ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 59แขกคนสำคัญ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ย. 2564 00:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
59แขกคนสำคัญ
แบบอักษร

“มึงเห็นตัวอย่างกันเเล้วใช่ไหมห้ะ!!!! กูจะถามครั้งสุดท้ายว่าใครส่งพวกมึงมาเเล้วตอนนี้มันมุดหัวอยู่ที่ไหนห้ะ” เสียงเเอลตันตะโกนดังขึ้นจนทำให้บรรดาคนที่กำลังรนรานที่จะหนีหยุดฉะงักไปชั่วครู่เเต่ก็ไม่มีใครยอมปริปากบอกเขาได้เลย

“ใครไม่บอกกูลูกเมียพวกมึงเตรียมตัวตายได้เลย” มือแกร่งทำท่าถือปืนขู่ขึ้นก่อนจะยกมือถือกดต่อสายหาใครบางคน

“มะ ไม่ อย่าทำอะไรลูกเมียพวกเราเลยนะครับ ผมขอร้อง” ชายคนนึงรีบวิ่งออกมาจากมุมมืดมุ่งเข้ามาหาอลันกับเเอลตันพร้อมร่างกายที่สั่นเทา เนื่องจากเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า

“งั้นก็ตอบสิ่งที่ฉันถามมา ถ้ามันไม่มีประโยชน์มากพอก็เตรียมตัวไปเฝ้าดูบ้านเก่าได้เลย” แอลตันพูดพลางชี้ปลายกระบอกปืนไปยังร่างอีกคน

“ผมไม่รู้ว่ามันจะมีประโยชน์หรือเปล่า แต่ผมอยากบอกว่าเราทุกคนที่มาที่นี่เป็นคำสั่งของคุณคริสครับเท่าที่ผมรู้”

“ว่าวว ฮ่า ฮ่า” เสียงแอลตันดังขึ้นอย่างมีความสุขที่สิ่งที่พวกคิดมันดันจริงเพราะว่ามันสุดแสนจะเดาได้ไม่ยากเลยว่าเป็นฝีมือของใคร

“พวกผมก็โดนหลอกมาอีกทีเหมือนกันครับ พวกผมไม่รู้ว่าจะต้องมาทำอะไรเเบบนี้ตอนเเรกพวกนั้นบอกกับเราเเค่งานต่อสู้ธรรมดาเเต่ก็ไม่คิดว่าจะต้องมาสู้กับพวกท่าน”

“แล้วพวกฉันจะเชื่อคำที่นายพูดได้เท่าไหร่กัน”อลันรีบมองจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมเข้มของคนตรงหน้า

“ผมสามารถบอกได้เลยว่าตอนนี้พวกนั้นมันหลบซ้อนอยู่ที่ไหน หากเพียงพวกคุณต้องการที่จะรู้”

“งั้นก็บอกมาสิ ฉันก็อยากที่จะรู้เหมือนกัน” แอลตันรีบเอ่ยเสริม

“ที่ที่พวกคุณก็ทราบดีอยู่แล้วมันไม่ห่างจากที่เเห่งนี้นักเป็นที่ ที่มีเเต่ความทรงจำที่พวกคุณไม่มีวันลืมพวกท่านคงจำมันได้”

ชายตรงหน้ารีบพูดสิ่งที่เขานั้นทราบให้กับอีกคนฟัง

ปัง~~~

ยังไม่ทันที่ทุกคนจะละความสนใจแอลตันก็ตัดสินใจเหนี่ยวไกปืนปลิดชีพคนตรงหน้า เพราะจากที่เขาดูสายตาที่ดูรนรานบวกกับความเเข็งกระด้างของสายตาที่ยากเกินจะปิดความลับมันยิ่งทำให้เขามั่นใจว่านี่คือแผนสำรองของไอ้คริสเป็นแน่ และใช่ตอนนี้พวกเขานั้นได้รู้อย่างเเจ่มเเจ้งเเล้วว่าทั้งหมดมันเป็นฝีมือของใคร

“ทีนี้เราจะเอาไงกันต่อดีไอ้อลัน”

แอลตันมองใบหน้าพี่ชายที่กำลังนั่งคิดอะไรบางอย่าง

“ไปตามที่ ที่ไอ้นั่นบอกถ้าเราอยากจบทุกอย่างเราก็ต้องไปที่นั่นที่ที่เริ่มต้นทุกอย่าง”

อลันเอ่ยขึ้นพลางมองไปรอบบ้านด้วยใจอันเจ็บปวดสถานการณ์ตอนนี้เขาคงยังพาเธอไปกับเขาด้วยไม่ได้ เขาคงทำได้เพียงมองเธออยู่ห่างๆ เพียงได้เห็นว่าเธอยังอยู่ดีและปลอดภัยใจเขาก็คลายกังวลไปได้บ้าง

.

.

“นายท่านไอ้อลันมันกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่เเล้วทำไงดี” หนึ่งในลูกน้องที่นั่งดูจอมอนิเตอร์ที่พวกเขาได้ทำการแอบติดตั้งไว้ในบ้านของอลันตอนเมื่อเข้าไปยึดที่แห่งนั้น ได้ยินสิ่งที่ทั้งสองคุยกันชัดเจนรวมถึงภาพของอลันที่มองสำรวจไปรอบๆบ้าน

“หึ ดีกูรอเวลานี้โอกาสแบบนี้มานานจนเกินที่จะรอเเล้ว พ่อกู แม่กู ทุกคนที่กูสูญเสียไป วันนี้…กูจะทำให้ทุกคนได้ตายตาหลับโดยการเอาชีวิตของคนที่มันทำกับทุกคน”

คริสมองภาพบนจอสลับกับรูปครอบครัวเขาที่ถืออยู่ในมือไม่ห่าง ความเจ็บปวดรวดร้าวมันคอยย้ำเตือนเขาให้มีวันนี้วันที่เขาต้องจบปัญหาทุกอย่างของความเจ็บปวด

.

.

เสียงรถหลายสิบคันที่พวกอลันได้นำมาบวกกับบรรดาลูกน้องที่หลงเหลือจากบนเขาเริ่มถยอยกันขับรถลงมาเรื่อยๆหลายสิบคัน เพื่อมารวมกันที่บ้านของอลันตามสัญญาณที่อลันส่งเสียงไปให้ทุกคน

“ทุกอย่างจบแล้วหรอครับ” เจอาร์รีบวิ่งเข้ามาหาผู้เป็นนายทั้งสองคนอย่างดีใจที่ทั้งสองยังปลอดภัย คงมีเเต่อลันที่มีรอยเเผลนิดหน่อยแต่ดูท่าคงไม่เป็นไรมาก

“ยัง เเต่เราจะเปลี่ยนเป้าหมายไปที่บ้านตากอากาศของแม่กูที่ภูเขาอีกลูก ที่ที่มีเเต่ปัญหาฝากทุกคนเฝ้าระวังตัวเเละทิ้งคนเก่งๆให้เฝ้าที่เเห่งนี้ไว้ด้วย” อลันรีบร่ายยาวสั่งงานเจอาร์ทันที ตอนนี้พวกเขาต้องรีบไปอีกที่ ที่หนึ่งให้ไวที่สุด

ทุกคนต่างรีบวิ่งไปรอบๆบ้านจนมันดูชุลมุนลายตาจวนชวนปวดหัว แต่พวกเขาก็ยังคงปกติดีทุกอย่าง จนทุกคนพร้อมขึ้นรถเพื่อจะมุ่งหน้าไปยังที่หมาย

“ตอนนี้พวกพ่อรอเราอยู่ที่นั่นเเล้วเราเเค่ต้องรีบไปสมทบให้ไว้ มึงคิดว่าเราจะใช้เวลาเท่าไหร่ในการขี่รถดีวะ….” แอลตันเอ่ยขึ้นมาเบาๆ

“5นาทีก็พอ”

ไม่ทันสิ้นเสียงดีอลันก็เหยียบคันเร่งสุดไมมุ่งหน้านำขบวนบรรดาลูกน้องไปยังอีกที่หนึ่ง บนท้องฟ้าที่อยู่บนหัวของพวกเขายังมีโดรนหลายร้อยลำลอยขึ้นคอยดูความเคลื่อนไหวของอีกฝั่งไม่ห่าง

.

.

“พวกมันมาเเล้ว ทำไงดีครับนาย”

“แขกมาทั้งทีก็ต้องจัดการต้อนรับสิวะ”

“แต่…..”

ยังไม่ทันที่คริสและลูกน้องจะได้ลุกออกจากเก้าอี้ ทุกคนต้องกลับนั่งลงที่เดิมอย่างรวดเร็วเพราะคนที่เขาเห็นตรงจอดันไม่ใช่อลันเเต่กลับเป็น…

“ท่านซูตาน!!!” เสียงคริสเอ่ยเรียกชื่ออีกคนขึ้นด้วยความตกใจเพราะเขานั้นไม่คิดว่ามันจะเเสนง่ายดายขนาดนี้ถ้าเขาจะปลิดชีพตะกูลอิวาน

“ไงไอ้เด็กน้อยแกโตขึ้นมากกว่าที่ฉันคิดอีกนะ”น้ำเสียงเเหบแห้งเอ่ยขึ้นลอยๆเหมือนพูดคนเดียว เเต่เขารู้ดีว่าอีกคนได้ยินทุกอย่างชัดเจนทุกอย่าง

คริสยกยิ้มขึ้นมุมปากเล็กน้อยเมื่อเขาเริ่มคิดอะไรสนุกๆออก ก่อนจะรีบเดินออกไปพบอีกคนโดยไม่เกรงกลัวอันตราย

 

_______________________________________________

ฝากทุกคนที่อยากสนับสนุนไรท์นะคะตอนนี้ไรท์ได้เปิดเรื่องใหม่ให้ได้อ่านกันเเล้วนะคะ (ซึ่งเรื่องที่ไรท์เปิดใหม่จะมีการติดเหรียญนิดหน่อยสำหรับใครที่อยากจะสนับสนุนไรท์สามารถตามไปอ่านเรื่องใหม่กันได้เยอะๆนะคะ รับรองสนุกครบทุกรสแน่นอนค่ะพระเอกเรื่องนั้นนี่คืออลันดูเป็นคนดีไปเลยค่ะ)

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว