ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ครอบครัว 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2565 19:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ครอบครัว 2
แบบอักษร

โทรศัพท์มือถือถูกยื่นไปตรงหน้าของคนเป็นพ่อพร้อมกับรอยยิ้มแห่งความดีใจแต่รอยยิ้มนั้นกลับต้องค่อย ๆ จางลงเมื่อเห็นว่าคนเป็นพ่อนั่งตัวงอและยกมือขึ้นทาบหน้าอกของตัวเองเอาไว้

"พ่อเจ็บหน้าอกอีกแล้วเหรอคะ" พิมพ์พิชชารีบวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะและตรงเข้าประคองร่างของคนเป็นพ่อที่พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดหนักๆ

"อืม นิดหน่อยลูก" รุ่งโรจน์ตอบกลับลูกสาว พลางสูดหายใจเข้าลึก ๆ อยู่หลายครั้ง จนรู้สึกว่าดีขึ้นถึงได้ค่อย ๆ กลับมานั่งพิงหลังไปกับพนักโซฟาอีกครั้ง อาการแน่นหน้าอกของเขาค่อย ๆ เพิ่มความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ไม่ถึงขนาดหนักหนาสาหัสอะไร รุ่งโรจน์เลยคิดว่าคงเป็นเพราะใช้แรงมากเกินไปอีกสักพักก็คงหาย ทุกครั้งที่ลูกสาวของเขาบอกให้ไปหาหมอเขาจึงไม่เคยทำตาม

"พริมว่าพ่อไปตรวจหน่อยดีกว่านะคะ พริมเห็นพ่อเป็นอย่างนี้มาตั้งนานแล้วก็ไม่หายสักที ยาก็ไม่มีกินแล้วช่วงนี้พริมเห็นพ่อเป็นบ่อยกว่าเดิมด้วย นะคะพ่อ ไปหาหมอให้หมอตรวจหน่อยนะ" พิมพ์พิชชาอ้อนวอนคนเป็นพ่อด้วยความเป็นห่วง ทุกครั้งที่เธอเห็นพ่อของเธอต้องทรมานถึงจะแค่เวลาไม่นานแต่มันก็ทำให้เธออดที่จะเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี

"แต่พ่อ..."

"พ่อคะคราวนี้พริมไม่ยอมให้พ่อปฏิเสธแล้วนะคะ รอพี่พลอยกลับมาถึงบ้านแล้วเราสองคนจะพาพ่อไปหาหมอค่ะ ห้ามปฏิเสธ" เพราะรู้ว่าพ่อของเธอคงคิดจะปฏิเสธเหมือนทุกครั้ง พิมพ์พิชชาเลยรีบพูดดักคอคล้ายเป็นคำสั่งกลาย ๆ ไปในตัว เธอยอมฟังพ่อมามากแล้วและครั้งนี้พ่อของเธอต้องเป็นฝ่ายที่ยอมเธอบ้าง

"เดี๋ยวนี้สั่งพ่อแล้วเหรอ เอาใหญ่แล้วนะเรา" รุ่งโรจน์แจกมะเหงกที่หน้าผากของลูกสาวไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ แต่ก็คงต้องยอมทำตามเพราะดูท่าว่าคราวนี้ลูกสาวคนเล็กของเขาจะเอาจริง

"ก็พ่ออ่ะดื้อ ดื้อกว่าพริมตอนเด็กอีกมั้ง"

"ฮึ พ่อจะบอกให้ว่าเราอ่ะดื้อที่สุดในหมู่บ้านแล้ว ทั้งดื้อ ทั้งซน แม้แต่พ่อยังแทบจะเอาไม่อยู่เลย เอาแต่ใจเป็นที่หนึ่ง ตอนเด็ก ๆ นะพ่อยังเคยคิดเลยว่าโตเป็นสาวไปสงสัยได้ขึ้นคานแน่ ดื้อขนาดนี้ใครจะเอาไปเป็นเมีย" รุ่งโรจน์สาธยายวีรกรรมของลูกสาวคนเล็กให้เจ้าตัวฟังด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม หลาย ๆ เรื่องที่ลูกสาวของเขามักจะทำเก่งเกินตัวทั้งที่ก็เห็นอยู่ว่าไม่กล้า แต่ก็ยังพุ่งชนเหมือนไม่กลัวและส่วนมากก็เป็นเพราะความรักที่มีต่อพี่สาว

เคยมีครั้งนึงที่ลูกสาวคนโตของเขาถูกเด็กผู้ชายในหมู่บ้านขโมยหอมแก้มเพราะเห็นว่าน่ารักและเพราะความกลัวพิมพ์พิศาก็ร้องไห้กลับมาบ้านและเล่าเรื่องราวทุกอย่างให้เขาและลูกสาวคนเล็กฟัง เพียงแค่รู้ว่าใครเป็นคนทำพิมพ์พิชชาก็มุ่งหน้าไปบ้านเป้าหมายทันทีโดยที่เขายังไม่ทันรู้ด้วยซ้ำ มารู้อีกทีก็ตอนที่แม่ของเด็กคนนั้นมาบอกว่าลูกสาวคนเล็กของเขาไปต่อยหน้าเด็กคนนั้นแล้ว และอีกหลายต่อหลายวีรกรรมที่พิมพ์พิชชาก่อขึ้นจากเด็กเล็กจนกระทั่งโตมาป่านนี้ก็ยังไม่เลิกนิสัยนี้สักที เห็นใครทำให้พี่สาวของตัวเองเสียใจไม่ได้ต้องเป็นเดือดเป็นร้อนรีบไปเอาคืนทุกที

"แหมพ่อ พริมก็มีด้านน่ารักนะคะ ตอนเรียนมหา'ลัยมีผู้ชายมาจีบตั้งเยอะแต่พริมไม่ชอบเองแหละ แล้วที่พริมทำแบบนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะหาเรื่องใครโดยไม่มีเหตุผลซะหน่อย ถ้าใครไม่มาทำพี่พลอย พริมก็ไม่ยุ่งหรอกค่ะ"

"พ่อก็ไม่ได้ว่าแต่ตอนนี้พริมโตเป็นสาวแล้วไม่ใช่เด็กเล็ก ๆ เหมือนเมื่อก่อนที่จะทำอะไรไม่คิด พริมต้องใช้เหตุผลและคิดถึงผลกระทบที่จะตามมาถ้าเรายังทำอะไรลงไปโดยที่ไม่คิดให้รอบคอบ บางทีสิ่งที่เราคิดว่าสมควรอาจจะไม่สมควรก็ได้ แล้วคนที่เดือดร้อนก็จะเป็นพริมนะลูก" รุ่งโรจน์ถือโอกาสสั่งสอนลูกสาวคนเล็กไปเสียเลย ตั้งแต่พิมพ์พิชชาเข้าไปเรียนที่กรุงเทพฯเขาก็ไม่ค่อยได้มีเวลานั่งคุยและให้ข้อคิดกับลูกสักเท่าไหร่ กลัวว่าความใจร้อนของลูกสาวคนเล็กจะพาเรื่องเดือดร้อนมาถึงตัวเข้าสักวัน

 

เพราะน้องเป็นคนแบบนี้ไงคะพ่อ ตอนนี้เลยมีสามีโดยไม่รู้ตัวไปแล้ว

อย่าลืมกดใจ กดเข้าชั้นและเม้นท์มาคุยกันนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว