ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

งานเลี้ยงรอบกองไฟ 2

ชื่อตอน : งานเลี้ยงรอบกองไฟ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2564 16:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
งานเลี้ยงรอบกองไฟ 2
แบบอักษร

"เฮ้ โทเวโล ดวลเหล้ากันหน่อยมั้ย"  

กลุ่มชายหนุ่มที่นั่งห่างออกไปตะโกนมาทางพวกเขา โทเวโลหันไปมองก็เห็นคนเหล่านั้นชูแก้วมาทางนี้ ชายวัยกลางคนจึงหันมาตบบ่าองศาครั้งหนึ่งเหมือนจะบอกว่าไปก่อนนะ องศาไม่ได้รั้งเขาไว้ มองร่างสูงใหญ่ชูแก้วในมือเป็นการยอมรับคำท้า เสียงเฮฮาก็ดังขึ้นทันที พวกเขาหลายคนช่วยกันยกถังไม้ใส่เหล้ามาวางกลางวง กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนลอยมาแต่ไกล ดูท่าเหล้าของที่นี่จะดีกรีแรงไม่เบา 

"เจ้าล่ะคนนอก สนใจดวลกับข้ามั้ย" มีเสียงตะโกนมาทางเขาอีกเสียง องศาหันไปมองอีกด้าน พลางเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ ก่อนจะสังเกตว่ากลุ่มคนเหล่านั้นส่วนใหญ่เป็นพวกที่ไปตัดฟืนกับเขา คนที่ท้าเขาเหมือนจะชื่อเปาโล คนที่เจอแบล็กแมมมอธคนแรก 

สายตาหลายคู่ของคนที่อยู่ในวงนั้นหันมามอง องศาคล้ายเรียนรู้สิ่งหนึ่ง ที่นี่ถ้าถูกท้าแล้วหลีกเลี่ยงไม่รับคำท้า ก็จะถูกมองว่าอ่อนแอและถูกกดหัวไว้ตลอดไป แต่ว่าไม่ว่าเขาจะแพ้หรือชนะก็ไม่มีผลดีอะไรกับเขาเลย หากแพ้คนที่จะอับอายแน่นอนว่าคือเขา แต่หากชนะก็จะทำให้คนที่ชื่อเปาโลนั่นผูกใจเจ็บได้ เสียทั้งขึ้นทั้งล่อง 

พอคิดแบบนั้นชายหนุ่มก็ทำท่าจะปฏิเสธ แต่เหมือนเปาโลเดาได้ก่อนแล้วว่าเขาจะบอกปัด เสียงทุ้มเจือแววเยาะหยันจึงดังขึ้นอีก 

"หรือไม่ก็ให้คนอื่นดื่มแทนก็ได้นะ" ว่าเสร็จก็หัวเราะคิกคัก มองมาที่เขาอย่างมีเลศนัย  

อ้อ 

ทำไมเขาจะไม่รู้ว่า 'คนอื่น' ที่ว่าน่ะชายหนุ่มหมายถึงใคร ที่แท้หมอนี่ก็เป็นคนที่ไม่ค่อยถูกกับซีวาน เลยกะจะใช้เขาเพื่อให้ซีวานขายหน้าสินะ...ก็ไม่แปลก หมอนั่นน่าหมั่นไส้ออกขนาดนั้น 

"ว่าไงล่ะ" เปาโลยังตะโกนมาอีก องศาถอนหายใจเฮือก คิดจะหลบตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว คิดได้แบบนั้นเขาก็ลุกขึ้น เห็นเขาเหมือนยอมรับคำท้า คนเหล่านั้นก็ผิวปากวืด 

องศานั่งลงตรงที่ที่พวกเขาขยับเว้นที่ว่างให้ หันไปรับแก้วบักเกตขนาดพอๆกับถังน้ำเล็กๆแต่ข้างในไม่ใช่เบียร์ กลับเป็นเหล้าเพียวๆ ดีกรีสูง 

นัยน์ตาสีดำหลุบลงมองของเหลวสีใสข้างใน 

นี่ทำให้น็อคได้เลยนะ เผลอๆจะตายเอา  

ไม่นึกเลยว่าคนเหล่านี้จะดื่มเหล้ามากขนาดนี้แล้วไม่เป็นอะไร อาจเพราะร่างกายพวกเขาแข็งแรงมากกว่าคนในโลกขององศาเป็นทุนเดิมก็ได้ 

เปาโลมองเขาก่อนจะแสยะยิ้ม "ดวลกันเฉยๆก็ไม่สนุกเท่าไหร่น่ะสิ ควรมีอะไรเดิมพันหน่อยรึเปล่า" 

องศารู้สึกเหมือนเห็นหลุมที่มีคนขุดรอไว้ แล้วเขายังต้องกระโดดลงไป และก็ใช่จริงๆ 

"ถ้าเจ้าแพ้ ให้ข้าเอาครั้งหนึ่งเป็นไง" ชายร่างใหญ่ตรงหน้ามองเขาอย่างมีเลศนัย นัยน์ตาสีทองโลมเลียผิวขาวแปลกตาขององศา พอมองใกล้ๆถึงเห็นว่าผิวนี่ยังดูเนียนละเอียดจนเห็นเส้นเลือดใต้ผิวหนังได้จางๆ แม้ไม่ได้ดูนุ่มนิ่มมากเหมือนผิวหญิงสาวแต่ก็น่าทำให้เป็นรอยยิ่งกว่า 

องศา "..."  

กรรมสมัยนี้ก็ติดจรวดได้ด้วยสินะ เขาเพิ่งทำกิริยาแย่ๆคล้ายคุกคามเพื่อไล่มิโมซ่าไม่ให้อยากเข้าใกล้เขาอีกออกไปเมื่อครู่ ตอนนี้ถึงคราวที่ตัวเองจะโดนบ้างแล้วสินะ กรรมตามสนองชัดๆ 

ชายหลายคนรอบๆดูจะหน้าเจื่อนลงนิดหน่อย พวกเขาแค่กะจะแกล้งคนนอกให้เมาจนน็อคแล้วดูซีวานหามเขาออกไป ยิ่งถ้าเขาเมาจนอ้วกใส่ด้วยนั่นคงจะน่าดูไม่น้อย แต่ไม่มีใครอยากจะหาเรื่องหัวหน้าเผ่าตรงๆ การที่เปาโลเสนอเรื่องแบบนี้ไม่ต่างกับการหาเรื่องซีวานชัดๆ 

องศามองรอยยิ้มเย้ยหยันของชายตรงหน้า ดูท่าเรื่องบนเตียงของเขากับซีวานจะเป็นที่สนใจไม่น้อย 

"งั้นถ้าฉันชนะ นายจะให้ฉันเอาสินะ" 

เปาโล "..." 

หลายคนรอบๆคล้ายอึ้งไปก่อนจะหัวเราะพรืดเหมือนกลั้นไม่ไหว "ฮ่าๆ โดนเล่นแล้วมั้ยล่ะเปาโล" 

"ฮ่าๆๆ" 

เสียงหัวเราะดังขึ้นทันที แต่ละคนหันไปโห่แซวเปาโลอย่างคึกคัก ลืมไปแล้วว่าเมื่อครู่กังวลเรื่องอะไร องศารู้ว่าในสายตาพวกเขาไม่มีใครคิดว่าเปาโลจะแพ้แน่นอน 

เปาโลแยกเขี้ยวมองเขา ก่อนจะแค่นเสียงเหอะ "ถ้าทำได้ล่ะก็นะ" 

 

อีกฝั่งของกองไฟ ชาห์รามที่กำลังชนแก้วกับคนที่เท่าไหร่ไม่รู้หันไปมองตามเสียงเฮฮา ก่อนจะเห็นว่าตรงกลางของกลุ่มนั้นเป็นคนผมดำที่เหมือนหลงเข้าไปในกลุ่มคนผมสีเงิน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เงี่ยหูฟังไม่นานก็ฟังออกว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น นัยน์ตาสีทองหันไปมองซีวานที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากเขา เห็นซีวานเองกำลังจ้องเขม็งไปที่กลุ่มคนเหล่านั้นเช่นกัน 

"จะไม่ห้ามเขาเหรอ" ชาห์รามคล้ายพูดขึ้นมาลอยๆ แต่ซีวานก็ปรายตามามองเมื่อได้ยินเสียงเขา 

เปาโลไม่ชอบซีวาน ยิ่งพาลให้ไม่ชอบองศาไปด้วย ถ้าองศาแพ้ เจ้านั่นเอาจริงแน่ 

ซีวานที่ได้ยินคนกลุ่มนั้นพนันอะไรเต็มหูนิ่งเงียบไป ก่อนจะพูดออกมาเสียงเรียบ  

"เขารับคำท้าเอง"  

นัยน์ตาสีทองขุ่นมัว จ้องเขม็งร่างเล็กตรงกลางกลุ่มคนแต่คนถูกจ้องเหมือนจะไม่ได้รู้ตัวเลย 

 

องศากับเปาโลจ้องหน้ากัน พอมีคนให้สัญญาณ พวกเขาก็ยกแก้วถังในมือขึ้นกระดกทันที แอลกอฮอล์ร้อนแรงลวกลงไปตามลำคอจนถึงกระเพาะทำให้ท้องร้อนวาบ เปาโลดื่มไปพลางก็มองหน้าองศาอย่างท้าทายไปด้วย พอทั้งคู่ดื่มหมดแก้วที่หนึ่ง แก้วต่อไปก็ถูกเติมเข้ามาทันที 

1 2 3 4... 

ตอนแก้วที่ 5 องศากระดกเหล้าในนั้นจนหมดก่อนวางแก้วไม้บนพื้นดังกึก คนที่นั่งตรงข้ามเขาหน้าแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัดแม้เขาจะผิวสีแทน สายตามององศาคล้ายไม่อยากเชื่อ ในมือเปาโลยังถือแก้วที่ 4 ที่พร่องลงไปไม่ถึงครึ่งค้างไว้ 

"บ้าไปแล้ว" 

"เขาคิดว่าเป็นน้ำเปล่ารึไง" 

เสียงจากที่เฮฮาในตอนแรกเริ่มเบาลงอย่างอึ้งๆก่อนจะกลายเป็นเงียบกริบเมื่อองศายกแก้วที่ 6 ขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว 

น่าดีใจที่ร่างกายของเขาเปลี่ยนแปลงไป ตอนที่ดื่มแก้วแรกหมดเขาก็รู้สึกได้ว่าแม้เหล้านี่จะแรงมากแต่ตัวเองไม่น่าจะถึงกับน็อค นี่ถ้าเป็นเขาช่วงก่อนหน้าคงน็อคไปตั้งแต่สองแก้วแรกแล้ว เป็นเหล้าที่แรงขนาดนั้นเลยล่ะ 

สายตาของคนทั้งหมดมององศาอึ้งๆ ขนาดแก้วที่ใหญ่ราวกับถังน้ำย่อมๆ ต่อให้ในนั้นเป็นแค่น้ำเปล่ายังไม่มีใครดื่มเยอะขนาดนี้เลย อย่างเก่งแค่สามแก้วก็จอดแล้วเหมือนอย่างเปาโลนั่นไง 

องศากวาดตามองพวกเขาทุกคนรอบวงจนครบ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้น "ฉันชนะสินะ" 

เปาโล "..." 

ใบหน้าขาวนวลส่งยิ้มให้เขา ผิวแก้มขาวที่แดงระเรื่อน้อยๆขับให้ใบหน้านั้นยิ่งละมุนขึ้น "ตามที่พนันกันไว้ ฉันต้องได้เอานายครั้งหนึ่งสินะ จะให้ติดไว้ก่อนก็แล้วกัน ถ้าฉันมีอารมณ์เมื่อไหร่จะเรียกหานาย"  

เสียงของเขาไม่ดังแต่ก็ไม่เบา การที่กลุ่มชายหนุ่มหลายคนที่เคยเฮฮาขบขันก่อนหน้าอยู่ๆมาเงียบเสียงลงก็ทำให้ตกเป็นที่สนใจอยู่แล้ว มาตอนนี้องศาลุกขึ้นยืนในขณะที่คนอื่นรอบๆกำลังนั่งอยู่ยิ่งตกเป็นเป้าสนใจ แต่พอได้ยินว่าเขาพูดอะไร สายตาแต่ละคนก็เบนไปหาเปาโลทันที 

ใบหน้าที่จัดได้ว่าหน้าตาดีอยู่ไม่น้อยแดงก่ำอย่างกรุ่นโกรธระคนอับอาย เปาโลกัดฟันกรอดเหลือบตาไปมองที่กลุ่มผู้หญิงที่นั่งจับกลุ่มห่างออกไป เห็นแต่ละคนแอบหัวเราะคิกคัก หนึ่งในนั้นยังเป็นมิโมซ่าที่มองเขาคล้ายกำลังสมเพช 

ทำเกินไปรึเปล่านะ?  

องศาได้แต่คิดในใจ แต่ตอนนี้ก็เรียกอะไรคืนมาไม่ได้แล้ว ใครใช้ให้หมอนี่หาเรื่องเขาตอนที่เขาแอบไม่สบอารมณ์อยู่บ้างกันล่ะ แต่นึกอีกทีถ้าเขาแพ้ คนที่จะต้องอับอายแบบนี้ก็คือเขาเอง  

อยู่ๆร่างกายที่ไม่มีทีท่าว่าจะเมาก็ร้อนวูบวาบคล้ายของที่กินเข้าไปเพิ่งเริ่มออกฤทธิ์ องศาเซถอยหลัง ตอนที่คิดว่าจะล้มแน่แล้ว ก็ชนเข้ากับแผงอกกว้างของคนข้างหลังเข้าพอดี 

ซีวานที่ไม่รู้ว่ามายืนประชิดหลังเขาเมื่อไหร่หลุบตาลงมองสบตาองศา ก่อนจะยกแขนขึ้นโอบบ่าเขาทำให้องศาเพียงแค่เซถอยหลังก้าวเดียวก็หยุดลง ขาที่เกือบจะยืนไม่อยู่ก็ได้มือใหญ่ที่โอบบ่ารั้งเอาไว้ทำให้ไม่ล้มต่อหน้าคนพวกนี้จนขายหน้า 

นัยน์ตาคมกวาดมองทุกคนรอบวง สายตาหลายคู่เบนหลบนัยน์ตาวาววามนั้นคล้ายคนมีชนักติดหลัง ซีวานกวาดมองพวกเขาจนครบก่อนจะหยุดอยู่ที่เปาโล เห็นชายหนุ่มกัดฟันกรอดมองมาอย่างโกรธๆ ซีวานก็จุดรอยยิ้มมุมปากราวกับกำลังเย้ยหยัน เรียกให้เปาโลที่มองเห็นรู้สึกขายหน้ามากขึ้น 

โทเวโลที่อยู่ห่างออกไปทันมองเห็นรอยยิ้มนั้นเข้าพอดี ชายวัยกลางคนถึงกับแอบสบถในใจ 

เปาโลทำให้ซีวานถึงกับแสดงท่าทีเยาะหยันเขา แสดงว่าเขาไม่พอใจเรื่องที่เปาโลพนันกับองศามาก ปกติต่อให้คนคนนั้นทำงานพลาดอย่างไรซีวานก็แค่ตำหนิเขา แต่ไม่เคยแสดงท่าทีดูถูกลูกน้องมาก่อน 

นัยน์ตาสีทองก้มลงมองคนตัวเล็กกว่าข้างๆ รู้สึกได้ว่าร่างเล็กคล้ายจะยืนไม่อยู่แล้ว  

"กลับ?" ซีวานก้มลงพูดกับเขาแค่สองคน ไม่สนใจพวกเปาโลอีก 

องศามองสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเปาโล เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า เอ่ยตอบซีวาน 

"อืม" 

ร่างสูงใหญ่เดินโอบเขาออกไปจากกลุ่ม ท่าทีนั้นแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเห็นได้ชัด องศาแทบจะยืนไม่อยู่แล้วได้แต่ปั้นหน้านิ่งทำเป็นเดินออกไปเหมือนคนไม่เมาทั้งที่ความจริงเท้าแทบจะลอยจากพื้นอาศัยซีวานลากเขาเดินไปแล้ว 

เห้อ อย่างน้อยก็ไม่ได้ขายหน้าใช่มั้ย เขาไม่รู้ว่าท่าเดินตอนนี้ของตัวเองดูประหลาดรึเปล่า 

สายตาหลายคู่มองตามหลังพวกเขาเดินออกไป งานเลี้ยงคล้ายจะชะงักไปครู่อย่างไรอย่างนั้น เห็นแบบนั้นโทเวโลก็รีบเข้ามาควบคุมสถานการณ์ ชายวัยกลางคนส่งสัญญาณให้พวกเขากินเลี้ยงกันต่อ ไม่นานรอบๆก็กลับมาเฮฮากันอีกครั้ง 

ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่นี่นา เรื่องซีวานกับคนนอกพวกเขาก็รู้กันทั่วอยู่แล้ว 

มิโมซ่ามองตามหลังซีวานและองศาด้วยสายตาไม่พอใจแต่ทำอะไรไม่ได้ ตอนที่สะบัดหน้ากลับมาสายตากลับสะดุดเข้ากับร่างของชาห์ราม 

ชาห์รามมองตามหลังองศาที่ถูกซีวานประคองออกไป เหมือนเขาจะคิดว่าไม่มีใครมองตัวเองอยู่ ทำให้สายตาที่มักสงบนิ่งอยู่เสมอแสดงความรู้สึกออกมาเกือบทั้งหมด 

มิโมซ่าเลิกคิ้วขึ้น หันไปมองตามสายตาเขาก่อนจะหันมามองชายหนุ่มอีกรอบ ใบหน้าสวยพลันเข้าใจอะไรกระจ่างขึ้น 

ที่แท้ตอนที่สองคนนี้หายตัวไปพร้อมกันดูเหมือนจะเกิดอะไรขึ้นสินะ ไม่มีใครรู้ว่าระหว่างที่หายตัวไปเกิดอะไรขึ้นกับชาห์รามและคนนอก ทุกคนรู้แค่ว่าซีวานหาพวกเขาเจอในวันรุ่งขึ้นและพากลับมาได้อย่างปลอดภัยเท่านั้น แต่เมื่อลองคิดดูดีๆ คนที่กลับมาก่อนมีแค่ชาห์ราม แต่คนนอกและซีวานกลับหายไปด้วยกันหลังจากนั้นสิบกว่าวัน นี่มัน...ทำไมเธอไม่เอะใจให้ไวกว่านี้นะ 

มิโมซ่าอยู่ๆก็หัวเราะหึหึออกมา ทำให้เหล่าหญิงสาวรอบๆหันมามองอย่างแปลกใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสายตาสงสารเพราะคิดว่าเธอน่าจะเสียใจที่เห็นซีวานแสดงท่าทีชัดเจนกับคนนอกแบบนั้น 

 

องศาเดินหลังตรงจนคิดว่าออกมาได้ไกลแล้วก็เลิกฝืนเดินเองอีกปล่อยให้ซีวานลากเขาเดินต่อ ซีวานหันมามองคนที่อยู่ๆก็ทิ้งตัวเหมือนของเหลว ขมวดคิ้วนิดหนึ่งก็ช้อนร่างเหลวๆนั้นขึ้นในท่าอุ้มเจ้าหญิง 

"โง่รึเปล่าไปรับคำท้าแบบนั้น" เสียงทุ้มดังตำหนิเขา องศาที่เริ่มปวดหัวตึบๆพิงศีรษะกับแผงอกเขา 

"โดนท้าแบบนั้น...ไม่รับได้รึไง" เสียงชายหนุ่มเริ่มกระท่อนกระแท่น ฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มสำแดงเดชจนอยากจะอ้วกออกมาให้อาการดีขึ้นบ้างแต่ก็ทำไม่ได้ 

บ้าเอ๊ย ไม่ใช่ไม่เป็นอะไรแต่แค่ออกฤทธิ์ช้าหรอกเหรอ องศาไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าคืนนี้รอดไปได้พรุ่งนี้เขาจะแฮงค์หนักขนาดไหน 

ซีวานแค่นเสียงหึ ก้มลงมองคนอวดเก่งที่หมดสภาพ ร่างสูงก็กระชับแขนที่อุ้มเขาแน่นขึ้น 

"แล้วไม่รู้จัก...ขอให้ช่วย"  

"หือ?" องศาได้ยินเขาพูดไม่ชัดเลยเหลือบตาขึ้น เห็นเพียงสันกรามคมที่มองไปข้างหน้าเหมือนเมื่อครู่ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไร เขาแค่หูแว่วไปเองเท่านั้น 

อะไรหว่า?  

ซีวานไม่พูดอะไรอีก อุ้มองศากลับมาบ้าน วางร่างเล็กลงบนเตียงของเขา เห็นองศาที่หลังแตะเตียงปุ๊บก็กุมหัวโอดโอยทันที นัยน์ตาสีทองมองเขาอย่างสมน้ำหน้า ดื่มไปเยอะขนาดนั้นไม่ปวดหัวก็บ้าแล้ว 

มือใหญ่ประคองศีรษะเล็กขึ้นก่อนจะบังคับให้เขาจิบน้ำ องศาจับถุงหนังใส่น้ำที่อยู่ในมือใหญ่พลางดื่มน้ำอึกๆ ถึงค่อยรู้สึกดีขึ้นบ้างนิดหน่อย แต่ก็แค่นิดเดียวเท่านั้น 

"ร้อน" ขาเล็กถีบผ้าห่มขนสัตว์ที่ซีวานเพิ่งห่มให้จนตกข้างเตียง นัยน์ตาสีทองมองกองผ้าขนสัตว์ก่อนจะหันไปมองคนตัวแดงก่ำด้วยฤทธิ์เหล้า มือก็คว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างนั้นอีกครั้ง 

"ไม่เอา ร้อน" องศาถีบมันออกอีกครั้ง ซีวานเขม่นมองคนที่เริ่มแผลงฤทธิ์ ก็เห็นร่างเล็กผุดลุกขึ้นเหมือนคนเส้นกระตุก ทำท่าจะลงจากเตียง 

"...จะไปไหน" 

"แปรงฟัน" เสียงเล็กเอ่ยตอบเขา 

สภาพอย่างนี้ยังคิดจะแปรงฟันก่อนนอนอีก? คนตัวใหญ่ถลึงตายืนมองว่าเขาจะทำยังไง องศาก็ลุกขึ้นลงจากเตียงจริงๆ แต่พอเท้าเหยียบพื้นปุ๊บก็ทรุดลงไปนั่งพับเพียบข้างเตียงทันที 

"..." 

ซีวานมองร่างเล็กบ่นกับตัวเองว่าทำไมไม่มีแรงล่ะ ก่อนจะเห็นชายหนุ่มคลานต้วมเตี้ยมช้าเหมือนเต่าไปทางประตู ร่างสูงใหญ่นิ่งค้าง ยกมือขึ้นนวดขมับครู่หนึ่งก็ก้าวยาวๆเข้าไป ก้มลงอุ้มเต่าตัวนั้นขึ้น 

องศาส่งเสียงอ๊ะ ก่อนจะถูกเขาหิ้วไว้ข้างเอวคล้ายกำลังหิ้วลูกแมว แขนขาสี่ข้างของเขาแกว่งไปมาเหมือนไม่มีกระดูก 

ซีวานนั่งลงข้างถังน้ำ เขม่นตามองคนที่นั่งบนตัก มือใหญ่ก็หันไปหยิบไม้สีฟันมาป้ายเกลือสมุนไพรลงไปก่อนจะส่งให้ถึงปาก องศาอ้าปากรับแปรงฟันไม้ที่แทบจะทิ่มเข้ามาในปากเขา แต่แปรงเองได้ไม่กี่ทีมือไม้ก็อ่อนยวบ แปรงฟันแทบจะร่วงตกแต่ก็ถูกมือใหญ่ของคนตาไวคว้าเอาไว้ได้ทัน 

"อ้าปาก" เสียงทุ้มดังขึ้นเสียงเข้ม 

"อ้าาา" คนตัวเล็กอ้าปากกว้างๆอย่างว่าง่าย มือใหญ่ก็จับก้านไม้สีฟัน แปรงปาดไปปาดมาในปากองศา ร่างเล็กมองใบหน้าหล่อเหลาเขม่นมองเข้าไปในปากเขาคล้ายกำลังพยายามมองว่าแปรงไปถึงตรงไหนแล้ว ท่าทีดูเหมือนกำลังขัดเครื่องปั้นลายครามอย่างไรอย่างนั้น สายตาก็หันไปเห็นแปรงฟันอีกอันข้างๆ มือเล็กเอื้อมไปคว้ามันจิ้มเข้ากับเกลือก่อนจะจิ้มปากหยัก 

"อ้า-ปาก" เสียงเขาอู้อี้แต่ก็พอฟังออก มือยังทิ่มๆแปรงฟันกับปากที่ปิดสนิทของซีวานอย่างนึกสนุก 

ซีวานหรี่ตามองเขาอย่างอันตราย เอ่ยลอดไรฟัน "ถ้าไม่เมานะ..." 

พอเขาเปิดปากพูดองศาก็ยัดแปรงฟันเข้าไปทันทีจนร่างสูงชะงัก มือเล็กขยับแปรงสีฟันในมือถูฟันให้คนตัวใหญ่ไปมา ซีวานหลุบตามองเขา มองใบหน้าเล็กที่ยิ้มกริ่มทั้งที่มีฟองฟอดเต็มปาก มือใหญ่ก็แปรงให้เขาต่อ  

เสียงแกรกๆสองเสียงดังขึ้นผสมเสียงหัวเราะคิกคักขององศาที่เล็ดรอดออกมา องศาไม่สนใจนัยน์ตาสีทองวาววามที่มองหน้าเขา ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนกำลังแปรงฟันให้แมวที่บ้านอย่างไรอย่างนั้น 

พอเห็นว่าแปรงทั่วบ้างไม่ทั่วบ้างแล้ว มือเล็กก็ดึงแปรงฟันออกก่อนจะเอียงคอมองผลงานตัวเอง เห็นฟองฟอดในปากซีวานน้อยๆก็บ่นออกมา 

"ยาสีฟันยี่ห้อนี้มีฟอง รอบหน้าไม่ซื้อ" ยาสีฟันแมวที่ไหนมีฟองกัน ตัดๆ ใช้ไม่ได้ 

ได้ยินองศาบ่นอะไรสักอย่างงึมงำ มือใหญ่ก็เชยคางเล็กขึ้น กดจูบลงไปบนริมฝีปากนั้น 

คนถูกจูบคล้ายงงไปครู่ก่อนจะดันๆคนตัวใหญ่ออก  

"เค็ม ไม่เอาเค็ม" องศาถ่มถุยฟองในปากป้อยๆ รสเค็มจากเกลือกลั้วไปทั่วปากพอๆกับฟองฟอดที่เลอะรอบปากเขาและปากซีวาน 

นัยน์ตาสีทองดำมืดขึ้น ก่อนกดริมฝีปากร้อนจูบไซ้ไปตามแก้มองศาจนพากันเลอะฟองไปทั่วหน้า 

"อื้ออ เค็ม"  

ซีวานถอนหายใจ ก่อนจะผละออก มือใหญ่ตักน้ำในถังขึ้นมาให้ร่างเล็กและตัวเองบ้วนปาก 

พอได้แปรงฟันก่อนนอนสมใจ องศาก็ว่าง่ายขึ้น ร่างสูงใหญ่อุ้มเขาด้วยแขนข้างเดียวเหมือนเขาเป็นเด็กน้อย ขยับขึ้นไปบนเตียงจัดท่าได้ก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ตัวเองและคนในอ้อมแขน 

"ร้อน" องศาจะถีบผ้าห่มออกอีกแต่ก็ถูกซีวานจับผ้าห่มไว้ 

"นิ่งๆ" 

"มันร้อนนี่"  

มือเล็กคลำเปะปะไปทั่วร่างสูงใหญ่ เอียงคอเล็กน้อยก่อนจะขืนตัวออก  

"ฮื้ออออ ปล่อย ตัวนายร้อนกว่าผ้าห่มอีก" 

ซีวานนิ่งเงียบไป ก่อนจะกอดเอวบางแน่นขึ้นอีกนิด เสียงทุ้มดังลอดไรฟันคล้ายกำลังข่มอารมณ์ กัดฟันกรอดๆ 

"...แล้วมันเพราะใครล่ะ" 

 

งานเลี้ยงรอบกองไฟยังดำเนินต่อไปอีกค่อนคืนก่อนจะพากันแยกย้าย แม้หัวหน้าเผ่าจะกลับไปก่อนแล้วแต่ชายหนุ่มหลายคนที่เพิ่งบรรลุนิติภาวะผู้เป็นเจ้าภาพยังอยู่ งานเลยยังดำเนินไปต่อ ตอนนี้กองไฟมอดดับลง แต่ละคนก็แยกย้ายกันกลับ บางคนยังเมาหนักจนคนที่ยังมีสติอยู่ต้องช่วยกันลากกลับเพราะขืนปล่อยให้นอนกลางดินท่ามกลางอากาศหนาวแบบนี้เป็นได้แข็งตายกันพอดี 

ชาห์รามเดินแยกจากคนอื่นกลับบ้านเงียบๆ ท่าทางของเขายังเดินเหินได้เหมือนคนไม่เมาทั้งที่วันนี้ดื่มไปไม่น้อย ตอนที่เขาเดินไปได้ครู่หนึ่ง เสียงหนึ่งก็เอ่ยทักขึ้นมาจากตรอกมืดด้านข้าง 

"จะปล่อยให้เป็นแบบนี้เหรอ?" 

ร่างสูงใหญ่หันไปมองก็เห็นมิโมซ่ายืนพิงผนังบ้านใครสักคนยิ้มหวานหยดส่งให้เขา 

ชาห์รามเพียงแค่หันมาโดยไม่พูดอะไร เสียงหวานก็เอ่ยต่อ "ซีวานแสดงความเป็นเจ้าของชัดขนาดนั้นอีกไม่นานพวกเขาอาจแต่งงานกันก็ได้ ถึงจะไม่เคยได้ยินว่ามีผู้ชายที่ไหนแต่งงานกันก็เถอะ แต่จะยอมให้เป็นแบบนั้นเหรอ" 

ชาห์รามหันตัวกลับ ก้าวเท้าเดินต่อคล้ายไม่คิดสนใจสิ่งที่หญิงสาวพูด กลับได้ยินหญิงสาวเอ่ยขึ้นอีกอย่างไม่ยอมแพ้ 

"ทำไมถึงได้ยอมลงให้ซีวานขนาดนั้น? เจ้าเองก็เป็นผู้ชายไม่ใช่เหรอ ทำไมทั้งตำแหน่งหัวหน้าเผ่าที่น่าจะเป็นของตัวเอง ทั้งเมียตัวเองก็ยอมประเคนยกให้หมอนั่น" 

เห็นชายหนุ่มคล้ายชะงักไปวูบนัยน์ตาหญิงสาวก็เป็นประกายขึ้นมา มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างชาห์รามกับคนนอกจริงๆอย่างที่คิด เธอแค่เติมไฟลงไปเกินจริงมากหน่อย ไม่คิดว่าจะสะกิดชายหนุ่มได้จริงๆ หรือว่าสองคนนี้จะมีอะไรกันแล้ว? นั่นยิ่งเกินคาดเข้าไปใหญ่ 

มิโมซ่าแสยะยิ้มในใจก่อนจะเติมฟืนสุมไฟเพิ่มเข้าไปอีก "นอกจากเจ้าเขายังมีอัสกาเป็นตัวเลือก บางทีในสายตาเขาเจ้าอาจไม่ใช่ตัวเลือกหัวหน้าเผ่าเลยก็ได้ ยังไงหมอนั่นก็คงอยากยกตำแหน่งให้ลูกชายตัวเองเหมือนที่ถ้าพ่อเจ้ายังอยู่ก็คงทำแบบนั้น แล้วทำไมเจ้าต้องยินยอมติดตามคนแบบนั้นล่ะ ไม่คิดอยากจะเอาของของตัวเองคืนมาบ้างรึไง"  

ร่างบางเดินออกมาขวางหน้าเขาก่อนจะยิ้มกว้าง  

"ที่เขายังกร่างได้อยู่แบบนี้ก็เพราะตัวเองเป็นหัวหน้าเผ่า คนนอกเองก็คงเห็นว่ากอดขาใหญ่ของซีวานเพราะแบบนั้นได้...กลับกันถ้าเป็นเจ้า คนนอกน่าจะยินดีมากกว่าไม่ใช่เหรอ ก็เจ้าไม่เคยทรมานเขาเหมือนที่ซีวานทำซะหน่อย" 

นัยน์ตาสีทองหันมามองคนพูด สายตาชายหนุ่มเรียบเฉยมองไม่ออกว่ากำลังรู้สึกยังไง  

"พูดพอรึยัง" 

มิโมซ่าชะงัก ทั้งที่แน่ใจว่าสิ่งที่พูดเมื่อครู่น่าจะสะกิดเขาได้บ้างแท้ๆ "เหอะ ที่แท้ก็ยังเป็นลูกแหง่หลบอยู่ข้างหลังซีวานอยู่ดีสินะ เชิญมองสองพ่อลูกนั่นฮุบทุกอย่างที่ควรเป็นของเจ้าต่อไปเถอะ" 

ชาห์รามไม่สนใจหญิงสาวอีก ร่างสูงใหญ่เดินจากไปโดยไม่ได้หันกลับไปมอง มิโมซ่าเขม่นมองแผ่นหลังเขา ก่อนจะขยี้เท้าอย่างหงุดหงิด แต่แล้วหญิงสาวก็นึกบางอย่างออก ใบหน้าสวยจึงกลับมาแย้มยิ้มกว้างขึ้นอีกครั้ง 

ใช่สิ ยังมีอีกคนที่ยุขึ้นได้ง่ายกว่านี่ 

นึกไปถึงสีหน้าอับอายของเปาโลเมื่อครู่ คาดว่าชายหนุ่มคงแค้นองศาแทบกระอัก ก็เล่นโดนเหยียดหยามต่อหน้าคนมากขนาดนั้นนี่นะ 

คิดได้แบบนั้นมิโมซ่าก็หมุนตัวเดินไปอีกทาง ไปเจอเปาโลตอนนี้ถึงจะเปลืองตัวไปหน่อย แต่ตีเหล็กก็ต้องตีตอนร้อนแบบนี้ไม่ใช่รึไง เหล็กมันถึงจะกลายเป็นเหล็กกล้า 

.... 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว