facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 7 เสี่ยง (4)

ชื่อตอน : บทที่ 7 เสี่ยง (4)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 534

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2564 19:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 เสี่ยง (4)
แบบอักษร

ย้อนไป 10 ปีที่แล้ว 

             “พี่แอรีสขา...เฌอคิดถึงพี่แอรีสที่สุดเลย” 

             เสียงหวานๆ อ้อนๆ ของใครบางคนทำให้ฟิลิปป์ที่เพิ่งได้รับเลี้ยงมาอยู่ในตระกูลของสมิธเลอร์สันเป็นอันต้องหันไปมอง ใบหน้าอ่อนวัยน่ารัก บวกกับร้องยิ้มสดใสมันกระชากใจชายวัย 21 ปีอย่างเขาเข้าอย่างจัง ใบหน้าสวยหวานที่บ่งบอกว่าถ้าโตขึ้นไปเธอคงสวยจัดจนหาใครเทียบไม่ได้ 

             “เฌอเบลล์พี่คุยงานอยู่ ออกไปก่อนได้ไหม” เสียงของแอรีสเอ่ยตำหนิเมื่อสาวน้อยตรงหน้าเหมือนอยากจะคุยกับเขาตลอดเวลา 

             “ไว้ค่อยคุยได้ไหมคะ วันนี้เฌอทำขนมเค้กมาฝากที่แอรีสด้วย อร่อยมากๆ เลยนะคะ” น้ำเสียงสดใสนี้ทำให้หัวใจของฟิลิปป์เต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก แต่ความรู้สึกน็ถูกแทนที่ด้วยคำว่าไม่เหมาะสม ไม่แม้แต่จะคิดด้วยซ้ำ เพราะเธอคงไม่มีทางหันมามองผู้ชายที่ไม่มีอะไรเลยอย่างเขา 

             “ออกไปก่อนเฌอเบลล์ พี่บอกแล้วไงว่าคุยงานอยู่” แอรีสเอ่ยดุ เมื่อแม่ตัวเล็กทำตัวจุ้นจ้านจนเขาเกิดความรำคาน ถ้าไม่ติดว่าบิดามารดาเอ็นดูรักใคร่นะ แอรีสคงได้แต่บอกว่าเขาจะไล่หล่อนไปให้ไกลๆ 

             “นี่นาย...ออกไปก่อนสิ ฉันจะคุยกับพี่แอรีส จะให้พี่แอรีสชิมเค้กก่อน” คนตัวเล็กก้มมองชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งที่ซึ่งนั่งอยู่บนพื้น มันก็ยิ่งทำให้ฟิลิปป์รับรู้แล้วว่าฐานะของเขาและเธอมันต่างกันราวฟ้ากับเหว 

             “เอ่อ” ฟิลิปป์ทำตัวไม่ถูกว่าจะทำตามคำสั่งของผู้หญิงตัวเล็กนี้ หรือเจ้านายคนใหม่ดี 

             “นายไม่ต้องไปไหน คนที่ต้องไปคือน้อง...พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าพี่คุยธุระอยู่ เรื่องของเธอมันไม่ได้สำคัญอะไรเลย ไว้ค่อยกินก็ได้เนี่ยเค้ก” ใบหน้าคมคายของแอรีสแสดงออกมาถึงความหงุดหงิดใจ เมื่อเด็กสาวยังคงดื้อรั้น แถมยังจะมาไล่คนที่เขากำลังสัมภาษณ์ออกไปอีก 

             “กรี๊ด! พี่แอรีสว่าน้องเหรอคะ เห็นนายคนนี้สำคัญกว่าน้องอย่างนั้นเหรอ” ดวงตาสวยจ้องมองฟิลิปป์ด้วยสายตาขุ่นมัว และโกรธเคืองที่ชายหนุ่มทำให้เธอโดนแอรีสต่อว่า 

             “ใช่...ออกไปได้แล้ว” 

             “เพราะนายคนเดียวที่ทำให้พี่แอรีสไล่ฉัน ไอ้คนชั้นต่ำ!!!” ด้วยความเอาแต่ใจและยังเด็กทำให้เฌอเบลล์พูดดูถูกชายตรงหน้า แต่ไม่รู้ทำไมฟิลิปป์ไม่ได้รู้สึกโกรธแต่อย่างใด เพราะเขาสำเหนียกตัวเองว่าเป็นใคร 

             สาวน้อยแสนน่ารักวิ่งร้องไห้ออกไป จนฟิลิปป์มองจนหลังไวๆ หายไป และแอบเสียดายที่ไม่ได้เห็นหน้าหวานๆ นี้อีก 

             “นายอย่าไปใส่ใจเลย เฌอเบลล์ก็เอาแต่ใจอย่างนี้แหละ และนี่ก็เป็นอีกหน้าที่หนึ่งของนาย” 

             “หน้าที่?” 

             “ใช่...กันเฌอเบลล์ออกจากฉัน” 

              

             เพราะคำๆ นั้นในอดีตมันทำให้เฌอเบลล์รังเกียจเขาทุกครั้งที่เจอหน้า ส่วนตนก็พยายามรักษามาดของตัวเองเอาไว้ และพยายามปกป้องความรู้สึกตลอดสิบปีที่ผ่านมา 

             “นายเลิกคิดได้แล้วฟิลิปป์ นายไม่มีอะไรที่เหมาะสมกับเธอเลยสักนิดเดียว” นี่ก็เป็นคำเตือนใจที่เขาใช้ไว้บอกตัวเองว่าความฝันของเขามันไม่มีทางเป็นจริง ผู้หญิงที่พร้อมทุกอย่างมีหรือจะมาสนใจผู้หญิงที่แม้แต่ครอบครัวยังไม่เคยเจอเลยสักครั้งเดียว 

  

             ดวงตาคมสวยพยายามลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกอ่อนเพลีย เนื่องจากเมื่อคืนนี้ดื่มหนักกว่าทุกครั้งทำให้มีอาการปวดหัวร่วมด้วย เช้านี้จึงไม่ค่อยสดใสเสียเท่าไหร่ เมื่อได้สติดีแล้วเธอก็กวาดสายตามองรอบๆ ห้อง ก่อนจะพบว่ามันไม่คุ้นตาเลย และนี่ไม่ใช่ห้องนอนของเธอเป็นแน่  

             เมื่อนึกบางอย่างได้ว่าเมื่อคืนนี้เธอเมาไม่ได้สติ จนจำอะไรไม่ได้เลย แล้วใครกันที่พาเธอมาที่นี่ เมื่อคิดได้ดังนั้นเฌอเบลล์ก็สำรวจร่างกายของตัวเองว่ามีความเสียหายอะไรเกิดขึ้นหรือไม่ ก่อนจะพบว่ามันไม่มีอะไร เสื้อผ้าทุกอย่างอยู่ครบ ตามตัวไม่มีร่องรอยไม่ดีเกิดขึ้น ทำให้หญิงสาวหายใจโล่งออกมา แต่ก็ยังติดใจอยู่ว่าใครเป็นคนพาเธอที่นี่ และที่นี่คือที่ไหนกันแน่ 

             สาวร่างเล็กก้าวเท้าลงจากเตียง ก่อนที่จะเดินออกไปดูข้างนอก เนื่องจากได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังอะไรบางอย่าง และมันก็จริงเมื่อเธอเห็นแผ่นหลังของผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังอยู่ในโซนครัวและง่วนอยู่กับการทำอาหารอยู่ และสัญชาตญาณของนักสู้ก็เกิดขึ้น หญิงสาวจัดการคว้าบางอย่างที่ใกล้มือขึ้นมาไว้ ซึ่งก็คือแจกันสีขาวใบใหญ่  

             เฌอเบลล์เดินเข้าไปใกล้คนที่กำลังทำบางอย่างอยู่ จากนั้นเธอก็ยกแจกันขึ้นมาเพื่อจะฟาดคนที่กล้าลักพาตัวเธอมากยังที่แห่งนี้ 

             “ย๊า!!!” 

             “เฮ้ย!!! คุณจะทำอะไรเนี่ย” มือหนาคว้ามือเล็กเอาไว้ ก่อนที่หล่อนจะเอาแจกันใบโปรดของเขามาฟาดหัวของเขาแล้ว ป่านนี้ตนคงได้ไปเจอยมบาลเป็นแน่ 

ด้วยความที่เขาทำงานเป็นบอดี้การ์ดมาตลอดสิบปี ทำให้ฟิลิปป์หูไวพอที่จะได้ยินเสียงเดินจากทางด้านหลัง แต่ถ้าหันกลับมาช้าเพียงนิดเดียวเขาอาจจะตายได้ 

“อ้าวนาย!!” ดวงตาสวยเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อคนที่เธอเกือบทำร้ายคือว่าที่บอดี้การ์ดของเธอ 

“คุณทำอะไรเนี่ย ผมตายได้เลยนะ!” คิ้วหน้าทั้งสองข้างของชายหนุ่มขมวดเข้าหากันด้วยความไม่พอใจ เมื่อเจ้าหล่อนเกือบฆ่าเขาตาย 

“ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าเป็นนาย ฉันก็แค่ป้องกันตัวเองแค่นั้น”  

“ป้องกันบ้าอะไร คุณต่างหากที่จงใจเข้ามาทำร้ายผม” มือหนาจัดการดึงแจกันในมือของหญิงสาวออก ก่อนจะนำมันไปวางไว้จุดเดิมที่เคยวาง ก่อนจะหันกลับมาพูดกับคุณหนูคนสวยที่ตอนนี้แทบไม่เหลือเครื่องสำอางอะไรอยู่บนหน้าแล้ว 

“ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่านายเป็นคนพาฉันมา แล้วทำไมไม่พาฉันกลับไปส่งที่บ้าน นายก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าบ้านของฉันอยู่ที่ไหน” เฌอเบลล์ถามด้วยความไม่เข้าใจ 

“นี่คุณ ถ้าเมื่อคืนผมพาคุณไปส่งที่บ้าน คุณคิดว่าผมจะมีชีวิตรอดจนถึงตอนนี้ไหม เกิดพ่อพี่ชายคุณไม่พอใจขึ้นมา ผมตายคาบ้านคุณได้เลยนะ” ฟิลิปป์บอกเหตุผลที่ควรจะเป็นทำให้หญิงสาวเริ่มคิดตาม และน่าจะจริงอย่างที่ชายหนุ่มว่า เพราะพ่อและพี่ชายหวงเธอยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกนี้อีก 

“โอเค ครั้งนี้ฉันผิดเองที่เข้าใจนายผิด” 

“งั้นกินข้าวก่อนแล้วกัน ผมจะพาคุณไปส่งที่บ้าน ผมจะได้ไปทำงานสักที” ฟิลิปป์บอกก่อนที่จะยกอาหารเช้ามาให้คุณหนูตัวแสบกิน จนคนที่ตื่นขึ้นมาได้กินแล้วก็เกิดหิวขึ้นมา 

“หอมจัง” 

             “รีบกินแล้วไปอาบน้ำแต่งตัว ผมจะไปทำงานแล้วเดี๋ยวเข้าสาย” 

             “นายจะทำงานอะไร” 

“อ้าวคุณ...ผมก็มีงานทำนะ ไม่ใช่คนลอยชาย เหมือนไม่มีอะไรทำนะ” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว