email-icon facebook-icon Twitter-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกใบเล็ก ๆ ของแพรสีนิล แวะมาพูดคุยกันได้นะคะ แพรไม่กัด ฮี่ฮี่ และขอขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการกดไลค์ ทุกการสนับสนุนค่ะ หากไม่มีนักอ่านก็คงไม่มีแพรสีนิลอย่างในทุกวันนี้ ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ ❤️

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มี.ค. 2565 14:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 (2)
แบบอักษร

 

 “น้องดาวครับ พี่ถูกรังแก” 

ทว่าไม่ทันที่ชานนท์จะได้ทิ้งศีรษะลงบนหัวไหล่มนอย่างที่ตั้งใจก็มีแรงมาปะทะให้ต้องหน้าหงาย ซ้ำยังถูกซ้ำเติมให้เจ็บกระดองใจอีกต่างหาก 

“สตอมากกกกกก” 

ชานนท์ถลึงตาใส่เพื่อนชายที่ทำเป็นทองไม่รู้ร้อนทั้ง ๆ ที่เพิ่งกันซีนเขาอย่างแรง ก่อนหันไปพ่นลมหายใจใส่เจ้าของเสียงใส ๆ ที่ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปีก็ยังไม่เคยพูดจาดี ๆ กับเขาสักครั้ง 

“กอหญ้า! ระวังเถอะ ด่าพี่มาก ๆ สักวันเธอจะได้ผัวสตอ ๆ แบบนี้” 

“แรง! แรงมาก! พี่กริชดูอิพี่กายมันแช่งน้องงงงง” 

ได้ทีกรกนกก็รีบฟ้อง แต่ดูเหมือนกนกพลจะชินชากับภาพเหล่านี้ไปเสียแล้วจึงทำเพียงส่ายหน้ายิ้มขำ 

ครั้นพอถูกน้องสาวจดจ้อง ทำหน้าเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรมเสียทีเขาจึงเหวี่ยงกำปั้นเข้าใส่เพื่อนเป็นเชิงเอาใจ 

"สมน้ำหน้า!" 

กรกนกยิ้มเยาะ จากนั้นสงครามน้ำลายก็ดำเนินต่อไปอีกหลายประโยค ทำเอาผู้ตกอยู่ในวงล้อมของสงครามอย่างดาริกาพลอยหลุดหัวเราะร่วนไปด้วย 

เธอหันมองเพื่อนสาวที รุ่นพี่ที่เพิ่งรู้จักที มือก็ยกแก้วในมือขึ้นจิบ สบายอารมณ์ราวกับกำลังนั่งดูละครหลังข่าว 

ทว่าขณะกำลังนั่งฟังทั้งสองปะทะฝีปากเพลิน ๆ ก็มีอันต้องสะดุ้งเมื่อคนข้างกายขยับเข้ามากระแซะหัวไหล่ 

“หนาวเหรอ หรือว่าเจ้าแม่ที่ไหนกำลังจะมาประทับร่าง?” 

โอ๊ย นั่นปากเหรอ! เห็นทีว่ากลุ่มนี้จะมีพี่กริชคนเดียวล่ะมั้งที่ไม่ได้ทำฟาร์มหมาปั๊กไว้ในปาก! ค้อนใส่คนพูดไม่เข้าหูแล้วก็เบือนหน้าหนี ไม่ต่อปากต่อคำด้วย 

เวฬุส่ายหน้า ทั้งขบขันทั้งสงสารเพราะเจ้าหล่อนตัวสั่นงกๆ จนบางจังหวะได้ยินเสียงฟันกระทบกันเบา ๆ หากแต่มือกลับยังประคองแก้วไม่ปล่อย ทั้งที่มันนั่นแหละคือตัวการที่ทำให้รู้สึกหนาวเย็นจากภายใน 

แล้วดูชุดที่เจ้าหล่อนใส่มาคืนนี้สิ ฮึ เสื้อสายเดี่ยวที่แทบปิดอะไรไม่ค่อยได้ ก้มทีสองเต้าก็ล้นทะลักที 

ไหนจะไอ้กระโปรงสั้น ๆ ยิ่งพอนั่งแล้วร่นไปถึงครึ่งหน้าขา นี่ถ้าแกล้ง ๆ ก้มลงเก็บของสักหน่อย คงได้เห็นยันสะดือ! 

อา ไม่ไหวแล้วว่ะ เห็นแล้วมันอดไม่ได้! 

“ขี้หนาวแล้วยังจะใส่โป๊อีก” 

คำกระแหนะกระแหนทำเอาดาริกาหน้าตึง ริมฝีปากเผยอหมายจะเถียงแต่ไม่ถึงเสี้ยวอึดใจก็ผงะถอยเมื่อมีบางสิ่งลอยมาปะทะหน้าอก ก่อนที่มันจะไถลหล่นไปกองบนหน้าตัก 

ถึงจะอยากบ่นในการกระทำแสนหยาบคาย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาหยาบ แต่ก็มีน้ำใจกับคนอื่นเขาเป็น! 

ย่นจมูกใส่เจ้าของก้อนสีดำที่ลอยละลิ่วเฉียดปลายคาง แต่เพียงครู่เดียวมุมปากของคนนึกบ่นก็ยกตัวขึ้น เมื่อความอบอุ่นแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วร่าง พร้อมกับกลิ่นหอมสะอาดจาง ๆ ที่โชยออกมาจากเสื้อหนังตัวใหญ่ 

"ดึงให้มันคลุมถึงคอสิ" 

ดาริกาย่นจมูกขัดใจแต่ก็ทำตามอย่างว่าง่าย แต่พอสบเข้ากับสายตาตำหนิก็อดไม่ได้ที่จะกัดคนหน้ากวนบาทาที่ปากก็กวนไม่แพ้กันสักหน่อย 

“พี่นี่ขี้บ่นเหมือนพ่อเลยนะ” 

“ปากดี เอาเสื้อคืนมาเลยมา” 

“คืนนี้มันเป็นของหนูแล้ว!” 

ท่าทางแสดงความเป็นเจ้าของเรียกรอยยิ้มให้ผุดที่มุมปากหนาหยัก ยอมคลายมือจากชายเสื้อที่กระตุกหยอกเย้าเพราะความจริงแล้วเขาเองก็ไม่ได้นึกอยากดึงมันกลับคืน 

“ทีหลังก็หยิบเสื้อคลุมติดมาด้วย เวลานั่งรถกลับจะได้ไม่หนาว” 

“ค่ะ ค่ะ ค่ะ คุณพ่ออ~” 

เห็นเด็กสาวลอยหน้าลอยตาล้อเลียนก็อดไม่ไหว เคาะข้อนิ้วลงบนหน้าผากมนไม่แรงนัก แต่ก็มากพอจะฝากรอยแดงจาง ๆ ก่อนช่วยจัดทุกอย่างให้เข้าที่เข้าทาง 

โดยที่ทั้งสองไม่รู้ตัวเลยว่าทุกการกระทำ ทุกการหยอกล้อนั้นตกอยู่ในสายตาอีกสามคู่ทั้งหมด 

  

************* 

ฮั่นแน่ คิดใช่ไหม เธอกำลังคิดอะไรอยู่ใช่ไหมนังไผ่ บอกมาซะดีๆ!! 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว