email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 30.1 กลัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 91

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2565 20:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
30.1 กลัว
แบบอักษร

และแล้วเวลาแห่งความสุขก็ใกล้จะหมดลงเนื่องจากเป็นวันสุดท้ายที่ทั้งคู่จะได้อยู่ด้วยกันตามลำพังแล้ว นวัฒน์จึงพาคนรักหมาด ๆ ไปล่องเรือปิกนิกในช่วงสายของวันก่อนจะเดินทางกลับไปยังเมืองหลวงเพื่อเตรียมตัวไปทำงานในวันถัดไป รษาเสียใจไม่น้อยที่อดเล่นน้ำทะเลเพราะมีเวลาไม่พอแต่นวัฒน์ก็สัญญาเอาไว้แล้วว่าจะพาเธอไปดำน้ำดูปะการังสวย ๆ เป็นการชดเชยเธอถึงได้ยิ้มออก โดยก่อนเดินทางออกจากเมืองพัทยาชายหนุ่มก็แวะซื้อโดนัทเจ้าดังให้เป็นรางวัลปลอบใจอีกหนึ่งกล่องใหญ่ทำเอาสาวเจ้ายิ้มไม่หุบเลยทีเดียว

“เอาใจขนาดนี้ไม่คิดขอบคุณพี่หน่อยเหรอ” พลขับหันไปถามคนที่กำลังนั่งกัดโดนัทชิ้นโตอย่างเอร็ดอร่อยจนเขาอิจฉา ไม่ใช่อิจฉาที่เธอได้กินโดนัทคนเดียวแต่อิจฉาโดนัทที่ถูกเธอกินต่างหาก 

“อ่ะ ษาแบ่งให้ชิ้นนึงก็ได้ค่ะ” เธอว่าพลางยื่นโดนัทชิ้นใหม่ให้ แต่เจ้าตัวกลับทำหน้าบูดเสียอย่างนั้น

“พี่ไม่ได้อยากกินโดนัทสักหน่อย” 

“อ่าว งั้นอยากได้อะไรละคะ” เธอถามด้วยความสงสัย แต่พอเห็นเขายิ้มเจ้าเล่ห์ก็รู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่เขาต้องการต้องเป็นสิ่งที่เขาชอบทำเป็นประจำแน่ ๆ 

“ทำไมเป็นคนอย่างนี้นะ” ถึงจะค่อนขอดแต่เธอก็ยื่นหน้าเข้าไปหวังจะหอมแก้มเป็นการขอบคุณ แต่คนเจ้าเล่ห์กลับหันมาจุ๊บปากเธอเสียก่อนแล้วเขาก็รีบหันกลับไปขับรถต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“พี่วัฒน์!” เธอเรียกเขาเสียงดังเพราะการทำแบบนี้มันค่อนข้างอันตราย ถึงแม้ว่าเขาจะละสายตาจากถนนเพียงครู่เดียวแต่มันก็อาจจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นได้

“ครับ?” ชายหนุ่มรับคำหน้าตายจนเธอจนปัญญาที่จะพูดด้วยแล้วจึงหันไปกินโดนัทที่เหลือของตัวเองต่อ เมื่อกระเพาะถูกเติมเต็มคนขี้เซาก็เริ่มหาวจนรั้งเปลือกตาเอาไว้ไม่อยู่ คนที่ลอบสังเกตมาตลอดจึงยกมือขึ้นดึงศีรษะทุยเข้ามาซบที่ต้นแขนกำยำโดยที่เธอไม่ได้มีท่าทีขัดขืนแต่อย่างใด

“นอนเถอะ ถึงแล้วเดี๋ยวพี่ปลุก” น้ำเสียงอ่อนโยนว่าพลางลูบต้นแขนคนตัวเล็กให้หลับ 

ถึงจะผ่านมากี่ปีรษาก็ยังเหมือนเด็กหญิงตัวน้อยที่คอยวิ่งตามเขาอยู่วันยังค่ำ ต่างกันตรงความรู้สึกที่เขามีต่อเด็กน้อยคนนั้นเป็นเพียงพี่ชายกับน้องสาว แต่ตอนนี้มันกลายเป็นความรักแบบชายหญิงไปแล้ว

“ค่ะ” หญิงสาวรับคำก่อนจะปล่อยความรู้สึกให้จมดิ่งไปในห้วงนิทราในเวลาเพียงไม่นาน

หลับไปได้ครู่ใหญ่ร่างบางก็เริ่มขยับเปลือกตาพลางขมวดคิ้วมุ่น เธอฝัน...ฝันเห็นตัวเองนั่งจมกองเลือดท่วมตัวและกำลังร้องไห้ ความรู้สึกสูญเสียหวนกลับมาอีกครั้งจนตัวเธอสั่นสะท้าน เสียงสะอื้นทำให้เจ้าของแขนแข็งแรงหันมามองคนที่กำลังซบแขนเขาอยู่แล้วก็พบว่าเธอกำลังร้องไห้จนตัวโยน เขาตบไปเลี้ยวเข้าบริเวณข้างทางที่มีไฟส่องสว่างในทันทีก่อนจะปลุกคนตัวเล็กที่ดูท่าจะกำลังฝันร้ายให้ตื่นขึ้น

“ษา...ษาเป็นอะไรไปครับ” 

เขย่าตัวไม่กี่ครั้งเธอก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับน้ำตานองหน้าก่อนจะโผเข้ากอดเขาเอาไว้แน่น หญิงสาวซุกหน้าไปกับอกแกร่งแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก แม้จะตกใจแต่ชายหนุ่มก็พยายามลูบหลังให้ แล้วปล่อยให้เธอร้องออกมาจนหยุดไปเองถึงได้ถามเธอซ้ำ

“เป็นอะไรครับคนดี...” 

“ษา...ฝันร้ายค่ะ ฝันว่าตัวเองนั่งจมกองเลือด มีเลือดเต็มไปหมดเลยค่ะพี่วัฒน์” เธอพรั่งพรูมันออกมาพร้อมกับเรียกเขาว่า 'พี่' อย่างเต็มปาก หากแต่ไม่ใช่เพราะเขาบอกให้เรียกแต่เป็นเพราะเธอเรียกแบบนั้นจนชินมานานแล้ว

นวัฒน์ตั้งใจจะไม่บอกรษาว่าเขากับเธอเคยรู้จักกันมาก่อนเพราะอยากให้เธอค่อย ๆ เรียนรู้เขาในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ถ้าเธอรู้ว่าเขาคือพี่นวัฒน์ของเธอตอนยังเด็กเธอก็อาจจะรักเขาจากความผูกพันนั้นก็เป็นได้ รอให้มั่นใจกว่านี้ก่อนว่าเธอรักเพราะเขาคือผู้ชายที่ควรค่าให้เธอรัก ถึงตอนนั้นเขาจะบอกเธอทุกเรื่องและเราก็จะไม่มีความลับอะไรต่อกันอีก

“ไม่มีอะไรแล้วครับ ษาแค่ฝันร้ายเท่านั้น” เขาปลดเข็มขัดนิรภัยออกแล้วกอดเธอตอบ หญิงสาวสะอื้นเป็นระยะแต่ก็อุ่นใจขึ้นที่มีเขาอยู่ข้าง ๆ เธอเริ่มมีอาการแบบนี้ครั้งแรกตอนที่รู้เรื่องกีรติแท้งลูก จากนั้นมันก็ตามหลอกหลอนมานานร่วมปีก่อนจะหายไปตอนที่เธอกลับมาเมืองไทยใหม่ ๆ คงเป็นเพราะช่วงนั้นมีเรื่องให้เธอเครียดหลายเรื่องจนทำให้เธอลืมมันไป แต่เมื่อทุกอย่างเริ่มดีขึ้นเรื่องราวเลวร้ายเหล่านั้นก็กลับมาหลอกหลอนเธออีก 

“ษาเหมือนถูกกระชากหัวใจออกไปจากอกเลยค่ะ ษาเจ็บเหมือนกับว่าษากำลังสูญเสียบางอย่างไป” เธอบอกว่าในสิ่งที่กำลังรู้สึกในตอนนี้ พูดไปก็สะอื้นไปจนเขาสงสารจับใจแต่กลับช่วยอะไรไม่ได้เลย

“ไม่เป็นไรนะ พี่อยู่นี่ ไม่มีใครทำอะไรษาได้ทั้งนั้น นิ่งนะคนดี” 

“ษากลัวค่ะ” เธอพูดพลางกอดเอวเขาเอาไว้แน่นกว่าเดิม มือใหญ่ยังคงลูบหลังให้อย่างต่อเนื่องก่อนที่เธอจะเริ่มพูดต่อ “ษากลัวว่าจะเสียพี่ไปอีก ชีวิตษามีแต่ความสูญเสียมาทั้งชีวิต ษา...” 

“โถ...เด็กน้อยของพี่ พี่ไม่ทิ้งษาไปไหนหรอก อย่าห่วงเลยนะครับ” 

“ษาไม่ได้กลัวเรื่องนั้นค่ะ พี่จะทิ้งษาไปแบบที่เรายังเกลียดกันก็ได้ แต่ษาไม่อยากเสียพี่ไปแบบคนอื่น ๆ ที่ผ่านมา ษาคงทำใจไม่ได้แน่ ๆ” หญิงสาวพูดด้วยแววตาสั่นระริก เธอกลัวเหลือเกินว่าเมื่อเธอมีความสุข ความสุขนั้นจะถูกพรากจากไปเหมือนกับที่เธอเคยทำกับคนอื่นเอาไว้

“อย่าเพิ่งคิดถึงเรื่องนั้นเลยษา คิดถึงแค่ความสุขตอนนี้ก็พอนะครับ” 

“มันยากนะคะ ษาคงต้องใช้เวลา...” 

“ษาจะใช้เวลาอีกนานแค่ไหนก็ได้ ยังไงพี่ก็ยังอยู่ข้างษาเหมือนเดิม”

“ขอบคุณนะคะ” เธอกอดกระชับเอวสอบของเขาเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าอ้อมกอดนี้จะหลุดลอยไป นวัฒน์ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยเมื่ออยู่กับเขา เธอไว้ใจว่าเขาจะสามารถปกป้องเธอได้ไม่ว่าเธอจะอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายแค่ไหนก็ตาม ความรู้สึกนี้ไม่ใช่เพิ่งเคยเกิดขึ้นแต่มันเคยเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้วกับบางคนซึ่งเธอลืมไปแล้วว่าใคร แต่ไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นใครก็ตามเธอก็ยังรู้สึกขอบคุณเขาอยู่เสมอ และหวังว่าเขาจะบายดีและมีคนที่รักคอยดูแลเช่นกัน


พอสุดท้ายแล้ว ไม่รู้ใครจะทิ้งใครก่อนนะคะ แต่จบแฮปปี้แน่นอนค่ะ เน้นสุขนิยม
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว