email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านและคอยสนับสนุนนะคะ ทุกคอมเมนท์เป็นกำลังใจก้อนโตให้ไรท์คนนี้ ขอต้อนรับเข้าสู่โลกของ VERMOUTH

ชื่อตอน : จีบครั้งที่51

คำค้น : หมอโฟร์ ลัลลลิลล์

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 406

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ต.ค. 2564 19:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบครั้งที่51
แบบอักษร

[นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาสาระค่อนข้างรุนแรง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน] 

 

51 

 

ฉันกลับเข้ามาในห้องพร้อมกับโฟร์ ตอนนี้ต่างฝ่ายต่างยิ้มไม่หุบ ฉันลืมไปแล้วว่าเมื่อวานโฟร์เคยทำให้ฉันเสียใจมาก่อน เพราะตอนนี้ฉันรู้ตัวเองแล้วว่าฉันมีใจให้กับเขา และเขาก็ดูเหมือนว่าจะมีใจให้กับฉันเหมือนกัน 

ฉันไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ฉันกำลังจะตัดสินใจต่อจากนี้มันคือสิ่งที่ถูกหรือผิด แต่ฉันก็อยากลองตัดสินใจด้วยตัวเอง ถ้ามันผิดฉันก็พร้อมที่จะยอมรับผลที่มันจะเกิดขึ้นเพราะฉันได้เลือกทางเดินฉันเอง แต่ถ้ามันถูกฉันก็พร้อมที่จะเดินหน้าต่อไป ฉันเองก็อยากมีความรักดีๆ บ้างเหมือนกันก็ไม่รู้ว่าโฟร์จะเป็นสิ่งนั้นให้ฉันหรือเปล่า 

ฉันไม่ได้ขอร้องให้เขาเปลี่ยนไปเป็นสิ่งที่ฉันชอบเพราะตอนนี้ที่ฉันชอบเขาก็เป็นเพราะเขาเป็นเขา ต่อให่จะมีผู้ชายที่ดีเข้ามาหาฉันฉันก็รักผู้ชายชื่อโฟร์ไปแล้ว ที่จริงก็กลัวเหมือนกันนะกลัวว่าเขาจะทิ้งฉันเหมือนที่ทิ้งผู้หญิงคนก่อนๆ หรือเปล่า แต่อีกใจมันก็อยากลองเดินเข้ากองไฟไปสัมผัสกับความร้อนดูมันตัวเองจะทนมันได้หรือเปล่า 

         “ห้องนี้มันดูร้อนๆ นะว่าป่ะ?” 

       โฟร์พูดขึ้นเพื่อทำลายความเงียบของห้อง ฉันเองก็สังเกตอยู่เหมือนกันว่าทำไมห้องมันร้อนแปลกๆ เหมือนแอร์ไม่ได้ทำงาน หรือว่าแอร์อาจจะเสียก็ได้มั้ง แล้วเขาอยู่ห้องตั้งนานไม่รู้เลยหรือไงว่าแอร์มันไม่เย็นอ่ะ ทำไมถึงเพิ่งมารู้สึกเอาตอนนี้ 

       “เป็นตั้งแต่ตอนบ่ายแล้ว” 

         “แอร์เสียหรือเปล่า?” ฉันเริ่มกลุ้มใจขึ้นมาแล้วสิ ถ้าแอร์เสียแล้วเราจะนอนกันยังไง พัดลมก็ไม่มี นี่ถ้าฝืนนอนอยู่ในห้องนี้รับรองได้เลยว่ามีแต่ตายกับตายเท่านั้น โฟร์เดินมาเบียดฉันเหมือนเป็นการก่อกวนยังไงไม่รู้ “ร้อนก็ร้อนยังจะมาเบียดอีกนะ” 

         “เราไปนอนข้างนอกกันป่ะ?” ฉันหันไปมองโฟร์ที่แสดงความคิดเห็นที่มันค่อนข้างเข้าท่า ว่าแต่เราจะไปนอนที่ไหนล่ะ ถ้าถูกจับได้ว่าแอบไปนอนโรงแรมนี่โทษหนักเลยนะ และฉันก็ไม่อยากเสี่ยงด้วย ทนร้อนดีกว่าโดนไล่ออกอ่ะ “กลัวไรมีโฟร์คนนี้ทั้งคน” 

         “พูดเหมือนมีที่ให้ไป” 

         “ที่อ่ะมี ว่าแต่เธอกล้าไปป่ะที่รัก?” 

  

         ฉันมายืนอยู่ตรงหน้าคุณพ่อของโฟร์ ตอนนี้บอกเลยว่าฉันเกร็งไปหมด เกร็งจนจะเป็นเหน็บชาอยู่แล้ว ทำไมเขาไม่บอกฉันก่อนว่าจะพามาที่บ้านของเขาแบบบี้ จู่ๆ ก็ลากฉันมาเลยแล้วฉันจะรู้มั้ยว่าเขาจะพามาเจอพ่อเขาแบบนี้ ทำเอาฉันตั้งตัวไม่ทันแน่ะ 

คนที่อยู่ตรงหน้าฉันคนนี้ท่านดูน่าเกรงขามและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน แววตาที่ทอดมองฉันมันดูทรงพลังยังไงไม่รู้ ถ้าท่านจะมองฉันขนาดนี้ก็ยกปืนที่วางไว้บนโต๊ะยิงแสกหน้าฉันเลยเหอะ เพราะฉันไม่ก้าที่จะขยับไปไหนเลยบอกตามตรงไม่เคยมีผู้ชายคนไหนพาฉันไปแนะนำตัวให้พ่อแม่เขารู้จักโฟร์เป็นคนแรกที่ทำแบบนี้และทำโดยไม่บอกฉันก่อนด้วย 

         “หนูรัน” 

         “ระ...รู้จักหนูด้วยเหรอคะ?” ฉันชี้นิ้วมาที่ตัวเองอย่างตกใจไม่คิดว่าพ่อของโฟร์จะรู้จักฉันด้วย ฉันหันหน้าไปมองโฟร์ที่ยืนอยู่ข้างฉันเขาส่ายหน้าปฏิเสธว่าไม่ได้เล่าเรื่องของฉันให้พ่อฟัง 

ฉันเองก็พอรู้ว่าโฟร์ไม่มีทางเอาเรื่องของฉันไปเล่าให้พ่อเขาฟังแน่ เพราะฟังจากที่น้อยหน่าเล่าเธอบอกว่าโฟร์ไม่เคยจริงจังกับใคร เพราะงั้นแล้วเขาจะไม่พาใครเข้ามาในบ้านหรือให้มาทำความรู้จักกับครอบครัวเขาเด็ดขาด แต่ที่น่าแปลกมากกว่านั้นคือเขาพาฉันมาให้รู้จักกับพ่อแล้วแถมตอนนี้ฉันยังยืนอยู่ในบ้านของเขาอีกด้วย 

         “หนูเป็นเมียของลูกชายฉันไม่ใช่เหรอ?” 

       มะ...เมียเลยเหรอ ยังไม่ถึงขั้นนั้นเลยค่ะ เราสองคนยังไม่ได้มีอะไรกันเลยจะเป็นผัวเมียได้ยังไง 

         “ไม่ใช่นะคะหนูเป็นแค่พะ...” 

         “ไม่ต้องอายหรอก ฉันไม่ว่าหากหนูจะมาดูแลลูกชายฉันนะ” พ่อของโฟร์อมยิ้มอย่างมีเลศนัย โฟร์ไม่คิดจะช่วยฉันพูดเลยเหรอว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน สถานะไม่ชัดเจนแบบนี้ฉันไม่ต้องการหรอกนะ “ต่อไปนี้หนูเรียกฉันว่าพ่อแล้วกัน” 

         “เอ่อ..คือ...หนู...” 

         “ฉันคงไม่ต้องหาห้องรับแขกให้หนูแล้วล่ะ หนูก็ไปนอนกับลูกชายฉันแล้วกัน” พูดจบพ่อของโฟร์ก็ลุกเดินหนีไปเลย ไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้พูดอะไรสักคำ พูดเองเออเองแบบนี้ก็ได้เหรอ ไหนจะไอ้คนข้างๆ ที่ยืนหัวเราะอยู่อีกล่ะ ให้ตายสิ 

         “ไปกันเถอะ” โฟร์พาฉันมาที่ห้องของเขา ฉันเดินตามเขามาด้วยความจำใจ ไม่อยากจะคิดเลยว่าฉันจะต้องมาตามผู้ชายเพื่อขอนอนด้วย นี่มันเป็นผู้หญิงแรดชัดๆ ฉันกลายเป็นผู้หญิงแบบนั้นได้ยังไง น่าอายมากรู้ไปถึงไหนอายไปนั้นเลยนะ เรื่องนี้ฉันจะเก็บมันเอาไว้เป็นความลับแม้แต่น้อยหน่าฉันก็จะไม่บอกเธอเด็ดขาด 

         “นี่รูปแม่นายเหรอ?” 

       ฉันไปสะดุดเข้ากับรูปผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูสาวสวยมาก เธอยืนอุ้มลูกชายตัวเล็กเดาได้ว่าน่าจะเป็นโฟร์ในวัยเด็ก แม่ของเขาสวยเหลือเกิน งั้นเขาก็คงได้แม่มาเยอะสินะถึงได้หล่อขนาดนี้ ฉันเงยหน้าไปมองโฟร์ก็เห็นว่าโฟร์กำลังยืนยิ้มให้กับรูปที่ฉันกำลังมองอยู่เหมือนกัน 

         “แม่ฉันสวยใช่มั้ยล่ะ?” น้ำเสียงของเขาถึงแม้ว่าจะดูมีความสุขมากแค่ไหนแต่มันก็ยังคงปนไปด้วยความเศร้าจนฉันสังเกตได้ ฉันพอรู้มาบ้างว่าที่เขากลายเป็นคนแบบนี้ส่วนหนึ่งแล้วมาจากแม่ของเขาที่จากไปกะทันหัน “ที่ฉันพาเธอมาที่นี่ก็เพราะอยากให้แม่เจอเธอ” 

         “...” 

         “แม่คงดีใจหากว่าผู้หญิงที่ฉันพามาที่บ้านคือเธอ” 

       ถึงแม้จะเข้าใจความหมายที่โฟร์พูดแต่ฉันก็ยังไม่กล้าไปไกลเกินกว่านั้น ฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่าเขาพาฉันมาแค่คนเดียว ไม่ได้พาคนอื่นมาแล้วพูดเหมือนที่พูดกับฉัน แค่ฉันได้รักเขาและอยู่กับเขาฉันคิดว่ามันก็มากเกินไปแล้ว ฉันไม่พร้อมที่จะไปไกลกว่านี้ ฉันกลัวว่าถ้ามันตกลงมามันอาจจะไม่ได้เจ็บแค่อย่างเดียว มันอาจตายได้เลยก็ได้ 

       “ไม่เชื่ออ่ะดิ” 

         “...” ใครเชื่อคำพูดของเขาก็บ้าแล้วล่ะ เขามันเป็นคนยังไงใครๆ ก็รู้ จะมีผู้หญิงสักกี่คนกันที่เชื่อในคำพูดของเขา หน้าตาแบบนี้หมาหยอกไก่ชัดๆ เลย 

         “คืนนี้เราลองหาอะไรเล่นกันป่ะ?” นี่ไงไอ้ความกระล่อนโผล่หัวออกมาแล้ว หาอะไรเล่นที่ว่านี่เหมือนว่าในห้องของเขาจะมีอะไรให้เล่นอย่างนั้นแหละ นอกจากเตียงและโซฟาแล้วก็ไม่เห็นมีอะไรเลย “ฉันยังไม่เคยเล่นผีผ้าห่มกับเธอมาก่อนเลยนะรันนี่” 

         “ไม่ตลกนะโฟร์” โฟร์เดินเข้ามาใกล้ฉันพร้อมกับโอบเอวฉันเอาไว้แล้วรั้งให้ไปชิดตัวเขา ฉันตกใจนิดหน่อนที่จู่ๆ เขาก็พูดและทำอะไรแบบนี้ในห้องนอน ทำให้ฉันเริ่มประหม่าขึ้นมา 

         “ฉันอยากลอง” เสียงของโฟร์ดูจริงจังขึ้นมาทันที จนฉันไม่กล้าพูดเล่นด้วย หัวใจฉันเต้นแรงจนเจ็บไปหมดเพราะฉันรู้ว่าที่เขาพูดมันหมายถึงอะไร ฉันรู้ว่าเขาอยากลองอะไร 

ฉันเองก็อยากจะบอกเขาเหมือนกันว่าฉันก็อยากลอง ฉันอยากรู้ว่ามันจะมีความสุขมากแค่ไหนถ้าได้ลองทำเรื่องนั้น แต่ฉันก็ไม่กล้า เพราะกลัวว่าถ้ายอมให้เขาแล้วเขาอาจจะทิ้งฉันไปเลยก็ได้ ฉันมองสบตากับโฟร์ที่มองฉันเหมือนขอร้องอ้อนวอนให้ฉันยอมเขา เพราะถ้าฉันไม่ยอมเขาจะไม่มีทางข่มเหงฉันเด็ดขาด 

“ฉันอยากมีอะไรกับเธอ” โฟร์พูดตรงๆ กับฉัน แล้วมองฉันเหมือนว่าฉันเป็นคนที่เขารักและหวงมากคนหนึ่ง ฉันสัมผัสมันได้จากแววตาที่เขามองฉันได้จริงๆ นะว่าเขาคิดกับฉันแบบนั้น 

         “...” ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อโฟร์พูดมาอย่างนั้น เขาไม่เคยข่มเหงฉันมาก่อน ตอนนี้เขาเองก็ไม่ได้ทำอย่างนั้นเขากำลังขอฉันมีอะไรด้วย ฉันอยากจะหัวเราะในความเป็นสุภาพบุรุษของเขาจริงๆ เลย กับผู้หญิงคนอื่นเขาได้ขอแบบนี้หรือเปล่า 

          “ฉันสัญญาจะทะนุถนอมเธอให้มากที่สุด” 

 

 

:::สปอยล์ตอนต่อไป::: 

“อะ...อ๊ะ...อะ” 

ฉันร้องออกมาเสียงดังอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่จนโฟร์ได้ยื่นมือมาปิดปากฉันเอาไว้เพื่อบอกให้เงียบ ฉันหัวเราะเมื่อเห็นว่าเขากลัวว่าพ่อเขาจะได้ยิน คนอย่างโฟร์กลัวเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ 

พอเห็นว่าฉันหัวเราะใส่เขาเขาก็ดันตัวตนของเขาเข้ามาจนสุดและกระแทกเข้ามาแรงๆ จนฉันรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมา 

“อะ...อ๊ะ...ฟะ...โฟร์” 

 

 

-โปรดติดตามตอนต่อไป- 

VERMOUTH 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว