email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บท 5 บวงสรวง (1)

คำค้น : พีเรียด ย้อนเวลา รัก 18+ โรแมนติก เล่ห์ร้าย อัยรดา

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 610

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2565 01:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 5 บวงสรวง (1)
แบบอักษร

เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเข้าที่เข้าทางคุณหญิงพิมพาไม่รอช้าเอ่ยถามดวงชะตาของลูกสาวพร้อมทั้งขอให้หมอมีนาช่วยแนะวิธีแก้กรรมและสะเดาะเคราะห์ให้ คนเป็นแม่ทำทุกวิถีทางที่จะสามารถทำให้ลูกสาวทั้งดังกว่าที่เป็นอยู่ได้ อยากให้ไอด้าเป็นดาวค้างฟ้าเจิดจรัสในวงการบันเทิงไปอีกนาน 

หมอมีนาแนะนำวิธีแก้กรรมพลิกดวงชะตาพื้นฐานให้คุณหญิงพิมพาก่อนจะหันไปคุยอะไรบ่างอย่างกับไอด้า 

"งานใหญ่ที่เพิ่งเสนอเข้ามา มันจะเปลี่ยนชีวิตคุณไปตลอดกาล.. 

"งาน? งานอะไร" ไอด้าถามพร้อมขมวดคิ้งมุ่นสงสัย  

เรื่องรับงานผู้จัดการและแม่จะเป็นคนสแกนให้อะไรเธอไม่เห็นรู้เรื่องเลย  

"แม่หมอหมายถึงงาน.." เสียงคุณหญิงพิมพาเอ่ยถาม 

"วันนี้มีคนมายื่นข้อเสนออะไรไว้บ้างล่ะคะ" 

"คะ?" คุณหญิงพิมพาสงสัยว่าเด็กสาวมีนารู้ได้ยังไง เพราะวันนี้ตนเพิ่งได้รับการทาบทามมาจากทางผู้ใหญ่โดยตรงว่าต้องการให้ไอด้าช่วยรับอีเว้นท์ไปรำบวงสรวงทำบุญบริษัทใหญ่อย่างดนต์มิวสิกพอดิบพอดี 

คราแรกก็สองจิตสองใจกลัวไอด้าจะไม่รับเพราะงานมันกระชั้นชิดจนเกินไป ไหนจะต้องซ้อมรำซ้อมคิวการแสดงให้วุ่นวายอีก คนขี้รำคาญอย่างไอด้าต้องวีนแน่ แต่อีกใจก็อยากจะรับด้วยเพราะมันเป็นงานใหญ่และประธานบริษัทก็มีชื่อเสียงและเส้นสายมากมาย หากสามารถตีสนิทและมีโอกาสร่วมงานกันได้ก็อยากให้ไอด้าทำ 

"งานด่วนอีกแล้วใช่ไหม? ไอไม่รับนะ" ดาราสาวมองหน้าผู้เป็นแม่ก็รู้ทันทีว่าคงจะมีงานอะไรสักอย่างเข้ามาเลยปฏิเสธอย่างไว 

นั่นปะไรคุณหญิงพิมพาคิดผิดเสียที่ไหน แต่ก็พอจะเข้าใจได้ ช่วงนี้ลูกสาวเพิ่งได้พักหลังจากโหมงานหนักไปเป็นเวลานาน  

"เดี๋ยวเรื่องนี้เราค่อยกลับไปคุยกันที่บ้าน"  

"สิ่งผิดพลาดจะถูกแก้ไข สิ่งที่คุณเฝ้ารอคอยแต่ไม่อาจเห็นได้จะได้เห็น อดีตส่งผลถึงปัจจุบัน ปัจจุบันจะส่งผลยังอนาคต ทุกอย่างขึ้นอยู่กับคุณว่าจะเลือกทางไหน" 

สองสาวประสานสายตากันเนิ่นนาน แม้วัยเดียวกันแต่สายตาของมีนากลับมีอำนาจให้ไอด้าหยุดนิ่งและฟังหล่อนได้ ถึงไม่รู้ว่าที่มีนาพล่ามออกมาคือเรื่องไร้สาระอะไร แต่ไอด้าก็ไม่ได้ขยับปากเถียง  

เสียงมีนายังกึกก้องอยู่ในหูของไอด้า อะไรคือสิ่งที่เธอเฝ้ารอคอยแต่ไม่อาจเห็นได้? ถึงไม่ค่อยเข้าใจแต่ที่รู้คือเธออยากพบเจอบางสิ่งเสมอมา  

บางสิ่งที่เฝ้าคะนึงหา ไม่รู้ว่าสิ่งไหน ไม่รู้มันอยู่ที่ใดและไม่อาจรู้ได้เลยว่าเป็นใครหรือเป็นอะไร.. 

 

ไอด้าละสายตาจากแม่หมอคนนั้น สลัดความคิดทุกอย่างทิ้งดึงสติกลับมาจดจ่อกับงานตรงหน้า ไอด้ากรอกตาเมื่อคิดไปถึงคำพูดของแม่หมอมีนาบ้าบออะไรนั่น เพราะว่าหลังจากที่กลับออกมาจากเรือนไทยหลังนั้นคุณหญิงพิมพาต่อสายหาใครสักคนที่เคยติดต่อมาแล้วรับปากว่าไอด้าจะรับงานรำบวงสรวงในทันที

เธอคัดค้านแต่แม่ไม่ยอมฟังเพราะตีความคำพูดของหมอมีนาไปเองว่าถ้าไอด้ารับงานนี้ชีวิตจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น เธอจะดังกว่านี้

ไม่รู้ว่าน่าเชื่อถือตรงไหน หน้าก็เด็กตัวก็เล็กแต่งตัวก็แสนธรรมดา เครื่องประดับหรือเครื่องรางของขลังไม่มีสักชิ้นแล้วจะดูดวงได้ยังไง มีนาไม่มีอะไรที่ดูคล้ายหมอดูเลยให้ตาย เป็นนักต้มตุ๋นหรือเปล่าไม่รู้

 

ถึงเวลาของไอด้า ร่างอรชรในชุดไทยห่มสไลสีทองอร่ามหน้านางแดงเข้มสวยงามเดินออกไปหยุดกลางลานพิธี ตากล้องน้อยใหญ่ก็พากันรีบกดชัตเตอร์จนแทบไหม้ ไอด้าสามารถสะกดได้ทุกสายตาได้ในทันที

ดนตรีไทยเริ่มบรรเลงด้วยเพลงระบำฉลองชัย ดาราสาววาดลวดลายร่ายรำด้วยท่วงท่าที่งดงาม แต่เพียงไม่นานกลับเกิดเสียงฮือฮาในหมู่นางรำประกอบคนอื่นๆ นั่นเป็นเพราะท่ารำของไอด้ามันไม่ได้เหมือนกับที่ซ้อมกันมาหากแต่มันกลับงดงามกว่าและลื่นไหลในแบบที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อนเลย

แต่ในความรู้สึกของไอด้าเธอกลับไม่รู้เลยว่าท่าทางที่ตนแสดงออกมาเป็นแบบไหน ตอนนี้เธอปล่อยจิตให้ร่างกายร่ายรำไปตามจิตใจ ไอด้ารู้สึกคุ้นเคยกับอะไรแบบนี้จนน่าประหลาด

มีจังหวะหนึ่งที่สติของไอด้าเริ่มเลือนรางตาพร่า เธอเห็นเหมือนมีภาพทับซ้อนขึ้นมาในดวงตา เป็นผู้หญิงที่กำลังร่ายรำอยู่ในชุดโบราญแปลกตา หล่อนมีใบหน้าละม้ายคล้ายตัวเธอเอง

ดาราสาวไม่รู้ตัวเลยว่าเธอแสดงจบไปตอนไหน เสียงปรบมือเมื่อเพลงดับไปช่วยเรียกสติให้ฟื้นคืนอีกครั้ง ไอด้าที่ยืนค้างอยู่ในท่วงท่าสวยงามเดินออกจากลานกลับไปนั่ง เก้าอี้ตัวที่มีผู้จัดการนั่งอยู่ด้านหลัง

ตอนนี้เธอยังไม่สามารถสลัดใบหน้าสวยที่มีคราบน้ำตาของผู้หญิงคนนั้นออกไปจากความคิดได้

'เหมือนในฝันฉิบหาย' ไอด้าพึมพำ

"เมื่อกี้แกลืมท่าใช่ไหม บอกแล้วไงให้ซ้อมอีกรอบ" พิ้งกี้โน้มหน้ามากระซิปด่าข้างใบหูขาว ตอนนี้ไอด้านั่งเหม่อราวกับคนสติลอยหายเหลือแต่กายหยาบก็ไม่ปาน

ผู้จัดการเห็นเธอไม่เถียงอะไรเลยพูดต่อ

"แต่ก็ถือว่าแก้ไขสถานการณ์ได้ดีมากเลยนะ เพราะท่าที่ไอด้ารำมันสวยงามมาก.. แย่งซีนนางรำตัวประกอบได้เริดมากเลยค่ะลูกสาวขา ท่ารำนี้ท่านได้แต่ใดมาหรือเจ้าคะแม่นาย คริคริ"

ถึงจะต่อว่าที่เธอลืมท่าไม่เหมือนที่ซ้อมมาแต่พิ้งกี้ก็อดพอใจไม่ได้ เพราะไอด้ารำต่อได้อย่างงดงามท่วงท่าอ่อนช้อยคล้ายนางในวรรณคดีไทย เมื่อครู่สามารถดึงดูดความสนใจจากสื่อและคนในงานได้ไม่น้อยเลย

หลังจากจบพิธีต่างๆจนถึงตอนกรวดน้ำเสร็จไอด้าหยิบที่กรวดน้ำลุกตามคนอื่นไปเพื่อเอาน้ำไปเทที่ใต้ต้นไม้ ไม่รู้อะไรดลใจให้ไอด้าเลือกเดินมาที่ต้นไม้ใหญ่ต้นนี้ เห็นเขาบอกว่ามันอายุมากถึงสองร้อยปี เธอเงยแหงนไปมองก่อนจะก้มลงรินน้ำที่โคนต้นพร้อมกับใครอีกหลายคน

ต่อจากนั้นก็..

 

เปรี้ยง!! 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว