยินหล่อนเผยทุกอย่างจนหมดสิ้น หญิงสาวสบตาเขา จากคนไม่เคยร้องไห้กลายเป็นน้ำตาคลอเอ่อ เธอกำลังเจ็บปวดเพราะอธิป

“เธอรู้มั้ย ฉันโง่ที่สุดในห้อง ในหัวของฉันไม่เคยจำตำราวิชาเรียนได้เลย แต่น่าแปลกใช่หรือเปล่าที่ฉันกลับจำเรื่องราวของเธอได้ทุกอย่าง มันอาจดูเหมือนคนโรคจิต แต่ฉันชอบเธอจริงๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงรุงรังได้มากขนาดนี้ ฉัน...ฉัน อุ๊บ!

ยังไม่ทันพูดต่อ ฝ่ายชายก็รั้งท้ายทอยเข้าหาอย่างรวดเร็ว อธิปปิดปากเธอด้วยจุมพิต ริมฝีปากทั้งคู่บดเบียดดูดดุนอย่างร้อนแรง มือทั้งสองข้างกำเสื้อเขาแน่น เธอเกร็งทุกส่วนสัดเมื่อถูกร่างใหญ่รัดด้วยอ้อมกอดแสนวิเศษ

“อื้อ!

ไวโอลินหายใจไม่ทันเมื่อลิ้นนุ่มโลมไล้ทั่วโพรงปาก ขบเม้มดูดความหวานจากเธออย่างหิวกระหาย ร่างชายยืนขึ้น โค้งตัวอุ้มหล่อนขึ้นสู่อ้อมอก หญิงสาวรู้หน้าที่ พาดสองแขนเรียวเสลาโอบลำคอแกร่ง

บานประตูเปิด ก่อนอธิปจะเยื้องกรายเข้าไปด้านใน เขาใช้เท้าปิดประตูอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ไฟลุกโชนจนยากจะดับแล้ว

“ฮึกภาค...”

ไวโอลินขานชื่อในสภาพเหนื่อยหอบ เธอตัวแข็งใจสั่นยามแผ่นหลังแนบติดที่นอน ทุกอย่างเกิดขึ้นไวจนเธอไม่ทันเตรียมใจ ฝ่ามือเล็กบีบบ่าใหญ่สุดแรง

“ถอดได้มั้ย”

อธิปเอ่ยในสภาพไม่สู้ดี น้ำเสียงสั่นพร่าจนคนใต้ร่างตัวสั่นตาม เธอใช้สองมือปกป้องของมีค่าโดยการกระชับเสื้อไว้

“กลัวงั้นหรือ”

ดวงหน้าขาวแดงปลั่งทันตา อธิปจูบหน้าผากเกลี้ยง จมูกคมสันไล้มายังริมฝีปากอิ่ม

“หืมม์ กลัวฉันใช่มั้ย”

เขาแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ กลิ่นกายเธอหอมติดจมูกจนพานให้ซุกซนไปตามร่างสวย ไวโอลินหายใจขาดห้วง ดวงตาคู่นี้พร่ามัวยามอธิปจงใจบดเบียดเสียดสีเข้าหาร่างกายเธอ

“ภะ...ภาค อย่า”

“ฉันไม่เคยหยุดเวลาจะร่วมเพศกับผู้หญิง”

ไวโอลินชาไปทั้งตัวเมื่อได้ยินที่เขาบอก บรรยากาศที่ถูกปลุกมาตั้งแต่แรกหดหาย คิดว่าเขาประเมินค่าเธอง่ายเหมือนผู้หญิงที่ผ่านมาพวกนั้น ความน้อยเนื้อต่ำใจเสียดสีรุนแรง

“ปล่อย...”

ฝ่ามือเล็กดันไหล่แกร่ง หากอีกฝ่ายไม่สน ซุกไซ้ลูบไล้มายังอกคู่งาม อธิปฟอนเฟ้นเคล้นคลึงเข้าหากัน เขากำลังตื่นตัวเพราะหน้าอกผู้หญิงคนนี้

“ภาค...ออกไป”

ไวโอลินไม่รู้สึกอะไรด้วยแล้ว พยายามผลักเขาออกแต่ไม่เป็นผล

“ถอดเถอะนะฉันอยากเห็นร่างกายเธอโดยไม่มีอะไรปิดสักชิ้น”

ฤทธิ์เสน่หาเล่นงานจนหยุดไม่ได้ ไวโอลินส่ายหัวถี่ ดันตัวเขาออกเมื่อมือคู่นั้นกำลังจะถอดเสื้อตัวบาง

“ภาคอย่าทำเทียน...อย่า”

ไวโอลินร้องห้ามเสียงหลง ฉวยโอกาสยามเขาเงยหน้าขึ้นมากระเถิบหนี หากไปได้ไม่ไกลอย่างที่คิด อธิปเขยิบตัวโถมทับหล่อนติดๆ เขาตกใจไม่น้อยที่เห็นสีหน้าซีดเผือดของเธอ

“เป็นอะไร เธอก็ชอบฉันไม่ใช่เหรอ”

“เป็นแบบนี้อีกแล้วนะภาค เธอกำลังดูถูกฉัน”

อธิปหยุดกึกเมื่อนึกได้ว่ากำลังทำแผนพัง ครั้งนี้เขาต้องทำให้ไวโอลินยกใจให้ ซึ่งมันจะล้มเหลวไม่ได้อีกแล้ว

“ฉันง่วงแล้ว เธอกลับห้องไปเถอะ”

ไวโอลินเขยิบตัวหนีเขา กอดเข่าตัวเองแน่นโดยไม่มองอีกฝ่ายสักนิด ชายหนุ่มถอนหายใจตั้งสติ นั่งมองเธอด้วยความสับสน สิ่งที่รู้สึกกับผู้หญิงคนนี้ไม่เป็นศูนย์อีกแล้ว ข้างในมันกระอักกระอ่วนเพียงเห็นเธอตั้งแง่รังเกียจเดียดฉันท์

“เทียน ภาคขอโทษ”

“เทียนง่วงแล้ว พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน”

“เทียนภาคขอนอนกับเทียน”

“ภาค!

ไวโอลินตวาดอย่างเหลืออด เธอหัวเสียกับกิเลสของผู้ชายที่เห็นผู้หญิงเป็นของเล่น

“เธอจะตวาดใส่ฉันทำไม บอกว่านอนก็คือนอน”

“นอนในความคิดของเธอคืออะไรล่ะ” หล่อนถามกลับ

“เธอนอนข้างฉัน ส่วนฉันก็นอนกอดเธอ”

“ไม่!” ค้านเสียงแข็ง

“ฉันพาเธอมาที่นี่ก็เพราะอยากอยู่กับเธอ แต่ถ้าไม่พอใจจนถึงกับเสียงแข็งใส่ ก็ต้องขอโทษด้วย ฉันมันรักเธอจนขาดสติไปเอง เธอคงเกลียดฉันแล้ว”

เขาตัดพ้อเสร็จสรรพก่อนลุกขึ้นจากที่นอน ร่างใหญ่มองหญิงสาวที่อึ้งสนิทก่อนพูดทิ้งท้าย

“เธอคงอึดอัดมาก เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะไปส่งแต่เช้า”

อธิปหันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง ไวโอลินลนลานทำตัวไม่ถูก มองแผ่นหลังเขาเดินจากไปทั้งที่ในใจกำลังตื่นกลัว

“เดี๋ยวภาค”

ร่างสูงหยุดกึก รอยยิ้มอำมหิตผุดพรายบนใบหน้า คนอย่างไวโอลินน่ะหรือจะปล่อยให้เขาหลุดมือไป ถึงแม้จะเข้าไม่ถึงหล่อนแบบที่สุดแต่เขาก็มั่นใจว่าผู้หญิงคนนี้จะเดินตามเกมที่วางไว้

 

 สนใจดาวน์โหลดนิยายได้ที่ https://www.mebmarket.com/ พิมพ์ที่ช่องค้นหา เล่ห์เสน่หา อาญาสวาท หรือ อักษราภัค ก็จะเจอค่ะ ขอบคุณมากๆ ค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว