email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านและคอยสนับสนุนนะคะ ทุกคอมเมนท์เป็นกำลังใจก้อนโตให้ไรท์คนนี้ ขอต้อนรับเข้าสู่โลกของ VERMOUTH

ชื่อตอน : จีบครั้งที่46

คำค้น : หมอโฟร์ ลัลลลิลล์

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 348

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2564 09:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบครั้งที่46
แบบอักษร

[นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาสาระค่อนข้างรุนแรง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน] 

 

46 

 

ฉันยืนอยู่ที่หน้าห้องของตัวเองกล้าๆ กลัวๆ ที่จะเปิดเข้าไป น้อยหน่ายืนข้างๆ ฉันเธอคอยให้กำลังใจฉันอยู่ห่างๆ ใจเต้นแรงจนเจ็บไปหมด ไม่ต้องเปิดเข้าไปฉันก็รู้แล้วว่าพวกเขากำลังทำอะไรกัน คนชื่อหวายก็คือเพื่อนของน้อยหน่าเองแหละ 

เราเตรียมกันไว้ว่าถ้าโฟร์ชวนขึ้นห้องเมื่อไหร่นั่นคือการที่เขาไม่ได้ซื่อสัตย์ต่อฉัน และเขาไม่ได้คิดที่จะหยุดที่ฉันอย่างที่เขาพูด พอรู้ความจริงแบบนี้มันก็เสียใจยังไงไม่รู้ แต่อีกใจมันก็รู้สึกดีใจที่ฉันยังไม่ได้ถลำลึกไปมากกว่านี้ ฉันยังถอยออกมาได้ทันก่อนที่จะเดินกลับออกมาไม่ได้ แต่ยังไงมันก็รู้สึกเสียความรู้สึกที่สามทำกับฉันแบบนี้ทั้งที่เขาก็บอกว่าเขาจริงจังกับฉัน คำพูดของผู้ชายมันเชื่อถือไม่ได้จริงๆ สินะ 

  โดยเฉพาะคำพูดของผู้ชายที่ชื่อสาม 

         “เปิดเข้าไปเลยรัน ฉันเองก็อยากจะรู้ว่าโฟร์จะแก้ตัวว่ายังไง?” น้อยหน่าดูเหมือนจะสะใจที่เราจับผิดคนอย่างโฟร์ได้ ที่จริงฉันก็ไม่คิดที่จะทำแบบนี้หรอก ฉันแค่อยากมั่นใจในตัวโฟร์ก่อนที่จะยอมเปิดใจให้เขาก็เท่านั้นเอง แต่มาถึงขั้นนี้แล้วฉันคิดว่าเราคงไม่มีอะไรให้สานต่อกันได้อีก ความรู้สึกดีๆ ที่ฉันมีต่อเขามันหายไปหมดแล้ว 

       จริงอยู่ที่ตอนนี้ฉันรู้สึกดีกับโฟร์ไปแล้วแต่อย่างนั้นเราก็ยังไม่ได้ไปไกลมากกว่านั้นไง ฉันยังถอนตัวได้ถึงแม้ว่าตัวเองจะเจ็บใจที่ถูกเขาหลอก 

         “อื้อ” ฉันไขกุญแจอย่างช้าๆ ด้วยมือที่สั่นเทาก่อนจะเปิดเข้าไปและเห็นว่าโฟร์กำลังคร่อมอยู่บนตัวหวายอยู่ มือของเขาอยู่เหนือส่วนนั้นของเธอ ทันทีที่โฟร์เห็นฉันพวกเขาก็ผละออกจากกันแทบไม่ทัน เรียกว่ามีแค่โฟร์คนเดียวมากกว่าที่ตกใจทำอะไรไม่ถูก เพราะหวายกับฉันเรารู้จักกันอยู่แล้ว 

ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าไอ้คนที่บอกว่าจะหยุดที่ฉัน ทำอะไรดีๆ ให้ฉันหลายอย่างจะเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอกแบบนี้ แสดงว่าสิ่งที่เขาบอกฉันทั้งหมดมันก็เป็นเรื่องโกหกหลอกลวงทั้งนั้นเพื่อที่เขาจะได้ตัวฉัน พอได้ฉันแล้วเขาก็พร้อมที่จะเขี่ยฉันทิ้งเหมือนขี้ได้ทุกเมื่อ มันน่าเจ็บใจตรงนี้แหละ 

         “รัน!!!” 

       โฟร์ในตอนนี้เหมือนไม่ใช่โฟร์ที่ฉันรู้จักเมื่อคืนเลย ความน่าเกรงขาม สุขุมของเขาหายไปไหนหมด ทำไมเหลือแต่โฟร์ที่ไว้ใจไม่ได้แบบนี้ เขามันเป็นผู้ชายอันตรายที่ผู้หญิงควรระวังตัวจริงๆ เลย น้อยหน่าเดินเข้าไปหาหวายก่อนจะพาหวายกลับไปก่อน โฟร์มองอย่างงงๆ เหมือนรู้ไม่ทันแผนของพวกฉัน 

       “นี่มันอะไร?” 

         “ฉันต้องถามนายมากกว่าว่ามันอะไรกัน?” ไหนเราตกลงกันแล้วไงว่าจะไม่พาใครเข้ามานอนในห้อง ไม่ว่าจะเป็นฉันหรือว่าเขาก็ตาม แต่เขาทำผิดข้อตกลงของเราซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนฉันเหนื่อยที่จะพูดเรื่องเดิมๆ อีกต่อไปแล้ว 

ก่อนที่ฉันจะเดินตามโฟร์กับหวายขึ้นมาที่ห้องฉันได้พูดกับน้อยหน่าเอาไว้แล้วว่าจะย้ายห้อง ฉันจะสลับห้องกับรูมเมทของน้อยหน่าเพราะเธอดูจะคลั่งไคล้หลงใหลในตัวโฟร์มาก ต่อไปนี้เราก็ไม่จำเป็นที่ต้องเจอกันอีก 

ที่จริงก็ไม่จำเป็นต้องทำถึงขั้นนี้ก็ได้แต่ที่ฉันอยากย้ายห้องเพราะฉันไม่อยากเห้นหน้าโฟร์ ในเมื่อตอนนี้ฉันรู้สึกดีกับเขาไปแล้วและเขาก็มาทำให้ฉันเสียความรู้สึกก็ไม่รู้ว่าจะมองหน้ากันยังเหมือนกัน การที่ไม่ได้เจอหน้าเขาไม่ได้อยู่กับเขาอาจจะทำให้ความรู้สึกเดิมๆ ของฉันกลับมาก็ได้ 

ความรู้สึกที่ไม่ได้มีโฟร์อยู่ในนั้น 

“นายทำผิดข้อตกลงของเราไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ฉันจะไม่ทนแล้วขอให้นายอยู่กับคนอื่นได้ตามสบายเลย” 

         “หมายความว่าไง?” โฟร์เข้ามาขวางฉันเอาไว้เมื่อเห็นว่าฉันเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อที่จะเก็บของย้ายออกจากห้องนี้ภายในวันนี้ สิ่งที่ฉันทำเขายังดูไม่ออกอีกเหรอทำไมจะต้องให้ฉันบอกด้วย “ผู้หญิงที่ฉันพาขึ้นห้องคือแผนของเธอใช่มั้ยรัน?” 

         “หวายเป็นเพื่อนของน้อยหน่าเธอมาหาน้อยหน่าแล้วบังเอิญเจอนาย ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าหวายมาหานายที่นี่” ฉันพูดอย่างหน้าตาย ตอนนี้ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรเลย มันเฉยชาไปหมด ความรู้สึกที่มีต่อโฟร์ก็ด้วยมันว่างเปล่าเหมือนไม่เคยมีความรู้สึกดีๆ ให้กันมาก่อน “อีกอย่างฉันไม่ได้ลากหวายเข้าห้องเพื่อให้มาเอากับนาย แต่นายเป็นคนพาเธอเข้ามาเอง” 

         “...” 

       ฉันพูดออกไปตรงๆ เพราะฉันเป็นคนที่คิดอะไรก็พูดไปแบบนั้น โฟร์นิ่งไปเขาคงจะรู้แล้วว่าตัวเองทำผิดอะไร รู้ก็ดีแล้วฉันไม่อยากพูดซ้ำหลายรอบ เรื่องของเราที่มันเกิดขึ้นฉันจะลืมมันไปให้หมด เหมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นเลย 

       ฉันทำได้จริงๆ นะ ใครที่ทำให้ฉันหมดความศรัทธาฉันก็พร้อมที่จะลืมคนคนนั้นทิ้งไปจากสมองซะ ไม่อยากจดจำให้มันเปลืองพื้นที่ในสมองและไม่อยากจดจำให้ตัวเองต้องเจ็บไปมากกว่านี้ด้วย 

         “ฉันย้ายห้องแล้วนะและทำถูกต้องของกฎที่นี่ด้วย จะมีผู้หญิงคนอื่นมาอยู่แทนฉัน ต่อไปนายจะพาใครเข้าห้องนี้ได้ตามสบาย” 

         “ฉันยังไม่ได้เซ็นยินยอมให้เธอย้ายห้องนะรัน” 

ใช่! กฎของที่นี่คือต้องให้รูมเมทเซ็นต์ยินยอมที่จะให้อีกฝ่ายย้ายห้องด้วย เพราะมันก็เป็นสิทธิ์ของรูมเมทที่จะเลือกรูมเมทใหม่เข้ามาแทน แต่ที่ฉันทำคือเป็นการทำความผิดครั้งใหญ่เลยล่ะ ฉันโกหกโฟร์เท่านั้นเองว่าทำถูกต้องทั้งที่ไม่มีใครรู้ใครเห็นนอกจากน้อยหน่ากับรูมเมทของน้อยหน่า โฟร์เองก็ดูเหมือนจะรู้กฎของที่นี่เป็นอย่างดี 

“คนที่หมดทางเลือกที่จะย้ายห้องอย่างเธอไม่มีทางที่จะทำถูกต้องอย่างแน่นอน” 

         “ขอร้องให้ฉันย้ายเถอะ” คราวนี้ฉันเปลี่ยนมาพูดดีกับโฟร์แทน ฉันอยากให้เขาใจอ่อนยอมให้ฉันย้ายห้องไป ในเมื่อเขาอยู่กับฉันแล้วมันทำให้เขาทำตัวลำบากเขาจะอยากอยู่กับฉันต่อไปเพื่ออะไร ฉันไม่เข้าใจ ฉันอยากมีชีวิตที่ดีกว่านี้ ไม่ใช่ว่าอยู่กับเขาแล้วมันไม่ดีนะ เพียงแต่ฉันอึดอัดที่จะต้องอยู่กับคนที่ไม่จริงใจต่อกันเท่านั้นเอง 

         “งั้นเรามาทำข้อตกลงกันใหม่” โฟร์เสนอความคิดของเขาขึ้นมา ไอ้ข้อตกลงไม่ว่าจะเก่าหรือใหม่ฉันก็ไม่ต้องการมันอีกแล้ว ในเมื่อเขาไม่ยอมทำตามข้อตกลงได้เลย แล้วจะมีข้อตกลงเอาไว้ทำไม “เราจะตั้งข้อตกลงขึ้นมาคนละสามข้อเพื่อไม่เอาเปรียบกันตกลงมั้ย?” 

         “นายไม่เหนื่อยเหรอโฟร์ที่ต้องมาทำข้อตกลงอะไรบ้าๆ แบบนี้ ให้ฉันย้ายห้องเหอะ ผู้หญิงที่จะมาอยู่กับนายสวยและฉลาดกว่าฉันมาก ฉันว่านายน่าจะชอบเธอนะ” โฟร์ส่ายหน้าปฏิเสธที่จะรับคนอื่นเข้ามาอยู่แทน 

       สรุปแล้วว่าไม่ว่าจะยังไงเขาก็ไม่ยอมให้ฉันย้ายใช่มั้ย ให้ตายเถอะฉันจะต้องทนอยู่กับเขาไปอีกหลายเดือนเลยนะ ฉันจะทนได้ยังไง แค่นี้เขาก็ทำให้ฉันทนอยู่ไม่ได้แล้ว ฉันไม่อยากอยู่กับเขาแต่เขาก็ยังดื้อด้านที่จะบังคับให้อยู่ในเมื่อเขาชอบเซ็กส์เขาก็ไปหาผู้หญิงที่ชอบเหมือนกับเขาสิจะมาอยู่กับฉันทำไม 

         “แต่ฉันชอบเธอมากกว่า” 

          “ละอายใจมั้ยที่พูดออกมา?” 

 

 

:::สปอยล์ตอนต่อไป::: 

“ตามสบายจ๊ะ ฉันกะว่าจะหาผู้ชายแถวๆ นี้เดินควงไปดูหนังสักหน่อย” 

ฉันยิ้มอย่างสบายอารมณ์ก่อนที่สายตาจะไปปะทะเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งที่เดินตรงดิ่งมาหาฉัน เหมือนเขาจะรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่ “พี่ติน” 

“หวัดดีค่ะสาวสวยทั้งสองคน” พี่ตินรับไหว้ฉันกับน้อยหน่า พี่ตินในลุคชุดนักศึกษาแบบนี้เท่เป็นบ้าเลย ฉันไม่ค่อยได้เห็นพี่ตินใส่ชุดนักศึกษาเท่าไหร่ ทำเอาฉันหลงรักเลยนะเนี่ย “เมื่อกี้พี่ได้ยินแว่วๆ ว่าใครจะหาผู้ชายเดินควงไปดูหนังนะ” 

 

 

-โปรดติดตามตอนต่อไป- 

VERMOUTH 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว