email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บท 8 แม่นางโคมเขียว

ชื่อตอน : บท 8 แม่นางโคมเขียว

คำค้น : พีเรียด ย้อนเวลา รัก 18+ โรแมนติก เล่ห์ร้าย อัยรดา แฟนตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 938

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2565 14:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 8 แม่นางโคมเขียว
แบบอักษร

ผ่านขั้นตอนกรรมวิธีต่างๆไปครู่ใหญ่ หากให้กะเวลาไอด้าคิดว่าน่าจะผ่านไปชาติกว่าได้ ทำไมจิตใจช่างทรมานอย่างนี้! 

"โอย.. พอก่อนไหมล่ะหัวไอจะพังแล้วนะคลุกมาได้!" 

"ไม่ได้เจ้าค่ะพอไม่ได้ วันพรุ่งจะไปเผาทั้งหัวสีน้ำตาลไหม้เยี่ยงนี้ได้อย่างไร คุณเทพเฆี่ยนพวกบ่าวตายแน่เจ้าค่ะ" 

"น้ำตาลไหม้อะไรกันล่ะ นี่ผมข้าก็ดำมากแล้วนะดูสิเนี่ย.." 

"หืม.. แต่เดี๋ยวนะ เผาเหรอ? เผาอะไร" ไอด้าหันมาถาม ทันใดก็เริ่มจำได้ว่าก่อนหน้านี้เทพบอกเธอว่าพ่อของเขาตายในวันที่เจอเธอ 

"เจ้าค่ะ เผาศพพ่อทองอินเจ้าค่ะ" ปลูกตอบมาเสียงแผ่วเบา สองบ่าวทำหน้าสลดเหมือนจะร้องไห้ น้ำตาสีใสเอ่อคลอเบ้า 

"พรุ่งนี้ฉันต้องไปเผาด้วยใช่ไหม" 

"ใช่เจ้าค่ะแม่นาย" 

"แล้วสองสามวันมานี้ที่ฉันไม่ได้ไป..เอ่อ หมายถึงบัวอัปสรน่ะ ไม่โผล่ไปงานศพพ่อเลย คนเขาไม่สงสัยเอาเหรอ" คนอื่นลงสัยหรือเปล่าไม่รู้แต่เธอสงสัย 

บัวอัปสรไม่ได้โผล่หน้าไปในงานศพของพ่อที่ตายไปหลายวันคนไม่สงสัยเอาหรือไง แล้วการที่ให้เธอมาสวมรอยเป็นบัวอัปสรมันจะเนียนได้ยังไงกัน เฮ้อ! 

"คนในบ้านและญาติๆรับรู้ว่าแม่นาย.. เอ่อ คุณบัวตรอมใจที่คุณพ่อตายพร้อมกับเป็นไข้ทับระดูเจ้าค่ะเลยไม่ได้ไปงาน" ปลูกบอกตามด้วยจวนพูดต่อ 

"คุณเทพจัดการแล้ว ไม่มีอันใดน่าเป็นห่วงดอกเจ้าค่ะ สบายใจได้" 

"แล้วคนก็เชื่อ?" ไอด้าถาม สองบ่าวพยักหน้ารับ 

"ให้ตาย! ทำไมเชื่อกันง่ายดีจัง" 

ถึงไม่ค่อยเข้าใจแต่เธอจะพยายามทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายอย่างไม่เต็มใจสักเท่าไหร่ให้ดีที่สุดก็แล้วกัน วิชาการแสดงทั้งหลาย แอคติ้งและความลื่นประดุจปลาไหล มีเท่าไหร่จะควักออกมาใช้ให้ไม่เหลือเลยคอยดู  

แต่ก่อนอื่นเธอต้องรู้เรื่องบัวอัปสรให้เยอะที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่ว่าจะเป็นการพูดจา ท่าทางการเดิน สีหน้า หรือแม้แต่ลักษณะนิสัย เธอจะได้เลียนแบบให้ใกล้เคียงที่สุดเพื่อไม่ให้โผล่พิรุจได้ 

"นี่ๆ ถามหน่อยสิ บัวอัปสรเขาเป็นคนยังไงเหรอ?" 

"เป็นคนดีเจ้าค่ะ" 

"โอ้ย! ไม่ใช่.." ไอด้าไม่ทันได้อธิบายว่าที่เธอถามหมายความว่าอย่างไร แต่สองบ่าวกลับกล้าเถียงเธอเสียงแข็งใส่ รักเจ้านายกันเหลือเกิน 

"เชื่อเถิดแม่หญิงว่าแม่นายบัวอัปสรเป็นคนดีจริงๆ ข้าไม่ได้พูดปดแต่อย่างใด" สองบ่าวเถียงแทนเจ้านาย ทั้งคู่จ้องหน้าไอด้าเขม็งราวกับเธอไปทำผิดอะไรไว้  

รักเจ้านายจนแตะต้องไม่ได้เลยรึไง นี่พวกหล่อนซื่อบื้อฟังเธอพูดไม่เข้าใจหรือว่าหูหาเรื่องกันแน่ 

"จ้ะเชื่อจ้ะเชื่อว่าแม่บัวเป็นคนดี แต่ที่ข้าถามในที่นี้คือลักษณะท่าทางการวางตัวคำพูดคำจาและนิสัยใจคออะไรเทือกนี้ เข้าใจไหม? ฉันแค่อยากเรียนรู้ไว้จะได้แกล้งสวมรอยถูก ไม่อยากให้มีใครจับได้" 

"อ่อ.. แล้วไป"  

ปลูกและจวนกลับไปนั่งห่อไหล่แล้วถอนหายใจก่อนเริ่มเล่าเรื่องของบัวอัปสรให้ไอด้าฟังเท่าที่คิดว่าจำเป็นและสามารถจดจำในชั่วคืนได้ พรุ่งนี้ต้องไปเอาหน้ารอดให้ก่อน  

หากรอดมาเมื่อไหร่ค่อยต่อบทเรียนอื่นให้อีกครา หวังว่าจะไม่โดนใครจับได้นะแม่หญิงอัยรดาเอ๋อ.. 

จวนและปลูกเล่าให้ไอด้าฟังว่าบัวอัปสรเป็นคนพูดน้อยขี้อาย ปกติแทบไม่ออกไปไหนเพราะไม่ชอบการพบปะคนแปลกหน้า บัวอัปสรทั้งขี้กลัวทั้งไม่กล้าเผชิญหน้ากับคนที่คอยว่าร้ายเธอดอกหนา เธอเกิดมาทั้งร่ำรวย อยู่อย่างสุขสบายและงามสง่า กิริยาวาจาอย่างกับนางฟ้าก็ไม่ปาน 

แต่กระนั้นบัวอัปสรก็ยังไม่พอใจในสิ่งที่มีเท่าไหร่เพราะความมั่นอกมั่นใจในตัวเองหมดลงไปตั้งแต่มีคนเรียกเธอว่าแม่นางโคมเขียวแห่งโรงชำเรา  

"โคมเขียวคืออะไรกัน แล้วเพราะอะไรแม่บัวถึงโดนว่าอย่างนั้น?"  

"อันนั้นบ่าวตอบออกไปเกรงว่าจะไม่ดี" ปลูกกล่าวจวนเลยพูดต่อ ทั้งคู่หน้าถอดสี 

"บ่าวว่าเรื่องนี้แม่นายลองถามคุณเทพเองดีกว่าหนาเจ้าคะ" 

สองบ่าวตอบปฏิเสธมาเธอจึงไม่คิดจะเซ้าซี้อีกต่อไป คงเป็นเรื่องที่บ่าวทาสไม่สามารถจะพูดได้ กลัวตัวเองจะทำสองคนนี้ถูกเฆี่ยนจนหลังลาย 

ความจริงไม่รู้ว่าจะมีการเฆี่ยนตีกันจริงหรือไม่ แต่ทั้งวันนี้ได้ยินปลูกกับจวนพูดมารอบที่สามร้อยห้าสิบได้ เพราะฉะนั้นก็อย่าไปเสี่ยงเลย กลัวโดนลูกหลงไปด้วยไม่ใช่อะไร หลังขาวเนียนของเธอจะมีรอยใดๆไม่ได้เด็ดขาด กลับไปโดนผู้จัดการกินหัวตายแน่ 

  


ก่อนจะกลัวหลังลายแล้วโดนผู้จัดการด่า นุ้งไอควรคิดว่าจะหาทางกลับไปได้ยังไงก๊อนนนน
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว