ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชนวนแค้นของอธิป

ชื่อตอน : ชนวนแค้นของอธิป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2559 21:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ชนวนแค้นของอธิป
แบบอักษร

 

 

ตอนที่ 2

หลังจากพิมพ์มาดา เข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล อาการป่วยก็ทุเลาลงจนแพทย์ลงความเห็นให้กลับไปรักษาตัวต่อที่บ้าน ทว่าสภาพจิตใจนั้นไม่ได้ดีขึ้นแต่อย่างใด หญิงสาวยังคงซึมเศร้า ไม่พูดไม่จากับใครแม้กระทั่งแม่ของเธอเอง

พราวหนูอยากกินอะไรหรือเปล่า

มารดาถามลูกสาวแล้วนั่งลงใกล้ๆ ใช้มือข้างหนึ่งลูบเรือนผมยาวสลวย พิมพ์มาดาส่ายหัวตอบอย่างเลื่อนลอย ดวงตากลมโตเหม่อหมองจนแม่อดไม่ได้ที่จะดึงลูกน้อยเข้ามากอด

พราว อย่าเป็นแบบนี้สิลูก พวกเราไม่มีใครโกรธ หรือโทษหนู ทุกคนรักและอยากให้หนูกลับมาเป็นเหมือนเดิม

พิมพ์มาดาได้ยินแม่พูดคำนี้ตั้งแต่วันที่คลิปนรกนั่นหลุด แต่เธออับอายและช็อกเกินกว่าจะรับกำลังใจจากคนรอบข้างได้ ผู้หญิงอ่อนแอคนนี้เสียหลักในชีวิตเพราะเขา...เขาที่เธอปักใจรักอย่างไม่มีเงื่อนไข

ฮือๆ ฮือออ

พิมพ์มาดาร้องไห้อย่างน่าเวทนา ร่างบางสั่นเทิ้มอยู่ในอ้อมกอดแม่เมื่อนึกถึงวันที่เกิดเรื่องฉาวโฉ่ ที่ออฟฟิศในวันนั้นเพื่อนร่วมงานนับร้อยต่างก็มองเธอเหมือนเป็นตัวประหลาด เสียงซุบซิบนินทาแว่วเข้าหูไม่ได้ขาดเมื่อเธอตกเป็นอาหารปากภายในระยะเวลาอันรวดเร็ว ดวงตากลมโตสอดส่ายมองเพื่อนที่เคยยิ้มให้กันทุกวันด้วยความหวาดระแวง ณ ตอนนี้ไม่มีใครยิ้มให้เธอเหมือนทุกครั้งเลยสักคน จะมีก็แต่....

พราว...

พิมพ์มาดาสะดุ้งสุดตัวเมื่อเพื่อนสนิทคนเดียวเดินมาแตะแขน ดวงหน้าซีดหันกลับไปหามิตรรักอย่างรวดเร็ว เธอจับมือมินตาไว้ทั้งๆ ที่มือคู่นั้นทั้งเย็น และสั่น

ใจเย็นๆ นะ ออกไปจากที่นี่กัน

พิมพ์มาดาพยักหน้า เธอน้ำตาร่วงยามมินตาประคองกายเล็กไว้แน่นแล้วพากันเดินออกจากบริษัทท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาตลอดทาง และอยู่บนรถของมินตา

ตาล เกิดขึ้นได้ยังไง ฮือ...คลิปนั่น ฮือๆ

พิมพ์มาดาช็อกจนพูดไม่รู้เรื่อง ถามเพื่อนคำนึงแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด ดวงหน้าที่เคยมีชีวิตชีวากลับมีแต่หยาดน้ำตาและร่องรอยของความทุกข์ปรากฏขึ้นมาแทน

พราว โทรหาไอ้ท็อปเดี๋ยวนี้

มินตายื่นโทรศัพท์ให้พิมพ์มาดา อีกฝ่ายเงยหน้ามองเครื่องมือสื่อสารทั้งน้ำตา

โทรสิพราว คลิปนั่นมีเธอกับท็อปแค่สองคนนะ ถ้าเธอไม่ปล่อย ก็มันนั่นแหละที่ทำ

น้ำเสียงเพื่อนสนิทโกรธเกรี้ยว พิมพ์มาดาปวดใจยามนึกถึงคนรักที่มอบกายถวายชีวีให้ หากหญิงสาวเอาแต่ก้มหน้าก้มตาร้องไห้ ณ ตอนนี้เธอไม่กล้าโทรหาเขาจริงๆ...

เธอทำบ้าอะไรลงไป จะได้กันทำไมต้องเล่นพิเรนทร์กับตัวเอง ทำไมต้องถ่ายหนังสดเก็บไว้ฮะ!

ฮือๆ ไม่นะ พราวไม่รู้เรื่อง พราวเพิ่งเห็นวันนี้เหมือนกัน มันมาได้ยังไงไม่รู้ ทำไมเป็นแบบนี้ตาล ท็อปทำกับพราวได้ยังไง...

ไอ้ท็อป! ไอ้เลว...มานี่พราว ถ้าเธอไม่โทรฉันจะโทรเอง ผู้ชายสันดานหมาอย่างมันต้องเจออย่างฉัน

มินตาแย่งโทรศัพท์จากเพื่อน กดเบอร์โทรออกหาทวีภาคทันที ทว่าเพียรโทรเท่าไหร่ก็ฝากหมายเลขโทรกลับ แต่มินตาก็ยังไม่ละความพยายาม เทียวโทรหาแฟนของเพื่อนเป็นร้อยๆ ครั้ง จนพิมพ์มาดาทนต่อไปไม่ไหว

พอแล้วตาล...

มินตาค่อยๆ เลื่อนโทรศัพท์ออกจากใบหู เธอมองหน้าเพื่อนที่เหมือนคนเสียสติด้วยความสงสารระคนแสลงใจ พิมพ์มาดายิ้มทั้งน้ำตา เธอตัดสินใจแล้วว่า...

โทรให้ตายก็ไม่ติดหรอก อย่าโทรอีกเลย

พราว...

ไปส่งพราวที่บ้านได้มั้ย พราวอยากกลับบ้าน

 

3 วันต่อมา... พิมพ์มาดาเอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในห้องนอน คลิปมหันตภัยเผยแพร่ไปไวในชั่วข้ามคืน ตามหน้าหนังสือพิมพ์ต่างๆ และหน้าจอโทรทัศน์ต่างก็มีข่าวของหญิงสาวจนคนในครอบครัวงดรับข่าวสารเหตุการณ์บ้านเมืองทุกช่องทาง

ส่วนพิมพ์มาดานั้นไม่เป็นอันทำอะไรสักอย่าง เธอร้องไห้จนไม่เหลือน้ำตาให้ไหลอีกแล้ว หัวใจดวงนี้ถูกเชือดเฉือนอย่างรุนแรงกับการกระทำของชายที่รัก คลิปนรกนั่นเซ็นเซอร์หน้าฝ่ายชายไว้ แต่หาได้มีอะไรมาปกปิดหน้าเธอแม้แต่น้อย...ทำไมทวีภาคถึงกระทำเรื่องเลวๆ ได้ลงคอ ทำไมคนที่รักถึงสังหารกันทั้งเป็นอย่างเลือดเย็น

ตี๊ดดดด! ตี๊ดดดด! เสียงโทรศัพท์ดังทำให้พิมพ์มาดาหลุดจากภวังค์อันแสนเศร้า เธอกดรับสายเพราะมินตาเพื่อนสนิทคนเดียวโทรเข้ามา

ตาล... ตาลมาหาพราวได้มั้ยพูดสวนอย่างร้อนรน

พราวใจเย็นๆ นะ ตาลกำลังจะไปหาพราวแล้ว....ฮือ

เสียงร้องไห้ของมินตาส่งให้พิมพ์มาดาน้ำตาหยดโดยไม่ทราบสาเหตุ เธอพยายามรวบรวมสติที่มีเหลือเพียงน้อยนิดเปล่งเสียงถามเพื่อน

ตาล มีอะไรรึเปล่า ร้องไห้ทำไม...

มินตาร้องไห้หนัก เพราะสงสารพิมพ์มาดาจับใจที่ต้องเจอเรื่องเลวร้ายสุดขั้ว แต่เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอควรปิด ถึงพราวไม่รู้วันนี้ วันหน้าก็ต้องรู้อยู่ดี

พราว ทำใจดีๆ ไว้นะ...แล้วฟังตาล ฟังอย่างมีสติ และคิดหาทางออกให้ตัวเองตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ...ตอนนี้ตาลอยู่สนามบิน จะมาลากคอไอ้ท็อปให้ไปรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้น...

สนามบินงั้นเหรอ? ทำไมต้องไปที่นั่นล่ะ

ตาลตามสืบเรื่องมันจนรู้ว่าครอบครัวไอ้ท็อปกำลังปิดความเลวของลูกชายตัวเองด้วยการส่งไปลี้ภัยที่อังกฤษ แต่ว่า...ฮือๆ ตาลมาไม่ทันพวกมัน ไอ้ท็อปหนีไปแล้วพราว ไอ้เลวมันทิ้งทุกอย่างไปแล้ว...

คนฟังช็อกจนหยุดหายใจ โทรศัพท์ที่ถืออยู่ตกลู่ลงกับที่นอน น้ำตาไหลพรากหากไร้เสียงสะอึกสะอื้นใดๆ มินตาตะโกนเรียกเพื่อนจนเสียงแว่วออกจากโทรศัพท์ ดวงตาเศร้าหมองภายใต้ใบหน้าซีดขาวมองห้องนอนที่เปรียบเสมือนสวรรค์อย่างเลื่อนลอย พิมพ์มาดาไม่สามารถอยู่บนโลกนี้ต่อไปได้ เธอไม่กล้าเสนอหน้าทำให้ครอบครัวเสื่อมเสียแปดเปื้อนอยู่อย่างนี้....ทวีภาค ผู้ชายคนเดียวที่ทำให้เธอรักมากที่สุด และอยากจากโลกนี้ไปมากที่สุด...

พราวอโหสิกรรมให้ท็อปทุกอย่าง ขอให้เรา...ฮึก อย่าเจอกันอีกทุกภพทุกชาติ

สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดอาจเป็นกรรมของเธอที่ทำไว้กับเขาเมื่อชาติปางก่อน ทุกอย่างเลยออกมาแสนจ็บแสบแบบที่เห็นกันอยู่ และพิมพ์มาดาผู้หญิงที่อ่อนแอคนนี้ก็ไม่สามารถทนรับกรรมของตัวเองได้อีก เธอตัดสินใจปลิดชีพตัวเองด้วยการใช้มีดคัตเตอร์กรีดลงบนเส้นเลือดที่ข้อมือน้อย...

กรี๊ดดดดด! ฮือ....ม่ายยยย กรี๊ดดดดดด

มารดาตกใจเมื่อลูกน้อยร้องออกมาหลังจากเงียบไปนาน พิมพ์มาดาดิ้นสุดแรงเมื่อนึกถึงเรื่องราวแสนโหดร้ายที่ทำลายชีวิตเธอเพียงชั่วข้ามคืน ฝ่ามือทั้งสองข้างและปลายเท้าห่อเข้าหากัน ร่างบางสั่นเกร็งจนผู้เป็นพ่อเข้ามาเห็นรีบเอานิ้วยัดใส่ปากลูกเพราะอีกฝ่ายกำลังจะกัดลิ้นตัวเอง อดิศวรเจ็บจนเลือดไหล หากมองแก้วตาดวงใจที่ชักไม่ได้สติแล้วเจ็บมากกว่า พิมพ์มาดาตาค้างหมดสติท่ามกลางเสียงร้องไห้ระงมของคนในครอบครัว

 

1 ปีผ่านไป...ณ สนามบินสุวรรณภูมิ ร่างระหงในชุดเอี๊ยมขาสั้นเดินลิ่วๆ เข้ามาด้านใน มือเรียวขาวถอดแว่นตากันแดด กวาดสายตามองหาบุคคลที่นัดหมาย

เทียน! พ่ออยู่นี่ลูก

ไวโอลิน อัศวไพศาล หันมายังเสียงเรียก ผมยาวสลวยพลิ้วไหวน่ามอง ดวงตาสดใสภายใต้ใบหน้ากลมเปล่งประกายยามเห็นพ่อเดินมา เธอโผกอดท่านด้วยความคิดถึง

คิดถึงคุณพ่อจังเลยค่ะ

พ่อก็คิดถึงลูกเหมือนกัน

 วสันต์กอดลูกสาวแน่น จมูกคมสันหอมกระหม่อมแก้วตาดวงใจ เขาสบายใจเมื่อได้กอดลูกไว้แนบกาย ไม่ว่าจะมีเรื่องเครียดมากมายขนาดไหน หากมีลูกยาอยู่เคียงข้างคนเป็นพ่อก็ไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้ว...ท่านจะสู้กับอุปสรรคที่ถาโถมเข้ามาอย่างถึงที่สุด

คุณพ่อ...มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ

 ถามเพราะเห็นพ่อมีสีหน้าครุ่นคิดปรากฏอยู่ บิดาถอนกอดพลางส่ายหัว รีบยิ้มกลบเกลื่อน...

ไม่มีอะไรลูก พ่อหิวข้าวน่ะ ไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันดีกว่า

ไปค่ะ

สองพ่อลูกเดินออกจากสนามบินท่ามกลางเสียงเจื้อยแจ้วของบุตรสาว เวลาเดียวกัน...อีกด้านหนึ่งของสนามบิน ร่างสูงใหญ่เดินลากกระเป๋าใบโตออกมาจากช่องผู้โดยสาร อธิป ภัทรกาญจน์ มองหาเพื่อนอยู่เงียบๆ วันนี้คนค่อนข้างเยอะเนื่องจากเป็นวันหยุด เพราะฉะนั้นการมองหาใครสักคนท่ามกลางคนนับร้อยไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ไอ้ภาค กูอยู่นี่โว้ย!

 

 วสันต์พาลูกสาวมาทานมื้อกลางวันที่ร้านโปรด ระหว่างรออาหารสองพ่อลูกก็พูดคุยถึงเรื่องต่างๆ ตลอดระยะเวลาที่พ่อไม่อยู่บ้าน

คุณพ่อดูซูบไปนะคะ อาหารที่โน่นไม่ถูกปากแน่ๆ เลย

นั่นสิ ไม่มีอาหารชาติไหนถูกใจพ่อเท่าชาติไทยอีกแล้วล่ะ

เป็นยังไงบ้างคะ ทุกอย่างสำเร็จไปได้ด้วยดีใช่มั้ย

 วสันต์หน้าหมองเมื่อลูกสาวถามตรงๆ ท่านหลุบตาพยายามฝืนยิ้ม ซึ่งนั่นทำให้ไวโอลินตะขิดตะขวงใจ เธอจับหลังมือบิดา ส่งเครื่องหมายคำถามผ่านทางสายตา

ไม่มีอะไรลูก ทุกอย่างโอเคดี

แล้วทำไมคุณพ่อ...

อาหารมาแล้วเทียน กินข้าวเถอะพ่อหิวแล้ว เรื่องอื่นไว้ว่ากันทีหลังนะ

ตัดบทแล้วชวนกินข้าวทันที ไวโอลินใจคอไม่ดี สีหน้าพ่อทำให้เธอสงสัยเหลือเกิน...

 

มึงจะกลับบ้านเลยเหรอวะ

ธานินถามคนข้างๆ ด้วยความตกใจ อธิปพยักหน้าแต่ไม่พูดอะไรสักคำ

ไอ้ภาคถ้าพ่อกับแม่มึงรู้ว่ากูสมรู้ร่วมคิดกับมึงละก็ มีหวังชาตินี้กูคงไม่ได้ไปเหยียบบ้านภัทรกาญจน์อีก

มึงจะกลัวอะไรวะ กูเรียนจบแล้ว ไม่มีภาระอะไรให้อยู่ต่อ มันผิดมากรึไงที่จะกลับบ้านตัวเอง

แต่ว่า...

ขับๆ ไปเหอะ มันถึงเวลาแล้ว

สายตาอธิปแวววาวราวไฟลุก ธานินใจคอไม่ดีเมื่อมองเห็นท่าทางเอาจริงเอาจังของเพื่อน เขาขับรถต่อไปเงียบๆ จนกระทั่งยานพาหนะจอดสนิท ณ บ้านภัทรกาญจน์

ขอบใจมาก มึงกลับไปก่อน ไว้กูจะติดต่อไป

อธิปก้าวลงจากรถโดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายร่ำลา ร่างสูงยกกระเป๋าใบใหญ่เดินอาดๆ เข้าบ้านที่ร้างไกลมากว่า 3 ปี

ตายแล้ว! คุณภาค

เพียงออ พี่เลี้ยงของแฝดอุทาน นางเป็นคนแรกที่เห็นอธิปเดินตึงๆ เข้าบ้าน ชายหนุ่มวางกระเป๋าลงแล้วปรี่ไปหาผู้มีพระคุณ

พี่ออ ผมกลับมาแล้วครับ

ชายหนุ่มไหว้พี่เลี้ยงด้วยความนอบน้อม สวมกอดนางเหมือนครั้งเป็นเด็กน้อย เพียงออน้ำตาเอ่อ กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเมื่อต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้

ทำไมมาเงียบๆ คะ คุณพ่อคุณแม่รู้หรือยังอธิปส่ายหัว

อย่าบอกนะว่าคุณภาคไม่ได้บอกใครเลยเขาพยักหน้าหงึกๆ

เพียงออหน้าซีดทันตาเห็น รีบหันหลังให้อธิปก่อนน้ำตาหยดแหมะ มือทั้งสองข้างเย็นยะเยือก ทั้งหัวใจเต้นแรงเสียจนเจ้าของร่างก้าวขาไม่ออก ถ้าคุณภาคเห็นทุกอย่างเต็มสองตาเรื่องราวจะเป็นเช่นไรหนอ?

พี่ออครับ พราวอยู่ไหน

1 ปีที่ผ่านมาเขาพยายามจะคุยกับพิมพ์มาดาตลอดเวลา หากที่บ้านบอกว่าน้องสาวฝาแฝดไม่พร้อมที่จะคุยกับใคร ทุกคนอ้างโน่น อ้างนี่สารพัด แต่วันนี้ทุกอย่างจบลงแล้ว ไม่มีใครสามารถปิดเรื่องราวเลวร้ายได้อีกต่อไป

พี่ออครับ...

อธิปเรียกอีกครั้งเมื่อพี่เลี้ยงไม่หันมา นางไม่ตอบคำถามเขาเสียด้วยซ้ำ เพียงอออึดอัดใจจนทำอะไรไม่ถูก เธอควรทำอย่างไรในสภาวะคับขันเช่นนี้

พี่พราวอยู่บนห้องนอนค่ะพี่ภาค

เพลง...

พิมพ์พรรณเดินมาหาพี่ชาย โผกอดร่างใหญ่ด้วยความคิดถึง อธิปสวมกอดน้องสาวคนเล็กแน่น จูบผมสลวยเต็มฟอดด้วยความคิดถึงเช่นกัน เพียงออหันกลับมามองคนในอ้อมกอดอธิป รายนั้นส่งสายตาไม่รู้ไม่ชี้ กลอกตาไปมายังกับตัวอิจฉา

ออขอตัวก่อนนะคะ

เพียงออเดินหายเข้าไปในครัว หยิบเครื่องมือสื่อสารโทรหาอดิศวรทันที น้องสาวคนเล็กพาพี่ชายคนโตเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องพิมพ์มาดา เธอบอกพี่ชายว่าแฝดของเขาไม่สบาย

พราวเป็นอะไร

พี่ภาคไปดูเองเถอะค่ะ เพลงบอกอาการไม่ถูกเหมือนกัน

แล้วเราไม่มีเรียนหรือไง

ไม่มีค่ะ เพลงฝึกงานอยู่

อ้อ...จริงสิ

พี่ภาคเข้าไปหาพี่พราวเถอะ เพลงขอตัวก่อน

เราจะไปไหน

เพลงจะรออยู่ข้างล่างค่ะ เพลงคิดว่าพี่ภาคคงอยากคุยกับพี่พราวเป็นการส่วนตัวมากกว่า

อธิปพยักหน้าเห็นด้วย อันที่จริงเขาก็ต้องการเช่นนั้น... ให้หลังพี่ชายพิมพ์พรรณยิ้มร้ายเยี่ยงนังแม่มด เธอกอดอกเชิดเดินลงบันไดด้วยความสะใจ

ในห้องนอนพิมพ์มาดาทุกอย่างยังดูเหมือนเดิม แต่ที่เปลี่ยนไปหรือมีมาเพิ่มคือข้าวของเครื่องใช้ที่เยอะกว่าเก่า และของบางอย่างก็สร้างคำถามให้ผู้มาเยือนเหลือเกิน...

วีลแชร์...

 

 พึมพำในลำคอเมื่อเห็นรถเข็นสำหรับผู้ป่วยพิการในห้องแฝด อธิปไม่รอช้า เดินดุ่มๆ เข้าไปยังตัวห้องนอนจนกระทั่งถึงเตียงของพิมพ์มาดา ร่างอรชรในชุดกระโปรงสีขาวนั่งหันหลังให้เขา ดวงตาหม่นหมองเหม่อมองแสงแดดผ่านกระจกบานใส ในหัวของคนป่วยไม่มีอะไรนอกจากความรู้สึกที่เจ็บปวดโดยมิทราบสาเหตุ...

 

 

สนใจดาวน์โหลดนิยายเข้าไปได้ที่  https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMzYxMTg5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiNDgwODYiO30

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว