email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านและคอยสนับสนุนนะคะ ทุกคอมเมนท์เป็นกำลังใจก้อนโตให้ไรท์คนนี้ ขอต้อนรับเข้าสู่โลกของ VERMOUTH

ชื่อตอน : จีบครั้งที่33

คำค้น : หมอโฟร์ ลัลลลิลล์

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 973

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2564 22:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบครั้งที่33
แบบอักษร

[นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาสาระค่อนข้างรุนแรง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน] 

 

33 

 

“เธอเห็นตอนไหน?” หน้าโฟร์ดูซีเรียสขึ้นมาทันที เหมือนเขาจะไม่สบายใจที่มีคนมาหาฉันเลยนะ คนพวกนั้นเป็นคนของเขาไม่ใช่หรือไง 

          “เมื่อกี้เอง” โฟร์จ้องหน้าฉันเหมือนต้องการที่จะให้ใบหน้าของผู้ชายชุดดำสองคนนั้นผุดขึ้นมา ไม่นานเขาก็ละสายตาจากฉันก่อนจะเดินจ้ำอ้าวไปที่รถโดยไม่ได้เรียกให้ฉันไปด้วย “โฟร์รอด้วย” 

          “สองคนที่เธอหมายถึงคือคนที่มาหาฉันเมื่อวานใช่มั้ย?” โฟร์หันมาพูดกับฉันตอนที่เรานั่งด้วยกันในรถ ฉันพยักตอบเขาอย่างเหนื่อยๆ เมื่อกี้วิ่งตามเขาขาแทบลาก เขาทำหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่างก่อนจะหันมามองหน้าฉันอีกครั้ง “ฉันว่าฉัน...” จู่ๆ เขาก็เงียบไป 

          “มีอะไรหรือเปล่า?” 

          “เปล่าหรอก เดี๋ยวฉันไปส่งเธอที่ห้องแล้วกัน” 

       ฉันรู้ว่าโฟร์มีอะไรที่อยากบอกฉันแต่เขาไม่ยอมบอก เหมือนเขาจะพูดไม่ได้มากกว่า ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเรื่องนั้นมันคือเรื่องอะไรแต่ก็คงหนีไม่พ้นเรื่องของชายชุดดำสองคนนั้นแน่ 

       ตลอดทางฉันเอาแต่มองเสี้ยวหน้าของโฟร์เพื่อต้องการหาคำตอบว่าทำไมชายชุดดำถึงได้มาหาฉัน ฉันรู้ว่าเขารู้แต่เขาเลือกที่จะไม่บอกฉันมากกว่า แล้วทำไมต้องทำเหมือนมีอะไรปิดบังฉันด้วยนะ 

          “โฟร์” เมื่อเห็นว่าเขาเงียบไปนานฉันก็เกิดความรู้สึกอึดอัดขึ้นมา ฉันไม่ชอบให้เขาเงียบแบบนี้ มันเหมือนว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับฉัน เขาเริ่มทำให้ฉันกลัวมากกว่าเดิมแล้วนะ ฉันไม่รู้ว่าชายชุดดำโผล่มาหาฉันพวกเขาหวังดีหรือหวังร้ายกันแน่ “มีอะไรอยากบอกกับฉันมั้ย?” 

          “ไม่มี” เขาตอบฉันแทบจะทันทีที่ฉันถามจบ ดูท่าว่าเขาคงจะไม่ยอมบอกง่ายๆ งั้นฉันก็คงต้องทำเป็นเหมือนไม่อยากรู้ใช่มั้ย ฉันมองทางข้างหน้าที่ตอนนี้กำลังจะถึงหอพักแล้ว ทำไมวันนี้มันถึงเร็วจังนะ ทีเมื่อก่อนกว่าจะถึงเล่นเอาฉันเกือบขาดอากาศหายใจตายซะก่อน “วันนี้ฉันไม่กลับเข้าห้องนะ” 

          “นายจะไปไหน?” ฉันคงถามเขามากเกินไปสินะ เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวของเขา เขาจะไปไหนมาไหนเขาไม่จำเป็นต้องบอกฉันก็ได้ นี่ฉันก็งงตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงได้ถามเขาแบบนี้ทั้งที่เมื่อก่อนไม่เห็นอยากจะรู้เรื่องของเขาเลย 

ฉันกำลังจะลงจากรถแต่ก็ถูกโฟร์คว้าข้อมือเอาไว้ซะก่อน เขาหันมายิ้มให้ฉัน จากที่คิดว่าแววตาของเขาเต็มไปด้วยความว่างเปล่าตอนนี้มันแปรเปลี่ยนมาเป็นแววตาที่อ่อนโยนและห่วงใยในเวลาเดียวกัน 

ฉันนิ่งไปไม่คิดว่าโฟร์จะมองฉันด้วยแววตาแบบนี้ทั้งที่เมื่อก่อนมันไม่เคยมีเลย หัวใจฉันเริ่มเพิ่มอัตราการเต้นแรงขึ้น แรงขึ้น และแรงขึ้น จนฉันกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินมันด้วย มันไม่เคยเต้นแรงให้ผู้ชายตรงหน้าคนนี้มาก่อนเลย นี่ฉันเป็นอะไรไปก็ไม่รู้ 

          “อยากไปด้วยมั้ยล่ะ?” 

       ฉันทำหน้าไม่ถูกเมื่อถูกถามแบบนี้ แถมรอยยิ้มของเขาที่ส่งยิ้มมาให้ฉันมันเหมือนมีเลศนัยอะไรบางอย่างแฝงเอาไว้อยู่ ฉันเองอยากจะตอบว่าไม่ไปนะ แต่อีกใจมันกลับไม่ยอมทำตามที่สมองสั่งการ หรือว่าที่จริงแล้วฉันเองก็อยากไปกับโฟร์อย่างนั้นเหรอ 

       บ้าไปแล้วรันเธอคิดอะไรของเธออยู่ 

       “ถ้าบอกว่าอยากไปฉันจะพาเธอไปด้วย อยากไปป่ะ?” 

          “...” ตอบไปสิรันว่าไม่อยากไป ตอบไปสิว่าตัวเองมีงานต้องรีบไปทำ ทำไมไม่พูดออกไปล่ะอ้ำอึ้งอยู่ทำไม 

ฉันเถียงกับตัวเองในใจ มันเหมือนมีอีกตัวตนหนึ่งบอกให้ฉันไปกับโฟร์ ไปเรียนรู้ชีวิตของเขาว่าเขาทำอะไรยังไง แต่อีกตัวตนหนึ่งมันก็บอกไม่ให้ไป ไม่ต้องไปก้าวก่ายชีวิตของเขา อย่าถลำลึกไปมากกว่านี้ 

หรือว่าฉันควรจะลองทำสิ่งที่ตัวเองต้องการมากที่สุด 

          “ไม่ไปก็ลงจากรถได้แล้วฉันจะได้รีบไป” โฟร์ปล่อยมือฉันก่อนจะหันไปและไม่ได้สนใจฉันอีกเหมือนเขารู้อยู่แล้วว่ายังไงฉันก็ไม่มีทางไปกับเขาแน่นอนก็เลยพูดชวนไปเท่านั้น เห็นแบบนี้มันยิ่งทำให้ฉันอยากรู้ว่าเขาจะไปทำอะไร ทำไมถึงต้องรีบขนาดนี้ อีกอย่างพรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ฉันว่างทั้งวัน ไปเรียนรู้ชีวิตเขาหน่อยคงไม่เป็นไรมั้ง 

          “ฉะ...ฉันไปด้วย” 

       โฟร์หันหน้ามามองเหมือนตกใจที่ฉันตอบตกลงที่จะไปกับเขา ฉันเองยังตกใจตัวเองเลยที่อยากไปกับเขาแบบนี้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีความคิดนี้อยู่ในหัว แต่มันจะแปลกตรงไหนล่ะในเมื่อฉันอยากรู้เรื่องราวของเขาให้มากกว่านี้ 

       จะบอกว่าฉันทำเกินหน้าที่ก็ได้นะ 

          “ไปกับฉันทั้งที่ไม่รู้ว่าฉันจะพาไปไหน?” แล้วไงอ่ะ อย่างน้อยฉันก็มั่นใจว่าเขาจะไม่พาฉันไปฆ่าทิ้งแน่นอน เพราะถ้าเขาคิดจะทำคงทำตอนที่มีโอกาสอยู่ห้องกับฉันสองคนแล้วล่ะ 

          “แล้วจะให้ไปด้วยหรือเปล่าล่ะ?” ทำหน้าไม่พอใจเข้าเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกของตัวเองตอนนี้ โฟร์หัวเราะก่อนจะออกตัวรถไป 

          ระหว่างทางเขาก็ผิวปากอย่างอารมณ์ดีผิดไปจากตอนที่รู้ว่าใครมาหาฉันเลย แปลกคนจริง ฉันมองข้างทางที่เต็มไปด้วยต้นไม้เต็มไปหมด ไม่รู้ว่าเขาจะพาไปที่ไหน เพราะมันเป็นทางที่ฉันไม่คุ้นเคย แถมยังไม่มีไฟข้างทางหรือบ้านเรือนของผู้คนอีกด้วย 

       ฉันหันไปมองโฟร์ก็เห็นว่าเขาเองก็เหลียวมามองฉันด้วยเหมือนกันก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก ความกลัวเริ่มกลับเข้ามาอีกครั้ง มันเหมือนวันแรกที่ฉันกลัวว่าเขาจะพาฉันไปทำอะไรไม่ดีเลย 

       ไม่รู้ว่าตัวเองคิดถูกหรือคิดผิดที่มากับเขาแบบนี้ 

          “ฉันขอแวะเซเว่นหน่อยนะ” โฟร์ชี้นิ้วไปข้างหน้าที่มีปั๊มน้ำมันและเซเว่นตั้งอยู่ ฉันคิดว่าเราออกมาไกลมากพอสมควรเลยล่ะ อยากจะถามเขาเหมือนกันว่าจะพาไปไหนแต่ก็ไม่กล้า 

โฟร์จอดรถและลงไปซื้อของในเซเว่นฉันที่ไม่มีอะไรทำก็นั่งมองนั่นมองนี่ไปเรื่อย จนไปสะดุดเข้าที่ถุงกระดาษถุงหนึ่งที่วางอยู่หลังรถ ความอยากรู้ทำให้ฉันเอื้อมมือไปเปิดมันมาดูว่าเป็นอะไร ทันทีที่ได้เห็นของข้างในหัวใจฉันแทบจะหยุดเต้นเมื่อได้รู้ว่าโฟร์เป็นคนแบบนี้ 

          “นะ...นี่มันหนังโป๊” 

 

 

:::สปอยล์ตอนต่อไป::: 

“เชือก นะ...นายเอามาทำอะไร?” 

 “อ้อ! ที่ที่ฉันจะพาเธอไปมันมีหมาด้วยน่ะ ฉันก็เลยจะขังมันเอาไว้เพราะมันไม่ชอบคนแปลกหน้าเท่าไหร่” ที่พูดไม่รู้หรอกนะว่าเขาพูดจริงหรือพูดเล่น แต่ที่รู้ๆ คือตอนนี้ฉันกลัวและอยากกลับแล้ว ฉันไม่อยากไปกับเขาแล้ว จะมีใครช่วยฉันได้บ้าง “ทำไม กลัวฉันจะเอามามัดเธองั้น?” 

 “...” 

 “อย่างเธอแค่เข็มขัดเส้นเดียวก็พอ” 

 

 

-โปรดติดตามตอนต่อไป- 

VERMOUTH 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว