facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความผิดที่ติดตรึง

ชื่อตอน : ความผิดที่ติดตรึง

คำค้น : นางเอกเก่ง นางร้าย ทะลุมิติ

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 125

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ม.ค. 2565 17:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความผิดที่ติดตรึง
แบบอักษร

หลังผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ข่าวการถอนหมั้นของเจ้าชายรัชทายาทและคุณหนูลูซาร์เทียได้เริ่มซาลง มีข่าวใหม่ๆ ที่น่าสนใจขึ้นแทนที่บนหน้ากระดาษหนังสือพิมพ์ 

ฉันถอนหายใฤจเบาๆ ขย้ำหน้ากระดาษข่าวเป็นก้อนกลมๆ และโยนมันลงเข้าเตาผิง ให้เรื่องทุกอย่างสลายกลายเป็นเถ้าถ่านโดยสมบูรณ์ ก่อนจะยกแก้วชาดอกคาโมมายด์ขึ้นดื่ม เพื่อกล่อมสมองของตัวเองให้ผ่อนคลายจากอาการนอนไม่หลับ และเหม่อมองแสงจันทร์ที่สาดส่องลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ 

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ฉันอนุญาตให้ผู้มาเยือนเข้ามา ปรากฏเป็นร่างของท่านแม่ที่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยนว่า “ดึกแล้ว เพียร์ยังไม่นอนอีกเหรอ” 

“เพียร์นอนไม่หลับน่ะค่ะ” ฉันตอบออกไปตามตรง ก่อนที่ท่านแม่จะก้าวเท้าเข้ามาหย่อนตัวนั่งเป็นเพื่อนคุย 

“เรามีเรื่องที่ต้องคิดอย่างงั้นเหรอ? ” 

“ค่ะ บางทีอาจจะเป็นเพราะเพียร์ต้องออกเดินทางไปชารอนในวันพรุ่งนี้” 

ฉันไม่เคยไปสถานที่ที่ห่างไกลจากบ้านเกิดขนาดนี้มาก่อน แน่นอนว่าเมื่อคนเราทำสิ่งที่ไม่คุ้นชิน ย่อมมีความกังวลก่อเกิดขึ้นในจิตใจ 

“ท่านแม่มีธุระอะไรรึเปล่าคะ? ” ฉันเอ่ยถาม พลางเลื่อนสายตามองจดหมายที่เธอเดินถือมา “อันนั้นเป็นของเพียร์รึเปล่า” 

ท่านแม่เบิกตากว้างครู่หนึ่ง เธอเก็บซ่อนจดหมายฉบับนั้นให้พ้นจากสายตาของฉัน แล้วคลี่ยิ้มออกมา ไม่ตอบคำถามในทันที  

“เพียร์คิดยังไงล่ะ? ” ท่านแม่ถาม “ลูกรู้สึกเสียใจไหมกับการถอนหมั้นครั้งนี้” 

“เสียใจงั้นเหรอคะ? ” ฉันส่ายหน้า “ไม่เลยค่ะ สำหรับเพียร์รู้สึกเสียดายมากกว่า” 

“เสียดายงั้นเหรอ? ” 

“ค่ะ เสียดายทั้งเวลาและความรู้สึกของตัวเองที่ทุ่มให้เขา แต่ดันคว้าอากาศเปล่ากลับมา” 

“แล้วถ้าเกิดว่า…” ท่านแม่เงียบไปครู่หนึ่ง ลังเลที่จะถามมันออกมา “เขาทำไปเพราะเหตุผลบางอย่างล่ะ? ” 

ฉันหรี่ตามองท่านแม่อย่างสงสัย “ท่านรู้เหตุผลอย่างนั้นเหรอคะ? ”  

ท่านแม่เงียบนิ่งทำท่าทางครุ่นคิด ทว่าฝ่ายฉันที่ทนรอความอึดอัดจากช่วงเวลาที่ไร้เสียงไม่ได้ ก็หัวเราะเบาๆ ออกมา “ท่านแม่เองก็คิดเหมือนเพียร์ใช่ไหมคะว่าเรื่องนี้มีบางอย่างผิดปกติ ถึงแม้เพียร์จะสงสัยในการกระทำของเขา แต่ก็ไม่ติดใจแล้วค่ะ นั่นเป็นเพราะว่าเราไม่มีความจำเป็นต้องคิดเกี่ยวกับเรื่องของเขาแล้ว และหากนี่เป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดของมาแชล มันก็แน่ชัดแล้วค่ะว่าเขาไม่ได้คิดถึงความรู้สึกของเพียร์เลย” 

เพราะสิ่งที่อีกฝ่ายเลือกทำคือการปกปิดไม่ใช่การปกป้อง และที่สำคัญที่สุดคือเขาจงใจทำให้ตัวเองถูกฉันเกลียด มันก็ชัดแล้วละว่าเราไม่มีความจำเป็นอะไรที่ต้องไปสนใจคนพรรคนั้นอีก 

ริมฝีปากของดัชเชสเม้มแน่นขึ้นหลังจากได้ยินคำนั้น 

ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงรู้สึกหน่วงใจเสียเหลือเกิน ทั้งที่แผนของเธอบรรลุเส้นชัยทุกอย่าง แต่กลับไร้ซึ่งความสุขและความยินดี สิ่งที่ได้รับมีเพียงความเจ็บปวดที่พุ่งเข้ามาบีบรัดหัวใจให้แตกเป็นเสี่ยงๆ ตอกย้ำว่าแท้จริงแล้ว สิ่งที่เธอต้องการนั้นคืออะไรกันแน่ 

ในฐานะที่ญานิลเป็นผู้เล่นเกมนี้ เธอรู้ดีว่าเนื้อเรื่องมันเป็นอย่างไรและจุดจบของเพียร์แพมมันน่าอนาถขนาดไหน ด้วยหัวอกของคนเป็นแม่ที่ไม่สามารถทนเห็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตนทุกข์ทรมานกับอนาคตที่จะเกิดขึ้นข้างหน้าได้ จึงพยายามทำทุกวิถีทาง เพื่อให้บุตรสาวของตนหลุดพ้นจากหายนะ  

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอพยายามเขี่ยตัวละครเจ้าปัญหาทิ้ง เลี้ยงดูทะนุถนอมบุตรสาวราวกับไข่ในหิน แต่ไม่ว่าจะทำอะไร ทุกอย่างก็ล้วนจะวกกลับไปจบแบบเดิม เฉกเช่นเมื่อตอนงานคัดเลือกของเจ้าชายรัชทายาทในครานั้น เธอบอกให้บุตรสาวหนีออกไปจากงาน ทำทุกวิถีทางเพื่อขัดขวางการหมั้นหมาย หลีกเลี่ยงไม่ให้เพียร์แพมตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็นตามเนื้อเรื่อง แต่สุดท้ายแล้วทุกอย่างก็จบลงด้วยผลสรุปแบบเดิมโดยวิธีการที่ต่างออกไป 

ความพยายามที่สูญเปล่าในครั้งนั้น ทำให้เธอมัวแต่หลงคิดเรื่องการกำจัดอนาคตอันโหดร้ายโดยไร้ซึ่งการคำนึงถึงวิธีการ ขอเพียงแต่บรรลุเป้าหมายของตัวเองก็เพียงพอ…ดังนั้นแผนการหักธงหายนะของบุตรสาวแบบรุนแรงจึงได้เริ่มต้นขึ้น 

เวคเตอร์ องครักษ์ผู้ติดตามเจ้าชายรัชทายาทเป็นตัวละครที่ไม่ค่อยเกี่ยวข้องกับเพียร์แพมมากนัก แต่ไม่สามารถปล่อยปละละเลยเอาไว้ได้  

ตามเนื้อเรื่องเวคเตอร์จะติดตามมาคุ้มกันองค์ชายของเขาที่โรงเรียน และมีโอกาสได้พบกับริเซียน่า หญิงสาวผู้เป็นรักแรกพบอีกครั้ง ด้วยความรักและนิสัยที่ซื่อสัตย์อ่อนน้อมนั่น ทำให้เขายอมเชื่อฟังสิ่งที่ริเซียน่าขอร้องไปเสียหมดทุกอย่าง รวมถึงสิ่งที่ไม่ใช่เรื่องดีต่อเพียร์แพม ลูซาร์เทียสักเท่าไหร่นัก… 

ดังนั้นดัชเชสจึงตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ยื่นข้อเสนอการขายที่ดินในครอบครองราคาถูกให้กับคุณนายสแตนฟอร์ด ผู้เป็นมารดาของเวคเตอร์ไป แลกกับการส่งบุตรชายเข้าเรียนกองประจำการอัศวิน ซึ่งการเจรจาก็สำเร็จไปด้วยดี... 

ต่อมาเธอได้จัดการติดสินบนเจ้าพนักงานในสถาบันการศึกษามารีฟอร์ด เพื่อย้ายบุตรสาวของตนไปเรียนอยู่ห้องดี ทั้งที่เนื้อเรื่องเพียร์จะเรียนอยู่ห้องเดียวกับคู่หมั้นของตน เหตุที่ทำเช่นนี้เพราะต้องการจะตัดโอกาสไม่ให้เซนต์ คุณครูประจำชั้นห้องเอและนาธานได้เจอกับเพียร์แพม 

เซนต์เป็นอีกหนึ่งตัวละครที่น่ากลัวรองจากมาแชล ด้วยความที่เพียร์แพมไม่ถนัดเรื่องการทำงานศิลป์ ทำให้เขาเข้มงวดกับเธอเป็นพิเศษ ทุกช่วงเย็นเธอจึงถูกนัดติวพร้อมกับเรม ซึ่งนั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของหายนะ 

หากผู้เล่นเกมเลือกรูทของเซนต์ นายเอกจะใช้เวลานี้ในการสร้างความสนิทสนมชิดเชื้อกับตัวละครที่ถูกเลือก และแน่นอนว่าเมื่อศัตรูคู่แค้นของเรมอย่างเพียร์แพมเห็นอย่างนั้นแล้ว มีหรือที่เธอจะยอมปล่อยให้พวกเขาได้รักกันอย่างราบรื่น 

ตามหัวคิดของนางร้ายแบบสแตนดาร์ด มักจะมีกฎอยู่ข้อหนึ่งว่าผู้ชายของเขาคือคนของเรา ดังนั้นเพียร์แพมจึงเลือกที่จะแย่งความเอ็นดูจากเซนต์ ไม่ให้นายเอกได้สมหวังตามความปรารถนา และเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์ที่สุ่มเสี่ยงต่อการเข้าสู่หายนะ ดัชเชสจึงคิดว่าห้องดี คือสถานที่ที่ปลอดภัยมากที่สุดสำหรับบุตรสาว  

ส่วนเรื่องของซีเทียส เขาเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่เพียร์แพมไว้ใจ ดังนั้นตอนที่เรมเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับตัวละครนี้ ทำให้เพียร์รู้สึกหวงแหนเพื่อนเพียงคนเดียวของตน  

ญานิลไม่สามารถกีดกันทั้งสองให้ออกห่างจากกันได้ เพราะลูซาร์เทียยังคงไปมาหาสู่กับตระกูลแท็กซัสของซีเทียสอยู่บ่อยครั้ง ดังนั้นเธอจึงเลือกใช้วิธีเปลี่ยนให้เพียร์แพมมองซีเทียสคนนี้เสียใหม่ 

ตั้งแต่ยังเด็กเธอมักจะพร่ำสอนลูกสาวของตนให้เล่นแรงๆ กับซีเทียส จนอีกฝ่ายขยาด ไม่กล้าเข้าใกล้อีก แม้ว่าจะไม่สามารถตัดสายสัมพันธ์ของทั้งสองลงได้ แต่พวกเขาก็ไม่ได้ยึดถือกันไว้ในฐานะเพื่อนรักตามเนื้อเรื่องในเกม เวลาเพียร์แพมมีปัญหาอะไร เธอก็ผันตัวเป็นที่ปรึกษาที่ดี ทำหน้าที่ส่วนนี้แทนซีเทียสทุกอย่าง ดังนั้นต่อให้ซีเทียสอยากจะไปรักชอบพอกับใคร ลูกสาวของเธอคงไม่ตามไปวีนแตกใส่แน่นอน... 

แต่เหนือสิ่งอื่นใดแล้ว ยังมีเสาธงเสริมเหล็กกล้าที่ยากจะโค่นล้มอยู่หนึ่งธง 

มาแชล เจ้าชายรัชทายาทคู่หมั้นของเพียร์แพม แม้เสาธงนี้จะหักยาก แต่เหล็กยังไงก็คงเป็นเหล็กไม่สามารถสู้น้ำกรดที่กัดกร่อนมันได้ทุกวันอยู่ดี 

ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าการบอกความจริงกับเขาไปตามตรง และให้มาแชลกลับไปคิดทบทวนด้วยตัวเอง เพราะอย่างไรเสีย สถานการณ์ที่เป็นอยู่ในตอนนี้ จะบีบคั้นให้เขาต้องถอนหมั้นกับลูซาร์เทียตามเนื้อเรื่องของเกม ดังนั้นการบอกความจริงให้เขาตระหนักรู้ถึงมัน จึงเหมือนการหว่านเมล็ดพันธุ์ร้ายให้เถาวัลย์มีหนามเติบโตในจิตใจ ตอกย้ำความคิดเรื่องการรามือจากลูซาร์เทียทุกชั่วขณะจิต 

มันช่างยาวนานเสียเหลือเกิน…กว่าเธอจะมาถึงจุดนี้ได้ แต่ทำไมกันนะ ทำไมกัน ทำไมเธอถึง... 

ไม่มีความสุขเลยสักนิดเดียว... 

ทั้งที่เธออุตส่าห์บุกป่าฝ่าดงปืนขึ้นเขาจนสำเร็จ แต่บนยอดเขานั้น เธอกลับพบแค่ต้นไม้ใบหญ้ายืนเหี่ยวแห้งตายรังในหมอกครึ้มมืดขมุกขมัว ลมหนาวเย็นที่พัดผ่านผิว กลับกลายเป็นดั่งใบมีดเฉือนร่างให้สะท้านไปถึงทรวง ในตอนนั้นเอง ญานิลถึงตระหนักได้ว่า ความสำเร็จนี้ มันช่างว่างเปล่าเสียเหลือเกิน ทว่า…ขาทั้งสองข้างก็อ่อนแรงเกินกว่าจะก้าวต่อไปไหนได้อีก… 

หยดน้ำตาที่ไหลรื้นออกมาจากนัยน์เนตรสีนิลดำ ทำให้หัวใจของฉันดิ่งวูบลงเหว 

“ท่านแม่เป็นอะไรรึเปล่าคะ? ” ฉันเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง เหยียดตัวลุกขึ้นยืนเดินไปใกล้เธอ พลางใช้มือบางปัดเม็ดน้ำตาให้หายไปจากใบหน้าของผู้มีพระคุณ 

ท่านแม่อ้าแขนโอบกอดตัวฉันไว้ พลางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาว่า “เพียร์ แม่ขอโทษ ขอโทษจริงๆ ” 

แม้จะงุนงงว่าสิ่งที่ท่านกล่าวถึงนั้นคืออะไร แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ ฉันเลือกที่จะทิ้งความสงสัยของตนเองลง และกอดตอบอีกฝ่ายไป “ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร เพียร์อยู่ตรงนี้แล้ว…” 

กว่าจะรู้ว่าเป้าหมายที่แท้จริงคือการทำให้เพียร์แพมมีความสุข ไม่ใช่การไปไล่หักธงตัวละครแบบไม่ลืมหูลืมตา ทุกอย่างมันก็สายไปแล้ว…  

 

 

อีกฟากฝั่งหนึ่งของดวงจันทร์ ยังมีบุคคลที่ยังไม่ตกอยู่ภายใต้การหลับใหลนั่งชมความงามของคืนเดือนหงาย กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วบดลอยขึ้นมาแตะจมูก ช่วยทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายท่ามกลางลมหนาว 

แม้ยามนี้ จักรวรรดิชารอนจะเข้าสู่ช่วงฤดูร้อนอย่างเป็นทางการแล้ว ทว่าตกกลางดึกอากาศยังคงเย็นสบาย ไม่ได้ร้อนอบอ้าวเหมือนช่วงกลางวัน 

เสียงย่ำเท้าของใครบางคนที่ดังขึ้นเป็นระยะ ทำให้ชายหนุ่มผู้ครอบครองนัยน์เนตรสีแดง หันไปมองให้ความสนใจกับผู้มาเยือนคนใหม่ 

“ยังไม่นอนอีกหรือครับ” คนที่เดินผ่านมาถาม 

“อ้อ ฉันพึ่งตื่นน่ะ” 

“แต่ดื่มกาแฟตอนกลางคืนแบบนี้มัน…” 

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่คิดจะนอนแล้ว”  

อีกฝ่ายถอนหายใจ พลางเอ่ย “ช่วงนี้ดูเหมือนปริ๊นซ์จะนอนไม่ค่อยหลับนะครับ มีเรื่องอะไรกังวลใจอยู่รึเปล่า? ” 

ชายหนุ่มที่ถูกถามคลี่ยิ้มออกมา 

“ก็แค่…” ชายหนุ่มเงียบเสียงไปครู่หนึ่ง พลางคิดถึงความฝันที่ปลุกเขาให้ตื่นออกจากห้วงนิทรา พลางตอบอีกฝ่ายไปว่า “ไม่มีอะไรหรอก” 

ในฤดูร้อนช่วงอายุสิบแปดปีของเขาจะได้พาลพบเจอกับใครคนหนึ่ง… 

ในฝันของเขา เธอคนนั้นมีเรือนผมสีคาราเมลและนัยน์ตาสีอำพันดั่งราชสีห์ดุร้ายที่หาได้ยากยิ่ง หญิงสาวผู้ต้องโทษอาญา เพราะสังหารคนรักของเจ้าชายรัชทายาทแห่งจักรวรรดิดวงอาทิตย์ จนต้องหลบหนีออกมายังต่างแดน 

เพียร์แพม ลูซาร์เทีย 

เขากำลังรอเจ้าของชื่อนี้ปรากฏตัวออกมา 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว