email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านและคอยสนับสนุนนะคะ ทุกคอมเมนท์เป็นกำลังใจก้อนโตให้ไรท์คนนี้ ขอต้อนรับเข้าสู่โลกของ VERMOUTH

ชื่อตอน : จีบครั้งที่49

คำค้น : หมอโฟร์ ลัลลลิลล์

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 345

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2564 20:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบครั้งที่49
แบบอักษร

[นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาสาระค่อนข้างรุนแรง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน] 

 

49 

 

ฉันเดินกลับมาหาพี่ตินอย่างงุนงงและสับสนในเวลาเดียวกัน ฉันไม่ค่อยเข้าใจความหมายของโฟร์ เพราะเขาพูดจบก็เดินจากไปเลย ไม่ได้ห้ามฉันที่กำลังจะไปกับพี่ตินสักนิด เหมือนว่าเขาแค่เข้ามาดูความสัมพันธ์ของฉันกับพี่ตินเท่านั้น ไม่ได้จะเข้ามาห้ามหรือขัดขวางอะไร แล้วคำพูดของเขาที่บอกว่าเตรียมจะรับมือกับฉันมันคือเรื่องอะไร ทำไมจะต้องรับมือในเมื่อฉันไม่ใช่ข้าศึกของเขา 

       หรือไม่คำพูดของเขาก็ไมได้มีความหมายอะไรเลย 

         “โฟร์ไปแล้วเหรอ?” เสียงของพี่ตินทำให้ฉันตื่นจากภวังค์ความคิด ก่อนจะหันไปมองพี่ตินที่กำลังมองหาโฟร์อยู่ ไอ้บ้าโฟร์หายไปตั้งนานแล้วล่ะ แถมยังทิ้งคำพูดชวนประหลาดใจให้ฉันสงสัยอีก บ้าบอที่สุดเลย เขาก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วฉันไม่ควรจะเก็บเอาคำพูดของเขามาคิดให้ตัวเองต้องปวดหัวเลยนะ เพราะงั้นก็ควรจะลืมๆ คำพูดของเขาไปได้แล้ว 

         “เขากลับไปทำงานน่ะค่ะ เราไปกันเลยมั้ยคะพี่ติน” พี่ตินเดินขนาบข้างไปกับฉันก่อนที่มือของฉันจะสัมผัสไออุ่นจากฝ่ามือของอีกฝ่าย ตอนนี้พี่ตินกำลังกุมมือฉันอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายที่มองมาที่เราแต่ฉันก็ไม่ได้เอามือตัวเองออกจากมือเขาหรอกนะเพราะถ้าทำอย่างนั้นคงเสียมารยาทน่าดู 

  

         ฉันกลับเข้ามาในห้องก่อนจะพบว่าห้องไม่ได้มีแค่โฟร์คนเดียวแต่กับมีผู้หญิงถึงสองคนมาอยู่ในห้องด้วยแถมเธอสองคนยังอยู่ในชุดนักเรียนอีกต่างหาก พ่อแม่ของเด็กพวกนี้รู้หรือเปล่าเนี่ยว่าลูกหนีมาเข้าห้องผู้ชายแบบนี้ 

โฟร์นอนอยู่บนเตียงของตัวเองโดยมีสองสาวคอยนวดแขนและขาให้ เห็นแล้วก็น่าหมั่นไส้คิดว่าการที่เขาทำแบบนี้จะทำให้ฉันหวงเขาหรือไง 

เออ! ใช่ ฉันแอบหวงเขานิดหน่อย ย้ำนะคะว่านิดหน่อยเท่านั้น ฉันเดินผ่านหน้าสามคนมาที่เตียงของตัวเองทำเป็นไม่ได้สนใจว่าพวกเขาจะทำอะไรกัน แต่ก็ยังแอบชำเลืองมองดูอยู่ตลอดเวลา 

         “กลับบ้านได้แล้วนะสาวน้อย นี่คือรางวัลของวันนี้นะจ๊ะ” โฟร์หอมแก้มเด็กสองคนนั้นก่อนจะควักเงินในกระเป๋ายื่นให้ พวกเธอรับเงินมาด้วยความดีใจเหมือนไม่เคยได้เงินเยอะเท่านี้มาก่อน 

       โฟร์หันมามองหน้าฉันที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว ที่จริงกะว่าจะไม่สนใจแล้วนะแต่มันอดไม่ได้จริงๆ ก็พวกเขาทำเสียงดังเองทำไมอ่ะฉันไม่มีสมาธิอ่านหนังสือ 

         “พวกหนูขออยู่ต่อนะคะพี่โฟร์” 

         “หนูอะไรตัวเท่าช้าง” ฉันพึมพำหัวเราะอยู่คนเดียว แต่คาดว่าจะมีคนหูดีได้ยินในสิ่งที่ฉันพูดด้วย โฟร์ลุกเดินมายืนตรงหน้าฉันก่อนจะใช้มือเท้าไว้ที่โต๊ะพร้อมยื่นหน้าเข้ามาใกล้ 

         “ผู้หญิงอะไรด้านชาได้ขนาดนี้” 

         “นายว่าให้ฉันเหรอ?” มันก็คงต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว ถึงไม่ถามฉันก็พอรู้เพราะสายตาของเขามันจับจ้องมาที่ฉันเพียงคนเดียว 

       อยากจะว่าอะไรก็ว่าไปเลยฉันไม่สนใจหรอกในเมื่อฉันไม่ได้เป็นอย่างที่เขาพูด ที่ฉันต้องทำใจร้ายกับเขาเป็นเพราะฉันไม่อยากเสียใจทีหลัง ไม่อยากผิดหวังด้วยเรื่องของความรัก ฉันกลัวความเสียใจเข้าใจมั้ย และยิ่งเขาทำตัวแบบนี้บอกเลยว่าเขาจะไม่มีวันได้ตัวฉันไปง่ายๆ แน่และฉันก็จะไม่ตกลงคบกับเขาด้วย 

         “แม่เหล็กต่างหาก” ร่างสูงชี้ไปที่แม่เหล็กที่ติดอยู่ตู้เย็น เขาผละออกจากฉันก่อนจะเดินหัวเราะไปโอบกอดเด็กสองคนนั้น ทำเอาฉันหน้าแตกไปเลย ฉันปาดเหงื่อตัวเองที่ผุดขึ้นมาบนหน้าผากออก ทำไมวันนี้ห้องมันดูร้อนๆ ยังไงไม่รู้แฮะ หรือว่าแอร์จะเสีย “ได้เวลากลับบ้านแล้วนะจ๊ะเด็กน้อยพรุ่งนี้เราค่อยมาต่อกันอีก” 

         “ก็ได้ค่ะหลับฝันดีนะคะพี่โฟร์” 

         “ฝันดีจ๊ะ” และแล้วเด็กสองคนนั้นก็ออกจากห้องไป โฟร์เดินกลับไปนั่งที่ของตัวเองแล้วไม่ได้หันมาสนใจฉันอีกเลย เขากำลังดูอะไรในมือถือของเขาก็ไม่รู้ ซึ่งถ้าเดาไม่ผิดมันน่าจะเป็นหนังโป๊ที่น้อยหน่าเคยเล่าให้ฉันฟังแน่ๆ 

วันนี้โฟร์มาแปลกแฮะที่ไม่ได้ให้ความสนใจฉันเลย หรือว่าเขาจะทำอย่างที่เขาบอกเอาไว้จริงๆ ว่าจะไม่เข้ามายุ่งวุ่นวายกับฉันอีก จะทำเหมือนคนไม่รู้จักกัน ซึ่งเขาก็ได้ทำมันจริงๆ ด้วย พอรู้อย่างนี้แล้วฉันก็ไม่ชอบใจยังไงไม่รู้ ทีเด็กผู้หญิงพวกนั้นเขากลับให้ความสนใจซะเหลือเกิน ทีฉันเหมือนไม่อยู่ในสายตาของเขาเลย 

 มันมากเกินไปแล้วนะหันมาสนใจฉันเดี๋ยวนี้เลย 

         ฉันนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะตัวเองได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ปิดหนังสือลง ที่จริงฉันไม่ได้อ่านด้วยซ้ำเพราะมัวแต่คิดเรื่องของโฟร์ว่าทำไมเขาไม่สนใจฉันเหมือนอย่างเคย เขาไม่จำเป็นต้องทำตามที่ตัวเองพูดทุกอย่างก็ได้นะ 

ฉันหันหน้าไปมองโฟร์ที่ยังคงนอนยิ้มให้กับมือถือของตัวเองอยู่ เขาละสายตาจากหน้าจอมือถือก่อนจะตวัดสายตามามองฉันที่กำลังมองเขาอยู่ ฉันหันหลบไม่ทันเลยได้สบตากับเขาเข้าอย่างจัง นี่เขาจะคิดเข้าข้างตัวเองหรือเปล่าว่าฉันกำลังสนใจเขาอยู่อ่ะ 

         “ดูเหมือนเธอมีอะไรอยากพูดกับฉันเลยนะรัน” โฟร์วางมือถือตัวเองลงก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับฉันที่ทำหน้าไม่ถูกเมื่อโดนจับได้แบบนี้ ฉันเลิ่กลั่กอยู่พักหนึ่งเพราะไม่รู้จะทำยังไงดี โดนจ้องแบบนี้คิดหาคำแก้ตัวไม่ทันเลย 

         “เปล่า...ไม่มีอะไร” ให้ตายยังไงก็คงไม่มีใครเชื่อหรอก เพราะสายตาที่ฉันใช้มองโฟร์มันเหมือนมีคำถามที่อยากถามเขาและอยากให้เขาตอบคำถามฉันด้วย 

ใช่แล้วล่ะฉันมีเรื่องอยากถามเขามากมายหลายเรื่อง แต่ก็ไม่กล้าเพราะฉันได้บอกเขาไปแล้วว่าอย่ามายุ่งเรื่องของฉันและเขาเองก็รับปากแล้วด้วย เพราะงั้นฉันคงไม่มีสิทธิ์ที่จะถามเขาแล้วล่ะ 

         “ฉันเปิดโอกาสให้เธอถามแล้วนะ” โฟร์พูดขึ้นมาอีกครั้งเหมือนเขาไม่เชื่อที่ฉันพูด หรือว่าฉันควรจะถามเขาออกไปดี ถ้าไม่ถามตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าอีกเมื่อไหร่จะได้ถาม ฉันลังเลที่จะถามพอเห็นว่าโฟร์กำลังจะเดินออกไปจากห้องฉันก็รีบเข้าไปคว้าชายเสื้อเขาเอาไว้ซะก่อน 

         “เดี๋ยวก่อน” หน้าไม่อายอีกแล้ว ทำไมถึงได้รั้งเขาเอาไว้แบบนี้นะทั้งที่ก็อยากให้เขาไปแล้วแท้ๆ เลย บ้าไปแล้วเหรอรันอย่าลืมนะว่าโฟร์เป็นผู้ชายอันตรายเข้าใกล้ไม่ได้แต่ทำไมเธอถึงอยากเข้าใกล้เขาจังเลยล่ะ รู้หรือเปล่าว่ากำลังเล่นอยู่กับไฟ “นะ...นายจะออกไปไหนอ่ะ?” 

         “กินข้าว” ร่างสูงตอบแค่นั้นไม่ได้ถามอะไรฉันกลับมาเลย ฉันได้แต่แอบน้อยใจที่เขาไม่ชวนให้ฉันไปกินข้าวด้วยเหมือนที่เคย 

ฉันปล่อยชายเสื้อเขาอย่างจำใจเพราะต่อให้ยื้อยังไงเขาก็ต้องไปอยู่ดี คนหิวข้าวจะรั้งเขาไว้ทำล่ะ เอาไว้เขากินข้าวแล้วกลับมาฉันค่อยถามเขาใหม่ก็ได้ 

แต่ถ้าเขาไม่กลับมาล่ะ? 

นั่นคือสิ่งที่ฉันไม่อยากให้มันเกิดขึ้น ฉันอยากให้โฟร์กลับเข้ามาในห้อง กลับเข้ามาหาฉัน นี่ฉันเป็นอะไรกับความคิดของตัวเองอยู่เนี่ย ฉันไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้เลยมันเหมือนว่าฉันกำลังสนใจเขาอยู่และก็อยากให้เขาสนใจฉันตอบกลับด้วย 

         “แล้วนายจะกลับเข้ามาหรือเปล่า?” ถามออกไปแล้ว กลัวคำตอบที่จะได้รู้จัง ตอนนี้ฉันไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าอีกฝ่ายเลย มันน่าอายมากเลยนะที่ถามเขาไปแบบนั้นอ่ะ คือถ้าเขาบอกว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวของเขาล่ะฉันไม่หน้าแตกเลยเหรอ ไม่น่าถามอะไรแบบนั้นไปเลย ไม่น่าเลยจริงๆ ทั้งที่อยากจะออกห่างจากชีวิตของเขาแต่ฉันกลับอยากพาตัวเองเดินเข้าไปหาเขาซะอย่างนั้น 

       นี่มันอะไรกัน? 

          “อื้อ” ตอบแค่นี้เหรอ? 

 

 

:::สปอยล์ตอนต่อไป::: 

“เธอชอบแบบนี้ไม่ใช่ไง ชอบให้ฉันไม่ต้องไปยุ่งกับเธอ ชอบให้ฉันอยู่ห่างจากเธอ ตอนนี้ฉันก็ทำให้เธอแล้วไงเธอจะมาไม่พอใจอะไรอีกวะ?” 

“อะ...ไอ้บ้าโฟร์...ฮึก” 

ฉันตะโกนด่าโฟร์พร้อมทั้งร้องไห้ออกมาอย่างหนัก กล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้ เสียแรงที่ฉันดันไปหลงรักคนอย่างเขา เสียดายเวลาด้วยที่ดันเอาเวลาไปทุ่มเทให้เขาจนหมด 

จำไว้เลยนะต่อไปนี้ฉันจะไม่สนใจเขาอีกแล้ว เขาจะทำอะไรก็เรื่องของเขา จะอยู่หรือตายมันก็ไม่ใช่เรื่องของฉันอีกต่อไปแล้ว 

 

 

-โปรดติดตามตอนต่อไป- 

VERMOUTH 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว