ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

58เสี่ยงเพื่อเมีย

ชื่อตอน : 58เสี่ยงเพื่อเมีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 827

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ย. 2564 10:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
58เสี่ยงเพื่อเมีย
แบบอักษร

เสียงปืนดังขึ้นนับเป็นชั่วโมงไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ พวกฝั่งตรงข้ามก็มีกำลังเสริมเข้ามาไม่ขาดสายจนฝั่งของพวกเขาเริ่มจะเสียเปรียบ

“อึก เฮ้อ เฮ้อ กูว่าเราต้องเปลี่ยนที่เเล้วว่ะดูท่าพวกนั้นมันจะรู้ตำแหน่องเราเเล้ว” เสียงหอบเหนื่อยถูกเปล่งออกมาอย่างยากลำบากลำพังเพียงเขาสองคนคงสู้ฝั่งนั่นจนหมดไม่ได้ แรงที่เคยมีกับเริ่มลดน้อยลงจนไม่มีทางรับรู้ได้ว่าเขาจะชนะสงครามครั้งนี้ได้ไหม

“เรามาขนาดนี้เเล้วมันก็ต้องเป็นไงเป็นกันวะ”

“มึงจะไปไหนไอ้้อลัน” แอลตันรีบเอ่ยเรียกอีกคนที่ทำท่าจะลุกเดินไปอีกที่ ที่หนึ่งซึ่งดูเหมือนจะมุ่งไปทางบ้านใหญ่เสียมากกว่า

“กูจะไปตามทางของกูฝากมึงดูทางนี้ไว้ด้วย”อลันหันกลับมาสบตาคนเป็นน้องชั่วครู่ก่อนจะเริ่มเดินไปตามใจนึกดังเดิม

“ไอ้อลัน!!!! อย่าไป” เสียงของเเอลตันดังขึ้นตามหลังเขามาติดๆแต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากเพราะตอนนี้เขาเป็นห่วงคนที่อยู่ในที่ ที่เขากำลังจะไปเสีย

มากกว่า

“ถ้ามึงไปมึงจะตายเอานะไอ้อลัน อลันโว้ยยยย”

สายตาคมมองร่างของพี่ชายที่เดินหายไปในป่าทึบด้วยหัวใจเจ็บปวดเขารู้ว่าคนอย่างอลันบ้าเเต่ก็ไม่คิดว่าจะบ้าจนเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงขนาดนั้น

“ถ้ามึงตายก็ชิบหายกันสิวะ” แอลตันพูดเสร็จก็รีบเก็บของวิ่งตามหลังอลันไป

.

.

.

“คุณพ่อคะเอาไงกันดี” อลิซพูดพลางมองไปรอบๆที่มีเเต่คนยืมล้อมพวกเธอเอาไว้

“ใจเย็นหน่ะลูกท่านใจดีลูกก็เคยเจอท่านเเล้วหนิ่จำไม่ได้หรอ”

“ท่าน? อลิซไม่เห็นจะจำอะไรได้เลยค่ะคุณพ่อ” เสียงเเววใสเอ่ยตอบเสียงดังเธอไม่เข้าใจว่าคนที่พ่อของเธอพูดถึงคือใครเเล้วเธอไปรู้จักตั้งเเต่ตอนไหนก็ไม่รู้

ทั้งสองพ่อลูกคุยกันนานจนไม่รู้ว่ามีอีกคนได้เดินเข้ามาได้ยินการสนทนาที่ทั้งสองพูดคุยกันถึงเขามาได้สักพัก

“แหม๋ทำเป็นจำกันไม่ได้เลยหรอ ฮ่า ฮ่า เมื่อไม่นานเธอก็มาหาฉันหนิ่” เสียงเข้มดังขึ้นมาจากหลังคนที่ยืนอยู่มากมาย ก่อนที่ทุกคนจะทำการก้มหัวเเละหลีกทางให้กับชายผู้นั้นได้เดินออกมา

ดวงตาใสเบิกโพลงด้วยความตกใจเมื่อชายตรงหน้าเธอคือคนที่เธอไม่คิดว่าเขา…จะ

“ทำไมหรอตกใจหรอสาวน้อย” ร่างเเกร่งก้าวขามาประชิดร่างบางที่นั่งกับพื้นก่อนจะก้มลงเอามือไปเฉยคางมนให้สบสายตาเขาได้สะดวก

“ทำไมหรอ ตกใจที่เห็นฉันในสภาพที่รวยเเล้วมันไม่ชินตาหรือไง หื้มม”

“แก!!!! แกทำอะไรพ่อฉันแกจะทำอะไรพี่อลัน” เสียงใสเเหว๋ขึ้นเสียงดังจนคนฟังต้องเมินหน้าหนี

“ฉันก็แค่ทวงของ ของฉันคืนแค่นี้เอง ฮ่า ฮ่า” เสียงหัวเราะดังขึ้นเมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาจะได้กลับมา

“แล้วเเกมาใช้พ่อของฉันให้ช่วยแกใช่ไหม ห้ะ ใช่ไหม แกก็รู้ดีนี่ว่าคนอย่างซูตานไม่เคยไว้ชีวิตใครพ่อเเกก็เป็นตัวอย่างเเล้วไม่ใช่หร….”

เพี๊ยะ~~~ยังไม่ทันที่อีกคนจะพูดจบมือเเกร่งก็ทำการตบลงบนแก้มนวนจนมันขึ้นรอยเเดง ความเจ็บเเล่นเข้าไปสู่ใบหน้าจนชาแทบจะขยับไม่ได้

“ข้อหาที่เธอกล้าดีมาพูดถึงพ่อฉัน”

“หึก ฉันกล้ามากกว่าที่แกคิดอีกจำไว้ด้วย” เสียงใสตอบกลับทันควันที่สติเริ่มกลับมา เธอรู้ดีว่าเธอจี้ปมเขาเเต่เธอก็พร้อมที่จะขยี้ปมนั้นให้เเหลกเหมือนกับเขาที่ขยี้ชีวิตเธอจนเเหลกเหมือนกัน

แล้วเธอคิดว่านี่คือเหตุผลสำคัญที่ทำให้อลันไม่เข้าใกล้เธออีกเลย

“ก็ลองดู ฮ่า ฮ่า ฮ่า “ เสียงหัวเราะดังกังวานอย่างคนเสียสติจนไม่มีใครกล้าเเม้เเต่จะสบตาเขาได้เลยเพราะรู้ว่าตอนนี้ผู้เป็นนายนั้นน่ากลัวที่สุด

“นายจะให้ผมจัดการอย่างไงกับสองพ่อลูกนี่ดีครับ” ชายหนุ่มเดินออกมาจากทั้งสองได้ไม่นานลูกน้องคนสนิทก็ทำการมากระกบคู่รอฟังคำสั่งของผู้เป็นนายอย่างรู้หน้าที่

“เก็บพวกมันไว้ก่อนฉันคิดว่าเรายังสามารถหาประโยชน์จากมันสองคนได้” ชายหนุ่มหันไปสั่งงานลูกน้องก่อนจะเดินเข้าไปในห้องที่เต็มไปด้วยวิดีโอการต่อสู้ของพวกลูกน้องที่เขาส่งไปจัดการอลันเพื่อดูความสำเร็จ

.

.

อลันรีบเดินลัดเลาะไปรอบๆบ้านพลางมองสำรวจภายในบ้านที่มีคนเดินไปมามากมายจนเค้าเเทบจะขยับตัวไปทางไหนไม่ได้

ดวงตาคมไล่สำรวจไปยังหน้าต่างบานโตที่เชื่อมระหว่างห้องกับระเบียงพรางสำรวจความเสียหายเผื่อเกิดเหตุการณ์การใช้ความรุนเเรง เเต่เมื่อมองดูเเล้วทุกอย่างยังปกติดีเค้ารู้ว่าตอนนี้ที่ ที่เธออยู่ยังปลอดภัยใจเเกร่งก็โล่งขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อเขายิ่งเดินเข้าใกล้ตัวบ้านเท่าไหร่มือเเกร่งก็กำปืนในมือเเน่นขึ้นเสมอเพราะเขาอาจจะโดนจับได้ง่ายๆก็ได้

ตอนนี้เป้าหมายของเขามีเพียงสิ่งเดียวคือขึ้นไปยังห้องข้างบนเพื่อพาหญิงสาวที่เขารักหนีไปยังที่ที่ปลอดภัย

“มึงคิดจะทำอะไรไอ้อลัน” แอลตัลที่รีบวิ่งตามอลันมารีบเอื้อมมือไปแตะไหล่บึกบึนจนเจ้าตัวสะดุ้งหันปืนมาทางแอลตันทันควัน

“มึงมาที่นี่ทำไม!!!!” เสียงกระสิบเอ็ดน้องชายตัวดีดังขึ้นเล็กน้อยจนทำให้พวกที่ยืนอยู่ตรงนั้นหันมาสนใจ เเต่ก็เพียงชั่วครู่

“มาช่วยมึงไง เดินโง่ๆเข้ามาในดงเสือที่มันกระหายขนาดนี้มึงจะบ้าหรือเปล่าห้ะถ้ามึงตายเมียมึงจะอยู่อย่างไง หรือมึงอยากเห็นเมียมึงเป็นแบบกูห้ะ!!!”

“กูไม่มีทางเลือกเพราะกูเป็นห่วงเมียกูมากกว่าสิ่งไหนกูกลัวที่จะเสียเธอกับลูกไปกูกลัว” สายตาเเกร่งหวั่นไหวเมื่อคิดภาพในสิ่งที่เขากลัวว่าจะเกิดใจเเกร่งก็ปวดลึกขึ้นมา

“ถ้างั้นมึงก็ต้องมีชีวิตรอดเพื่อเธอสิวะตอนนี้ก็ยังไม่มีใครเจอเธอนี่มึงอย่าชี้ทางให้พวกมันรู้จุดอ่อนของมึงสิ”

“แล้วมึงจะให้กูทำไง”

“มึงก็ต้องเด็ดหัวไอ้พวกที่อยู่ในบ้านให้หมดอีกไม่นานพ่อจะตามมา มึงต้องมีสติให้มากกว่านี้ไอ้อลันไม่งั้นเราจบเห่กันเเน่” แอลตันรีบเอ่ยเตือนสติพี่ชายของเขาทันทีเพราะเขารู้ดีว่าอลันเริ่มจะขาดสติจนไม่เป็นเหมือนอลันคนก่อนที่เหี้ยมโหดเเละหน้ากลัว

“งั้นก็เริ่มกันเลยสิวะ”

สองคนมองหน้ากันก่อนที่จะเป็นอลันที่เกินนำเข้าไปเปิดสงครามในบ้าน พวกทุกคนที่เห็นใบหน้าเเละร่างกายของอลันที่ไร้บาดแผลเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ รวมถึงสาวน้อยที่สะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงปืนดังขึ้นภายในบ้าน

“ไปลงนรกกันซ้ะ!!!!”

ปัง ปัง ปัง เสียงปืนกลดังขึ้นยาวต่อเนื่องหลายสิบนัดเลือดสีเเดงกระจายไปทั่วบ้านร่างใหญ่ของบรรดาศัตรูนอนเกลื่อนพื้นมีเพียงไม่กี่คนที่ยังพยายามจะยื้อชีวิตเพื่อรอจะยิงเขา

“ไอ้อลันระวัง!!!!” เสียงเเอลตันดังขึ้นจนอลันต้องหันไปดู

จึ๊กก~~~ ยังไม่ทันที่อลันจะหันกลับไปดีลูกปืนปริศนาก็พุ่งเชี่ยวต้นขาเเกร่งไปอย่างฉิวเฉียด เลือดสีเเดงไหลออกมาทันทีเเต่อลันก็ไม่ได้สนใจเดินเข้าไปหาร่างคนที่เขาคิดว่าเป็นทำ ก่อนจะหยิบมีดขึ้นมาจากเอวตัดนิ้วมือของคนตรงหน้าออกทีละนิ้วจนทำให้บรรดาคนอื่นที่ยังพอมีสติรีบรนรานคลานหนีเขา

“มึงเห็นตัวอย่างกันเเล้วใช่ไหมห้ะ!!!! กูจะถามครั้งสุดท้ายว่าใครส่งพวกมึงมาเเล้วตอนนี้มันมุดหัวอยู่ที่ไหนห้ะ” เสียงเเอลตันตะโกนดังขึ้นจนทำให้บรรดาคนที่กำลังรนรานที่จะหนีหยุดฉะงักไปชั่วครู่เเต่ก็ไม่มีใครยอมปริปากบอกเขาได้เลย

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว