email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านและคอยสนับสนุนนะคะ ทุกคอมเมนท์เป็นกำลังใจก้อนโตให้ไรท์คนนี้ ขอต้อนรับเข้าสู่โลกของ VERMOUTH

ชื่อตอน : จีบครั้งที่28

คำค้น : หมอโฟร์ ลัลลลิลล์

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 488

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2564 22:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบครั้งที่28
แบบอักษร

[นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาสาระค่อนข้างรุนแรง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน] 

 

28 

 

โฟร์พาฉันมากินข้าวที่โรงอาหาร ซึ่งที่นี่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายจนฉันไม่กล้าเดินเข้าไปข้างในเลย แค่ยืนอยู่ข้างนอกก็สัมผัสได้ถึงสายตาอำมหิตมองมาที่ฉันแล้วอ่ะ 

       คิดถูกหรือเปล่าเนี่ยที่ยอมออกมากับโฟร์ง่ายๆ แบบนี้ 

       แต่ฉันบริสุทธิ์ใจนะ ฉันไม่ได้ทำอะไรลับหลังคนอื่นเลย การที่เราออกมากินข้าวด้วยกันเพราะว่าเราพักอยู่ที่ห้องเดียวกันเท่านั้นเอง แต่ก็ไม่รู้ว่าคนอื่นจะคิดเหมือนที่ฉันคิดหรือเปล่าเพราะคนอื่นชอบคิดว่าฉันอ่อยโฟร์ นี่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องคิดแบบนั้นด้วยการที่ฉันอยู่ห้องกับโฟร์มันไม่จำเป็นที่เราจะต้องมีอะไรกันก็ได้หรือเปล่า 

โฟร์เดินไปก่อนฉันเขาหันหลังกลับมากวักมือเรียกให้ฉันเดินเข้าไปด้านใน บอกตามตรงเลยว่าฉันไม่กล้า เท้าฉันไม่ยอมขยับไปไหนเลย ฉันว่าซื้อมะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปกินที่ห้องน่าจะง่ายกว่า นี่ถ้าต้องมานั่งกินข้าวกับเขาที่โรงอาหารคนเยอะๆ แบบนี้ฉันคงกินไม่ลงแน่ๆ ก็จ้องกันซะขนาดนี้ 

          “รันนี่ทำอะไรอยู่ตรงนั้น” โฟร์ตะโกนเรียกฉันทำให้คนที่เดินผ่านหันกลับมามองฉันก่อนจะทำหน้าตกใจเหมือนเห็นผี ขอโทษหน้าฉันไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น ไม่ต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นก็ได้มั้ง ฉันวิ่งไปหาโฟร์ที่ยืนรอฉันอยู่ ถ้าไม่ไปเขาก็คงตะโกนเรียกฉันอีกแน่ๆ 

          “ซื้อกลับไปกินที่ห้องได้มั้ยอ่ะ?” ฉันเขย่าแขนโฟร์เพื่อเป็นการขอร้องให้เขาพากลับไปกินที่ห้อง 

       โฟร์อมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะก้มลงมากระซิบข้างหูฉัน การกระทำของเขาทำให้คนในโรงอาหารหันมาจ้องมองเราหมด รวมถึงพ่อค้าแม่ค้าด้วย ทุกคนคงคิดว่าฉันกับโฟร์ทำอะไรน่าเกียจแน่ๆ เลย แต่เปล่านะเราแค่คุยกันเฉยๆ 

          “ถ้าเธอกลัวเธอก็จะกลัวแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ นะรัน ในเมื่อเราไม่ได้ทำผิดทำไมเราต้องแคร์คนอื่นแม่งด้วย” 

       ที่จริงฉันก็คิดเหมือนที่โฟร์คิดนั่นแหละ แต่บางทีฉันก็กลัวเกินไป กลัวว่าจะมีคนคิดไม่ดีกับฉันแล้วมาทำร้ายฉันเหมือนเมื่อวานไง ฉันอยู่ของฉันดีๆ ก็มีคนเอาน้ำถูพื้นมาสาดใส่หน้าฉัน อย่าให้ต้องพูดถึงคนข้างนอกเลยว่าอยากจะฆ่าฉันมากแค่ไหน 

       “กินข้าวเหอะไม่มีไรหรอก” 

          “แต่ว่า...” ถึงเขาจะพูดให้กำลังใจฉันก็เถอะ แต่ฉันก็ไม่ชอบให้คนมามองแบบนี้ มันทำตัวไม่ถูก ฉันอยากให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม แบบว่าไม่ต้องมีคนมาสนใจหรือมองฉันในทางที่ไม่ดี 

          “เอางี้ถ้ามีใครมองเธอฉันซัดหน้ามันให้เองเคมั้ย?” งั้นเขาคงต้องซัดหน้าคนทั้งโรงอาหารแล้วล่ะฉันว่า ดูสิทุกคนมองมาที่ฉันกันหมดเลย 

โฟร์กวาดสายตามองคนรอบๆ ตัวเรา แต่ละคนไม่มีใครกล้าสบตากับโฟร์สักคน แปลกใจเหมือนกันทำไมถึงได้กลัวโฟร์ขนาดนั้น ทำเหมือนว่าเขาเป็นเจ้าถิ่นที่นี่อย่างนั้นแหละ 

“กินข้าวเหอะ ไม่มีไรแล้วล่ะ” 

          “อะ...อื้อ” ฉันเดินเข้ามาในโรงอาหารก่อนจะเดินไปนั่งโต๊ะที่ว่างแล้วให้โฟร์เป็นคนไปซื้อข้าวมาให้ฉันกินเพราะถ้าให้เดินไปซื้อกินเองเดี๋ยวคงมีเรื่องขึ้นมาอีก และฉันก็เป็นคนที่ยอมคนไม่เป็นซะด้วยสิ 

ระหว่างที่นั่งรอก็มีพี่ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามานั่งข้างๆ ฉัน ฉันหันไปมองก็เห็นว่าเธอกำลังฉีกยิ้มให้ฉันดู เป็นรอยยิ้มที่ไม่จริงใจชะมัดเลย แล้วนี่จะเข้ามาทำอะไรฉันอีกล่ะ บอกก่อนเลยนะว่าฉันไม่ยอมให้ตัวเองเป็นฝ่ายถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียวแน่ แรงมาก็แรงกลับไม่โกง 

“มีอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ?” 

          “น้องเป็นเพื่อนโฟร์ใช่มั้ย?” เริ่มรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดียังไงไม่รู้ ฉันคิดว่าเธอจะต้องมีจุดประสงค์อะไรบางอย่างที่อยากจะให้ฉันทำภารกิจให้เธอแหงๆ เลย ฉันพยักหน้าตอบโดยไม่ได้พูดอะไร เธอจับมือฉันขึ้นมากุมเอาไว้แนบอกอย่างดีใจจนฉันตกใจในการกระทำของเธอ “พี่ชอบโฟร์นะ” 

          “อ่า...ค่ะ” ชอบโฟร์แต่มาบอกฉันเพื่ออะไรอ่ะ ฉันไม่ใช่โฟร์นะทำไมไม่ไปบอกเขาเอง หรือต้องการจะฝากความรักของเธอผ่านทางนี้งี้เหรอ งงกับผู้หญิงพวกนี้จริงๆ เลย 

          “พี่อยากจะขอร้องช่วยให้พี่สมหวังกับโฟร์ด้วยนะ” เธอเป็นใครทำไมฉันจะต้องช่วยด้วย ญาติก็ไม่ใช่ รู้จักกันหรือเปล่า ก็เปล่า แล้วทำไมเธอถึงมั่นใจว่าฉันจะช่วยเธอ แค่ลำพังตัวฉันคนเดียวยังเอาตัวไม่รอดเลยแล้วจะไปช่วยอะไรใครได้ “นี่ค่ามัดจำหนึ่งหมื่น ถ้าเธอทำสำเร็จพี่ให้อีกสองหมื่นตกลงนะ” 

          “ดะ...เดี๋ยวค่ะ” 

       ฉันร้องห้ามเธอเอาไว้เมื่อเธอยัดเงินใส่มือฉัน คิดยังไงเอาเงินมาฟาดหัวฉันแบบนี้ ยังไงฉันก็ไม่ทำเอาเงินมากองไว้เป็นแสนฉันก็ไม่ทำ เพราะมันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของฉัน แค่ฉันช่วยพี่แพตก็มากพอแล้ว แถมยังทำให้เป็นเรื่องใหญ่อีกด้วย งานนี้เธอคงต้องช่วยตัวเองแล้วล่ะจ๊ะ 

       “เอาเงินพี่คืนไป เพราะฉันไม่ทำงานนี้” 

          “นี่เงินหมื่นเลยนะ” เธอทำหน้าตกใจ ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะเอาไปง่ายๆ ก็ได้ แต่สำหรับฉันฉันมีเงิน ครอบครัวฉันไม่ได้จนถึงขั้นต้องมาทำเรื่องอะไรแบบนี้ และสิ่งที่เธอให้ฉันทำมันเป็นอะไรที่ฉันไม่ชอบที่สุด 

       รู้มั้ยเพราะอะไร ก็เพราะฉันไม่อยากเสแสร้งแกล้งทำเวลาที่อยู่ต่อหน้าคนอื่นๆ ต้องคอยเป็นแม่สื่อแม่ชักอะไรแบบนี้ มันไม่ใช่ทางของฉัน และฉันก็ไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านด้วย ใครชอบใครอยากรักกับใครก็ไม่ต้องเอาฉันไปเกี่ยวด้วยฉันไม่อยากสร้างเรื่องให้ตัวเองแค่นี้ก็เหนื่อยมากพออยู่แล้ว 

          “เงินเป็นแสนฉันก็ไม่เอาค่ะ พี่เอาเงินที่พ่อแม่พี่หากลับไปเถอะค่ะแล้วเอากลับไปให้ท่าน มันยังมีค่ามากกว่าเอามาให้ฉัน” พ่อแม่ของเธอจะรู้หรือเปล่าว่าเธอเอาเงินมาใช้แบบทิ้งขว้างแบบนี้ อีกอย่างเธอควรจะรู้นะว่าพ่อแม่กว่าจะหาเงินมาได้มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย ทำไมเอาเงินมาเล่นแบบนี้ น่าผิดหวังแทนพ่อแม่เธอจริงๆ 

          “ที่ไม่อยากได้เพราะเธอต้องการจะจับเงินร้อยล้านใช่มั้ยล่ะ?” พูดอะไรของเธอเงินร้อยล้านที่ไหน แล้วใครมี ถ้าฉันรู้ฉันคงกระโดดจับเขาแล้วล่ะ 

จากรอยยิ้มที่ยิ้มให้ฉันมันแปรเปลี่ยนมาเป็นแววตาที่โกรธเกลียดเหมือนฉันเคยไปฆ่าเธอเมื่อชาติที่แล้ว เธอบีบต้นแขนฉันอย่างแรง และมันก็แรงมากพอที่จะเกิดรอยช้ำขึ้นมา ฉันไม่ได้แสดงอาการเจ็บปวดออกไปก่อนจะสะบัดแขนตัวเองให้หลุดการการกระทำของคนใจร้าย 

          “ถ้าพี่ชอบโฟร์พี่ก็ควรจะทำให้เขารักพี่ด้วยความสามารถของพี่มันน่าจะภูมิใจกว่านะคะ พี่มาทำแบบนี้มันไม่ได้ช่วยให้โฟร์รักพี่ได้หรอกค่ะ” 

       ฉันเลิกสนใจผู้หญิงตรงหน้าก่อนจะเมินหน้าหนีไปทางอื่น ฉันไม่ชอบพวกที่ชอบใช้ความรุนแรงแบบนี้ อะไรไม่ได้ดั่งใจก็พร้อมที่จะทำร้ายกันได้ทุกเมื่อ ต่อให้ฉันอยากช่วยแค่ไหนฉันก็ไม่มีวันเอาตัวเองไปยุ่งเกี่ยวกับคนพวกนี้เด็ดขาด 

          “เธอจะเก็บสมบัติของมหาลัยใช้เองสินะ” 

          “สมบัติมหาลัย?” 

อะไรคือสมบัติมหาลัย? 

ฉันมีของสิ่งนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ขนาดตัวฉันเองยังไม่รู้เลยแล้วเธอเอาที่ไหนมาพูด นี่ฉันเสียหายนะ ถ้าของที่มหาลัยหายจริงๆ คนที่จะถูกสงสัยก็คงจะต้องเป็นฉันเพราะเธอเล่นพูดแบบนี้ออกมา แล้วเธอจะมาอะไรกับฉันมากมายก็บอกไปแล้วไม่ช่วยก็น่าจะยอมรับความจริงแล้วกลับไปหาวิธีที่จะทำให้โฟร์หันมาสนใจไม่ดีกว่าเหรอ ทำไมต้องจ้องที่จะทำร้ายกันแบบนี้ด้วย 

          “ก็โฟร์ไง” 

          “โฟร์?” 

          “โฟร์คือสมบัติของมหาลัยที่ไม่มีใครได้ครอบครอง” 

 

 

:::สปอยล์ตอนต่อไ::: 

แต่พอแม่เสียไปผมก็จำฝังใจเลยว่าผู้หญิงจะทำให้ผมเสียใจเหมือนที่แม่ทำกับผม 

แม่จากไปโดยไม่บอกลาผมเลย ท่านเก็บเรื่องที่ท่านเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายเอาไว้ไม่บอกใคร 

ผมมารู้เรื่องอีกทีก็ตอนที่แม่อาการโคม่านอนหลับไม่รู้เรื่องอะไรแล้ว 

 

 

-โปรดติดตามตอนต่อไป- 

VERMOUTH 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว