email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กระหม่อมผิดไปแล้ว 18

ชื่อตอน : กระหม่อมผิดไปแล้ว 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 652

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2564 19:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กระหม่อมผิดไปแล้ว 18
แบบอักษร

บทที่ 18

 

ฮองเฮาทวงบัลลังก์

 

 

**เตรียมแจกมาม่าค่ะ มาๆค่ะ ยื่นถ้วยมา😂🫕🍜🥢

 

 

 

 

 

 

 

 

 

....ชิงหลินเดินตามร่างสตรีผู้สูงศักดิ์ที่เป็นทั้งแม่ของแผ่นดิน และเป็นชายาเอกของฝ่าบาท ข้าได้แต่เดินก้มหน้าเดินตามหลังของนางด้วยคำสั่งที่หลีกเลี่ยงมิได้ แม้จะรู้ว่ามันคือแผนการชั่วร้ายของนางก็ตามที แต่ข้าในตอนนี้มิสามารถขัดขืนหรือทำอันใดได้เลย

 

ฮองเฮาคือคนที่มีอำนาจเป็นใหญ่ในวังหลัง เป็นคนที่ถือครองอำนาจของเหล่าขุนนางฝั่งพระญาติ ซึ่งตระกูลเดิมของนางนั้นล้วนมีแต่สามัญชนบัดนี้พอนางได้เป็นใหญ่ตระกูลของนางจึงรุ่งโรจถึงขีดสุด บิดาได้เลื่อนขั้นเลื่อนยศเป็นถึงขุนนางฝั่งซ้าย พี่ชายนางก็ได้เป็นถึงขุนนางฝ่ายกรมการคลังที่ร่ำรวย 

 

ที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งนางเป็นฮองเฮาทั้งๆที่มิได้เสด็จไปหานางเลยสักครั้งเดียวในตอนที่เป็นพระสนม ถึงจะเสด็จไปหาแต่กลับอยู่เพียงครู่เดียวเท่านั้น หากให้ข้าเดาคงเป็นเพราะฝ่าบาทคิดว่าจะจัดการกับนางได้ง่ายเลยให้นางเป็นใหญ่ 

 

คนที่เคยเป็นสามัญชนมาก่อนเช่นนาง พอได้ขึ้นยศขึ้นขั้นก็เหลิงในอำนาจ ข่าววงในต่างบอกว่านางทั้งโหดเหี้ยม ไร้ปราณี พระสนมคนใดที่ขัดคำสั่งล้วนถูกโบยจนเจียนตายแล้วเอาไปทิ้งนอกวังโดยมิยอมให้ใครรักษา ในที่สุดก็มิสามารถทนพิษบาดแผลและสิ้นใจตาย บ้างก็ว่านางหึงหวงฝ่าบาทมิว่าฝ่าบาทชายตามองผู้ใดก็จะจับมาลงโทษแล้วไล่ออกจากวัง มันเป็นเช่นนี้ซ้ำๆ จนมิมีใครกล้าที่จะเข้าหาฝ่าบาทหรือไปอยู่ในจุดที่ฝ่าบาททรงทอดพระเนตรเห็น

 

บางทีข้าอาจจะกลายเป็นเหมือนคนพวกนั้นก็เป็นได้...

 

แต่ในช่วงนี้เองข้าก็ได้ยินข่าวคราวมาเช่นกันว่า ฝ่าบาทเริ่มออกคำสั่งค้นจวนตระกูลใหญ่ในตระกูลนางเป็นการแสดงถึงความมิไว้พระทัย และเริ่มคิแจะปลดนางออกจากตำแหน่งฮองเฮาเหมือนดั่งฮองเฮาคนก่อน นางคงจะร้อนร้นและคิดว่ามันเป็นเพราะข้าที่ใกล้ชิดกับฝ่าบาทกระมั้ง

 

"หัวหน้าองครักษ์เงา ชิงหลิน"เสียงแหลมห้วนของนางเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงที่เยือกเย็น และโหดเหี้ยม แผ่นหลังของนางเหยียดตรงอย่างถือดี ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม 

 

"พ่ะย่ะค่ะ"

 

"เจ้าอยู่กับฝ่าบาทมากเกินไปหรือไม่ ทั้งๆที่มิมีเรื่องให้ทำ เหตุใดเจ้าต้องอยู่กับฝ่าบาทด้วย เจ้ากับฝ่าบาทมีอันใดกันงั้นหรือ?"นางยิ้มเหี้ยมให้ข้าพร้อมกับสายตาที่น่าหวาดกลัวยิ่งนัก มือเรียวของนางกำเข้าหากันแน่น แววตาเต็มไปด้วยความโกรธเคือง ไอสังหารพวยพุ่งตรงมาที่ข้าอย่างมิปิดบัง ด้วยความที่พละกำลังของข้านั้นอ่อนลงหลายส่วนมันหายไป จนแทบจะมิเหลืออยู่ถึงสามส่วน ข้ามิรู้สาเหตุที่กำลังภายในมันลดลงจนตกต่ำเช่นนี้

 

แต่...คิดว่ามันคงเป็นเพราะข้ามิได้ฝึกฝนกระมั้ง

 

"กระหม่อม-"

 

ปึก!...ชิงหลินเบิกตากว้างมิทันได้คิดอันใดก่อนก็ถูกของแข็งบางอย่างฟาดเข้าที่ศีรษะของข้าอย่างแรง!จนโลกทั้งใบมันหมุนเวียนไปหมดรู้สึกชาตรงศีรษะ ได้กลิ่นของอุ่นเหลวสีแดงฉานที่กำลังหลั่งรินไหลผ่านแก้มสีนวล ข้ามิสามารถประคองสติของตนเอง ในหัวมันปวดร้าวไปหมดราวกับว่ามันกำลังระเบิดออกมา สายตาจับจ้องมองไปยังผู้กระทำ มันเป็นขันทีของนาง! ความรู้สึกเจ็บปวดเริ่มถ่าโถมเข้ามาจนแทบขยับร่างกายอันใดมิได้...

 

"อึก ...."ชิงหลินพยายามฝืนตนเองให้ลุกขึ้นแต่นางเหยียบเข้าที่ศีรษะของข้าอีกรอบทั้งกระทืบใส่แผลที่แตกร้าวจนต้องกระอักเลือดออกมา ภาพก็ตัดเข้าสู่ความมืดมิด ร่างกายหนักอึ้งอัดแน่นราวกับจะระเบิดออกมาเสียให้ได้

 

 

 

 

ซ่า!....ความเย็นเฉียบกระทบร่างที่ไร้กำลังขัดขืน ความเจ็บแสบแผ่ซ่านมาแผลที่แตกร้าวจนต้องตื่นขึ้น!เพื่อรับความเจ็บปวดที่แสนสาหัส ชิงหลินเบิกตาด้วยความปวดร้าว ร่างกายหนักอึ้งราวกับแบกภูเขาเอาไว้ทั้งลูก สติตอนนี้ยังมิกลับมาอย่างเต็มที่ ก็รับรู้ได้ว่าตอนนี้อยู่ต่อหน้าผู้ใด

 

กลิ่นอายของความอันตรายเข้าจับกระดูก รู้สึกหนาวเย็นยะเยือกด้วยความหวาดผวา แม้ร่างกายข้ามันจะสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แทบแผดเผาผิวหนัง แต่ก็มิอาจทำให้ร่างกายนั้นสั่นได้ 

 

ในใจของข้ามิได้หวาดกลัวนาง แต่กำลังหวาดกลัวที่จะสูญเสียบางอย่างที่ข้าเองก็มิเข้าใจเช่นกัน

 

"หึๆๆ นี้น่ะหรือหัวหน้าองครักษ์เงาที่ใครๆก็ร่ำลือว่าเก่งนัก เก่งหนา เหตุใดจึงจับตัวมาได้ง่ายนัก ช่างน่าสมเพชเสียจริง!"นางหัวเราะเยาะอย่างเหี้ยมเกรียมในมือถือแส้เหล็กที่สีแดงฉาน มีหนามเล็กๆขึ้นอยู่รอบๆแส้ราวกับของหายาก ใบหน้าของนางมีแต่ความกระหายเลือด รอบข้างมีทั้งเหล็กหลอมเหลว ทั้งตราประทับของทาสที่ร้อนระอุ 

 

ตอนนี้ข้ากำลังลอยอยู่เหนือพื้น มือทั้งสองถูกมัดรวบตึงกับเสาข้างบน มันทั้งเจ็บทั้งปวดร้าว ร่างกายก็เริ่มชาไปตั้งแต่ข้อมือ บรรยากาศรอบข้างร้อนอบอ้าวราวกับอยู่ในขุมนรก แสงที่สาดส่องเข้ามาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแสดให้รู้ว่าถึงคราวที่พระอาทิตย์จะตกดิน 

 

ข้าคงถูกจับมาได้กว่า 2 เค่อแล้วกระมั้ง ป่านนี้เหล่าสหายแล้วก็ฝ่าบาทคงจะรู้เรื่องแล้วเป็นแน่ แต่ว่า...

 

"หึ หึ หึ...มิต้องเป็นห่วงอันใดไป ข้าจะค่อยๆลงแส้ให้แผ่นหลังเจ้าเป็นรอยน่าเกลียดจนฝ่าบาทมิอยากเข้าใกล้เจ้าเลยเชียว จากนั้นข้าก็จะทรมานเจ้าด้วยเหล็กที่ถูกไฟเผาจนร้อนระอุและกลายเป็นสีแดงส้ม เจ้าจะได้ตายอย่างทรมาน..."เสียงของนางเย็นยะเยือกเหี้ยมโหดราวกับมิใช่คน พอเอ่ยจบก็เลียริมฝีปากอย่างกับปีศาจที่กำลังจะกลืนกินเหยื่อเข้าไป

 

นางยิ้มเหี้ยมเดินมองข้าอ้อมไปด้านหลังก่อนจะเริ่มบทเพลงของความโหดเหี้ยมของนาง...

 

เพี๊ยะ!!"ว่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า!เป็นเช่นไร! รู้สึกหรือไม่!ความรู้สึกของข้าในตอนนี้น่ะ!"นางทั้งตะโกนทั้งหัวเราะอย่างบ้าคลั่งก่อนจะฟาด!แส้เหล็กใส่แผ่นหลังของข้าอย่างมิยั้งมือ แผ่นหลังที่บอบบางมีเพียงผ้ากั้นของชุดชั้นในสุด ไร้แรงต้านทานแส้เหล็กของนาง มันทั้งรู้สึกเจ็บแสบและเริ่มร้อนผ่าวราวกับคนเอามีดมากรีด ร่างกายก็รู้สึกแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ รู้สึกเหมือนช่องท้องน้อยจะฉีกขาดออกจากกัน 

 

เจ็บ...ข้าเจ็บเหลือเกิน มันเหมือนกับข้ากำลังตกนรกทั้งเป็น นี้ข้ากำลังจะตายหรือ? เหตุใดจู่ๆจึงรู้สึกหวงแหนตรงหน้าท้องของตนยิ่งนัก มันเจ็บปวดราวกับเสือกำลังขย้ำข้าให้ตาย แต่ถึงอย่างนั้นก็อยากปกป้องส่วนที่เป็นหน้าท้องน้อย ราวกับมีบางอย่างอยู่ในนั้น 

 

กำลังภายในสามส่วนที่ปกป้องร่างกายของข้าถูกนำไปใช้ปกป้องเพียงส่วนด้านล่างเพื่อมิให้กระทบกระเทือนมากไปกว่านี้ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังเจ็บปวดอยู่ดี

 

นี้ข้ากำลังถูกลงโทษโดยเง็กเซียนหรือไม่ ข้ากำลังถูกลงโทษที่ข้าบังอาจแตะต้องของที่มิอาจเอื้อมหรือไม่ แต่ข้าก็ยังหวัง หวังว่าฝ่าบาทจะมาช่วยข้า...

 

เหตุใดข้าจึงมิเชื่อใจสหายมากกว่าฝ่าบาทกัน ทั้งที่พระองค์ก็เป็นคนที่โหดเหี้ยมมิแพ้ฮองเฮาเลย แต่ว่า...ข้าก็เชื่อว่าพระองค์จะมิทำร้ายข้า และจะต้องมาช่วยข้าอย่างแน่นอน!

 

"ฝะ ฝ่าบาท"ชิงหลินเอ่ยเสียงแผ่วๆในขณะที่แส้เหล็กยังฟาดฟันเข้าแผ่นหลังอย่างมิหยุดยั้ง ข้าอยากขอร้องต่อเทพพระเจ้าสักครั้งหนึ่งในชีวิต ขอให้ฝ่าบาทมาช่วยปกป้องสิ่งที่กำลังจะถือกำเนิดขึ้นมา จะให้ข้าตกตายไปก็ยอม!

 

ขอเพียงแค่...

 

"หึ...เจ้าจะเอ่ยอันใดมันก็ไร้ค่าเสียแล้ว วันนี้จะเป็นวันตายของเจ้า!"นางแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมก่อนจะหยุดมือที่ฟาดฟันลงบนแผ่นหลังบางที่เต็มไปด้วยเลือด! ขาเรียวยาวของนางเดินไปใกล้ๆกับเตาไฟที่ร้อนระอุ มือนั้นค่อยๆใช้ที่คีบ คีบเหล็กร้อนออกมาอย่างสดๆร้อนๆ มันคือตราประทับของทาส!

 

"มันร้อนราวกับจะเผาข้าให้มอดไหม้แม้จะใช้ที่หนีบมันอยู่ก็ตาม อยากเห็นยิ่งนักว่าหากเจ้าโดนมันจะเป็นเช่นไร หึ หึ หึ"นางยิ้มราวกับคนวิปลาส ขาก็ค่อยๆก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ ความร้อนนั้นแผ่ขยายเข้ามาใกล้ข้าเป็นทุกที ข้ากลัวเหลือเกิน ในใจข้ามันสั่นคลอนราวกับปแผ่นดินที่สั่นไหว แม้จะยังมิโดนเนื้อสดตรงแผ่นหลัง หากแต่รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่มากเกินกว่าจะต้องทน

 

ข้ากลัว..ได้โปรด ใครก็ได้..ช่วยข้าที.

 

"ฮึก...ฝะ ฝ่าบาท..ชะ ช่วย"ชิงหลินเอ่ยเรียกด้วยเสียงอันแผ่วเบามิมีแรงที่จะเอ่ยอันใดออกมากนัก มันทั้งน่าหวาดกลัว และเสียดาย ข้าน่าจะทูลกับฝ่าบาทเสียนานแล้วว่ามีใจให้ หากรู้ว่าชีวิตของข้าจะจบลงแล้วในวันนี้ข้าคงจะบอกมันกับฝ่าบาททุกวัน 

 

"คิกๆ มิมีใครช่วยเจ้าได้หรอก"

 

ความร้อนเข้าใกล้แผลสดที่มีเลือดท่วมท้น มันแสบร้อน แผดเผาได้แม้จะยังมิโดนเนื้อก็ตาม ฮึก...ข้าจะมิไหวแล้ว ข้ายังมิได้บอกลาท่านผู้นั้นเลย เสียใจที่ยังมิได้ทำสิ่งที่ตนต้องการจะทำ เสียดายเวลาที่ผ่านมาที่ข้าเอาแต่อยู่อย่างสุขสบาย อยากขออภัยสหายที่เคยทำตัวไร้เหตุผลใส่อยู่เรื่อยๆ อยากกลับบ้านบอกลากับครอบครัวที่รอข้ากลับไปในทุกๆวัน  ข้าน่าจะขออภัยคนเหล่านั้น แต่มาคิดได้ตอนนี้มันก็สายเกินไปเสียแล้ว...

 

ปัง!!...เสียงของพังทลายจากด้านหน้าดังขึ้นก่อนจะปรากฎร่างของใครบางคนที่ตนนั้นเรียกหามาตลอด ร่างกายสูงใหญ่มองไปทางชิงหลินด้วยใบหน้าที่ตื่นตกใจ ก่อนจะใช้กำลังภายในที่มีทั้งหมดรีบเข้าไปช่วยชิงหลินเอาไว้ทันที!

 

มือที่รับกายของคนตัวบางเอาไว้นั้นอ้อมกอดสั่นเทาไปหมด ในใจแตกสลายราวกับโลกทั้งใบแทบพังทลายลง

 

"ฝะ กรี๊ด!!!!! ระ ร้อน! ร้อนเหลือเกิน! มะ ไม่นะ ใบหน้าของข้า กรี๊ด!!!"นางที่กำลังตกใจกลัวฝ่าบาทรีบถอยออกมาแต่มิทันระวังหลี่เจียงที่ใช้เท้าถีบที่คีบเหล็กให้ออกห่างจากแผ่นหลังของชิงหลิน แต่ก็มิคิดว่าจะไปโดนใบหน้าของนาง แต่ตอนนี้มิมีใครคิดจะสนใจนางทั้งนั้น!

 

สภาพของชิงหลินอาบเลือดทั้งร่างกายใบหน้าเลื่อนลอยไร้สติ ฝ่าบาทที่ตัดเชือกออกแล้วโอบอุ้มร่างกายของชิงหลินเอาไว้ ก่อนที่สองขาจะรีบกระโดดขึ้นบนหลังคาเพื่อไปยังโรงหมอหลวงในทันที หัวใจของคนช่วยเหลือหล่นวูบ มิอาจเก็บสีหน้าของตนเองไว้ได้ มันทั้งตกใจ หวาดกลัว เศร้าหมอง ทำอันใดมิถูก!

 

มือที่โอบอุ้มสั่นเทาสติมิอาจประคองเอาไว้ได้ ร่างกายมันสั่นสะเทือนทั้งร่าง รู้สึกจุกอยู่ที่ลำคอคล้ายจะกระอักเลือดออกมาคำโต เนื้อในอกมันสั่นคลอนไปหมด มันทั้งเจ็บปวดรวดร้าวเหมือนคนเอาของมีคมมากรีดมันซ้ำๆจนกายเจ็บปวด

 

"ฝะ ฝ่าบาท"คนในอ้อมกอดที่พยายามประคองสติเอาไว้เอ่ยเรียกคนที่กำลังโอบอุ้มอยู่ด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาราวกับขนนก สายตาที่จับจ้องมองนั้นเลือนลอยเต็มทนแล้ว แต่่มันก็ยังมีความทราบซึ้งและดีใจอยู่เต็มไปหมด มันตื้นตันจนแทบมิอาจกลั้นน้ำตาที่เหลือเอาไว้ได้

 

"อย่าพึ่งพูด!เจ้าต้องรอด! ทั้งเจ้าและลูก!"น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างสั่นเครือ มือที่โอบอุ้มเปื้อนเลือดของชิงหลิน ขาที่ก้าวเดินรู้สึกอ่อนแรงจนแทบทรุด มันเจ็บปวดแทนคนที่โดนทำร้าย จนมิอาจกลั้นน้ำตาของคนที่กำลังเจ็บปวดได้

 

"ยะ อย่าเสียพระทัย อึก!...ฝะ ฝ่าบาท"ชิงหลินรู้สึกได้ว่าหยดน้ำตาอุ่นไหลลงมาที่แก้มของตน รู้สึกใจหายยิ่งกว่าตอนที่นางนั้นเอาเหล็กร้อนเข้ามาใกล้เสียอีก ทั้งๆที่ข้าพยายามทำตนให้รู้สึกว่ารอดแล้วแท้ๆ

 

มือบางที่สั่นเทาใช้แรงเฮือกสุดท้ายค่อยๆยกขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของผู้สูงศักดิ์ เซียนหยางพยายามไม่ก้มมองดูสภาพของชิงหลิน ที่ตนทั้งเฝ้าทะนุทะนอมมาหลายปี เหตุใดต้องปล่อยให้แตกสลายด้วยเล่า ข้าทั้งเอาใจเจ้า ทั้งคอยจัดการทุกอย่างให้อย่างเงียบๆ เหตุใดจะปล่อยให้เจ้าจากข้าไป ข้ามิน่าปล่อยให้เจ้าออกไปเลย หากข้ามิอนุญาตล่ะก็... หากข้าเฝ้าขังเจ้าไว้อยู่กับข้าตลอดไปเรื่องเช่นนี้คงมิอาจเกิดขึ้น!

 

"กระ หม่อม เจ็ ..บเหลือเกิน...ฝะ ฝ่า..บาท"ชิงหลินเอ่ยเสียงแหบพร่าใบหน้ามุดเข้าหาอกแกร่งราวกับหาที่พึ่งพิงร่างกายว่าเจ็บมากแล้ว แต่ข้ากลับเจ็บตรงที่ใจเสียมากกว่า ข้ามิอยากจากท่านไปไหนเลย ฝ่าบาท...ข้ายังอยากอยู่กับท่านให้นานกว่านี้หน่อย หากย้อนกลับไปข้าจะคอยอยู่ข้างท่านมิจากไปไหน ข้าจะมิสนเรื่องฐานะของข้าอีกแล้ว ข้ามีใจให้ท่านมากแล้วจริงๆ....ท่านพี่เซียน

 

"ข้า...ง่ ว ง เหลือ เกิน"ชิงหลินเอ่ยเสียงแหบพร่าดวงตาหนักอึ้งจนทนมิไหว ร่างกายเหมือนกำลังแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ข้ารับมัน..มิไหวแล้ว..

 

"ฮึก...อยู่กับข้า!ชิงเอ๋อร์!อยู่กับข้า ได้โปรด.."เสียงของฝ่าบาทเรียกคืนสติให้ชิงหลินที่ร่างกายเริ่มเย็นลง ลมหายใจเริ่มแผ่วเบาอย่างน่าใจหาย กำลังภายในที่เคยมีสามส่วน ตอนนี้มีไม่ถึงหนึ่งส่วนเสียด้วยซ้ำ! เจ้าทำข้ากลัวจับใจ.... ข้ากลัวแล้วจริงๆ ได้โปรดอย่าจากข้าไป..

 

 

 

 

พอมาถึงโรงหมอหลวงฝ่าบาทวางชิงหลินลงบนเตียงก่อนจะถ่ายทอดกำลังภายในให้ชิงหลินทันที! มิว่าข้าจะเสียกำลังมากเท่าไหร่ข้าก็ยอม ขอเพียงแค่ชิงหลินกลับคืนข้าก็มิเสียดายอันใด! 

 

"อั่ก!...แค่กๆ"เซียนหยางกระอักเลือดออกมาคำใหญ่จนเนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด เพราะทนความโศกเศร้าที่เอ่อล้นออกมามิไหว มิอาจสกัดกลั้นธาตุภายในกาย ทำให้ตนต้องกระอักเลือดออกมาแทนการร่ำร้องไห้ รอยบาดแผลจากแส้อันเหลมคมบนหลังของชิงหลิน ถูกหมอหลวงที่เข้ามารีบทำแผลให้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับปล่อยให้ผู้เป็นนายเหนือหัวได้ถ่ายทอดกำลังภายในให้ชิงหลิน

 

"อึก...ฝ่าบาทชีพจรของพระโอรสในครรภ์อ่อนมาก เกรงว่าจะมิรอดพ่ะย่ะค่ะ!"หมอหลวงที่ตรวจชีพจรเอ่ยรายงาน ทำเอาหัวใจฟังหล่นวูบ เนื้อในอกเต้นแรงระทึกแทบทนมิไหว ร่างกายที่ทนความทุกข์ทรมานที่เห็นคนรักเจ็บปวด ย่อมทำให้เซียนหยางกระอักเลือกออกมาอย่างหมดแรง แต่ก็ยังพยายามส่งกำลังภายในที่เหลืออยู่ให้คนที่นอนคว่ำหน้าอย่างใจเย็น หากส่งไปครั้งเดียวมากๆเกรงว่าร่างกายที่บอบบางจะรับมิไหว

 

"บอกข้า...ข้าควรจะทำเช่นไร บอกข้ามา!!!"ฝ่าบาทเอ่ยด้วยดวงตาที่แดงก่ำมือกุมเข้าที่อกข้างซ้ายที่สั่นไหวและเจ็บปวดอย่างรุนแรง สายตาของเซียนหยางมีแต่ความหวาดกลัวที่จะสูญเสีย หากต้องเลือกข้าคงมิอาจเก็บโอรสของข้าไว้ได้ ข้าต้องทำเช่นไรดีชิงหลิน ข้าต้องทำเช่นไร!

 

"ฝ่าบาท.....คือ..."

 

"อึก ...ชิงหลินและลูกข้าคือคนที่ทำให้ข้าสามารถมีชีวิตอยู่ ได้โปรดเถิดบอกข้า!ว่าควรทำเช่นไร ต่อให้เอาชีวิตข้าไปข้าก็ยอม!"

 

 

 

 

 

.........

 

แต่งเองจะร้องเองอ่ะทุกโค้นน แงงง🥲

 

พี่บอก อุตส่าห์ดูแลอย่างกับไข่ในหินตั้งนาน คาดสายตาแวบเดียวก็เกือบถูกทำลายซะแล้ว😭

 

มาม่าอร่อยไหมทุกโค้นนน เดี๋ยวตักเพิ่ม😂😖

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว