ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 62ดวงใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ต.ค. 2564 01:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
62ดวงใจ
แบบอักษร

ซูตานที่เห็นทุกอย่างดีขึ้นจึงรีบเดินออกมาดูอาการลูกชายที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดเพราะเสียเลือดมากแต่เจ้าตัวก็ยังคงนิ่งเฉยไม่รู้สึกอะไร

“แกรีบขึ้นรถไปกับอลิซเดียวนี้เลย!!!” น้ำเสียงกึ่งตวาดดังขึ้นจนทั้งเขาและแอลตันต่างรีบหันไปมอง

“….” มีเพียงความเงียบที่ตอบกลับไปหาอีกคน ตอนนี้เขารับรู้ได้ดีว่าทุกคนกำลังเป็นห่วงเขาเเต่เขาอยากจะเคลียร์ทุกอย่างให้จบก่อนค่อยไป

“กูว่ามึงรีบทำตามที่พ่อบอกเถอะไอ้อลัน ตอนนี้สีหน้ามึงมันไม่ดีเลย” แอลตันรีบเอ่ยสมทบผู้เป็นพ่อ

“อืม” ว่าเสร็จขาแกร่งก็ทำการก้าวขึ้นไปยังรถที่มีร่างบางอีกคนนั่งรออยู่ตามคำที่ผู้เป็นพ่อเเละน้องบอก

“ส่วนทางนี้มึงไม่ต้องห่วงเดี๋ยวกูกับพ่อจะจัดการที่เหลือเอง”

“กูฝากด้วยนะไอ้เเอลตันอย่าให้ใครได้เหลือรอดเป็นอันเด็ดขาด”

นั่นคือคำสั่งสุดท้ายที่อลันได้พูดกับผู้เป็นน้องชายเอาไว้ก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวออกไป

.

.

ทางด้านพิมพ์ประภัสทำได้แค่นอนรอคนที่บอกว่าจะมาช่วยเธออย่างใจจดใจจ่อ วันเวลาล่วงเลยเข้าไปจะ2วันกว่าเเล้วกลับไร้ร่างของคนที่ให้คำมั่นเอาไว้ใจดวงน้อยก็ได้แต่ภาวนาให้เขานั้นได้มีชีวิตรอดเพื่อมาช่วยเธอตามคำพูด แต่ยิ่งเธอรอเขามากเท่าไหร่ร่างกายของเธอก็อ่อนเเรงลงเรื่อยๆเนื่องจากไม่ได้รับประทานอะไรมานาน

“ฮึก ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนกันอลันรีบๆกลับมาช่วยฉันได้ไหม” ร่างเล็กสะอื้นไห้ด้วยความเสียใจที่ตอนนี้ยังไม่มีใครเข้ามาช่วยเธอเลยสักคน

“ฉันกับลูกจะไม่ไหวเเล้วนะ” มือบางลูบไล้ท้องนูนขึ้นพลางพูดกับตัวเองเบาๆก่อนที่สติจะดับเลือนไป

.

.

“พิมพ์!!! หยุดรถเดี๋ยวนี้” รถคันหรูเคลื่อนที่ออกมาได้สักพักก็ต้องเป็นอันหยุดเมื่อจู่ๆอลันสั่งหยุดรถโดยกระทันหัน เขาเกือบลืมไปเลยว่ายังมีอีกคนที่กำลังรอเขาอยู่ซึ่งไม่รู้ว่าตอนนี้เธอเป็นอย่างไร

“พี่อลันจะไปไหนคะ ขาพี่เจ็บอยู่นะ” เสียงของอลิซดังขึ้นท้วงคนดื้อที่กำลังก้าวลงจากรถอย่างลืมเจ็บ

“พี่ต้องไปอีกที่หนึ่ง แล้วเดี๋ยวพี่จะตามไป” อลันพูดเสร็จก็ปิดประตูลงทันที

ชายหนุ่มค่อยๆเดินเลาะลัดป่าเขาไปเพราะเนื่องจากที่เเห่งนี้นั้นอยู่ไม่ห่างจากบ้านเขานักเขาจึงมีทางลับเอาไว้สำหรับเตรียมการเวลาเกิดเหตุฉุกเฉินเอา ซึ่งมันก็ไวพอๆกับที่เขานั้นใช้รถเดินทางมาที่เเห่งนี้

สองขาเเกร่งกึ่งเดินกึ่งวิ่งฟืนความเจ็บปวดรวดร้าวของขาที่มีบาดแผลที่ตอนนี้มันดูจะสาหัสเอาการมากกว่าเดิม

“รอหน่อยนะพิมพ์” ใจแกร่งเป็นห่วงคนที่เขาคิดถึงไม่น้อยเพราะทราบดีว่าทั้งเธอและลูกคงไม่ได้ทานอะไรมาเป็นวัน เนื่องจากการต่อสู้ครั้งนี้กินเวลาไปตั้งสองวันกว่าเขาจึงเป็นห่วงเธอมากกว่าสิ่งอื่นใด

เจอาร์ที่พึ่งได้รับโทรศัพท์จากอลิซที่ยืมโทรศัพท์คนขับรถโทรมาบอกว่าผู้เป็นนายได้หนีลงจากรถหายเข้าไปในป่า ลูกน้องตัวดีก็ได้ทำการออกตามหาผู้เป็นนายทันทีโดยใช้เส้นทางที่อลิซบอกก่อนจะขับตามลอยเลือดอันสดๆไป

“นาย นาย นายจะไปไหน” เสียงตะโกนดังลั่นออกมาจากภายในรถจิ๊บขันโตที่เจอาร์ขับมาเพียงลำพัง

อลันที่เห็นใบหน้าลูกน้องคนสนิทก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจที่เขาไม่ต้องฟืนทนเจ็บเดินต่อไปอีกแล้ว

“เจอาร์มึงมาก็ดีแล้ว พากูไปที่บ้านด่วน”

“ผมว่านายไปโรงพยาบาลเถอะเเผลมันเลือดไหลอีกเเล้ว…”

“กูสั่งให้ไปบ้าน!!!!!” เสียงเขาตวาดลูกน้องคนสนิทขึ้น จนเจอาร์รีบรนรานมาประคองร่างผู้เป็นนายขึ้นรถโดยไม่ลืมที่ฟังตามคำสั่งที่ผู้เป็นนายบอก

นานนับสิบนาทีกว่าทั้งสองจะมาถึง บรรดาลูกน้องทั้งหลายต่างรีบวิ่งมาต้อนรับอลันเต็มที่เเต่ชายหนุ่มกลับเมินเฉยมุ่งหน้าเดินขึ้นไปชั้นสองของบ้าน

“พิมพ์ พิมพ์ ฉันมาเเล้ว” ใบหน้าคมที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุขกำลังค่อยๆหุบยิ้มลงเมื่อคำเรียกขอของเขาไร้ซึ่งเสียงขานรับ

“พิมพ์ คุณโอเครไหมที่รักตอบผมหน่อย” อลันยังคงพูดขึ้นพลางทำการเปิดแผ่นฝ่าออกโดยมีบรรดาลูกน้องคนสนิทต่างยืนดูอยู่ไม่ห่าง

ดวงใจเเกร่งกระตุกวูบเมื่อเห็นอีกคนนอนนิ่งไม่ขยับไปไหน

“พิมพ์” มือเเกร่งทำการแตะลงบนใบหน้างามอย่างเบาๆพลางเอ่ยเสียงเรียกอีกคนไม่ขาด ร่างเล็กที่ได้ความเย็นจากมือหนาเริ่มขยับเปลือกตาขึ้นช้าๆ

“คุณคือใคร???” ร่างเล็กรีบสะดุ้งลุกนั่งก่อนที่จะคลานถอยหลังคนตรงหน้า

“ที่รักนี่ผมไง ผมเอง”

พิมพ์ประภัสค่อยๆ้หลังมือบางขยี้ตาช้าๆก่อนที่จะพบว่าคนตรงหน้าคือคนที่เธอเฝ้ารอมาตลอด

“อลัน ฮึก” ร่างเล็กรีบเข้าโพล่กอดคนตรงหน้าอย่างดีใจโดยไม่ทันได้สังเกตเเผลตรงบริเวณเเขนของเขา ตอนนี้เธอเหมือนยกภูเขาออกจากอกทั้งลูกเธอทั้งดีใจแล้วตื้นตันไปหมดจนน้ำตาพลันไหลออกมาไม่ขาดสาย

“ผมจะพาคุณลงมาจากที่ตรงนั้นนะที่รัก” มือแกร่งทำการดึงรั้งร่างบางให้เข้ามาใกล้ๆเขาก่อนที่แขนเเกร่งจะทำการโอบรัดรอบตัวร่างบางยกลงจากที่สูง ความเจ็บที่แผลเเละขาเล่นงานเขาอย่างังจนมีนทำให้ร่างแกร่งเซถลาเกือบล้ม

“คุณ ฮึก โอเครใช่ไหม” ทันทีที่เเสงกระทบม่านตาหญิงสาวก็เริ่มมองเห็นแผลอันสดใหม่หลายจุดที่เริ่มมีเลือดไหลออกมาอีกครา

“ฉันจะพาคุณไปหาหมอ คุณเจ็บขนาดนี้ได้ไงกันคุณอลันคุณจะบ้าหรือเปล่า” เสียงใสบ่นขึ้นเบาๆ

“สบายมาก” มุมปากหยักยกยิ้มอย่างดีใจที่เธอนั้นเป็นห่วงเขาถึงขนาดนี้ เเค่เห็นเธอเป็นแบบนี้เขาก็เเทบจะไม่เจ็บปวดอะไรเลย

“ยังมีหน้ามายิ้มอีก รีบไปหาหมอกันเถอะสีหน้าคุณมันเริ่มจะไม่ดีแล้ว”

เจอาร์ที่ได้ยินนายสาวผู้ที่จะมายืนเคียงข้างผู้เป็นนายพูดก็เข้ามาประคองตัวอลันกลับไปยังรถทันที อลันก็ดูเหมือนจะเชื่อฟังคำสั่งเเม่สาวน้อยของเขาได้ดีจนเธอเองต้องรีบวิ่งตามหลังเขามาด้วย

“เธอพักผ่อนอยู่ที่นี่เถอะ เดี๋ยวฉันจะกลับมา” อลันรีบหันมาพูดกับคนที่กำลังเดินตามเขามา เพราะเขารู้ดีว่าเธอยังไม่ได้ทานอะไรบวกกับคงพักผ่อนได้น้อย

“ฉันเป็นห่วงคุณฉันจะไปกับคุณด้วย”

“แผลแค่นี้มันไม่ทำให้ฉันตายหรอก ฉันหน่ะ….ยังกลับมาผลิตลูกกับเธอได้อีกนานสบายใจได้” ประโยคหลังชายหนุ่มเน้นกระสิบจนใบหน้าสาวที่ตึงเครียดเเดงก่ำขึ้นทันที

“ทุเรศ”

“เธอไปพักผ่อนไปแล้วเดี๋ยวฉันจะกลับมา”

ร่างใหญ่พูดขึ้นก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอด ใบหน้าหวานที่ซบอกแกร่งมันทำให้เขาสบายใจและรู้สึกปลอดภัยเมื่อมีเธออยู่ใกล้ๆพร้อมกับลูก และทุกสิ่งอย่างมันคือสิ่งที่เขาโหยหามาตลอดนั่นคือคำว่าครอบครัว

อลันผละอีกคนออกจากอกแกร่งก่อนที่เขาจะขึ้นรถไป โดยมีเจอาร์เป็นคนขับ หญิงสาวที่เห็นดังนั้นก็สบายใจจนเริ่มเดินกลับเข้าไปในบ้านตามที่อลันสั่ง

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว