email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านและคอยสนับสนุนนะคะ ทุกคอมเมนท์เป็นกำลังใจก้อนโตให้ไรท์คนนี้ ขอต้อนรับเข้าสู่โลกของ VERMOUTH

ชื่อตอน : จีบครั้งที่30

คำค้น : หมอโฟร์ ลัลลลิลล์

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 578

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2564 22:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบครั้งที่30
แบบอักษร

[นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาสาระค่อนข้างรุนแรง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน] 

 

30 

 

ว่าแล้วต้องหนีไม่พ้นเรื่องผู้หญิงตามเคย พ่อก็น่าจะชินได้แล้วนะเพราะผมก็มีเพื่อนผู้หญิงหลายคน และเพื่อนแต่ละคนก็ไม่เคยซ้ำหน้ากันด้วยและผมก็ไม่เคยจำชื่อผู้หญิงที่ผมนอนร่วมเตียงด้วย ทำไมต้องทำเสียงแปลกใจเวลาที่ถาม 

       ผมพยักหน้าตอบทำให้พ่อฉีกยิ้มกว้างเหมือนดีใจที่ในที่สุดผมก็มีเพื่อนผู้หญิงสักที ไม่แปลกหรือเปล่าวะเพราะผมก็มีมาตลอดแบบเพื่อนร่วมเตียงได้แล้วก็ไม่ได้สานสัมพันธ์กันต่อ ผมก็คิดว่าพ่อจะชินกับพฤติกรรมของผมแล้วนะแต่ดูสีหน้าของพ่อตอนนี้เหมือนมีความหวังที่อยากให้ลูกชายมีแฟนมาก 

       “พ่ออยากรู้จัก” 

          “ผู้หญิงคนอื่นที่ผมพูดถึงพ่อยังไม่เห็นอยากเจอเลย แล้วทำไมคนนี้ถึงอยากเจอ เธอไม่ได้มีความสำคัญอะไร” 

       คือผมไม่มั่นใจว่าที่พ่อพูดถึงผู้หญิงหมายถึงใคร หวานหรือว่ารัน ถ้าหมายถึงหวานพ่อก็น่าจะรู้จักอยู่แล้วเพราะผมพูดถึงเธอบ่อยๆ จนพ่อบอกว่าไม่ชอบผู้หญิงคนนี้และจะไม่มีทางให้เข้ามาเป็นลูกสะใภ้เด็ดขาด ผมเองก็ไม่ได้คิดจริงจังกับหวานอยู่แล้ว หวานเองก็รู้ว่าผมเป็นคนยังไง เรามันก็เหมือนกันเพราะเธอก็ไม่ได้มีแค่ผมคนเดียว  

          “แน่ใจเหรอว่าไม่สำคัญ?” พ่อเปิดลิ้นชักก่อนจะหยิบรูปของใครคนหนึ่งส่งมาให้ผมดู และผมก็เห็นว่าเป็นรูปของรันที่กำลังนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานผมอยู่ 

ใครวะที่แอบถ่ายเอาไว้ ขนาดตอนกลางคืนยังถ่ายเห็นหน้าชัดเจนเลย ผมเงยหน้ามองพ่ออย่างตกใจที่พ่อรู้ว่าผมรู้จักกับรัน อีกอย่างคำพูดของพ่อแฝงนัยอะไรเอาไว้ด้วย 

“ลัลลลิลล์นักศึกษาปีหนึ่ง คณะรัฐศาสตร์ พักอยู่ห้องสามสองหนึ่ง อย่าบอกนะว่าแกไม่รู้จัก” 

          “...” ไม่เถียงก็ได้ว่าไม่รู้จัก ถ้าพ่อรู้จักเธอขนาดนี้พ่อก็น่าจะรู้ว่าผมพักอยู่กับเธอ และยังรู้อีกด้วยว่าผมกำลังสนใจเธออยู่ 

       แต่แล้วไงในเมื่อผมไม่ได้คิดที่จะจริงจังกับรัน ผมก็แค่ทำกับเธอเหมือนที่ทำกับผู้หญิงคนอื่นก็เท่านั้นเอง ทำไมพ่อถึงคิดว่าเธอมีความสำคัญกับผม ผมไม่เคยแสดงออกไปในทางนั้นเลยนะ เวลาที่ผมอยากได้ผู้หญิงคนไหนผมก็ทำเหมือนที่ทำกับรันไงอ่อยเธอเพื่อให้เธอหวั่นไหว ผู้หญิงเล่นตัวน่ะก็แค่ต้องการอัพราคาตัวเองให้สูงขึ้นเท่านั้น 

          “หนูรันคนนี้เป็นผู้หญิงน่ารักนะ พ่อจะไม่ว่าเลยถ้าแกจริงจังกับเธอ” พ่ออมยิ้มเล็กน้อย พ่อคงคิดว่าผมจริงจังกับเธอมากขนาดนั้นสินะ แต่เปล่าเลยผมก็มองเธอเป็นเหมือนผู้หญิงที่ผ่านมาของผม ได้แล้วเลิก จบแล้วแยก ไม่มีอะไรต้องสานสัมพันธ์กันต่อ 

ผมแสยะยิ้มมุมปากอยากจะหัวเราะที่พ่อไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผมเลยสักนิด พ่อคิดได้ยังไงว่าผมจะจริงจังกับผู้หญิง ในเมื่อผมก็ประกาศออกไปในงานศพของแม่แล้วว่าผมจะไม่มีวันรักผู้หญิงหน้าไหนทั้งนั้น ขนาดแม่ยังทิ้งผมไปได้แล้วนับประสาอะไรกับผู้หญิงคนอื่น 

          “เธอจะเป็นเพียงผู้หญิงที่ผ่านมาแล้วผ่านไป” 

          “แน่ใจว่าเธอจะยอมให้แกผ่าน?” พ่อพูดเหมือนมั่นใจว่ารันจะไม่มีวันยอมให้ผม ไม่แน่พ่ออาจสืบประวัติของเธอจนรู้เรื่องเธอมากกว่าที่ผมรู้ “โฟร์พ่อรู้ว่าแกไม่ได้โง่ แกดูเธอออกเหมือนที่พ่อเองก็ดูเธอออก” 

          “...” 

          “ตอนนี้แกอาจไม่รู้ตัวว่ากำลังตกหลุมพรางผู้หญิงคนนี้ แต่อีกไม่นานแกจะไม่อยากเสียเธอให้ใคร” 

       อะไรของพ่อวะเนี่ย แช่งลูกตัวเองแบบนี้เอาปืนมายิงแสกหน้าผมเลยดีกว่ามั้ง ผมว่าที่พ่อพูดเริ่มไร้สาระขึ้นมาแล้วล่ะ แม่งพูดอะไรไม่เข้าท่าอย่างผมน่ะเหรอจะตกหลุมพรางรัน อีกอย่างรันมีหลุมพรางที่ไหน เธอใสซื่อจะตายตามคนอย่างผมไม่ทันหรอก 

       “งั้นฉันถามแกข้อเดียวเวลาที่แกเห็นหนูรันอยู่กับคนอื่นแกรู้สึกยังไง?” 

          “...” ผมนิ่งไปเพราะยังไม่ทันได้คิดคำตอบ ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นผมกล้าพูดได้เลยว่าไม่ได้รู้สึกอะไร แต่กับรันมันกลับพูดไม่ออก ผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงเกิดความรู้สึกลังเลแบบนี้ขึ้นมาได้ 

       พอเห็นว่าผมเงียบไปพ่อก็หัวเราะขึ้นมาอย่างอารมณ์ดีเหมือนรู้คำตอบของผมดีอยู่แล้วโดยไม่ต้องถามซ้ำหรือรอคำตอบจากผม ผมแม่งโคตรไม่ชอบรอยยิ้มของพ่อแบบนี้เลยว่ะ 

          “ที่แกตอบไม่ได้เป็นเพราะแกเองก็ไม่แน่ใจใช่มั้ยว่ารู้สึกยังไงกับหนูรัน?” พ่อเหมือนจะอ่านความคิดผมออก สายตาของพ่อจ้องหน้าผมโดยยอมหันไปมองทางอื่นและคนที่ต้องหลบก็คือผม เหมือนว่าตัวเองแม่งทำผิดแล้วโดนจับได้ไรงี้ 

ใช่! ผมไม่แน่ใจในความรู้สึกตัวเองเหมือนกัน แค่เห็นว่าเธอตกเป็นข่าวกับพี่อรุณผมยังไม่พอใจจนไม่กลับเข้าห้องหลายวัน แถมยังทำประชดเธอว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่เธอก็ยังไม่สนใจผมเหมือนเดิม ผมก็เลยต้องกลับมาหาเธอนี่ไง 

เพราะจะทำให้เธอเลิกพยศใส่ผมสักที 

“ทีนี้รู้หรือยังว่าแกคิดยังไงกับเธอ?” 

          “ผม-ไม่-ได้-รัก-รัน” ผมพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำเพื่อเน้นย้ำกับพ่อว่าไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับรัน ที่จริงแล้วผมแค่ต้องการพูดเตือนสติตัวเองว่าไม่ควรคิดไปไกลกว่านี้ ถ้าไม่อยากเสียใจเหมือนที่ผ่านมาก็อย่าได้หลงรักผู้หญิงเด็ดขาด เวลาที่มันเจ็บแม่งโคตรทรมาน เหมือนตายทั้งเป็น ผมไม่อยากกลับไปอยู่ในวังวนแบบนั้นอีกแล้ว 

          “ปากแข็งให้ได้ตลอดนะไอ้ลูกชาย” 

          ผมเดินออกมาหน้าบ้านด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก คำพูดของพ่อเหมือนมีความหมายอะไรบางอย่างซึ่งผมเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรเหมือนกัน ผมมั่นใจนะว่าตัวเองไม่ได้คิดอะไรกับรันเลยสักนิด แค่อยากทำให้เธอเลิกหยิ่งใส่ผมก็เท่านั้นเอง 

       ทำไมพ่อถึงคิดว่าผมชอบเธอ 

ไอ้อาการที่ผมเป็นอยู่มันเรียกว่าความรักเหรอวะ 

เวลาที่เห็นหน้ารันหัวใจผมก็ไม่ได้เต้นแรงสักนิด เวลาที่จูบเธอความรู้สึกก็นิ่งเฉย แล้วทำไมพ่อถึงมั่นใจนักว่าผมจะรักเธอได้ ผมส่ายหน้าสะบัดความคิดบ้าๆ พวกนี้ทิ้งไป บอกกับตัวเองไว้ว่าเราไม่ได้ชอบผู้หญิงชื่อรัน หรือไม่ได้รักเธอ 

รันเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่ผ่านมาแล้วก็จะผ่านไปในอีกไม่ช้า 

          “แม่งเอ้ย!” ผมสบถกับตัวเองก่อนจะเตะเข้าที่ล้อรถยนต์ที่จอดอยู่ข้างๆ อย่างแรง ความลังเลเริ่มก่อตัวขึ้นมามันเหมือนจะกำลังทำลายกำแพงที่ผมสร้างขึ้นเมื่อสี่ปีก่อน ยอมรับเลยว่าผมเองก็มีหวั่นไหวบ้างเวลาที่อยู่กับรัน แต่มันก็ไม่น่าจะใช่ความรักป่ะวะ คนเราจะชอบกันได้เพียงแค่สบตากันไม่ได้หรอกนะนั่นมันละครน้ำเน่า 

          ช่างแม่งเหอะ 

       ผมเองไม่อยากจะคิดเรื่องนี้แล้ว เพราะที่ผ่านมาผมไม่เคยหนักใจเวลาที่พูดถึงเรื่องผู้หญิงเลยสักนิด แล้วทำไมกับรันมันถึงได้ดูวุ่นวายขนาดนี้ก็ไม่รู้ เอาเป็นว่าอะไรจะเกิดก็เกิด เพราะผมเองก็บังคับมันไม่ได้อยู่แล้ว ไม่อยากคิดให้ตัวเองต้องปวดหัวไปมากกว่านี้ 

ถ้าเกิดว่าผมจะรักรันก็ขอให้เธอเองรักผมตอบ และไม่ทิ้งผมไปเหมือนที่แม่ทิ้งผมเท่านั้นก็พอที่ผมอยากได้จากเธอ แต่ในเมื่อเราสองคนยังไม่ได้ถลำลึกไปมากกว่านี้เราก็ยังมีโอกาสที่จะถอนตัวได้ทัน บางทีผมก็คิดที่จะเลิกสนใจเธอเพื่อที่จะให้ตัวเองไม่ต้องไปตกอยู่ในสภาพทรมานแบบนั้นอีก 

[FOUR : SAID END]  

 

 

:::สปอยล์ตอนต่อไป::: 

“บอกมาเดี๋ยวนี้นะว่าคิดอะไรกับโฟร์?” น้อยหน่าคาดคั้นไม่ยอมเลิกรา 

“ฉันก็แค่อยากรู้ประวัติของเขาเท่านั้นเอง ก็เขาอยู่ห้องกับฉันไม่ใช่เหรอ” แก้ตัวไปเรื่อย แต่เพื่อนๆ ก็เชื่อนะเพราะว่าฉันก็พักอยู่กับโฟร์จริงๆ ก็เลยไม่ได้ถามอะไรต่อ ฉันก็เลยได้รอดตัวไป 

เรื่องราวของโฟร์เป็นอะไรที่น่าเหลือเชื่อมาก ฉันหยิบไอโฟนขึ้นมาเพื่อที่จะส่งไลน์ไปหาเขาก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเราไม่ได้มีเบอร์กันและกันและไม่ได้แลกไลน์กันไว้ด้วย 

ความหวังที่จะติดต่อหาเขาเป็นอันต้องพับเก็บไว้ 

 

 

-โปรดติดตามตอนต่อไป- 

VERMOUTH 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว