ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : หลอก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2559 11:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หลอก
แบบอักษร

#

ตอนที่ 12

อธิปพาไวโอลินมานั่งเล่นที่ลานน้ำพุหน้าหมู่บ้าน หญิงสาวสงสัยว่าพามาที่ไหน?

“ลงมาสิ”

ไวโอลินลงรถตามคำเชื้อเชิญ อธิปพาหล่อนมานั่งยังขอบบ่อน้ำพุหลากสี มันสวยตระการตาจนอดไม่ได้ที่จะเอามือไปอังละอองน้ำเล่น

“ชอบที่นี่รึเปล่า”

เธอเป่าปากกวาดตาสำรวจ มองลึกเข้าไปตามทางมีบ้านหลังใหญ่หลายหลัง ถ้าเดาไม่ผิดคงเป็นหมู่บ้าน...

“ที่นี่ที่ไหนเหรอ พาฉันมานั่งเล่นหน้าหมู่บ้านคนอื่นทำไม”

“คนอื่นที่ไหนกัน บ้านฉันอยู่ในนี้”

เขานั่งลงเคียงข้างเธอ ไวโอลินมองชายหนุ่มอย่างนึกสงสัย แล้วเขาพาเธอมาด้วยเหตุผลอะไร?

“เอาล่ะเทียน ขอถามอะไรเธอหน่อยสิ”

“ได้ แต่ตอบมาก่อนว่าพาฉันมาที่นี่ทำไม”

อธิปสบตาไวโอลิน รวบมือนุ่มขึ้นจุมพิต เธอใจเต้นโครมคราม อยากให้เวลาหยุดลงตรงนี้...ที่ที่มีแค่เราสองคน

“อันที่จริงฉันอยากพาเธอไปบ้านของฉัน ผู้ชายคนนี้อยากแนะนำเธอกับพ่อแม่ของเขา...ในฐานะคนรัก”

“ภาค!...”

“เธออาจจะไม่เชื่อเพราะฉันเคยต่อว่าเธอสมัยมัธยม แต่รู้อะไรมั้ย? เพียงได้พบเธออีกครั้งฉันกลับใจเต้นแรงเหมือนเด็กตื่นรัก ทำไมต้องเป็นเธอด้วยไวโอลิน ทำไมต้องเป็นเธอ!

เขาแกล้งยืนขึ้นอย่างหัวเสีย หญิงสาวมองแผ่นหลังนั้นทั้งในใจแสนสับสน เธอยังไม่เข้าใจอะไรอีกหลายอย่างเกี่ยวกับอธิป

“ภาคชอบเทียนที่ไหนคะ สามเดือนก่อนหน้านี้ คุณเจอฉันที่ไหน” อธิปยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อเขาเช็คทุกอย่างมาเป็นอย่างดี

“เธอถูกไล่ออกจากบริษัท...”

คนฟังหน้าหม่นใจห่อเหี่ยว อายเหลือเกินเมื่อผู้ชายที่แอบชอบมานานเล่าเรื่องแย่ๆ ที่เกี่ยวกับตัวเอง

“ฉันเห็นเธอเดินซึมๆ ออกมาจากที่นั่น เชื่อมั้ยเทียน...ฉันชอบเธอตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็น”

“แต่เธอชอบผู้หญิงฉลาด คนที่จะเคียงข้างเธอต้องดูดีทุกด้านไม่ใช่หรือ”

“แต่เธอต้องการคนดูแลเทียน ฉันฉลาดมากพอแล้ว อยากดูแลคนฉลาดน้อยบ้าง”

เขาหันมาตอบพร้อมใบหน้ายิ้มแย้ม หากนาทีนี้คนโง่ยิ้มไม่ออก หญิงสาวลุกยืนก้าวขาไปหาเขา

“เทียนกำลังจะแต่งงาน ถึงแม้จะชอบภาคแค่ไหนก็ตาม แต่อีกสองวันเทียนก็ต้องหมั้นอยู่ดี”

“หมั้นงั้นหรือ? เพื่อเงินใช่ไหม เธอต้องแต่งงานกับคนอื่นเพื่อเงินสินะ”

ดวงตาอธิปแข็งขึง เขาทำเธออึ้งอ้าปากค้างเพราะสิ่งที่เปล่งออกมาล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องจริง มือใหญ่จับไหล่บอบบางบีบแน่น เขาพูดต่อโดยไม่สนว่าอีกฝ่ายรู้สึกเช่นไร

“เธอต้องการเท่าไหร่ ฉันให้เธอมากกว่าไอ้ผู้ชายคนนั้น ขออย่างเดียวอย่าแต่งงานกับมัน!

คนฟังแทบหยุดหายใจเมื่อเขาตวาดใส่หน้า ทำไมถึงรู้สึกเจ็บกับคำพูดของเขามากมายขนาดนี้? อธิปดูถูกเธอมากเกินไปแล้ว

“ฉันถามว่าเท่าไหร่? เธอต้องการเท่าไหร่ถึงจะเลิกยุ่งกับไอ้เลวนั่น”

เพี้ยะ!

ไวโอลินไม่พูดสักคำ เธอฟาดฝ่ามือลงบนหน้าคม แล้ววิ่งหนีทั้งน้ำตาที่เขาไม่มีวันเห็น อธิปมึนงงมองตามร่างระหงที่โบกแท็กซี่หนีไป

“โธ่โว้ย!

 นี่เขาขาดสติหรือหล่อนเกิดรักศักดิ์ศรีกันแน่...อธิปไม่ปล่อยให้ทุกอย่างเลวร้ายลงกว่าเดิม เขาเทียวกดโทรศัพท์หาเธอแต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือฝากหมายเลขโทรกลับ ไวโอลินปิดเครื่องหนีเขา

“เออว่าไงวะ”

 อธิปร้อนใจจนทนไม่ไหว เมื่อโทรหาหล่อนไม่ได้เขาจึงพุ่งเป้าหมายไปยังธานินเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้สหายฟัง

“ไอ้ภาคเอ๊ยแกไม่น่าไปดูถูกคุณเทียนเลย ให้ตายเถอะ!

“ใครจะไปรู้วะ เห็นเดือดร้อนเงินจนยอมขายตัวนี่หว่า เกิดจะรักศักดิ์ศรีขึ้นมาตอนอยู่ต่อหน้าฉันซะงั้น ฮึ!

“แกมีอคติกับคุณเทียนมากไป ถ้ายังคิดอะไรไม่ได้ก็ปล่อยให้เรื่องทุกอย่างเป็นไปตามทางของมัน แค่นี้ก่อนฉันขับรถไม่ตรงทางแล้วเนี่ย เรื่องของแกทำฉันประสาทกิน”

“แกกลับจากกาญฯ เมื่อไหร่”

“ยังไม่แน่ใจ พ่อสั่งเพิ่มแพ บางทีฉันอาจต้องอยู่ควบคุมงาน”

“อือ ถ้ามาเมื่อไหร่โทรหาฉันด้วย แต่ถ้าแกหนีละก็...ฉันจะไปหาแกเอง”

อธิปวางสายแล้วโทรหาไวโอลินอีกครั้ง แต่โทรเท่าไหร่ก็เหมือนเดิม เธอยังคงปิดเครื่องหนีเขา...

“ภาคกลับมาแล้วหรือลูก”

เสียงมารดาทำคนก้มหน้าแตะโทรศัพท์กลับสู่โลกความเป็นจริง พิมพ์นาราชวนลูกชายมาคุยในห้องนั่งเล่น

“กินข้าวแล้วใช่ไหม”

“ครับ ผมเรียบร้อยมาแล้ว ทำไมแม่ยังไม่นอนฮะ” อธิปกอดแม่ หอมแก้มท่านเต็มฟอดใหญ่

“แม่เพิ่งกล่อมพราวหลับไปเมื่อกี้เอง”

พูดถึงพิมพ์มาดาเสียงของแม่สลดลงอย่างเห็นได้ชัด คนฟังค่อยๆ เอนกายนอนหนุนตักท่าน พิมพ์นาราลูบหน้าบุตรชายแล้วยิ้มให้ ยิ่งเติบใหญ่อธิปยิ่งเหมือนอดิศวรราวกับคนเดียวกัน

“พราวต้องหายครับ แม่เชื่อผมนะ”

“จ้ะ แม่ก็เชื่ออย่างนั้น แฝดของภาค ลูกสาวของแม่ต้องกลับมาเป็นเหมือนเดิม”

อธิปจับมือมารดามาจูบเบาๆ แวบแรกเขานึกถึงใครบางคนขึ้นมาในหัว ภาพและกลิ่นของหล่อนตามหลอกหลอนอย่างไม่น่าเชื่อ อธิปสลัดหัวสองสามทีเรียกสติกลับมา

“เป็นอะไรหรือเปล่าจ๊ะ”

พิมพ์นาราถามเมื่อเห็นอาการแปลกๆ อธิปส่ายหัวส่งยิ้มให้แม่ เขากอดท่านแน่นทั้งที่ในใจคิดถึงแต่ใครอีกคน

ที่บ้านอัศวไพศาล...ไวโอลินเดินขึ้นห้องด้วยใจที่ไม่ปกติ เธอคิดซ้ำไปซ้ำมาเรื่องที่อธิปดูถูก เขาตามสืบทุกอย่างเกี่ยวกับเธออย่างไร้มารยาท ผู้ชายที่เธอชอบกำลังเข้าใจว่าเธอเห็นแก่เงิน เขาใช้เงินฟาดหัวจนเธอไม่เห็นค่าตัวเอง

“ฉันชอบเธอนะ ชอบมากจริงๆ”

น้ำตาลูกผู้หญิงไหลริน ต่อไปเธอต้องตัดใจจากอธิป สองวันข้างหน้าก็ต้องหมั้นหมายกับทวีภาคแล้ว สิ่งที่ควรทำคือสื่อสัตย์กับว่าที่คู่ชีวิต เธอไม่ควรพบเจออธิปอีกไม่ว่ากรณีใดๆ ก็ตาม

 

 วันหยุด ณ บ้านภัทรกาญจน์ สมาชิกทุกคนเลือกที่จะพักผ่อนอยู่กับบ้าน พิมพ์นาราพาพิมพ์มาดาออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ที่สวนดอกไม้โดยมีสามีตามติดคอยดูแล

“พี่ภีมอยู่กับลูกก่อนนะคะ เดี๋ยวพิมพ์จะเข้าไปหยิบน้ำกับขนมมาให้”

อดิศวรพยักหน้า นั่งบนเก้าอี้ตัวที่ใกล้กับวีลแชร์ลูกสาว พ่อมองใบหน้าแก้วตาดวงใจอย่างพินิจพิเคราะห์ เขามีลูกสามคนกับพิมพ์นารา แฝดคนแรกคืออธิป ลูกชายคนนี้นิสัยเหมือนเขาไม่มีผิด อธิปหัวดื้อไม่ฟังใครนอกจากความคิดตัวเอง ตั้งแต่เกิดมาจนกระทั่งตอนนี้เจ้าภาคก็ยังไม่เปลี่ยน อายุมากขึ้นเท่าไหร่ก็เป็นเหมือนกระจกเงาในอดีตของพ่อมากขึ้นเท่านั้น เขาต้องเฝ้าระวังเจ้าตัวดีให้มากเป็นพิเศษ ลูกอาจทำอะไรเสี่ยงๆ เหมือนเขาในสมัยหนุ่มก็เป็นได้

ครั้นมองหน้าพิมพ์มาดาแฝดคนน้องของอธิป อดิศวรไม่เห็นใครเลยนอกจากเมียของเขาในอดีต ลูกพราวเหมือนแม่ของแกยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นรูปร่าง หน้าตา การพูดจา หรือการดำรงชีวิต แก้วตาดวงใจคนนี้คือตัวแทนของพิมพ์นารา ในแววตาลูกยามีแต่ความโศกเศร้าให้เห็น... พ่อสงสารหนูเหลือเกิน

แต่เมื่อนึกถึงพิมพ์พรรณลูกสาวคนสุดท้อง อดิศวรอดไม่ได้ที่จะแอบถอนใจ ยัยเพลงแสบสันร้ายกาจตั้งแต่เริ่มตั้งไข่ หากอีกมุมของแกไม่ได้อยากเป็นแบบนั้น พิมพ์พรรณได้นิสัยเขากับพิมพ์นารามาอย่างละครึ่ง เวลาพูดคุยกับลูกในเรื่องต่างๆ ก็เหมือนเขาได้มองเห็นทั้งตัวเองและเมียอยู่ในร่างเดียวกัน แก้วตาดวงใจคนเล็กไม่ได้แย่อย่างที่เห็น พิมพ์พรรณมีจุดลึกที่ยังไม่มีใครสามารถเข้าหาแกได้เท่านั้นเอง

ยิ่งคิดยิ่งคิ้วขมวด อดิศวรกอดลูกสาวคนกลางแนบอก ฝังปลายจมูกลงบนศีรษะพิมพ์มาดา เขาสงสารสิ่งที่ลูกประสบพบเจอ แกคงทรมานที่เรื่องทุกอย่างต้องเป็นแบบนี้ แต่ใครจะรู้บ้างเล่าว่าเขากับพิมพ์นาราก็เจ็บปวดพอกัน ตั้งแต่ลูกมีเรื่องเข้ามาในชีวิต คนที่เดือดร้อนกว่าหลายพันเท่าคือพ่อกับแม่...เราสองคนไม่มีใครนอนหลับเต็มตาเลยสักคืน

 

อธิปมาหาโรสิตาที่ร้าน โชคดีที่ได้เจออรรณพโดยมิได้นัดหมาย อาจารย์เอามื้อเที่ยงมาให้น้องตามคำสั่งของแม่ สองหนุ่มกอดกันตามสไตล์ อธิปชวนพี่ชายนั่งคุยตามประสาที่หลังร้าน

“เป็นไงภาค ได้ข่าวว่ามีแฟน”

“เปล่าหรอกฮะ จะเรียกว่าแฟนก็คงไม่ได้”

อธิปขุ่นใจเมื่อนึกถึงยัยงี่เง่าไวโอลิน หล่อนเปิดเครื่องแล้วแต่กลับไม่รับสายเขา ไม่รู้จะเล่นตัวไปถึงไหน

“โรสดูชอบผู้หญิงคนนั้นมากนะ เล่าให้พี่ฟังไม่หยุดเลย”

“แล้วลุงภัทรกับป้ากานต์รู้รึเปล่าครับ” อธิปตกใจเมื่อเรื่องที่สร้างเริ่มขยายวงกว้าง

“เปล่าหรอก มีพี่คนเดียวที่รู้”

อรรณพสงสัยท่าทีที่เปลี่ยนไปของอธิป ญาติผู้น้องดูตระหนกยังไงแปลกๆ เหมือนอีกฝ่ายรู้ว่าพี่นพคิดอะไร รีบแก้ตัวน้ำขุ่นๆ...

“ผมยังไม่อยากให้มองว่าเธอคือแฟนครับ ผู้หญิงคนนั้นยังไม่รับรักผม ตอนนี้ทำได้มากสุดก็แค่จีบ เพราะแบบนี้เลยไม่ค่อยอยากให้ผู้ใหญ่รู้”

อรรณพหายสงสัยแถมยังพยักหน้าเข้าใจ อธิปเชื่อมั่นในตัวพี่นพได้อยู่แล้ว แต่ว่า...

“โรสพี่ขอคุยด้วยหน่อย”

 

เวลาเดียวกันที่บ้านไวโอลิน วันนี้เธอต้องไปลองชุดใส่เข้าพิธีหมั้นกับทวีภาค ซึ่งเขาอาสามารับในเวลาห้าโมงเย็น

“เทียน...” วสันต์เดินมาหาลูกสาว ลูบศีรษะคนนั่งเหม่อ

“เมื่อวานหายไปไหนมาลูก”

“เอ่อ...เทียน...เทียนไปเจอเพื่อนมาน่ะค่ะ”

อาการลนลานทำให้พ่อที่ชุบเลี้ยงมาทั้งชีวิตสงสัย ท่านไม่เข้าใจว่าทำไมไวโอลินต้องโกหก

“ชวนเพื่อนมางานหมั้นด้วยสิเทียน”

“ไม่ค่ะคุณพ่อ เทียนไม่อยากให้ใครมายุ่งกับเรื่องนี้เลยสักคน ขอตัวก่อนนะคะ”

วสันต์มองตามหลังลูกสาวอย่างคิดไม่ตก ไวโอลินมีอะไรในใจท่านรู้ดี ตั้งแต่ลูกยอมตกลงแต่งงานการสนทนาของเขากับบุตรสาวก็เปลี่ยนไป เธอพูดน้อยลงและชอบอยู่กับตัวเองมากขึ้นกว่าเดิม

“พ่อขอโทษลูก พ่อรักหนูนะเทียน”

 

 ห้องเสื้อชื่อดัง...ทวีภาคเดินเคียงคู่มากับไวโอลิน ชายหนุ่มนึกแปลกใจที่ฝ่ายหญิงซึมผิดปกติ เธอเหมือนคนโดนควักหัวใจเหลือเพียงร่างเปล่ายังไงยังงั้น

“ฉันชอบสีครีม ช่วยลองมันให้ดูได้มั้ย”

เขาชี้ชุดที่ถูกใจให้ว่าที่คู่หมั้นดู ไวโอลินค้อนเล็กน้อยแต่ก็ยอมทำตาม เธอเดินเข้าห้องลองชุดโดยมีสายตาทวีภาคมองตามจนประตูปิด

สิบนาทีต่อมาประตูห้องลองชุดเปิดพร้อมกับไวโอลินที่ก้าวขาออกมาในชุดไทยประยุกต์สีครีม เธอหยุดยืนต่อหน้าทวีภาคพลางส่งสายตาถามเขาว่า “พอใจรึยัง” ไปให้

“อื้อหือสวยดีนี่ เอาชุดนี้แล้วกัน”

ไวโอลินค้อนอีกระรอก ทำไมเขาไม่ถามความเห็นเธอบ้าง คนใส่คือเธอไม่ใช่เขาสักหน่อย

“เธอชอบมั้ย” อยู่ๆ ทวีภาคก็ถาม

“นึกว่าจะไม่ถามซะแล้ว”

“รู้อะไรมั้ย สายตาเธออ่านง่ายมาก ที่ถามเพราะว่าได้รับอิทธิพลจากแววตาพิฆาต”

“นี่หาเรื่องฉันเหรอ”

“เปล่า...ผู้หญิงนี่แปลกนะ พูดด้วยดีๆ ก็คิดว่าหาเรื่อง”

เขาเดินไปใกล้หญิงสาว ใบหน้าทวีภาคก้มลงแนบใบหูขาว ค่อยๆ ยกมือกอดไวโอลินอย่างเชื่องช้า

“นี่ปล่อยนะ” เธอร้องห้ามแต่เขากลับรัดแน่น

 

“ไวโอลิน...แต่งงานกับฉันเถอะ อยู่เป็นเพื่อนกัน แล้วไม่นานฉันจะหย่าให้”

 

“นะโรส โทรให้พี่หน่อย”

อธิปเหมือนลูกแมวอ้อนเจ้าของเมื่อต้องการปลาตัวโต โรสิตาสงสัยไม่เชื่อว่าไวโอลินจะเป็นคนไม่มีเหตุผลอย่างที่พี่ชายเล่า

“พี่ภาคก็บอกโรสสิคะว่าเรื่องจริงมันเป็นยังไง”

“ก็อย่างที่พี่เล่านั่นแหละ”

“จริงๆ หรือคะ แค่นี้อะนะ”

“อือ จริงๆ ไม่เชื่อโทรไปถามยัยโง่...เอ้ยเทียนสิ”

เขารีบเปลี่ยนคำพูด โรสิตามองค้อนพี่ชายอย่างหมั่นไส้ ถ้าไม่ใช่พี่เทียนเธอจะไม่มีทางทำตามอธิปเด็ดขาด

“เอาเบอร์มาค่ะ”

 

 

 สนใจดาวน์โหลดนิยายได้ที่ https://www.mebmarket.com/ พิมพ์ที่ช่องค้นหา เล่ห์เสน่หา อาญาสวาท หรือ อักษราภัค ก็จะเจอค่ะ ขอบคุณมากๆ ค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว