ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

-22- 2/2 นกผกผินได้แอบอิง

ชื่อตอน : -22- 2/2 นกผกผินได้แอบอิง

คำค้น : มิอาจพรากขวัญ, นิยายวายพีเรียยด,นิยายวาย, พีเรียด

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 456

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มี.ค. 2565 18:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
-22- 2/2 นกผกผินได้แอบอิง
แบบอักษร

สามวันแล้วที่ไม่พบแม้แต่เงาของเด็กหนุ่ม วันก่อนหมื่นพลทัตควบม้าไปยังเรือนของหลวงประเสริฐผู้มีหน้าที่ดูแลตรวจตราความปลอดภัยพื้นที่ละแวกนี้ เพียงเห็นกำไลหยกและเสื้อผ้าที่หลวงประเสริฐเก็บมา หมื่นพลทัตก็มั่นใจว่าข้าวของพวกนี้เป็นของขวัญ ชายหนุ่มเพียรตามหาขวัญไปทั่วเมือง ยามนั้นขวัญคงจะหนีไปได้ อาจมีผู้อื่นมาช่วยไว้ทัน พวกโจรเหล่านี้ถึงได้ตายอย่างอนาถ ทว่าคนผู้นั้นพาขวัญไปที่ใด ขวัญจะปลอดภัยดีหรือไม่ หมื่นพลทัตได้แต่ภาวนาอย่าให้ขวัญหนีเสือปะจระเข้ 

หมื่นพลทัตกลับมาอาบน้ำที่เรือนริมคลองสระบัวในยามเช้าหลังจากแวะไปตามหาขวัญฝั่งวัดพุทไธศวรรย์ มือใหญ่ลูบรอยแผลเป็นบนหน้าอก แผลที่ถูกขวัญบรรจงเย็บและรักษาจนหายดี ขวัญช่วยชีวิตตนถึงสองครา จะมีเหตุผลใดที่ต้องหลอกลวงกัน หรือที่ช่วยเหลือกันก็เพราะอยากได้ความไว้ใจ หมื่นพลทัตยังมีความหวาดระแวงอยู่มากโข แต่คงไม่มากเท่ากับความเป็นห่วงที่เกิดขึ้นในยามนี้ ขุนนางนางตั้งใจว่าจะกลับไปที่เรือนจมื่นพลเลิศอีกครั้ง 

ทว่าหมื่นพลทัตกลับต้องพบกับความผิดหวังถึงสองครา จมื่นพลเลิศยังคงรับใช้เชื้อพระวงศ์อยู่ในเขตพระราชวัง เรือนในเกาะเมืองมีเพียงภรรยาเอกและบุตรของพี่ชายต่างมารดา ก่อนกลับสายตาของหมื่นพลทัตเหลือบไปเห็นคนผู้หนึ่งกำลังลอบมองมาจากเสาใต้ถุนเรือน หวานที่หนีมาเพิ่งบารมีจมื่นพลเลิศจำต้องออกมาพบเจ้าของเรือนริมคลองสระบัวแต่โดยดี 

“คิดไว้ไม่มีผิดว่าเอ็งต้องอยู่ที่นี่ หึ” หมื่นพลทัตมองเหยียดอีกฝ่าย คงไม่เหลือบ่ากว่าแรงหากจมื่นพลเลิศจะทำให้หวานกลายเป็นไพร่สมของตนโดยที่มิต้องกลับไปเป็นไพร่หลวงเมื่อถูกนายเก่าไล่ 

“หมื่นท่านสบายดีฤๅขอรับ”  

“มิต้องพูดดีกับข้าหากลับหลังกลับกลอกยิ่งกว่าปลาไหล” 

“หามิได้ ข้ายังคงภักดีต่อหมื่นท่าน...” 

“ข้าอยากตัดสิ้นเจ้านัก!” ชายหนุ่มดึงดาบออกมาจี้คออดีตบ่าวของตน 

“...” 

“หากอยากแสร้งทำเป็นหวังดีต่อไป ก็จงบอกมาว่าขวัญอยู่ที่นี่ฤๅไม่!”  

“มะ...ไม่ขอรับ ไอ้ขวัญจักมาอยู่ที่นี่ได้เยี่ยงไรในเมื่อมันบอกกับข้าว่าจักไม่มีทางไปจากหมื่นท่านอีกแล้ว” หวานยังจำประโยคที่ขวัญบอกกับตนได้เป็นอย่างดี 

“...” 

“เกิดกระไรขึ้นฤๅขอรับ” หวานเอ่ยถามอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว 

“ข้าจักถามเป็นหนสุดท้าย เอ็งกับขวัญได้ร่วมมือกับจมื่นเลิศหลอกข้าฤๅไม่” เสียงนั้นเอ่ยอย่างเย็นยะเยือก แม้จะเป็นบ่าวของผู้อื่น หากหลอกกันเพียงคำเดียว คมดาบนี้คงจะได้เฉือนไปปากของหวานในไม่ช้า 

“ไม่ขอรับ ข้าผิดแต่เพียงผู้เดียว” 

ขุนนางหนุ่มเก็บดาบเข้าฝักเมื่อได้ฟังประโยคสุดท้ายของหวาน ประโยคนั้นถูกเอื้อนเอ่ยออกมาโดยที่อีกฝ่ายไม่ได้หลบสายตาของตน หมื่นพลทัตเชื่อว่าหวานกล่าวด้วยความสัตย์จริง หากเป็นเช่นนั้นคงจะตัดความสงสัยที่ว่าขวัญเข้าหาตนเพราะจมื่นพลเลิศ ทว่ายังมีความสงสัยอื่นมากมายที่ยังคงรอคอยคำตอบจากเจ้าของใบหน้าหวาน เพราะไม่ทันได้ให้อีกฝ่ายได้อธิบายและเพราะความใจร้อนวู่วาม เรื่องทุกอย่างจึงเป็นเช่นนี้และใช่ว่าหมื่นพลทัตจะไม่นึกโทษตนเอง 

เดินหมดแรงราวกับผู้สิ้นหวังมายังตลาดริมกำแพงวัง ที่ที่เคยเดินเล่นกับเด็กหนุ่ม หมื่นพลทัตกวาดตามองไปรอบ ๆ เผื่อจะพบขวัญที่ชอบมาเดินเที่ยวตลาดเป็นชีวิตจิตใจ ท่ามกลางผู้คนมากมายที่เดินกันให้ควั่ก หมื่นพลทัตกลับพบแต่เพียงความว่างเปล่า เมื่อไม่มีขวัญแล้ว ทุกอย่างดูไร้ชีวิตชีวาราวกับป่าช้า กระดานชนวน สมุดข่อยและขนมตาลที่ถูกวางขายยิ่งทำให้ชายหนุ่มหวนคิดถึงอดีต 

หมื่นพลทัตเดินสวนกับชายชาวหงสาวดีผู้หนึ่ง เจ้าของผ้าโพกศีรษะสีแดงเข้มปักดิ้นทองนั้นสูงพอ ๆ กับหมื่นพลทัต ดูท่าจะเป็นขุนนางมียศของฝ่ายคู่อริ ชายผู้นั้นเดินยิ้มกว้างจนหมื่นพลทัตไม่ชอบใจ กระไรจะมีความสุขในถิ่นฐานของผู้อื่นถึงเพียงนั้น ต่างกับตนที่กำลังทุกข์ใจราวกับถูกจับมาเป็นเชลยเสียเอง ในมือของหนุ่มต่างเมืองถือกำไลทองที่หมายจะนำไปให้ใครบางคน 

“ท่านขอรับ...” พ่อค้าเครื่องประดับวิ่งตามร่างสูงโปร่งมา 

“ข้าให้เงินไม่ครบฤๅ” ผู้ถูกเรียกเอี้ยวกายถามกลับ 

“ข้าลืมมอบกำไลเงินอีกวงให้ท่าน มาคู่กันก็ควรจักไปด้วยกันขอรับ”  

“ข้าเพียงซื้อกำไลทองไปให้น้องของข้าแทนกำไลหยกที่หายไป มิจำเป็นต้องเอาอีกวงดอก”  

“รับไปเถิดขอรับ...ท่านเซยะ”  

“รู้จักชื่อข้าได้อย่างไร”  

“ลูกของข้าที่ท่านช่วยไม่ให้ถูกเกวียนเหยียบเมื่อครู่บอกข้าขอรับ” 

“อ้อ เด็กผู้นั้นเป็นลูกของเจ้าเองรึ” เซยะเอ่ยอย่างอารมณ์ดี จะไม่ให้อารมณ์ดีได้อย่างไรในเมื่อน้องน้อยที่เฝ้ารอคอยฟื้นขึ้นมาแล้ว 

‘เซยะ’  

ชื่อนี้คุ้นหูหมื่นพลทัตยิ่งนัก... 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว