email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บท 8 แม่นางโคมเขียว (2)

ชื่อตอน : บท 8 แม่นางโคมเขียว (2)

คำค้น : พีเรียด ย้อนเวลา รัก 18+ โรแมนติก เล่ห์ร้าย อัยรดา แฟนตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 909

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2565 23:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 8 แม่นางโคมเขียว (2)
แบบอักษร

  เช้าวันถัดมาหญิงสาวโดนสองบ่าวปลุกให้ลืมตาตื่นขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง ภายในห้องนอนของเรือนไทยที่ไม่ได้กว้างใหญ่สักเท่าใดนักอันเคยมืดสนิท มีเพียงแสงจากพระจันทร์ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างทำให้เห็นทัศนียภาพอันใกล้ภายในพื้นที่ไม่กี่ตารางวาได้เพียงเลือนราง  

ตอนนี้กลับถูกแทนที่ด้วยแสงสว่างจากตะเกียงน้ำมัน ซึ่งวัตถุที่เป็นเชื้อเพลิงภายในนั้นทำมาจากไขมันสัตว์ แสงสว่างสีเหลืองนวลถึงจะไม่มากเท่าหลอดไฟนีออนเหมือนตอนอยู่ในภพปัจจุบันที่จากมา หากแต่มันก็มากพอที่จะทำให้ดวงตากลมหวานเห็นทัศนียภาพภายในห้องได้ชัดเจนดี 

"ปลุกไอมาทำอะไรตอนนี้คะเนี่ย"  

เสียงหวานของไอด้าเอ่ยถามออกมาด้วยความงัวเงีย ร่างกายยังรู้สึกเพลียไม่หายทั้งที่สองวันก่อนก็นอนไปตั้งเยอะแล้วแต่ไม่รู้เพราะอะไรถึงได้รู้สึกว่านอนเท่าไหร่ก็ไม่พอ  

หรืออาจเพราะตอนนี้และที่นี่ไม่ใช่เวลาในยุคปัจจุบันที่เธอมีหน้าที่การงานและกิจกรรมต่างๆในชีวิตประจำวันเต็มไปหมดจนตารางชีวิตแน่นแทบไม่มีพื้นที่ได้หายใจ แต่เมื่อรู้ตัวว่าอยู่ในสถานที่แปลกไปร่างกายเลยอยากชัตดาวน์ตัวเองเสียดื้อๆ เพราะนานๆจะได้มีวันพักผ่อนกับเขาเสียที อยู่ที่นี่เธอไม่มีภาระหน้าที่อะไร 

"ยามสี่แล้วหนาแม่นาย ใกล้จักรุ่งแล้วเจ้าค่ะ รีบลุกไปอาบน้ำอาบท่าเกียมตัวให้เรียบร้อยเสียก่อนเถิดหนา" 

"ทำไมถึงต้องรีบขนาดนี้ด้วยล่ะ ฟ้ายังมืดอยู่เลย" เธอก็ไม่แน่ใจว่าสมัยนี้เขาจะเผาศพกันเวลาเท่าไหร่ แล้วต้องทำพิธีอะไรก่อนไหม แต่ค่อนข้างมั่นใจว่าคงไม่มีใครเขาเผาเอาเสียเช้าขนาดนี้เป็นแน่ 

"หากชักช้าแล้วคุณๆเขาตื่นขึ้นมาบ่าวเกรงว่าจักเกิดปัญหาเอาอีกได้เจ้าค่ะ" บ่าวชื่อปลูกกล่าวกับเจ้านายคนใหม่ในขณะที่จวนก็ก้มๆเงยๆจัดเตรียมข้าวของจำเป็นใส่ตะกร้า  

"ปัญหาอะไรอีกล่ะ แล้วคุณๆที่ว่านี่หมายถึงใคร"  

ใช้คำว่า คุณ สองครั้งแปลว่าไม่ใช่แค่พี่เทพแน่ ต้องมีมากกว่านั้น ที่สำคัญคือปัญหาอะไร ไอด้าจะได้เตรียมรับมือไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ  

"พวกเมียรองของคุณทองอินพ่อของแม่นายไงล่ะเจ้าคะ.. เอ่อ.. ประทานโทษเจ้าค่ะ พ่อของคุณเทพกับแม่นายบัวเจ้าค่ะ.." จวนกล่าว 

"อ่อ.." เสียงของไอด้าลากยาวอย่างพอจะเข้าใจได้ 

เมื่อวานในขณะที่ทำสีผมกันไปติวเข้มเรื่องบทบาทที่เธอต้องแสดงไปด้วย สองบ่าวเล่าว่าบิดาของพี่เทพนั้นมาหลายภรรยาแต่ว่าไม่มีเมียคนไหนมีลูกกับพ่อทองอินด้วยเลยยกเว้นแม่ของพี่เทพและบัวอัปสรที่เป็นบุตรเพียงสองคนเท่านั้น 

หากจะมีก็แต่เมียรองอีกคนที่ชื่อจันทร์ ได้ข่าวว่ารายนั้นกำลังตั้งครรภ์อยู่ หากแต่ยังไม่รู้ว่าจักคลอดเอาวันไหน พ่อทองอินก็ต้องจากไปเสียก่อน 

เมื่อโดนปลุกจนมีสติตื่นขึ้นมาเต็มตา ไอด้าก็เดินตามสองบ่าวไปยังท่าน้ำเพื่อเตรียมตัวอาบน้ำอาบท่า ไม่มีท่าทีจะอิออดแต่อย่างใด เพราะระหว่างทางที่เดินไปจวนก็เล่าเล่านี่ไปไม่หยุด ส่วนปลูกก็ทำหน้าที่อธิบายว่าคนไหนดีคนไหนไม่ดี คนไหนที่พอจะเป็นมิตรได้ คนไหนที่ไอด้าไม่ควรเข้าใจและเมื่ออยู่กับคนหมู่มากต้องวางตัวอย่างไรให้ไม่หลุดคาร์แรคเตอร์จากแม่บัวอัปสรจนเกินไป 

ฟังดูแล้วบางทีไอด้าก็นึกสนุกเมื่อต้องมาแสดงละครฉากใหญ่ ไม่เครียดอะไรมากมายเพราะอยู่ที่นี่เธอไม่ได้มีอะไรจะต้องเสีย  

  

"นี่เรา.. ข้าต้องอาบน้ำที่นี่ฤา" กับสถานที่ไม่ใช่เรื่องซีเรียสอะไร หากแต่กับน้ำที่จะต้องเอามาชำระล้างร่างกายมันคือน้ำในแม่น้ำที่ถึงแม้จะใส แต่กลิ่นดินกลิ่นโคลนมันไม่ได้น่าพิสมัยสักเท่าไหร่ หากอาบไปแล้วจะคันไหม ถ้าผิวเสียขึ้นมาล่ำจะทำอย่างไร ไอด้าที่เบ้หน้าอยากจะร้องไห้เอ่บสบถออกมาจนเกือบจะลืมไปว่าต้องใช้คำภาษาสมัยอยุธยาเสียให้ชิน 

"ใช่เจ้าค่ะ มีอันใดฤาเจ้าคะ"  

"มีน้ำที่มันสะอาดกว่านี้ให้ข้าอาบไหม น้ำฝน น้ำในตุ่มอะไรก็ได้" ถึงน้ำจะใส ขยะพลาสติกจะไม่มีเหมือนปีที่เธอจากมา แต่คนส่วนใหญ่ในสมัยนี้มีวิถีชีวิตใช้ชีวิตกันบริเวณริมแม่น้ำ ทุกคนต้องอาบน้ำที่ท่าน้ำ ไหนจะสิ่งปฏิกูลต่างๆมากมายที่มันต้องมีหลุดร่วงลงไป ไอด้ามั่นใจว่าอย่างไรเสียต้องมีคนทิ้งของเสียในแม่น้ำบ้างเป็นแน่  

"กงนี้ก็สะอาดที่สุดแล้วหนาเจ้าคะ ปกติก็มาอาบกันที่ท่านี้"  

"น้ำฝนที่เก็บในตุ่มไรงี้ มีไหม เอามาให้ข้าอาบหน่อย" 

"น้ำฝนมีไม่มากไว้ใช้กินและทำอาหารกันเป็นส่วนใหญ่ มันมีไม่มากพอที่จักให้แม่นายอาบได้"  

"อืมๆ ไม่เป็นไรอาบที่นี่ก็ได้" บ่าวพูดมาถึงขนาดนี้ไอด้าก็ได้แต่ทำใจแล้วฝืนอาบน้ำโดยที่มีสองบ่าวคอยช่วยไป  

คนอนามัยและเรื่องมากแบบไอด้าอยากจะร้องไห้ นอกจากน้ำจะไม่ได้สะอาดพอแล้วอุณหภูมิก็เย็นยะเยือกแทบจะแข็งตาย ยิ่งตอนอาบเสร็จแล้วลมเย็นๆพัดมาปะทะ ปากสั่นจนฟันกระทบกันแทบแตก 

"โอ้ย อยากจะบ้า! จะย้อนอดีตจะวาร์ปทีก็ไปที่ดีๆที่สบายๆหน่อยไม่ได้เลยรึไงกันนะ!" ไอด้าอดที่จะบ่นออกมาไม่ได้  

ชีวิตนี้ตั้งแต่เล็กจนโตถึงเธอจะทำงานหนักและเหนื่อยสายตัวแทบขาดแค่ไหน หากแต่เป็นเรื่องความสะดวกสบายในชีวิตแล้วเธอไม่เคยขาดอะไร เพราะเงินสามารถดลบรรดานทุกอย่างได้ในยุคสมัยที่เธอจากมา แต่ก็ยังดีที่ย้อนอดีตมาที่นี่ก็ยังมีคนรับใช้ ไม่ได้ไปตกระกำลำบากแบบตัวคนเดียวที่ไหน ไม่เช่นนั้นเธอได้อดตายแน่นอน 


บทนี้ไรท์อาจจะต้องกลับมาเกลาใหม่อีกทีนึงนะคะ ต้องขอโทษที่อัพช้าด้วยค่ะ พอดีว่าช่วงนี้ยุ่งๆ บวกกับสมองอ๊องไปนิดหน่อย อย่าโกรธกันเลยน๊าาา สัญญาว่าจะอัพให้อ่านฟรีจนจบ 5555
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว