email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ถวายตัว 2/2 NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 154

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2565 20:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ถวายตัว 2/2 NC
แบบอักษร

“เอ๊ะ ทำไมหล่อนถึงได้ดื้อดึงนักนะ” ท่านชายสุริยะตัดสินพระทัยทรงเลิกเบามือกับเธอและทรงกระชากเธอลงมาที่แท่นบรรทมในทันทีโดยที่ท่านชายเองก็ทรงใช้วรกายคร่อมหญิงสาวเอาไว้ ท่านทรงควบคุมพระทัยของตนเองไม่ได้อีกต่อไป…

“ปล่อยนะเพคะ ปล่อยหม่อมฉันไปนะเพคะ” แม่เยื้อนพยศทันทีด้วยการดิ้นสุดแรงแต่ทว่าท่านชายทรงจับรวบแขนหล่อนไว้เหนือศีรษะจนเธอหมดหนทาง

“ช่วยด้วย!!” แม่เยื้อนตัดสินใจตะโกนร้องของความช่วยเหลือจากคนด้านนอกแต่นั่นทำให้ท่านชายทรงยิ้มออกมาเล็กน้อย ที่เธอช่างดื้อดึง ไม่ว่าเธอจะขยับ หรือทำอะไรมันก็ยิ่งทำให้ท่านทรงรู้สึกอยากที่จะได้เธอมากขึ้นเท่านั้น

“แม่เยื้อน ไม่มีใครได้ยินแม่เยื้อนหรอก อย่าดื้อนักเลยในเมื่อยายแสยกแม่เยื้อนให้ฉันแล้ว” ตรัสจบ ท่านชายก็ทรงซุกไซ้ไปที่ลำคอระหงของแม่เยื้อนทันที กลิ่นหอมจากตัวเธอนั้นถูกพระทัยท่านยิ่งนัก

“ปล่อยหม่อมฉัน ปล่อยนะเพคะท่านชาย” แม่เยื้อนหยุดดิ้นแต่ขอร้องอ้อนวอนให้ท่านชายทรงเห็นใจแทน 

“อย่ากลัวฉันไปเลยนะแม่เยื้อน เป็นหม่อมของฉัน ฉันรับรองว่าแม่เยื้อนจะไม่ต้องลำบากอีก” ท่านชายตรัสสุรเสียงเบาข้างๆ หูของเธอ แม่เยื้อนที่รับรู้ชะตากรรมตัวเองแล้วว่าคงไม่มีทางรอดเงื้อมหัตถ์ท่านชายไปได้ก็ต้องจำยอม ท่านชายทรงประทานจุมพิตไปยังริมฝีปากบาง เธอเกร็งอย่างไม่ประสีประสา 

“ฉันลืม ว่าหล่อนไม่เคยจูบแบบพวกฝรั่ง” ท่านชายตรัสก่อนจะประทานจุมพิตอันแสนหวานชื่นให้กับสาวน้อยใต้วรกายทันทีด้วยจังหวะที่นุ่มลึกและไม่เร่งเร้าเช่นครั้งแรก โดยแม่เยื้อนเองก็ค่อยๆ ผ่อนคลายริมฝีปากให้เคลิ้มไปตามราชนิกุลหนุ่ม หัตถ์หนาทรงเกาะกุมมือเรียวไว้แนบแน่นก่อนจะทรงซุกไซ้ไปยังซอกคอหอมของเธออีกครา แม่เยื้อนที่ไม่เคยผ่านการต้องมือชายใดก็ได้แต่ดิ้นไปมาอยู่เล็กน้อยจากสัมผัสที่ท่านชายทรงประทานให้

“อย่า อย่าเพคะ” แม่เยื้อนร้องปรามเมื่อท่านชายสุริยะทรงขบเม้มไปที่เนินอกสวยทำให้หล่อนนั้นบีบหัตถ์ท่านชายแนบแน่น

“ฉันจำได้ วันที่แม่เยื้อนอาบน้ำที่ท่าน้ำไม่เห็นจะอายใครเลย ทำไมกับฉันแม่เยื้อนถึงได้อายกันเล่า” ท่านชายตรัสด้วยสุรเสียงเย้าแหย่คนใต้ร่างทำให้แม่เยื้อนหน้าแดงเล็กน้อย แม่เยื้อนไม่ได้ตอบอันใดไปก่อนที่ท่านชายจะทรงกระตุกผ้าซิ่นของเธอให้คลายลงและหัตถ์หนาก็ค่อยลูบไล้ไปตามเรียวขาอ่อนของหญิงสาว

แม่เยื้อนร้อนวาบกับสัมผัสที่ท่านชายทรงประทานให้ด้วยความไม่ประสีประสา โดยไม่รู้ตัวเลยว่าท่านชายนั้นทรงโปรดหญิงสาวที่ไร้จริตมารยาเป็นที่สุดซึ่งหาได้ยากนักในพระนคร ก่อนจะถอดฉลององค์เผยให้เห็นวรกายที่ทรงมีกล้ามที่เกิดจากการทรงเทนนิสและซักซ้อมวรกายจากการเป็นทหาร หัตถ์หนาค่อยๆ ถอดเสื้อหญิงสาวออกโดยหญิงสาวนั้นไม่ได้ขัดขืนเพราะฝืนแรงอารมณ์ที่ท่านชายทรงปลุกมันขึ้นมาไม่ไหว

“ท่านชายเพคะ… หยุดเถอะนะเพคะ” แม่เยื้อนเอ่ยแต่ท่านชายทรงไล้ไปตามกรอบหน้างามของเธอ เธอกำลังฝืนความต้องการของตนเอง ที่ท่านชายทรงปลุกมันขึ้นมา ไม่ว่าท่านจะสัมผัสไปจุดไหนบนร่าง เธอก็ต้องอ่อนระทวยทันที

“อย่าฝืนตัวเองเลยนะแม่เยื้อน เป็นหม่อมของฉันเถิดนะ” ตรัสจบท่านชายก็ทรงซุกไซ้ไปตามลำคอระหงอีกคราอย่างไฟราคะอันร้อนแรง แม่เยื้อนเองก็ช่างบริสุทธิ์แต่ทว่าดอกไม้ป่านางนี้ยามนี้กลายเป็นกระดังงาลนไฟที่หักห้ามอารมณ์ไม่ให้คล้อยและยอมท่านชายไม่อยู่ และจะขัดขืนก็ไม่พ้นก่อนที่แม่เยื้อนจะหลับตาลงพร้อมปล่อยตัวปล่อยใจอย่างไม่เต็มใจนัก 

 

หัตถ์หนาค่อยๆ เลื่อนต่ำลงไปที่เนินสาวอันเป็นจุดสงวนที่ไม่เคยมีชายใดได้สัมผัสมาก่อน แม่เยื้อนสะดุ้งทันทีเมื่อกำลังโดนสิ่งแปลกปลอมรุกล้ำโดยที่ผ้าซิ่นนั้นยังไม่พ้นเอวเธอ ท่านชายทรงเลิกมันขึ้นมาก่อนจะทรงสอดนิ้วหัตถ์เข้าไปเย้าแหย่เกสรดอกไม้ป่าแผ่วเบา โดยทรงกระซิบที่ข้างหูของเธอแผ่วเบา

“ไม่ต้องการฉัน จริงๆ เหรอ แม่เยื้อน” สุรเสียงแหบพร่าตรัสออกมาเมื่อทรงพบว่าเกสรนั้นชุ่มไปด้วยน้ำหวานสวนทางกับปากและการกระทำของเธอเมื่อครู่ แม่เยื้อนเอาแต่หน้าแดงไม่ตอบสิ่งใด ท่านชายทรงยิ้มออกมาก่อนจะทรงเย้าแหย่เธอด้วยการเขี่ยปุ่มสวาทขึ้นลงเน้นๆ อย่างเบามือ

“อ๋า” เธอครางออกมาเกินกว่าจะอั้นไว้ และรีบหุบขาทันที เธอไม่รู้จักกับความรู้สึกเช่นนี้มาก่อน ท่านชายสุริยะทรงทนไม่ไหวอีกต่อไปที่ทรงเล่นกับแม่กวางน้อย ท่านอยากเสวยเธอเสียทั้งตัว ท่านชายทรงปลดสนับเพลาลงก่อนจะทรงใช้ลึงค์ขนาดใหญ่ราวกับพวกฝรั่งมาเย้าแหย่ที่ปากทางสวาทของเธอ แม่เยื้อนใจสั่นด้วยสัมผัสได้ถึงลึงค์อุ่นที่มาหยอกเย้าที่ปุ่มกระสันของเธอจนเธอเองเริ่มที่จะทนไม่ไหว ใจหนึ่งเธอก็อยากจะลุกหนีออกจากห้องนี้ แต่อีกใจหนึ่งเธอเองก็ทนกับสัมผัสที่ท่านทรงประทานให้ไม่ไหว ก่อนที่ปลายเท้าเธอจะจิกเกร็งแล้วเอามือยันแผงอุระของท่านชายไว้ด้วยความเจ็บตรงแกนกลางที่แล่นเข้ามา มันเจ็บเหลือเกิน…

“โอ๊ย หม่อมฉันเจ็บ..” เธอพยายามดันวรกายท่านออกทั้งน้ำตา ที่เธอน้ำตาไหลเพราะความเจ็บ… แต่ทว่าหัตถ์หนากลับทรงคล้องเอวบางไว้ไม่ให้เธอดิ้น ความคับแน่นนี้ทำเอาท่านจากที่ทรงกำหนัดอยู่แล้ว ก็ยิ่งทวีคูณเข้าไปอีก ช่องสวาทบีบรัดท่านแน่นจนท่านทรงครางออกมาเบาๆ อย่างสบายอารมณ์

“อยู่นิ่งๆ เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว” สุรเสียงตรัสออกมาปลอบแผ่วเบาพลางจุมพิตไปที่หน้าผากนวลขณะที่ท่านทรงแช่แก่นวรกายไว้ไม่ขยับไปไหนก่อนจะเบี่ยงเบนความสนใจของสาวน้อยด้วยการทรงขบเม้มไปที่เนินอกสวยจนเป็นรอยจ้ำสีแดง แม่เยื้อนเสียวซ่านอย่างลืมตัว พร้อมกับเกร็งช่องทางรักให้บีบรัดท่านชายแน่น ท่านชายทรงครางออกมาแผ่วเบา คืนนี้ท่านทรงรู้สึกกำหนัดและคึกคะนองกว่าที่เคยเป็นก่อนท่านจะทรงฉีกเสื้อผ้าฝ้ายของเธอออกให้เห็นปทุมถันเต็มๆ เนตร

ท่านชายทรงไม่รีรอก็ทำการเข้าไปครอบครองบัวงามคู่นั้นทันที หน้าอกหน้าใจของเธอช่างอวบงามสวยกว่าที่ท่านทรงนึกเสียอีก โอษฐ์หนาเข้าโลมเลียยอดปทุมถันจนร่างกายของเธอตอบสนองด้วยการแอ่นรับ หัตถ์หนาขย่ำเธอเบาๆ ก่อนจะทรงเริ่มขยับท่อนล่างเข้าหาเธอช้าๆ แต่ทุกการเคลื่อนไหวนั้นช่างเป็นการตอกย้ำว่าเธอตกเป็นของท่านเสียแล้ว ยิ่งท่านทรงโถมวรกายเข้ามา ทำเอาเธอรู้สึกว่ามีผีเสื้อนับร้อยบินวนในท้อง ผ้าซิ่นของเธอยังคงเลิกมาอยู่ที่เอว พาหาแข็งแรงกอดรัดร่างบางไว้แนบแน่นก่อนจะทรงเริ่มขยับรุงแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

“อ๊ะ! ทะ.. ท่านชาย..” แม่เยื้อนครางออกมาด้วยความกระสัน สมองของเธออยากที่จะหยุดแต่ร่างกายของเธอนั้นตอบสนองท่านดีไม่น้อย

“ฉันห้ามตัวเองไม่อยู่แล้ว แม่เยื้อน” สุรเสียงอันร้อนแรงของท่านชายตรัสออกมาก่อนจะทรงจับขาเรียวแยกออกแล้วทรงโถมจังหวะกระหน่ำเข้ามาอย่างไม่เบาแรง ทำเอาหญิงสาวใต้วรกายท่านครางกระเส่าทั้งเจ็บและสุขสม

“พูดสิว่าเยื้อนเป็นเมียฉัน…ฉันอยากได้ยิน..” ท่านชายทรงกระแทกกระทันเข้าหาสาวน้อยจนเธอแทบทนไม่ไหว หากแต่เธอจะกล้าพูดคำน่าเกลียดเหล่านั้นออกมาได้อย่างไร ถึงเธอจะเป็นสาวบ้านนอกไม่ใช่ผู้ดี แต่เธอก็ไม่ได้เจนจัดเรื่องพวกนี้ อีกทั้งเธอไม่ได้เต็มใจ เมื่อทรงเห็นว่าอีกฝ่ายนั้นดื้อเสียเหลือเกิน ก็ทรงใช้นิ้วหัตถ์หยอกเย้ากับปุ่มกระสันขณะที่ทรงขยับวรกายเข้าออกอยู่จนเธอที่กัดปากไม่ให้ร้องครางออกมานั้นก็ต้องร้องครางออกมาอย่างอัดอั้น

“พูดสิ อย่าดื้อ” สุรเสียงตรัสแกมรับสั่ง ขืนเธอดื้อต่อไป เธอได้ขาดใจตายเป็นแน่

“หะ..หม่อมฉันเป็นเมีย.. ทะ..ท่านชายเพคะ อ๋า” เธอครางออกมาและนั่นทำให้ท่านชายสุริยะทรงพอพระทัยอย่างยิ่ง ท่านชายทรงยิ้มออกมาก่อนที่จะถาโถมจังหวะรักจังหวะสวาทนั้นจนท่านไปถึงสวรรค์และรีบนำวรกายนั้นออกมาจากช่องสวาทของหญิงสาวที่ชื้นแฉะก่อนที่จะทรงปล่อยสายธารขาวขุ่นออกมาภายนอกจนเลอะปากทางรัก ท่านชายทรงอยากที่จะมีความสุขกับเธออีกหลายๆ ครั้ง จึงทรงไม่ต้องการให้เธอตั้งท้อง หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีน้ำสีขาวขุ่นพุ่งเปอะเลอะที่โคนขาเรียวก่อนที่ท่านชายจะทรงทิ้งวรกายลงข้างเธอด้วยความเหน็ดเหนื่อย

 

ร่างของหญิงสาวหมดแรง ไม่มีแรงแม้แต่จะลุกหนีจากแท่นบรรทมสี่เสาของท่านชาย แค่ขยับหนีจากอ้อมกอดอุ่นของท่านก็ไม่สามารถ เธอยังคงเจ็บแกนกลางความสาวของเธอไม่น้อย เสียงสะอื้นไห้ร้องออกมาเบาๆ เป็นระยะๆ โดยร่างบางอรชรนั้นนอนหันหลังแลพยายามข่มเสียงนั้นไว้ราวกับกลัวอีกฝ่ายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสวามีจะได้ยิน หัตถ์หนาทรงลูบไปที่ต้นแขนเนียนพร้อมประทานจุมพิตไปที่ขมับเธออย่างสบายอารมณ์

“โถ่ แม่เยื้อน… แม่เยื้อนเป็นเมียฉันแล้ว ฉันไม่อยากให้เมียของฉันร้องไห้เช่นนี้” ท่านชายสุริยะตรัสสุรเสียงปลอบโยนอีกฝ่ายแต่ทว่าหญิงสาวกลับเขยิบหนีด้วยความกลัวแลค่อยๆ ยันกายขึ้นมานั่งแม้ว่ามันจะค่อนข้างฝืนร่างกายอยู่เอาการ

“แต่… แต่หม่อมฉันไม่ได้อยากเป็นเมียท่านชายนะเพคะ ปล่อยหม่อมฉันไปเถอะเพคะ หม่อมฉันยอมแล้ว” แม่เยื้อนค่อยๆ พนมมือขึ้นมาทั้งน้ำตาแต่ทว่าท่านชายสุริยะทรงจับไปที่มือเรียวเพื่อให้ลดมือลง 

“ไม่ แม่เยื้อนเป็นเมียฉันแล้ว ฉันคงปล่อยให้แม่เยื้อนไปไหนไม่ได้ อยู่กับฉันเสียที่นี่ ฉันสัญญาว่าฉันจะเลี้ยงดูแม่เยื้อนไม่ให้น้อยหน้าใคร” ท่านชายสุริยะทรงลูบไปที่ศีรษะหญิงสาวเบาๆ 

“แต่…” 

“ไม่มีแต่ทั้งนั้น แม่เยื้อนเป็นเมียฉัน แม่เยื้อนไม่มีทางเปลี่ยนความจริงข้อนี้ไปได้ ต่อไปนี้แม่เยื้อนขึ้นมานอนกับฉันเสียที่ห้องนี้ เข้าใจไหม” ท่านชายสุริยะทรงกำชับ แม่เยื้อนได้แต่นิ่งไม่ตอบอันใด เพราะรู้แก่ใจว่าเถียงไปอย่างไรเสียเธอก็แพ้ไม่เป็นท่า ที่ท่านชายสุริยะตรัสมาล้วนแล้วแต่เป็นความจริง ทำให้แม่เยื้อนต้องยอมจำนนด้วยไร้ทางสู้และตกเป็นรองของอีกฝ่าย 

“หม่อมฉันอยากกลับรังสิตเพคะ… หม่อมฉันจะหาเงินมาใช้หนี้ท่านชายทุกบาททุกสตางค์ หม่อมฉันไม่อยากอยู่ที่นี่เพคะ” แม่เยื้อนพยายามขอร้อง

“แม่เยื้อนแน่ใจแล้วเหรอ ว่าจะเปลี่ยนจากการมาเป็นหม่อมของฉัน ไปหาเงินมาใช้หนี้ฉันแทน” เมื่อเธอได้ยินเช่นนั้นเธอก็พยักหน้าแผ่วเบา

“ได้ ฉันให้เวลาแม่เยื้อนหนึ่งเดือน ในการทำเงินต้นและดอกเบี้ยมาคืนฉัน เงินต้นสองพันบาท ดอกเบี้ยอีกห้าร้อยบาท ตกลงไหม” สุรเสียงของท่านชายสุริยะทรงจริงจังนัก แม่เยื้อนที่ได้ยินเช่นนั้นก็นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ท่านชายจะทรงโอบร่างเล็กเข้ามาในอ้อมกอดของท่านแนบแน่น

“การศึกษาก็ไม่มี อาชีพรับจ้างค้าขายลำพังแค่เดือนเดียวจะถึงห้าสิบบาทรึเปล่าก็ไม่รู้ ใครเขาจะจ้างแม่เยื้อน แม่เยื้อนจะเอาเงินที่ไหนมาคืนฉัน วัวควายก็เอามาจำนองหมดแล้วก็ยังใช้หนี้ฉันไม่ได้เลยนี่ จนแม่เยื้อนต้องมาอยู่กับฉันที่นี่ไง” แม่เยื้อนที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกราวกับว่าเธอหมดหนทางแล้วจริงๆ เธอแพ้ท่านทุกทาง…

“เป็นเมียฉัน ฉันไม่ทิ้งขว้างแม่เยื้อนหรอกนะ ฉันจะให้แม่เยื้อนเป็นหม่อมของฉัน ดีไหม” ท่านชายสุริยะตรัสสุรเสียงอ้อนด้วยทรงต้องการโน้มน้าวแม่สาวบ้านนาให้ล้มเลิกที่จะพยศต่อท่านเสียที

“หม่อมเหรอเพคะ…” แม่เยื้อนทวนช้าๆ

“ใช่ แม่เยื้อนจะได้มาอยู่ที่นี่ในฐานะหม่อมของฉัน แม่เยื้อนจะได้สบาย ยายแสก็พลอยสบายตามไปด้วย อีกอย่าง ขึ้นชื่อว่าเป็นหม่อมของฉันแล้ว ฉันก็ต้องดูแล แม่เยื้อนจะได้ไม่ต้องลงไปนอนที่เรือนของนางข้าหลวงด้วย นอนกับฉันที่นี่ ไม่ต้องอยู่อย่างพวกเขา” แม่เยื้อนที่ได้ฟังเช่นนั้นแล้วก็นิ่งเงียบไป เธอไม่มีทางไหนให้เลือกเลย เพราะทางเดียวที่เธอได้รับนั้นคือ การเป็นหม่อมของท่านชายสุริยะ

“แต่หม่อมฉันไม่คู่ควรเพคะ หม่อมฉันต่ำต้อยเกินไป… ให้หม่อมฉันอยู่ที่นี่ทำงานแลกที่หลับที่นอนเถอะเพคะ” เธอพยายามหาเส้นทางที่สองให้ตัวเอง

“ฉันสัญญากับยายแสไปแล้ว ว่าฉันจะดูแลแม่เยื้อนให้ดี แม่เยื้อนอยากให้ฉันเป็นคนไม่รักษาคำพูดงั้นรึ”

“เปล่าเพคะ… ” เธอรีบปฏิเสธทันที เมื่อท่านชายทรงแสร้งทำสุรเสียงเอ็ด และทรงเอายายแสมาอ้าง

“เช่นนั้นก็มาเป็นหม่อมของฉัน อยู่กันบนนี้ให้สมฐานะ… เมื่อครู่ฉันทำแม่เยื้อนเจ็บมากใช่ไหม ฉันขอโทษนะ” สุรเสียงอ่อนโยนของท่านชายตรัสออกมาพร้อมกับทรงจุมพิตไปที่แก้มนวลแผ่วเบา แม่เยื้อนใจเต้นด้วยความที่ยังใหม่กับสถานการณ์เช่นนี้

“คราวหลังฉันจะไม่ทำแบบเมื่อครู่อีก ถ้าแม่เยื้อนไม่เต็มใจ” สุรเสียงอันอบอุ่นตรัสออกมาก่อนจะทรงบรรทมกอดเธอไว้ไม่ห่าง แม่เยื้อนได้แต่นอนนิ่งยอมให้ท่านทรงกอดเธอไว้ เธอไม่รู้ตัวเลยว่ามีสาวหลายคนในพระนครต่างต้องการมาอยู่ในที่ที่เธอกำลังอยู่ทั้งนั้น  ท่านชายสุริยะที่ทรงได้ระบายความกำหนัดออกไปแล้วนั้นก็ต้องทรงครุ่นคิด เมื่อครู่เหตุใดท่านทรงไม่สามารถควบคุมการกระทำของท่านเองได้ หรือว่าจะเป็นเพราะสิ่งแปลกปลอมที่ท่านเสวยไปเมื่อช่วงหัวค่ำ…

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว