ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักนะ....เจ้าขี้หวง

ชื่อตอน : รักนะ....เจ้าขี้หวง

คำค้น : #แวมไพร์ #แวร์วูล #แมว #ยักษ์ #น่ารัก #ซื่อบื้อ #วิ้งของวิค #ทาสรัก #ยักษ์ของพ่อมด #แฟนตาซี #Yaoi #นิยายวาย #BoyLove #BL #คลั่งรัก #ชายรักชาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 154

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2565 17:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักนะ....เจ้าขี้หวง
แบบอักษร

 

 “วิค...”ผมพยายามจะปลุกคนรักที่นอนซ้อนอยู่ข้างหลัง แต่ไม่ว่าจะเรียกสักกี่ครั้งก็ไม่มีทีท่าว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกตัวเลย

 คนที่ควรจะเหนื่อยจนลุกไม่ขึ้นมันควรจะเป็นผมต่างหาก 

 เฮ้อ....

       มีอยู่สิ่งหนึ่งที่ผมไม่เข้าใจและอยากจะถามวิคเตอร์มาตลอดก็คือ ทำไมตั้งแต่วันที่ผมยอมตอบตกลงและย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันที่ปราสาท วิคเตอร์ถึงได้ดูเปลี่ยนไปขนาดนี้

 ถ้าเป็นแต่ก่อนผมแทบจะไม่ได้นอนอยู่บ้านเฉยๆแบบนี้เลย วิคเตอร์คนที่เคยมาหาพร้อมกับพาออกไปเที่ยวคนนั้นหายไป เหลือแต่วิคเตอร์ที่เล่นไม่ค่อยชอบออกไปไหน วันๆเอาแต่คลุกอยู่ในห้องและก็ชวนทำเรื่องอย่างว่า

 ผมเบื่ออ่ะ...

 ผมคิดและถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะหันไปพูดกับคนรักที่ยังนอนหลับตาสนิท

 “ผมหิวแล้ว” ผมว่าและค่อยๆเปลี่ยนท่าทีจากในตอนแรกที่นอนตะแคงข้าง เป็นท่านอนหงายมองเพดานห้องนอนมืดๆแล้วทำหน้าไม่พอใจแทน 

 ห้องนอนของวิคเตอร์ตกแต่งด้วยข้าวของที่มีแต่สีเข้มๆอย่างพวกดำ น้ำเงิน และเทา พอรวมเข้ากับผ้าม่านผืนหนาๆที่ยังถูกปล่อยให้ปิดหน้าต่างบานใหญ่ตรงระเบียงเอาไว้แทบจะตลอดเวลาเลยยิ่งทำให้ห้องทั้งห้องดูมืดมากจนดูไม่ออกว่าตอนนี้เป็นเวลากลางวันหรือกลางคืน

       “วิค...หิวข้าว”คนที่นอนไม่หลับแล้วเอ่ยปากประทวงเพราะเกือบจะสิบนาทีที่ผมพยายามแกะมือของวิคเตอร์ออกจากตัว แต่มันก็เหมือนจะไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย แถมตอนนี้วิคเตอร์ยังรัดแน่นกว่าเดิมซะอีก 

 ผมไม่ได้ไม่ชอบ...

 แต่ว่าตอนนี้หิวข้าวไง 

 “อีกแปบหนึ่งนะ”พอได้ยินคนที่ยังเอาแต่นอนตอบแบบนั้นผมก็เริ่มจะรู้สึกโมโห วิคเตอร์ที่ปกติก็แทบจะไม่ค่อยกินอะไรน่ะไม่มีทางรู้หรอกว่าคนที่กำลังหิวมันมักจะหงุดหงิดง่าย 

 “หิว หิว หิว!”ผมพูดซ้ำๆก่อนจะดิ้นไปมา

 “กินข้าก่อนก็ได้”แต่คนที่ยังนอนหลับตาอย่างสบายใจกลับเห็นว่าผมกำลังเล่น 

 ผมไม่ตลกด้วยหรอกนะ

 ง่ำ!

 ผมโมโหหิวและส่งเสียงออกมาหลังจากกัดเข้าที่ท้องแขนของวิคเตอร์ ผมหิวข้าวและวิคเตอร์ต้องตื่นนอนเดี๋ยวนี้ หรือไม่ก็ต้องปล่อยมือผมจะได้ลุกขึ้นและลงไปหาอะไรกินได้

 “ข้าเจ็บนะ”วิคเตอร์ว่าแต่ก็ยังไม่ยอมลืมตา ท่าทีแบบนั้นมันทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดสุดๆ

 “ปล่อยผมสักทีเถอะ จะลงไปกินข้าว”ผมที่เริ่มออกอาการงอแงเพราะหิวและกำลังโมโหตัวเองที่แกะวิคเตอร์ออกจากตัวไม่ได้เริ่มชักสีหน้าแล้วหายใจเสียงดังฟึดฟัด

 “อีกเดี๋ยวค่อยลงไปได้ไหม..”วิคเตอร์ว่าก่อนจะดึงผมเข้ามากอดแน่นกว่าเดิม จากที่เคยดิ้นไปมาได้ถนัดตอนนี้กลับเริ่มรู้สึกว่าตนไม่ต่างอะไรกับโดนอัดเข้าใส่กำแพงบ้าน

 ปกติผมจะชอบเวลาที่โดนวิคเตอร์กอด และฟัดไปมา แต่พอรู้สึกหิวขึ้นแล้วยังโดนกอดเอาไว้แบบนี้ ผมก็ชักจะเริ่มรู้สึกไม่ชอบขึ้นมาซะงั้น

 “ปล่อยผมนะ ปล่อยผมเดี๋ยวนี้!โอ๊ย~~วิคเตอร์!อย่ากัด”ผมทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากร้องโวยวาย 

 แต่ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ เคยได้ยินประโยคนี้กันไหม ยิ่งผมบอกว่าอย่า...

 วิคเตอร์ยิ่งรู้สึกว่าต้องทำ ถ้าไม่ทำนี่คือจะต้องรู้สึกผิดกับผมมากๆแน่

 “คนอะไรหว๊านหวาน”วิคเตอร์ว่าขึ้นมาก่อนจะก้มตัวลงไปสูดหายใจเข้าเสียงดัง 

 “ปล่อยนะ ปล่อยๆ”ผมที่ดิ้นแรงกว่าเดิมทำให้วิคเตอร์นึกสนุก หลังจากออกแรงรัดจนผมไม่สามารถขยับตัวได้แล้ว วิคเตอร์ก็ทั้งกัด ทั้งดูดจนผมไม่อยากจะลุกขึ้นไปส่องกระจกดูหน้าหรือตามตัวเลยว่ามันมีสถาพยังไง

 แล้วสุดท้ายความอดทนของผมก็หมด ผมอาศัยจังหวะที่วิคเตอร์เผลอตัดสินใจยกขาขึ้นมาถีบเข้าที่ตรงกลางหว่างขาของอีกฝ่ายไปเต็มแรง

 “โอ๊ย!วิ้ง~~~~”แล้วร่างของวิคเตอร์ก็ร่วงลงที่ข้างเตียง นอนเอามือกุมเป้าตัวเองแล้วส่งโอดโอย ผมแอบรู้สึกผิด แต่พอได้ยินวิคเตอร์พูดบางอย่างออกมาความรู้สึกเหล่านั้นมันก็หายไปทันที

 “ทำอะไรเนี้ยวิ้ง เดี๋ยวก็ปั้มเบบี้ไม่ได้กันพอดี”วิคเตอร์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองผมที่กำลังโมโหหิวเลยสักนิด 

 ทำไมวิคเตอร์ต้องเป็นคนนิสัยแบบนี้ด้วยเนี้ย!

 ผมเกลียดที่สุดเลย!

 ผมคิดแล้วยืนกอดอก พยายามบอกให้ตัวเองใจเย็นๆด้วยการผ่อนลมหายใจเข้าออกช้าๆ ไม่เคยมีครั้งไหนที่วิคเตอร์จะคิดถึงความรู้สึกของผมเลย ตั้งแต่ก่อนแล้วที่วิคเตอร์เอาแต่บังคับให้ผมทำนั่นทำนี่

       “วิ้ง~ข้าเจ็บ”ยิ่งผมเห็นวิคเตอร์ยิ้มโดยที่ใบหน้าดูไร้ความรู้สึกผิด ผมยิ่งควบคุมอารมณ์ไม่ได้

 เกลียด...เกลียดวิคเตอร์ที่สุด!

 วิคเตอร์ก็ยังเป็นวิคเตอร์

 “พอแล้ว ผมจะไม่สนใจนายแล้ว ผมจะกลับไปอยู่บ้าน”

 ผมไม่เอาแล้ว...

 ไม่อยากอยู่กับวิคเตอร์ที่นิสัยไม่ดีแล้ว

 วิคเตอร์ที่ขี้หึง

 วิคเตอร์ที่ชอบเอาใจตัวเอง

 วิคเตอร์ที่....

 “ฮือออ”แล้วผมที่บอกว่าจะหนีกลับบ้านก็ทำได้แค่ยืนร้องไห้งอแงอยู่ตรงทางเดินระหว่างห้องนอนของวิคเตอร์กับห้องนอนของใครอีกคน 

 เสียงสะอึกสะอื้นคงจะดังมากพอที่จะทำให้ใครบางคนที่ว่านั่นลุกขึ้นมาจากเตียงนอนและเปิดประตูออกมาดู

 “วินเทอร์?”นาซาระที่ยืนแงมประตูห้องนอนเรียกชื่อผมเบาๆเหมือนไม่แน่ใจ ก่อนจะตาโตเพราะโดนผมพุ่งเข้าไปกอด

 “ฮือออ”ผมเอาแต่ร้องไห้และพูดไม่รู้เรื่องจนนาซาระต้องกอดปลอบอยู่นานสองนานถึงสงบลง ใบหน้าที่มีแต่คราบน้ำตาทำให้ทั้งเกิดเสียงถอนหายใจออกมาจากเจ้าของห้องนอนทั้งสอง 

 ผมได้แต่นั่งรู้สึกผิดที่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน

 คุณแบดยิ้มก่อนจะเอามือไปดึงแก้มนาซาระให้ยิ้มตาม เมื่อหลายเดือนก่อนผมดีใจมากที่ได้รู้ว่านาซาระกลับมาแล้ว ทั้งยังได้ยินข่าวลือเรื่องที่เซโร่กำลังแต่งงานกับคุณยักษ์ด้วย

 ทุกๆอย่างกำลังจะลงเอยด้วยดี ทุกๆคนที่ผมรักกำลังมีความสุข 

 แล้วทำไม?

 ทำไมถึงมีแค่ผมที่กำลังเสียใจ...

 “ดีจังเลยเนอะ”ผมพูดออกมาด้วยใบหน้าเศร้าๆก่อนจะเริ่มร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

 เซโร่ที่เกือบเอาชีวิตไม่รอดเพราะตกหลุมรักคุณยักษ์ที่ไม่มีใครยอมรับ กำลังจะได้แต่งงาน

 ส่วนนาซาระที่ต้องตายซ้ำแล้วซ้ำเล่ากว่าจะได้ใช้เวลาร่วมกับคนที่รักก็ต้องอดทนรอมาเป็นร้อยปี เพื่อมีวันนี้ วันที่ทุกๆเช้าจะได้ออกไปวิ่งเล่นกับพวกกระต่ายป่าที่สวนหลังบ้าน โดยที่มีคุณแบดคอยดูแลอยู่ห่างๆ

 ผมเองก็อยากจะทำอย่างนั้น มันดูน่าสนุก แต่ผมเคยขอวิคเตอร์แล้วและอีกฝ่ายไม่อนุญาต ผมเลยได้แค่นั่งมองดูอยู่บนห้องผ่านทางหน้าต่างบานใหญ่

 คุณแบดเป็นคนรักที่ตามใจนาซาระสุดๆ ตั้งแต่ที่มีนาซาระอยู่ในบ้านผมยังไม่เคยเห็นคุณแบดทำหน้าเครียดเหมือนที่เคยชอบทำเลยสักครั้ง

 ถ้านาซาระยิ้มคุณแบดจะหัวเราะ ถ้านาซาระงอแงคุณแบดจะยิ้มแล้วพูดจาเสียงหวานอ้อนและง้อจนนาซาระต้องยอมใจอ่อน 

 ทำไมวิคเตอร์ไม่เห็นจะเป็นแบบนี้บ้างเลย

 ยิ่งเห็นว่าผมโกรธ....วิคเตอร์ยิ่งแกล้ง!

 “ร้องไห้ทำไม? พวกเจ้าทะเลาะกันเหรอ?”นาซาระที่ทนเงียบมานานเอ่ยถามและผมก็พยักหน้าให้แทนคำตอบ

 “เอาไงดี?”ผมเห็นนาซาระหันไปขอความเห็นจากคุณแบด คุณแบดที่ผมแทบจะไม่เคยได้เห็นรอยยิ้มกำลังเอามือลูบหัวนาซาระอย่างเอ็นดู 

 เมื่อลองมองไปรอบๆผมก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความรักของทั้งสองคนห้องนอนที่เต็มไปด้วยความรักทำให้ผมรู้สึกเศร้า 

 “ไปเที่ยวไหม?”คุณแบดว่าก่อนจะหอมแก้มนุ่มๆของนาซาระไปฟอดใหญ่ถึงจะโดนอีกฝ่ายตีเสียงดังตุบแต่คุณแบดก็ยังยิ้มดีใจจนตาหยี 

 ยิ่งเห็นแบบนี้ผมยิ่งรู้สึกเศร้ากว่าเดิม นานแค่ไหนแล้วที่ผมไม่ได้เห็นสายตาอบอุ่นแบบนี้ ตลอดเวลาที่ผมอยู่กับวิคเตอร์ก็ไม่ใช่ว่าจะรู้สึกไม่ดี เพียงแต่ผมเองก็ต้องการความรักที่เต็มไปด้วยความเอาใจใส่แบบนี้บ้างเหมือนกัน 

 “แล้วจะไม่โดนวิคเตอร์โกรธเอาเหรอ?”นาซาระที่นั่งลงบนขาข้างหนึ่งของคุณแบดถามขึ้นมาอย่างกับเจ้าเด็กขี้สงสัย คุณแบดส่ายหน้าเบาๆพร้อมกับมองมาที่ผม

 “พี่ไม่สนใจวิคเตอร์หรอก น้องเตรียมตัวนะ เสร็จแล้วพาวินเทอร์ลงไปรอที่เดิม เดี๋ยวพี่จะรีบตามไป”ผมแอบรู้สึกเขินเล็กน้อยตอนที่ถูกคุณแบดเรียกชื่อที่ปกติไม่ค่อยจะได้ยิน ก่อนที่คุณแบดจะเดินหายออกไปจากห้องก็ไม่ลืมที่จะหันมาส่งยิ้มให้นาซาระ

 ผมนั่งเอียงคอมองทำหน้าไม่เข้าใจ ปกติก็ไม่ค่อยจะได้ยินคุณแบดพูดอะไรยาวๆแบบนี้ ถึงจะพอรู้ว่าทั้งวิคเตอร์และคุณแบดเป็นญาติที่ไม่ค่อยจะห่วงใยความรู้สึกกันก็เถอะ แต่คำพูดของคุณแบดก็ชวนให้รู้สึกสงสัยจนทนนั่งอยู่เงียบๆไม่ได้

 “เราจะไปไหนกันเหรอ?”ผมเอ่ยถามนาซาระที่เดี๋ยวก็กระโดดไปทางนั้น เดี๋ยวก็เดินไปทางนี้อย่างสงสัย

 ไม่มีคำตอบจากคนที่ผมตั้งคำถาม 

นาซาระโยนกระเป๋าสะพายใบใหญ่ให้ผมแล้วก็บอกให้เดินตามมาเงียบๆ อย่าส่งเสียงดังเดี๋ยวจะโดนจับได้ซะก่อน

 แล้วการเดินตามอย่างคนที่ไม่รู้อะไรเลยของผมก็จบลงตรงที่ข้างหน้าเป็นประตูไม้สีดำ ในห้องที่ค่อนข้างมืดทำให้ผมใจเต้นแรง

 ผมไม่ค่อยจะถูกกับความมืดสักเท่าไร ไม่ใช่ว่ากลัวมันหรอกนะ ผมก็แค่ไม่ค่อยถูกกับมันเฉยๆ แบบ...ผมไม่ค่อยชอบที่มันมืด

 “รอแปบนะ ข้าคิดว่าแบดคงกำลังตามมา สงสัยในครัวของกินเล่นจะหมดเลยต้องใช้เวลาหน่อย”นาซาระที่กลับมาตัวสูงกว่าผมพูดขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี แล้วไม่นานนักเราทั้งสองก็มองเห็นเงาตะคุ่มๆของใครสักคนค่อยๆขยับเข้ามาใกล้

 “นานจัง”ผมพอเข้าใจได้ที่เห็นนาซาระบ่นเพราะคงไม่ชอบรอนาน แต่คนที่โดนบ่นกลับเอาแต่ยิ้มหวานเนี้ยผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ

 “เพราะน้องแอบกินแฮมหมดแล้วไม่ยอมบอกพี่ไง มันเลยช้า”ผมยืนมองคุณแบดที่เดินยิ้มแล้วเอามือบีบจมูกแกล้งนาซาระ กลิ่นหอมๆของเบคอนที่เพิ่งจะทอดมาลอยเข้าจมูก แซนด์วิชที่เพิ่งทำเสร็จคงนอนรออยู่ในตะกร้าที่พ่อบ้านสุดหล่อถือติดมือลงมาด้วย

 “รองท้องนะครับ จะไม่ได้ไม่หิวมาก”คุณแบดหันมายื่นของในมือให้และผมก็ยิ้มกว้างเมื่อท้องที่ร้องมาตั้งนานกำลังจะได้เจอกับอาหาร

 “เดินไปกินไปได้ไหม เจ้าหัวแตงโม”นาซาระที่ตอนนี้กลายเป็นแมวสี่ขาเกาะอยู่ไหล่ของคุณแบดเอ่ยถาม ผมรีบพยักหน้าให้แล้วมือของแบดก็ผลักประตูไม้ออก 

 ไอร้อนระอุพุงเข้ามา มันร้อนมากจนผมต้องหลบตาปี๋ก่อนค่อยลืมตามอง ภาพที่เห็นเหมือนกับว่าตอนนี้ผมกำลังเดินอยู่ในถ้ำมืดๆมีน้ำไหลเป็นทางอยู่ข้างๆ น้ำที่ไอร้อนลอยขึ้นมาทำให้ผมมั่นใจว่าที่ในถ้ำมืดๆมันร้อนคงเพราะสิ่งนี้

 แต่ที่ผมยังเดินต่อได้โดยที่เท้าไม่ไปสะดุดเข้ากับอะไรก็คงเพราะตามทางมีดวงไฟที่สว่างขึ้นมาเองในตอนที่คนตัวโตที่สุดอย่างคุณแบดขยับเข้าไปใกล้

 “คุณแบด....เรากำลังจะไปไหนกันเหรอครับ”หลังจากที่ขนมปังคำสุดท้ายถูกกลืนลงคอไป ผมก็ไม่รอช้าที่จะอ้าปากถามคนที่เดินนำอย่างคุณแบด

 และคำตอบที่ได้มา มันก็คือความเงียบ

 คุณแบดนี่เวลาที่นาซาระไม่พูดก็แทบจะไม่ชวนใครคุยเลยสินะ

 “อีกนานไหมเจ้าทาส ข้าร้อน”นาซาระที่เงียบมาตั้งนานเริ่มส่งเสียงบ่นปรอยๆ

 “ใกล้ถึงแล้ว น้องอย่างอแงเลยนะ”นั่นไงละพอนาซาระพูดคุณแบดก็พูด แล้วที่ผมถามไปเมื่อกี้ละจะได้คำตอบไหมเนี้ย สงสัยว่าถ้ารอคนตัวโตกว่าตอบคงจะไม่ได้อะไรแน่ๆงั้นเปลี่ยนเป็น...

 “นาซาระ เรากำลังจะไปไหนเหรอ?”ผมรีบเดินจนสามารถเดินไปพร้อมๆกับคุณแบดได้แล้ว นาซาระที่เกาะอยู่บนไหล่ของคุณแบดหันมายิ้มให้ ก่อนจะตอบคำถามที่ฟังแล้วใจหาย

 “นรก”

 “อ๋ออห่ะ!นรกเหรอ!!”ผมร้องออกมาอย่างตกใจ

 “อืม ก็ต้องตายก่อนถึงจะไปเที่ยวได้ แต่เจ้าไม่ต้องกลัวนะ มันไม่เจ็บหรอก”นาซาระทำหน้าเหมือนมันไม่มีอะไร

 ไม่มีอะไรกับผีนะสิ!

 ผมถึงกับหยุดเดินแล้วมองย้อนกลับไปตามทางที่เดินผ่านมา ถึงมันจะมืด แต่ก็คงมืดไม่มาก แสงสว่างจากธารน้ำที่ไหลอยู่ข้างๆคงพอช่วยนำทางได้บ้าง

 ถอยหลังทันไหม?

 ผมยังไม่อยากตาย เพราะถ้าตายก็จะไม่ได้เจอกับวิคเตอร์อีกแล้วนะสิ 

 ไม่เอานะ!

 “ถึงแล้วสักที เย้!”เสียงนาซาระที่ร้องออกมาอย่างดีใจกำลังทำให้ใบหน้าของผมหดเหลือเพียงครึ่งเดียว พอกินอิ่มแล้วผมก็เริ่มไม่อยากไปเที่ยว

 ผมค่อยๆเดินถอยหลังและคิดว่าถ้าวิ่งกลับไปตอนนี้อาจจะยังทัน 

 “จับไว้แบด อย่าให้หนีไปได้นะ”

 “ม่าย~~~”ผมได้แต่ร้องออกมาเมื่อเห็นว่าขาของตัวเองลอยขึ้นมาจากพื้น นี่ผมจะไม่ได้กลับไปนอนกอดวิคเตอร์จริงๆเหรอ ไม่เอานะ ใครก็ได้ช่วยด้วย

 วิคเตอร์ช่วยด้วย!

 ผมยังไม่อยากตาย! 

 “ปล่อยผมไปเถอะ ผมยังไม่อยากตาย”ผมที่ตัวลอยขึ้นมาจากพื้นเอาแต่หลับตาปี๋ ไม่กล้ามองว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ผมไม่เคยรู้สึกกลัวมากเท่านี้มาก่อน 

 ทั้งความรู้สึกที่ร้อนวูบวาบ แล้วก็ความรู้สึกที่เหมือนโดนกระชากวิญญาณออกมาจากร่างก็ยิ่งทำให้ผมที่กลัวจับใจไม่กล้าลืมตามอง

 “นี่เจ้าเจ้าหัวแตงโม ลืมตาสิ”มีเสียงทุ้มฟังแล้วเหมือนจะพยายามกวนประสาทของนาซาระดังอยู่ข้างๆหู ผมส่ายหน้าปฏิเสธอย่างแรงแล้วก็รู้สึกได้ว่ามันมีลมเย็นๆพัดผ่านร่างกายจนทำให้ขนอ่อนตามตัวลุกชันขึ้นมา 

 นาซาระส่งเสียงหัวเราะชอบใจ ผมที่ยังเอาแต่กอดตัวเองเอาไว้ค่อยๆรี่ตาขึ้นมองทีละข้าง

 “ว้าว~~~~”แล้วภาพความเขียวขจี และลวดลายของท้องฟ้ายามที่ดวงอาทิตย์กำลังส่องสว่างขึ้นมา ก็ทำให้ผมเผลอร้องออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

 มันสวยมาก...

 สวยมากๆเลย ตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยเห็นท้องฟ้าสวยๆแบบนี้มาก่อนเลย

 “น่าอยู่ไหม?”นาซาระถามขึ้นมา ตอนนี้ทั้งผม คุณแบดและนาซาระเองก็กำลังยืนกอดอกมองไปที่ช่องว่างของหุบเขาสีเขียวที่ดูสดใสอยู่เหมือนกัน  

 ไม่ต้องบอกผมก็พอจะเดาได้ว่าที่นี้คงจะไม่ใช่โลกที่ตนเคยอยู่

“ยินดีต้อนรับเข้าสู่...สวนในฝัน”นาซาระว่าแล้วยิ้มตาหยีให้

 “พ่อกับแม่เจ้าน่าจะ...อยู่ตรงโน้น”ผมได้แต่ยืนมองตามนิ้วมือของนาซาระที่ชี้ไปข้างหน้า แล้วหัวใจดวงน้อยๆก็เริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ

 ผมกำลังจะได้เจอพ่อกับแม่!

 “รีบไปกันเถอะ ข้าง่วงนอนจะตายอยู่แล้ว”แล้วนาซาระก็กลายร่างกลับไปเป็นเจ้าลูกแมวอ้วนนอนหลับตาอยู่ในอ้อมกอดของคุณแบด 

 แบบนี้ใครจะนำทางกันละถึงผมจะยังสงสัย แต่ก็ทำได้แต่เดินตามหลังคนที่ตัวสูงกว่าไปเงียบๆ

 “วินเทอร์!”ดวงตาที่ใกล้จะปิดของคนที่เอาแต่เดินก้มหน้าตามหลังร่างสูงเบิกกว้างเมื่อเสียงที่ได้ยินนั้น...

 “คุณพ่อ!คุณแม่!”ร่างกายที่เต็มไปด้วยความอ่อนล้าของผมกลับมามีพลังจนสามารถวิ่งเข้าไปกระโดดกอดคนเป็นพ่อเป็นแม่ได้ราวกับว่าเพิ่งจะกินอิ่มมาใหม่ๆ 

 น้ำตาแห่งความดีใจไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง พวกเรา3คนพ่อ แม่ลูก ยืนกอดกันกลมจนผู้คนที่เดินผ่านไปมาอมยิ้มตาม มันไม่ใช่เรื่องแปลกสักเท่าไรในดินแดนแห่งนี้

 ถ้าหากว่าเราเป็นคนดี และโชคก็ยังเข้าข้างรับรองได้เลยว่าต่อให้พลัดพรากจากกันมานานแค่ไหน ก็จะได้กลับมาพบกันอีกครั้งอย่างที่ผมกับพ่อและแม่ที่ยืนกอดกันร้องไห้ตอนนี้แน่นอน

 “ลูกมาที่นี้ได้ยังไง หรือว่า...”พ่อของผมรีบถามด้วยความเป็นห่วง ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลจนผมต้องยิ้มให้ ยิ่งได้เห็นว่าคนที่เดินตามหลังผมมาคือคุณแบดและนาซาระ พ่อของผมยิ่งมีสีหน้าที่กังวลมากกว่าเดิม จนผมอดไม่ได้ที่จะคิดมาก

 “นี่นาซาระผมตายแล้วจริงๆเหรอ?”ไม่ใช่แค่เพียงพ่อกับแม่เท่านั้นที่รู้สึกสงสัย ขนาดผมที่ถูกพาตัวมายังสงสัยเลยว่าตอนนี้ตนได้กลายเป็นคนตายแล้วจริงๆใช่ไหม 

 เพราะเท่าที่เคยได้ยินคุณแม่เทอร์ร่าเล่า จะมาที่สวนในฝันได้ต้องเป็นคนที่ตายแล้วเท่านั้น

 “ถ้าเป็นคนอื่นก็คงจะใช่ แต่โชคดีนะที่พ่อของเจ้าทาสเป็นผู้ควบคุมความตาย เจ้าก็เลยแค่โดนกระชากวิญญาณออกมาเฉยๆ”ผมยังทำหน้าสงสัยนาซาระจึงถอนหายใจออกมาแล้วอธิบายต่อ

 “ยังไม่ตาย ร่างกายของเจ้าก็นอนหลับอย่างมีความสุขอยู่ในนรกนั่นแหละ เดี๋ยวก่อนกลับขึ้นไปบนโลกค่อยแวะกลับเข้าร่างละกันนะ”เมื่อพูดจบนาซาระก็เอาแต่นอนหลับตานิ่งๆในอ้อมกอดของคุณแบด

 พอได้ยินแบบนั้นผมก็ยิ้มออก ที่บอกว่าจะพาหนีเที่ยวก็คือแบบนี้นี่เอง เล่นเอาตกใจจนเกือบหัวใจวายตายไปแล้วตอนที่ได้ยินว่าจะพาไปนรก

 “เดินทางมาเหนื่อยๆแม่ว่าเราพาลูกไปพักกันเถอะค่ะ วินเทอร์หิวไหมลูก”ด้วยความห่วงใยที่มีให้กันมาตลอดของคนเป็นแม่ ผมรีบเดินกอดเอวผู้ให้กำเนิดแล้วเริ่มทำตัวงอแงราวกับตัวเองอายุยังน้อย

 “แม่ครับ ผมหิวข้าวม๊ากมากเลย คิดถึงอาหารฝีมือของแม่จังเลย”ทั้งๆที่เพิ่งจะกินแซนวิสที่แสนอร่อยฝีมือของคุณแบดมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน แต่ท้องของผมก็ร้องเสียงดังอย่างกับคนอดข้าวมาเป็นสิบๆวันได้ทันที 

 ผมรีบกลายร่างเป็นลูกชายตัวน้อยๆเดินอ้อนทั้งพ่อและแม่ไปตามทางโดยลืมใครบางคนที่เคยทำให้ร้องไห้งอแงไปซะแล้ว

 “แล้ววิคเตอร์ไม่มาด้วยเหรอลูก?”คำถามที่มาพร้อมกับรอยยิ้มของคนเป็นพ่อทำเอาข้าวคำโตที่กำลังจะเข้าไปข้างในปากที่อ้ากว้างๆของผมร่วงลงพื้น แค่ได้ยินชื่อผมก็ไม่อยากกินอะไรแล้ว

 “โธ่คุณคะ ฉันอุตส่าห์ไม่พูดแล้วนะ รอยแดงใต้ตาลูกของเราชัดขนาดนั้นยังกล้าถามอีก”คนเป็นแม่รีบหันไปดุทันทีก่อนจะเอื้อมมือมาลูบหัวคนขี้ใจน้อยอย่างผม

 แม่คือคนที่รู้จักผมดีที่สุด และสิ่งที่แม่ทำก็ทำให้น้ำตาที่เคยแห้งไปแล้วของผมกลับมาไหลอาบแก้มอีกครั้ง ถึงแม้จะไร้เสียงสะอึกสะอื้นแต่ก็ทำหัวใจคนเป็นพ่อเป็นแม่หล่นหายได้เหมือนกัน 

 “แก้วตาดวงใจของพ่อ อย่าร้องเลยนะคนดี”ฝ่ามือหนาของพ่อช่วยประคองใบหน้าที่เปอะเปื้อนให้เชิดขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแม่ที่ขยับเข้ามาใกล้และช่วยเช็ดน้ำตาที่ไหลพรากนั้นออกไปจากแก้มทั้งสองข้างของลูกชายตัวน้อยๆ

 “ถ้าไม่สบายใจก็ขอแค่ให้ลูกรู้เอาไว้ว่ายังมีพ่อกับแม่อยู่ตรงนี้ ยิ้มหน่อยนะคนดีอย่าร้องเลยลูกรัก”คำปลอบของแม่ช่างเหมือนกับยาวิเศษ ที่แค่ได้ยินก็สามารถบรรเทาทุกความเจ็บปวดที่ร่างกายและหัวใจได้รับมา ให้เบาบางลง 

 ผมค่อยๆยิ้มให้และสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะพยายามหัวเราะแห้งๆให้พอได้ยินกันแค่3คน วันนี้ผมได้รู้แล้วว่าอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นไม่ได้มีแค่ของวิคเตอร์ 

 และผมจะไม่มีวันลืมต่อให้ในวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นผมก็จะไม่มีวันรู้สึกว่าตัวเองเดียวดายอีกต่อไปแล้ว

 ผมจะไม่ร้องไห้เพราะรู้สึกเหงาอีกแล้ว...

 ผมสัญญาครับคุณพ่อคุณแม่

 

 

 “ชอบที่นี้ไหม?”เสียงที่คุ้นหูเอ่ยถามแม้ว่าตัวจะยังมองไม่เห็นแต่ผมก็รู้ว่าเป็นใคร นาซาระเดินส่ายก้นไปมาก่อนจะนั่งลงข้างๆ ในร่างของเจ้าลูกแมวตัวอ้วนที่มีดวงตาซุกซนและทอประกายแสงในยามที่จ้องมองมา 

 นาซาระดูมีความสุข ออร่าแห่งความรักลอยฟรุ้งรอบตัวจนผมรู้สึกอิจฉา

 “วิคเตอร์รอเจ้าอยู่ที่บ้านนะ”แล้วใบหน้าเล็กๆนั่นก็หันมามองหลังจากที่พูดจบ นาซาระบอกว่าวิคเตอร์รอผมอยู่ที่บ้านอย่างงั้นเหรอ

 “อืม”มันผ่านมาหลายวันแล้วที่ผมอยู่ที่นี้ เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ ผมแทบจะไม่ร้องไห้เลยเพราะมีทั้งพ่อและแม่คอยให้กำลังใจ

 “ตอนแรกเจ้าบ้ากามมันดึงดันจะมาหาเจ้าที่นี้ แต่ข้าบอกว่าเจ้ายังโกรธอยู่เจ้านั่นเลยบอกว่าจะรออยู่ที่บ้าน รออยู่กับแม่และพ่อของเจ้าที่เกือบจะเขวี้ยงขวานใส่หัวดี ที่แบดวิ่งไปห้ามทัน”ผมถึงกับอ้าปากค้างเมื่อนาซาระพูดจบ เพราะไม่คิดว่าวิคเตอร์จะมาตามถึงนี้ และที่ตกใจยิ่งกว่าเมื่อได้ยินว่าพ่อจะฆ่าคนที่ผมรักเพราะรู้ว่าเจ้าตัวทำให้ลูกชายสุดที่รักเสียใจ

 “แวมไพร์ไม่ตายเพราะโดนสับหัวแบะหรอกน่า เจ้าอย่าไปคิดมาก”ถึงจะไม่ตายแต่ก็ใช่ว่าพ่อของผมจะไม่รู้วิธีฆ่าวิคเตอร์นี่นา

 ไม่ได้การละขืนปล่อยให้อยู่กันตามลำพังมีหวัง.....

 คราวนี้ผมได้นั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งของจริงแน่

 “นั่นเจ้าจะรีบไปไหน?วินเทอร์!”ผมไม่สนใจว่านาซาระจะพูดอะไร ตอนนี้ผมต้องรีบกลับบ้าน ขืนช้ากว่านี้วิคเตอร์ต้องโดนพ่อของผมฆ่าจริงๆแน่

  

 ผมที่กลัวว่าพ่อจะพลั้งมือฆ่าคนที่ตัวเองรักกำลังเดินวนรอบต้นไม้ใหญ่ใกล้กับทางเข้าบ้าน มันทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าเมื่อเจอเข้ากับวิคเตอร์แล้วจะต้องทำตัวยังไง

 วิคเตอร์จะโกรธไหม?

 ที่อยู่ๆผมก็หนีมา...

 วิคเตอร์จะด่าไหม?

 ที่อยู่ๆผมก็ตาย... ถึงนาซาระจะบอกว่าฟื้นได้ก็เถอะ

 ผมไม่มั่นใจเลย 

 ผมกลัว....กลัวไปหมดซะทุกอย่าง

 “วิ้ง....”แต่เสียงทุ้มที่เรียกชื่อจากด้านหลังก็ทำเอาผมที่มัวแต่ก้มหน้าคิดหยุดเดิน หัวของผมชนเข้ากับแผงหน้าอกกว้างๆที่อยู่ตรงหน้า กลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์จากเสื้อผ้าที่ผมเป็นคนลงมือซักกำลังทำให้หัวใจเต้นเสียงดังโครมคราม 

 วิคเตอร์.....

 “ข้าขอโทษ...”ไม่ทันที่ผมจะได้เงยหน้าขึ้นมามองก็โดนดึงตัวเข้าไปกอดซะก่อน น้ำเสียงของวิคเตอร์ดูอ่อนโยนมากๆ มากกว่าครั้งไหนๆที่ผมเคยได้ยิน

 “วิค...ผม.”

 “กลับบ้านของเรากันนะ แล้วพรุ่งนี้เจ้าอยากไปไหนข้าจะพาไป”ผมถึงกับพูดอะไรไม่ออก ผมยอมรับว่าเคยรู้สึกแย่ทุกๆครั้งที่ตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วรู้ว่าวิคเตอร์แอบหนีเที่ยว

 แล้วไหนจะพักหลังๆที่วิคเตอร์ไม่ยอมพาผมออกไปเที่ยวข้างนอกนั่นอีก วิคเตอร์คงรับรู้ถึงความในใจของผมแล้วสินะ

 “วิค ผมอยากไปนั่งกินโจ๊กที่ร้านของคุณอิซากิ”ผมเอาคางวางบนหน้าอกของคนรักแล้วพูดออกมา

 “ได้สิ เดี๋ยวข้าพาไปนะ”

 “ผมอยากไปนั่งกินน้ำแข็งไส แล้วก็ซื้อขนมจากร้านขายริมทางก่อนค่อยกลับบ้าน”

 “เอากี่ชิ้นดีรึว่าจะให้ข้าเหมาหมดร้านเลย เผื่อเจ้าหิวตอนกลางคืน”วิคเตอร์ว่าพลางวางมือลูบหัวกลมๆของผมที่อยู่ในอ้อมกอด ท่าทีทุกๆอย่างที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนกันของวิคเตอร์มันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ

 “นายใช่วิคเตอร์คนที่ขี้บังคับของผมรึเปล่าเนี้ย ไม่คุ้นเลย”ผมที่เริ่มทำตัวไม่ถูกเอาหัวถูหน้าอกของวิคเตอร์ไปมาด้วยความเขินอาย พูดตามตรงผมอยากได้วิคเตอร์คนเดิมมากกว่า วิคเตอร์ที่พูดอะไรก็ทำตามง่ายๆแบบนี้มันไม่ชินเลย

 ผมรู้สึกว่ามันไม่ใช่...

 “ข้าก็ยอมตามใจเจ้าแค่เรื่องกินเท่านั้นแหละ ขึ้นเตียงเมื่อไรเจ้าห้ามบ่นว่าไม่เอาแล้วเด็ดขาดเข้าใจไหม ส่วนเรื่องที่จะออกไปเที่ยวค่อยว่ากัน แล้วแบบนี้ยังจะไม่ใช่...วิคของวิ้งอีกไหม” แน่นอนว่าผมที่โดนถามตัวแดงอย่างกับคนโดนเอาไปเผา 

 วิคเตอร์ก็ยังเป็นวิคเตอร์คนเดิม.... 

 คนที่ทั้งหื่น ทั้งขี้เอาแต่ใจ ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด และหัวใจของผมเองก็คงเหมือนกัน ถึงบางครั้งผมจะโกรธ น้อยใจ และรู้สึกเศร้าแต่ผมก็ไม่เคยคิดที่จะเลิกรักวิคเตอร์เลยสักครั้ง...

 เจ้าผีขี้หึงตนนี้ผมรักมากที่สุดเลย

 รักนะ...เจ้าผีขี้หวง

 *****

 ***

 *

 ***The End***

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว