facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ครอบครัวตัวตอ (อวสาน)

ชื่อตอน : ครอบครัวตัวตอ (อวสาน)

คำค้น : พ่อลูกอ่อนอ้อนรัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.4k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2565 00:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ครอบครัวตัวตอ (อวสาน)
แบบอักษร

บ่ายแก่วันรุ่งขึ้น

“ถ้าอยากได้ลูกสาว ผมบนให้เอาไหมล่ะครับ ได้ผลน้า” ปัณณ์ถามท่องธารา ระหว่างนั่งดื่มเบียร์อยู่ริมชายหาดบนเก้าอี้อาบแดด

“อย่าแม้แต่จะคิด” ท่องธาราหันขวับมาห้าม

“แหม กะว่าคราวนี้จะบนให้อาโต๋บวชกับติณณ์ซะหน่อย”

“บรรลัยเลย ซนยิ่งกว่าต๊อบอีก”

“เด็กซนเป็นเด็กฉลาด ป่านนี้อาอิงค์เป็นยังไงมั่งก็ไม่รู้ พาเด็กๆ ไปเล่นที่บ้านพักหมดเลย เห็นว่าซื้อของเล่นมาเปย์หลานเพียบ”

“มีแววช่วยดูอยู่ด้วย น่าจะเอาอยู่” เขาพูดแล้วหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรง ขยับแว่นกันแดดขึ้นไปไว้บนศีรษะ “จุ๊ๆๆๆ แม่เจ้าโว้ย”

ปัณณ์หันไปมองตาม แล้วหันมามองหน้าผู้เป็นอา

“ผู้หญิงบ้าอะไร สวย ขาว หุ่นดี นมเป็นนม สะโพกเป็นสะโพก ยิ่งขึ้นมาจากน้ำทะเลยิ่งเอ็กซ์เป็นบ้า”

“ครับ สวยมาก” ปัณณ์เห็นด้วย “ฝรั่งมองกันทั้งหาดแล้ว”

ท่องธารายกมือปาดจมูก “นึกว่าเลือดกำเดาไหล”

“ใจเย็นๆ นะครับ” 

“ปัณณ์ชอบแบบนี้ไหม” ท่องธาราถามโดยไม่ละสายตาไปจากแม่สาวเอวเอส

“มะ...ไม่ครับ”

“ดี ถ้าชอบเจอต่อยแน่”

“อาโต๋ครับ เมาเบียร์หรือเปล่า นี่หลานนะครับ”

“หื้อ ไม่เมา ชุดว่ายน้ำแบรนด์ไหนวะ ใส่แล้วเหมือนไม่ได้ใส่ เห็นแล้วปวดเป้าเป็นบ้า” เขากลืนน้ำลาย

ปัณณ์หยิบผ้าคลุมที่วางอยู่บนโต๊ะตรงกลางโยนใส่ตักท่องธารา “อำพรางอาวุธครับอา พร้อมรัวกระสุนมาก”

“ปัณณ์ สงสัยอาจะแพ้ท้องจริงๆ อยากกินแม่สาวคนนั้น”

“เอ่อ...” ปัณณ์พูดไม่ออก

“อุ้มกลับบ้านพักดีกว่า” พูดจบก็หยิบผ้าคลุมโยนออกจากตัว ลุกพรวดขึ้นอวดหุ่นฟิตเปรี๊ยะในกางเกงว่ายน้ำที่เก็บทรงไม่อยู่ วิ่งลงไปหาแม่สาวเป้าหมายที่เพิ่งจะหย่อนก้นลงนั่งริมทะเล

“ว้าย อาโต๋” ข้ามฟ้าร้องเสียงหลงด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆ ก็ถูกช้อนตัวขึ้นมา

“กลับบ้านพัก ไม่ไหวแล้ว อาแพ้ท้อง”

ปัณณ์มองตามอย่างขำๆ “ชัวร์ ลูกผู้หญิงแน่ๆ ท้องนี้” เขาฟันธง

********* 

เจ็ดเดือนต่อมา ทารกน้อยเพศหญิงหน้าตาจิ้มลิ้มก็ถือกำเนิดขึ้นมาเป็นสมาชิกใหม่ของครอบครัวตัวตอ 

น้องตุ๊กติ๊กเป็นคนแรกที่มีเครื่องหน้าเหมือนข้ามฟ้า หลังจากที่ลูกชายทั้งสามมีความหล่อเหลาแบบพ่อไม่ผิดเพี้ยน

พอน้องตุ๊กติ๊กอายุครบหนึ่งขวบ ท่องธาราก็หอบครอบครัวขึ้นรถโตโยต้าเวลไฟร์โดยไม่ยอมบอกข้ามฟ้าว่าจะพาไปไหน กระทั่งรถมาจอดที่อ่าวดงตาล สัตหีบในตอนเย็น

“สวย สงบ ตุ๋นชอบทะเลแบบนี้จัง” ข้ามฟ้าบอกกับสามีซึ่งอุ้มลูกสาวอยู่บนตัก ส่วนลูกชายอีกสามคนนั่งเรียงกันกันเป็นตับอยู่บนหาดทรายเนื้อละเอียด

“จำได้ไหมว่าไข่ตุ๋นเคยมาที่นี่”

คำถามของเขาทำให้ข้ามฟ้านิ่งไปนาน เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ

“ขอบคุณนะคะที่พาตุ๋นมาหาพ่อกับแม่” เธอปาดน้ำตาที่ไหลเอ่อลงมา

“ครั้งแรกตุ๋นมากับแม่ ตุ๋นอายุราวๆ ต๊อบตอนนี้มั้ง จำรายละเอียดไม่ค่อยได้ ครั้งที่สองตุ๋นมากับอาโต๋และพี่ปัณณ์ มันคือความแหลกสลายในชีวิตของตุ๋น”

ท่องธาราเอื้อมมือข้างหนึ่งมาประสานมือข้ามฟ้า เธอดึงไปไว้บนตักตัวเองแล้วกุมไว้

“วันนี้อาพาไข่ตุ๋นมาที่นี่ เพราะอาอยากจะบอกพ่อกับแม่ของไข่ตุ๋นว่า ไม่ต้องห่วงลูกสาวของพวกคุณแล้วนะครับ ขอบคุณพวกคุณที่มอบสิ่งที่มีค่าที่สุดให้ผม ผมจะดูแลไข่ตุ๋นด้วยชีวิตของผม” เขาบอกกับท้องทะเล แล้วหันมาบอกกับเธอ “อาเคยบอกแบบนี้ไปกับเดือนกับดาวนับครั้งไม่ถ้วน แต่วันนี้อาอยากมาบอกกับอังคารของทั้งสอง และพาพยานรักของเราทั้งสี่คนมาให้พ่อกับแม่ของไข่ตุ๋นได้ชื่นใจ”

ข้ามฟ้าหันมายิ้มให้เขาทั้งน้ำตา แล้วหันไปพูดกับท้องทะเล “พ่อจ๋าแม่จ๋า ไม่ต้องห่วงตุ๋นนะจ๊ะ อาโต๋เป็นครอบครัวที่อบอุ่นของตุ๋น ขอบคุณแม่นะจ๊ะ ที่เลือกคนที่ดีที่สุดให้ลูก”

พูดจบเธอก็ปล่อยมือหนา หันไปกอดท่องธาราแล้วสะอื้น เขาโอบเธอไว้

“อุ๋น” น้องตุ๊กติ๊กลูบหัวแม่ที่ซบลงมาข้างๆ แล้วก้มลงหอมแม่

“ต๊อบ ติณณ์ ตุลย์ มานี่สิครับ มากอดกัน”

หนุ่มน้อยทั้งสามลุกขึ้น แล้วพากันมากอดพ่อกับแม่เป็นก้อนกลมๆ อยู่บนชายหาดท่ามกลางเสียงคลื่นและสายลมอ่อนๆ ที่พัดพาความรักของพวกเขาไปยังท้องทะเล

 

จบบริบูรณ์ 

 


ในที่สุดน้องตุ๊กติ๊กก็มา ครอบครัวตัวตอมต้องโบกมือบ๊ายบายแล้วน้าาาาา ขอบคุณรี้ดทุกท่านที่เป็นกำลังใจให้นะคะ ฝากผลงานเรื่องต่อๆไปด้วยนะคะ
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว