email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่11 ลุงเฟยขา3

ชื่อตอน : บทที่11 ลุงเฟยขา3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2564 19:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่11 ลุงเฟยขา3
แบบอักษร

-FOEI TALK-

“เฮียจะไปหาเขาก็ได้นะคะ กวางอนุญาต” เสียงภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายดังขึ้นเมื่อเธอเห็นว่าผมนิ่งเงียบมาหลายต่อหลายวัน

ซึ่งผมเงียบไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ทำเพียงนั่งดื่มคนเดียวที่มุมหนึ่งของบ้านเธอ

“เฮีย กวางพูดกับเฮียอยู่นะ”

“อยากอยู่คนเดียว” ผมไม่ได้ใจร้ายกับคนท้อง คนท้องต่างหากที่เหมือนจะใจร้ายกับผม ผมอยากอยู่คนเดียวจริง ๆ ไม่อยากจะได้ยินเสียงกวางหรืออะไรทั้งนั้น กวางเดินออกไปด้วยความโมโห ซึ่งผมไม่สน ผมล้วงโทรศัพท์ขึ้นมากดดูรูปน้องปลายฝันคนที่เป็นลูกสาว เรามีรูปถ่ายคู่กันครั้งที่ผมกับสไปรท์อยู่ด้วยกัน

ลูกสาวคนเดียวของผม ลูกที่ไม่รู้ว่าผมคือพ่อ

ผมแค่ต้องการชีวิตที่มีความสุข ชีวิตที่มีสไปรท์ ทำไมอาม่าถึงได้ใจร้ายใจดำกับสไปรท์แบบนี้ ทำไมไม่คิดถึงหัวจิตหัวใจของผมบ้าง ทั้งชีวิตของผมมีแค่สไปรท์มาตลอด “เฮียคิดถึงไปรท์กับลูกนะครับ”

เช้าวันต่อมา

เมื่อคืนผมหลับทั้งอย่างนั้น ก็เป็นแบบนี้มาร่วมเดือนได้ ตั้งแต่ที่สไปรท์บอกให้ผมกลับมาอยู่ในโลกของความเป็นจริง โลกที่ไม่มีเธอ ไม่ใช่อดีตที่เรามีกัน มันแย่ครับ

และผมคิดว่าผมจะไม่ทนอีกแล้ว ทำไมต้องเป็นเราที่เสียสละ ทำไมต้องเป็นเราที่ไม่มีความสุข ผมสิความจะมีความสุขกับครอบครัวของผมได้แล้ว

เมื่อตัดสินใจอย่างแน่วแน่ ผมลุกไปอาบน้ำอาบท่าเตรียมไปหาสไปรท์กับลูก กวางไปทำงานครับ เธอทำงานที่บริษัทเอกชนแห่งหนึ่งในเครือของครอบครัวเธอ ตำแหน่งอะไรไม่รู้ผมไม่สนใจ ไม่เคยสนว่าเธอจะทำอะไร

และผมก็มาหยุดอยู่หน้าร้านขายเค้ก มองผ่านตู้กระจกเห็นลูกสาวกำลังนั่งอยู่บนเคาน์เตอร์คิดเงิน เห็นเมียที่รักมาก ๆ กำลังยิ้มให้กับผู้ชายในโทรศัพท์

ใครกัน? ผู้ชายในโทรศัพท์มันเป็นใคร หรือผมควรถอย ไม่หรอกน่า อย่าเพิ่งคิดไปเอง ผมจะไม่ถอย ไม่ถอยอีกแล้ว

‘ถ้ากลับไปหามันก็ตัดขาดกับม่าไปเลย สมบัติทุกชิ้นของม่าลื้อไม่มีสิทธิ์แตะต้อง เลือกเอาว่าจะเอายังไง อย่าลืมว่าม่าเลี้ยงเฟยมานะ จะอกตัญญูคนเลี้ยงดูเพียงเพราะอีผู้หญิงจน ๆ คนนั้นก็ตามใจ คิดดูให้ดีด้วยว่ากล้าที่จะทิ้งทุกอย่างไหม ม่าไม่พูดเล่นนะ’ คำที่อาม่าลั่นเอาไว้เมื่อผมกลับไปเคลียร์เรื่องที่เกิดขึ้น อาม่าพูดไม่รู้เรื่อง ไม่ฟังอะไรผมเลย พูดแต่ว่าเกลียดสไปรท์ สาปแช่งสาปส่งสไปรท์ต่าง ๆ นานา และพร้อมตัดขาดถ้าผมเลือกลูกเมียที่ผมรัก

“ลุงเฟยขา” เพราะมัวแต่คิดเรื่องอาม่า รู้สึกตัวอีกทีผมก็มาหยุดที่หน้าเคาน์เตอร์คิดเงิน ลูกสาวหันหน้ามายิ้มหวาน เจ็บปวดตรงที่เรียกผมว่า ‘ลุง’ แทนคำว่า ‘พ่อ’

“พี่แดนคะแค่นี้ก่อนนะคะ แล้วเดี๋ยวหนูจะโทรหาใหม่” สไปรท์หันมาเจอผมแล้วรีบบอกคนในสาย

ผู้ชายหน้าตาดีคนนั้นส่งยิ้ม (ครับ ไหนขอดูลูกสาวพี่ก่อนสิเบบี๋)

“พ่อแดนขา”

(อยู่กับแม่ไปรท์ห้ามดื้อนะครับ แล้วพ่อแดนจะไปหาอีก โอเคไหมคนเก่ง)

“โอเคค่า สัญญานะค้าน้องปลายรอพ่อแดนน้า”

(ครับพ่อสัญญา แค่นี้ครับพ่อขอทำงานก่อน)

“ค่า สวัสดีค่า” น้องปลายยกมือไหว้คนในจอพร้อมฉีกยิ้มหวาน ผู้ชายคนนั้นมองมาที่ผมแล้วทำหน้านิ่งขรึมใส่

อะไรคือลูกผมเรียกคนอื่นว่าพ่อ ผู้ชายคนนี้เป็นใคร แล้วคำว่าพ่อทำไมไม่ใช้กับผมล่ะ รู้บ้างไหมว่าผมอยากให้ลูกเรียกว่าพ่อใจจะขาด

“ลุงเฟยขา ลุงเฟยไปไหนมา ไม่มาหาน้องปลายเลย น้องปลายคิดถึง” ลูกสาวหมุนตัวกลับมาหาผม ใบหน้าของเธอไม่มีเค้าของผมสักนิด เหมือนไปรท์ทุกอย่าง เหมือนที่ผมเคยบอกว่าน้องปลายคือสไปรท์ย่อส่วน

“ไปทำธุระมาครับ”

“น้องปลายคิดถึงลุงเฟยมากค่า ลุงเฟยคิดถึงน้องปลายไหมค้า” แล้วน้องปลายก็ถลาเข้ามาให้ผมกอด ผมก็รีบกอดสิ คิดถึงลูกที่สุด ตอนที่ยังไม่รู้ว่าคือลูกผมก็ชอบคิดถึงบ่อย ๆ เพราะน้องปลายเป็นเด็กน่ารักน่าแกล้ง พอรู้ว่าเป็นลูกตัวเองโคตรจะรักโคตรจะคิดถึง และโคตรจะนับถือแม่ของลูกที่แกร่งเหลือเกินถึงได้ผ่านเรื่องร้าย ๆ มาได้จนถึงทุกวันนี้

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว