ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทาสรักมาเฟียเถื่อน : ปลายนิ้ว

ชื่อตอน : ทาสรักมาเฟียเถื่อน : ปลายนิ้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 437

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2565 18:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทาสรักมาเฟียเถื่อน : ปลายนิ้ว
แบบอักษร

 

วันนี้ฉันตื่นแต่เช้ารีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อรีบลงมาข้างล่าง เพื่อช่วยป้าเพ็ญทำอาหารเช้าสำหรับคุณฟีลิกซ์ สองขาเรียวเล็กก้าวเดินเข้าไปในห้องครัว ก่อนจะพบป้าเพ็ญยืนทำอาหารอยู่ 

"วันนี้ทำเมนูอะไรคะ" ฉันเดินเข้าไปหยุดยืนใกล้ๆป้าเพ็ญ ก่อนชะเง้อหน้ามองเมนูวันนี้ 

"วันนี้ป้าทำเบรคฟัสค่ะ คุณเขาไม่ค่อยทานอะไรหนักๆค่ะ ช่วงเช้า" หน้าของอิงฟ้าที่ดูเหมือนจะสนใจ เรื่องราวของฟีลิกซ์เป็นพิเศษ ป้าเพ็ญจึงเอ่ยบอกเป็นในๆ ให้เธอรู้ แต่อีกคนที่ไม่ได้สักเกตอะไรเพราะเธอมัวสนใจกับเมนูตรงหน้าจึงทำให้เธอไม่รู้ว่าหญิงวัยกลางคนพยายามจะพูดบอกอะไรเธอ 

"ยังนี้นี่เอง" อิงฟ้าพูดกับตัวเองพร้อมกับจดบันทึกเรื่องราวของอีกคนไว้ในสมองของเธอ ป้าเพ็ญที่เห็นแบบนั้นจึงอดยิ้มขึ้นไม่ได้ กับความน่ารักใสซื่อ และคิดไม่ทันคนอื่นของเธอ 

"แล้วเมื่อคืนคุณฟีลิกซ์เขาได้ทาน...." อิงฟ้าหยุดพูดไว้แค่นั้นโดยที่ไม่กล้าถามป้าเพ็ญออกไป แต่กลับอีกคนที่รู้ว่าเธอจะถามอะไรก็ตอบออกไป 

"คุณเขาลงมาทานจนหมดเลยค่ะ" ใบหน้าสวยจากที่เหมือนจะกล้ากลัวๆ กับคำตอบ ตอนนี้กลับยิ้มแก้มปริออกมา 

 

"แล้วมีอะไรให้หนูช่วยไหมคะ" หลังจากที่ทนเขินอายไม่ต่อไหวอิงฟ้าจึงถามเรื่องอื่นกับป้าเพ็ญแทน 

"ป้าทำเสร็จแล้วค่ะ คุณอิงฟ้าไปนั่งรอเถอะค่ะ เดี๋ยวคุณฟีลิกซ์ก็ลงมาแล้ว" เมื่อยืนอยู่ตรงนั้นก็กลัวจะเกะกะเปล่า อิงฟ้าจึงยอมเดินไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารด้วยใบหน้าที่ยังคงยิ้มออกมาไม่หยุด 

ไม่นานฟีลิกซ์ก็เดินลงจากบันไดที่มาจากชั้นสองซึ่งเป็นห้องทำงานของเขา ร่างสูงเดินมาทิ้งตัวนั่งลงยังหัวโต๊ะอาหารก่อนจะขยับเนกไทที่คอเล็กน้อยและเงยหน้ามองอิงฟ้า ที่ตอนนี้เธอเอาแต่ยิ้มและจ้องมองหน้าเขาอยู่ 

"ยิ้มอะไร" ร่างสูงเอ่ยถามออกไปทั้งที่ใบหน้าเขายังคงมองเธอด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง 

"เปล่าค่ะ" แต่เมื่อเห็นสายตาดุของฟีลิกซ์ที่มองเธอกลับทำให้ร่างเล็กหุบยิ้มทันที 

"เอ่อ ฉันจะถามถึงเรื่องเรียนของฉันค่ะ" 

"ฉันลืมบอก เธอไม่ต้องเรียนไปแล้ว แต่เธอต้องไปฝึกงานที่โรงแรมของฉัน" 

"ได้เหรอคะ" ใบหน้าสวยถามด้วยสีหน้าตกใจเล็กน้อย เพราะเธอเหลืออีกแค่หนึ่งเดือนก็จะเรียนจบเทอมหนึ่งแล้ว แต่คนรวยมีอิทธิพลอย่างเขาคงไปคุยได้แหละ ทำให้เธอไม่ได้ไปเรียนจนจบเทอมแต่ต้องไปฝึกงานแทน 

"อืม อาทิตย์หน้าเธอค่อยไปเริ่มฝึกงานที่โรงแรมของฉัน" เมื่อพูดจบฟีลิกซ์ก็ยกกาแฟขึ้นดื่ม ที่ป้าเพ็ญพึ่งยกมาเสิร์ฟพร้อมกับอาหารเช้าเมื่อสักครู่ 

เมื่ออิงฟ้าที่ไม่ได้ทานอาหารเลยเมื่อวานทั้งวัน ทำให้ตอนนี้เธอก็เลือกที่จะไม่รอช้า มือเรียวเล็กรีบตักไข่ดาวกับไส้กรอกยัดใส่เข้าปาก และเคี้ยวจนแก้มของเธอมันตุ่ยออกมา 

 

 

งั่ม 

 

เธอยังคงตักอาหารใส่ปากแล้วเคี้ยวไม่หยุด ฟีลิกซ์ที่เห็นแบบนั้นจึงอดมองท่าทางของเธอที่เหมือนวันใหม่ไม่ได้ ความสดใสและน่ารักดื้อเหมือนกัน ใบหน้าหล่อจึงผุดยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว แต่ขณะนั้น 

พลึบ! อิงฟ้าก็เงยหน้าขึ้นมองหน้าเขาทำให้เธอได้เห็นรอยยิ้มของฟีลิกซ์ที่เขามองเธออยู่ ทำให้ทั้งสองจึงเผลอสบตาเข้าหากัน จนทำให้ทั้งสองใจเต้นแรง แต่เมื่อรู้ตัวใบหน้าหล่อที่เผลอยิ้มในตอนแรกก็ดึงกลับมาเรียบนิ่งอย่างเดิมแล้วเลือกหันไปอีกทาง 

"อะแฮ่ม" คนตัวสูงหันหน้าไปทางอื่นก่อนจะกระแอมเสียงออกมาเป็นการแก้เขิน เมื่ออิงฟ้าดันเห็นรอยยิ้มของเขาเข้า 

อิงฟ้าที่เห็นแบบนั้นก็อดยิ้มให้กับคนฟอร์มเยอะอย่างเขาไม่ได้ ก่อนจะก้มหน้าตักอาหารยัดใส่ปากต่อ แต่ทว่าฟีลิกซ์แน่ใจแล้วว่าอีกคนไม่ได้มองเขาแล้ว เขาจึงหันหน้ากลับมามองเธอต่อ เมื่อจัดการอาหารด้านหน้าหมดฟีลิกซ์ก็เตรียมลุกขึ้นออกไปทำงาน แต่เมื่อนึกได้เขาก็หันหน้ามาพูดกับเธอ 

"วันนี้เตรียมตัวไว้รอฉันด้วย อย่าให้ฉันต้องหงุดหงิด" พูดจบใบหน้าหล่อก็กระตุกยิ้มออกมาก่อนจะก้าวเดินออกไป แต่ขณะที่อิงฟ้ายังตกใจและหน้าแดงร้อนผ่าวกับคำพูดของเขาอยู่ จะไม่ให้เธอเขินอายได้ยังไง เพราะมันไม่ใช่แค่เธอคนเดียวที่ได้ยินคำพูดเขา แต่ยังมีป้าเพ็ญและกล้าที่ยืนอยู่ด้วยทำให้ทั้งสองได้ยินมันด้วย 

 

เมื่อคุณฟีลิกซ์กับกล้าเดินออกไปแล้วฉันจึงหันไปพูดกับป้าเพ็ญที่ตอนนี้กำลังเก็บจานที่เธอกับฟีลิกซ์ทานหมดเมื่อสักครู่อยู่ 

"เดี๋ยวหนูช่วยค่ะ" พูดจบก็ไม่รอให้อีกคนได้เอ่ยตอบอะไร อิงฟ้าก็เก็บจานอาหารยกขึ้นเพื่อไปล้าง 

"คุณอิงฟ้าทำอะไรคะ" ป้าเพ็ญเดินตามเข้ามาในครัว และเห็นเธอที่กำลังจะล้างจานก็เอ่ยห้ามแทบไม่ทัน 

"ก็ล้างจานไงคะ" หญิงวัยกลางคนรีบแย่งจานในมือของเธอออกทันที 

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวป้าทำเอง คุณอิงฟ้าไปพักผ่อนเธอค่ะ" ทำให้ใบหน้าสวยงอง้ำออกมา เพราะเธออยากช่วย ให้เธอนั่งเล่นนอนเล่นทั้งวันมันก็น่าเบื่อตายพอดี 

"แล้วป้าเพ็ญล้างจานเสร็จจะทำอะไรต่อคะ" 

"วันนี้จะมีแม่บ้านจากบ้านหลังใหญ่มาทำความสะอาดที่นี่ค่ะ ป้าต้องช่วยเขาทำความสะอาดค่ะ" ทำให้อิงฟ้างุนงงว่าทำไมเขาไม่จ้างแม่ป้าไว้ที่นี่เพิ่ม เพราะบ้านตั้งหลังใหญ่แต่เธอเห็นมีแค่ป้าเพ็ญคนเดียวที่ดูแลที่นี่ 

"ทำไมคุณฟีลิกซ์เขาไม่จ้างแม่บ้านมาอยู่ที่นี่เพิ่มคะ" 

"คุณเขาไม่ชอบคนเยอะค่ะ เลยให้ป้าอยู่ดูแลที่นี่คนเดียว แต่เรื่องทำความสะอาดก็จะมีคนจากบ้านหลังใหญ่มาทำแทน" 

"อ่อค่ะ งั้นหนูช่วย" ฉันยังไม่หยุดความพยายาม มันเป็นความเคยชินตอนที่ฉันอยู่บ้านฉันก็ทำเองหมดทุกอย่าง ถ้าให้เลือกให้ฉันนั่งเฉยๆ ฉันเลือกทำงานบ้านดีกว่า มันสนุกดีออก 

"ไม่ได้ค่ะถ้าคุณเขารู้ เดี๋ยวป้าก็โดนว่าสิคะ" 

"ก็อย่าบอกสิคะ" ป้าเพ็ญถอนหายใจออกมา ยอมให้กับความดื้อรั้นของฉัน ทำให้ฉันอดที่จะยิ้มขึ้นไม่ได้ 

 

หลังจากนั้นฉันก็ช่วยป้าเพ็ญและแม่บ้านอีกสี่ห้าคนช่วยกันทำความสะอาดทั้งเพนท์เฮ้าส์ จนมาถึงห้องสุดท้ายที่ป้าเพ็ญพาฉันเข้ามา มันเป็นห้องนอนของคุณฟีลิกซ์ ฉันเดินก้าวเดินเข้าไปช้าๆ ภายในห้องของเขาเป็นสีดำสนิทและตกแต่งโทนเรียบๆ และของในห้องของเขาก็วางเป็นระเบียบเรียบร้อยมาก เมื่อฉันมองสำรวจห้องเขาไปรอบๆ สายตาก็ไปสะดุดเห็นรูปถ่ายที่ตั้งไว้บนโต๊ะข้างเตียงนอน ฉันจึงเดินเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะถือวิสาสะหยิบรูปขึ้นมาดู ในรูปถ่ายเป็นคุณฟีลิกซ์กับคุณวันใหม่ที่ยืนอยู่ทะเล ใบหน้าทั้งสองเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่สดใส ฉันอดที่จะยิ้มตามกับรูปบานนั้นไม่ได้ รอยยิ้มนี้ของคุณฟีลิกซ์ฉันไม่เคยเห็นมันจากเขามาก่อนเลย ถ้าน้องสาวของเขาได้กลับมาใช้ชีวิตอย่างเด็กน้อยคนอื่นเธอคงจะน่ารักสดใสมากๆๆ และอิงฟ้าคงได้เห็นรอยยิ้มนี้ของเขาอีกครั้ง 

แต่ขณะนั้นที่ฉันกำลังจะวางรูปภาพที่ดูเมื่อสักครู่ไว้ที่เดิม สายตาก็เหลือบไปเห็นรูปภาพบานเล็กอีกรูปที่วางอยู่ใกล้ๆกัน มันเป็นรูปของเด็กผู้ชายกับเด็กผู้หญิงยืนจับมือกันอยู่ ก่อนที่ฉันจะมองเห็นตัวหนังสือที่เขียนด้วยลายมือของเด็กด้านล่างของรูปภาพนั้น 

"ฟีลิกซ์รักอลิส" อิงฟ้าชะงักนิ่งเมื่อเห็นข้อความในรูปบานนั้น ความรู้สึกในหัวใจก็เริ่มสั่นไหวและเต้นแรงผิดจังหวะขึ้นมา เธอรู้สึกทำอะไรไม่ถูกในคร่าวแรกที่ได้เห็น แต่พอตั้งสติได้เธอจึงรีบวางรูปลงที่เดิม ก่อนจะเดินออกไปห้องของเขาทันที 

 

ปัง 

ฉันเดินเข้าห้องมาในห้องตัวเองก่อนปิดประตูเสียงดัง และเดินไปทิ้งนั่งลงยังปลายเตียง ภายในใจของฉันตอนนี้มันยังคงสั่นไหวกับรูปภาพเมื่อสักครู่ ถึงมันจะนานมากแล้ว แต่ถ้าเขาไม่ได้คิดอะไรเขาคงไม่เก็บรูปนั้นไว้ที่หัวเตียงหรอก มือเรียวเล็กยกขึ้นไปจับที่หัวใจของตัวเอง ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาที่รู้สึกเสียใจ ขณะนั้น 

 

ติ้ง เสียงข้อความจากโทรศัพท์ฉันก็ดังขึ้น ฉันจึงหยิบโทรศัพท์มาเปิดดูข้อความที่ถูกส่งมาให้ 

 

ข้อความ 

 

ฟีลิกซ์ : ฉันกำลังกลับ รู้ตัวนะว่าต้องทำอะไรรอ อย่าให้ฉันต้องหงุดหงิด 

ฉันเอาแต่จ้องมองข้อความที่ถูกส่งมา ก่อนจะถอนหายใจออกมา และเลือกที่จะเก็บความรู้สึกที่เสียใจเมื่อสักครู่ไว้ภายในใจ ก่อนจะกดตอบไป

อิงฟ้า : ค่ะ 

เมื่อตอบข้อความอีกคนไป ฉันก็ลุกขึ้นเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวและเดินเข้าไปในห้องน้ำ ฉันเปิดให้น้ำไหลผ่านร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่มือเรียวเล็กจะถูไปที่ร่องสวาทของตัวเอง ฉันลูบวนมันและถูเบาๆ เพื่อทำความสะอาด มือเรียวเล็กเริ่มเขี่ยคลึงไปที่ร่องสวาทตัวเองจากเบาๆ จากตอนแรกที่เบาก็เริ่มเร็วขึ้นตามอารมณ์ที่ก่อตัวขึ้นมา ดวงตาสวยค่อยหลับลง ก่อนจะเงยหน้าครางออกมา 

"อ่าส์" นิ้วเรียวเล็กยังคงเขี่ยที่ติ่งกระสันของตัวเองอยู่แบบนั้น ก่อนที่เธอจะเริ่มนึกถึงใบหน้าหล่อคมของอีกคน ทำให้หญิงสาวตั้งสติได้และผุดยิ้มหัวเราะให้กับตัวเอง

"นี่ฉันทำบ้าอะไรอยู่เนี้ย" อิงฟ้าดึงมือของตัวเองออกจากร่องสวาท และรีบอาบน้ำ เพราะกลัวฟีลิกซ์กลับมาแล้วเจอเธอยังอาบน้ำไม่เสร็จ เขาจะหงุดหงิดขึ้นมาได้

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว