กลับอีกครั้งค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอละเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ

ตอนที่3 อนภัทร กิจจา

ชื่อตอน : ตอนที่3 อนภัทร กิจจา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 843

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ส.ค. 2559 01:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3 อนภัทร กิจจา
แบบอักษร

อนภัทร กิจจา

 

 

               รถกระบะสีดำขับเข้ามาในลานจอดรถชั้นห้าของโรงพยาบาลก่อนจะจอดขนาบข้างรถหรูที่แสนจะคุ้นตา ชายวัยกลางคนท่าทางดุดันน่ากลัวก้าวลงจากรถ สายตาคมจ้องมองมายังคันข้างๆที่ว่างเปล่ามือหนาล้วงกระดาษใบเล็กในกระเป๋าขึ้นมาดู

ทะเบียนรถถูกต้อง...

               เขามั่นใจว่าจะได้เจอกับเจ้าของรถที่ตัวเองกำลังตามหาในไม่ช้ามือหนายัดกระดาษใบเดิมลงกระเป๋าพร้อมกับออกเดินไปหาที่ซ่อนตัว

               ประตูลิฟท์ชั้นห้าเปิดออกพร้อมกับแก้วกันยาที่ก้าวออกมาจากลิฟท์

               "ทำไมมันน่ากลัวแบบนี้เนี่ย!" แก้วกันยาบ่นกับตัวเองเพราะบรรยากาศลานจอดรถตรงหน้ายามนี้ช่างมืดสนิทและแสนเงียบสงบมีเพียงแสงจากธรรมชาติที่สาดเข้ามาเท่านั้น แม้จะจอดรถไม่ไกลจากลิฟท์นักแต่ในหัวเธอก็จินตนาการเรื่องร้ายๆเต็มไปหมดจนต้องคอยหันมองนู่นนี่ด้วยความหวาดระแวงร่างบางก้าวยาวๆตรงไปยังรถของตัวเองทันที

ติ๊ดๆ...

               แก้วกันยาปลดล็อครถมือบางคว้าที่จับประตูฝั่งคนขับอย่างว่องไว

พรึบ!...

               "อื้อ!..."

               ร่างหนาของผู้ชายเข้ามาคว้าตัวเธอไว้ในมือของชายคนนี้มีผ้าเช็ดหน้าผืนใหญ่ที่ปิดปากปิดจมูกเธอจนหายใจแทบไม่ออก แก้วกันยาพยายามดิ้นรนขัดขืนแต่ผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอก็ไม่อาจต้านทานแรงของผู้ชายไหว เธอกรีดร้องสุดเสียงแต่ดูเหมือนว่าเสียงที่แปล่งออกมามันจะดังก้องอยู่ในลำคอเท่านั้น 

ทำยังไงดี...

              แก้วกันยาหัวใจเต้นแรงเธอหวาดกลัวในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ผู้ชายคนนี้เป็นใคร เขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่ แขนขาเธอเริ่มจะไร้เรี่ยวแรงสติสัมปชัญญะลางเลือนลงทุกที

ยาสลบ...

             "อื้อ!..." แก้วกันยารวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายที่จะขัดขืนเธอรู้ตัวว่ากำลังตกอยู่ในอันตรายแต่มันก็เปล่าประโยชน์

             "อย่าดื้อแล้วคุณจะปลอดภัย" ชายแปลกหน้ากระซิบบอกเธอก่อนที่แก้วกันยาจะหมดสติลง

 

 

หลายชั่วโมงต่อมา

              แก้วกันยาเริ่มรู้สึกตัวหญิงสาวค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆในหัวกำลังประติดประต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น 

              "ลักพาตัวงั้นเหรอ!..." แก้วกันยาหน้าตื่นเมื่อพบว่าตัวเองตื่นมาในห้องที่ไม่คุ้นเคย หญิงสาวรีบสำรวจตามเนื้อตัวว่ามีสิ่งผิดปรกติเกิดขึ้นรึเปล่าโชคยังดีที่ไม่มีอะไรบุบสลายไป

              "หนี!..." เมื่อคิดได้แก้วกันยาก็รีบลงจากเตียงวิ่งไปที่ประตู

โครม!...

              "โอ๊ย!" รางบางล้มลงไปกองกับพื้น   "นี่มันอะไรกันเนี่ย!...เจ็บชะมัด" หญิงสาวหันไปมองต้นเหตุที่ทำให้เธอไปไม่ถึงประตู

               ข้อเท้าของเธอโดนมัดเชือกที่ผูกปมอย่างแน่นหนาส่วนปลายอีกด้านก็โดนมัดติดกับขาเตียงแก้วกันยารีบแกะปมเชือกอย่างรีบร้อนเธอจะต้องหนีออกไปให้ได้แต่แกะเท่าไหร่ก็แกะไม่ออกซ้ำยังทำให้เชือกพันกันยุ่งเหยิงแต่หญิงสาวก็ไม่สนพยายามรูดเชือกที่เริ่มจะมีช่องว่างออกจากข้อเท้าแต่ก็เป็นไปอย่างยากเย็น

               "ออกสิ!" หญิงสาวหงุดหงิด

               "ทำอะไร!" อนภัทรเปิดประตูเข้ามาในห้องก็พบว่าเชลยของเขากำลังคิดหนีดีที่ลูกน้องวิ่งไปรายงานว่าได้ยินเสียงดังโครมครามจากในห้องชายหนุ่มจึงรีบมาดู

 

               "แก!...ไอ้เลว! แกใช่มั้ยที่จับฉันมา!" แก้วกันยาโวยวายใส่ผู้ชายที่เข้ามาในห้องทันที น้ำเสียงที่เขาดุเธอหญิงสาวก็เดาได้ว่าหมอนี่ไม่ใช่พระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยตัวเธอแน่ๆ

               "หยุด!" อนภัทรดุเสียงเข้มรู้สึกรำคาญเสียงเล็กๆที่เอาแต่แผดร้อง

               "ไม่!ทำไมฉันต้องเชื่อแกไอ้เลว ไอ้ชั่ว..." แก้วกันยาด่าผู้ชายตรงหน้าชุดใหญ่ หญิงสาวตั้งตนเป็นศัตรูในทันทีนาทีนี้มีแต่ตาต่อตาฟันต่อฟันเท่านั้น

               "หยุดเดี๋ยวนี้แก้วกันยา!" อนภัทรปรี่เข้ามากระชากแขนให้หญิงสาวลุกขึ้น สายตาคมจ้องมองคนตัวเล็กอย่างเกรี้ยวกราดเจอกันยังไม่ถึงนาทีหญิงสาวก็แผลงฤทธิ์ด่าเขาไม่เหลือชิ้นดีซะแล้วนี่สินะความร้ายกาจของพวกแสงสุริยา

               "แกเป็นใครรู้จักชื่อฉันได้ยังไงบอกมาเดี๋ยวนี้นะ"

               "ทำไมฉันต้องบอกฮะ!" อนภัทรย้อนถามพร้อมกับผลักหญิงสาวล้มไปกองบนเตียง

               "เธอต้องอยู่ที่นี่อีกนานทำตัวให้มันดีๆจะได้ไม่เจ็บตัว"

               "หน้าตัวเมีย!เก่งแต่ผู้หญิงสินะ!"

               "เก็บคำนี้ไว้ด่าพ่อตัวเองเถอะ"

               "พ่อแกน่ะสิ" แก้วกันยาย้อนกลับในทันที

               อนภัทรได้ยินก็ถึงกับควันออกหูชายหนุ่มปรี่เข้าใส่หญิงสาวอีกครั้งมือหนาบีบที่ปลายคางและปากที่แสนจะอวดดี

               "ปากเธอนี่มันทำด้วยอะไรนะถึงได้มีแต่คำพูดร้ายๆแบบนี้ฮะ!" 

               "ปล่อยนะ!" แก้วกันยาพยายามปัดมือเขาออก

               "นี่ชอบใช้กำลังด้วยเหรอเนี่ย" อนภัทรยิ้มเยอะแรงน้อยๆที่ทุบตีแขนตัวเองอยู่

               "ไอ้บ้า!...ปล่อย!"

               "ฉันก็ไม่ได้พิษวาสผู้หญิงแบบเธอ" อนภัทรยอมปล่อยมือ

               "แกจับฉันมาที่นี่ทำไม!ต้องการอะไร...เงินเหรอ...ถ้าอยากได้ก็บอกตัวเลขมาพ่อฉันจะโอนเงินให้แกทันที"

               "แล้วไง"

               "แกรู้มั้ยว่าฉันเป็นใคร บ้านฉันทำอะไรพ่อฉันจ่ายให้แกได้จริงๆนะ"

               "อวดรวย"

               "ถ้าแกไม่จับฉันมาเรียกค่าไถ่แล้วจับฉันมาทำไมฮะ!..บอกมาเท่าไหร่พ่อฉันจ่ายใก้แกได้บอกมาสิ!"

               "เงินสกปรกฉันไม่อยากได้"

               "แล้วแกต้องการอะไรบอกฉันมาสิ"

               "ยังไม่ถึงเวลาที่เธอต้องรู้"

               "โจรอุดมการณ์ว่างั้น จะพูดให้ตัวเองดูดีทำไมฮะสุดท้ายแกมันก็คือโจร"

              "ไม่รู้อะไรก็หุบปากซะ"

               "ฉันไม่หุบ"

               "เธอนี่มัน..."

               "คนชั่วอย่างแกทำไมฉันต้องญาติดีด้วยฮะ"

               "แก้วกันยา!"

               "ถือว่าฉันยื่นข้อเสนอดีๆให้แกแล้วนะในเมื่อแกไม่รับก็อย่าหวังว่าแกจะอยู่อย่างสงบสุข ฉันออกจากที่นี่ได้เมื่อไหร่ฉันจะแจ้งตำรวจมาลากแกเข้าคุก ไอ้เลว! ไอ้ชั่ว!"

               "เธอนี่มันอวดดีจริงๆ"

               "ทำไมไอ้โจรชั่ว!"

               "ถ้ายังไม่หยุดด่าว่าชั่วเธอจะได้รู้ว่าฉันชั่วได้แค่ไหน"

               "ทำไมแกจะทำอะไรฉัน!" แก้วกันยายืนประจันหน้ามองเขาอย่างถือดี

               "เธอนี่มัน..." อนภัทรมองผู้หญิงตัวเล็กที่อวดดีที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเจอ

               "ฉัน! จะ! กลับ!บ้านนนน!" แก้วกันยาตะโกนใส่หน้าอย่างไม่เกรง

               อนภัทรรวบหญิงสาวเข้ามาหาตัวมือหนาเอื้อมมาปิดปากที่ยังแผดเสียงดังลั่น

               "หยุด!" อนภัทรตะโกนใส่หน้าแต่เธอก็ไม่มีทีท่าจะเกรงกลัว   ชายหนุ่มตัดสินใจอุ้มแก้วกันยาโยนลงบนเตียงร่างหนาตามมาขึ้นคร่อมกักหญิงสาวไว้ในวงแขน   "ผู้หญิงแบบเธอต้องใช้วิธีไหนปราบถึงจะสิ้นฤทธิ์ฮะ" อนภัทรยิ้มเจ้าเล่ห์จ้องหญิงสาวที่กำลังตื่นกลัว

              "อย่าคิดทำอะไรบ้าๆนะ!"

              "อะไรล่ะที่ว่าบ้า"

              "ไม่รู้!...ลุกออกไปเดี๋ยวนี้เลย" แก้วกันยาดันตัวชายหนุ่มให้ลุกขึ้นแต่ออกแรงดันเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล

              "มองหน้าฉัน!" อนภัทรออกคำสั่ง

              "ไม่!"

              "บอกให้มองหน้าฉันแก้วกันยา!" ชายหนุ่มตะคอกเสียงดังจนหญิงสาวกลัว เธอค่อยๆหันมามองหน้าตามที่เขาต้องการ   "มองหน้าฉันให้ดีๆ...จำหน้าฉันไว้แก้วกันยา...ฉันอนภัทร กิจจา ผู้ชายที่จับตัวเธอมาขังอยู่ที่นี่ เรื่องระหว่างเรามันยังมีอะไรอีกมากที่เธอต้องรู้และต้องชดใช้แต่ไม่ต้องห่วง...ยังมีเวลาอีกมาก...ที่เธอจะได้รู้ว่าฉันมันเลวแค่ไหนและทำไมเธอถึงต้องมาอยู่ที่นี่!" พูดจบชายหนุ่มก็ลุกขึ้นจากเตียงเดินออกไปจากห้องทันที ปล่อยให้แก้วกันยาตอนตาปริบๆเพราะตื่นกลัวกับท่าทางเอาจริงของอีกฝ่าย

                 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว