email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านและคอยสนับสนุนนะคะ ทุกคอมเมนท์เป็นกำลังใจก้อนโตให้ไรท์คนนี้ ขอต้อนรับเข้าสู่โลกของ VERMOUTH

ชื่อตอน : จีบครั้งที่24

คำค้น : หมอโฟร์ ลัลลลิลล์

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 634

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2564 22:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบครั้งที่24
แบบอักษร

[นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาสาระค่อนข้างรุนแรง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน] 

 

24 

 

ได้ยินเท่านั้นล่ะฉันถึงกลับผละออกจากโฟร์แทบไม่ทัน ไอ้เราก็นึกว่าเห็นผีหรือเห็นจิ้งจกตุ๊กแกไรงี้ 

       โฟร์หัวเราะดังลั่นก่อนจะถือวิสาสะโอบเอวฉันเอาไว้หลวมๆ เหมือนเขาจะเผลอทำไปโดยไม่รู้ตัว และฉันก็ดันไม่ยอมผลักเขาออกด้วย 

       น่าอายใช่มั้ยที่ฉันเองก็สมยอมให้เขา ฉันก็อยากจะบอกแบบนั้นเหมือนกัน ไม่รู้ทำไมฉันถึงไม่กล้าปฏิเสธสัมผัสของโฟร์ได้ก็ไม่รู้เหมือนมันอยากได้ให้ทำ ฉันคิดว่าตัวเองต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เลย 

       “นี่ถ้าเธอตอบรับฉันทั้งสามโลกจะเป็นของเราทันทีเลย” 

          “นะ...นี่รวบรัดเกินไปหรือเปล่า?” ฉันตีแขนโฟร์แรงๆ หนึ่งที ไหนบอกว่าจะจีบฉันแล้วไอ้ที่พูดมันหมายความว่ายังไง โฟร์เงยหน้าเอาคางมาเกยไว้ที่ไหล่ของฉันแล้วมองหน้าฉันด้วยสายตาออดอ้อนเหมือนลูกแมวน้อย 

       เห็นแล้วก็น่าเอ็นดูยังไงไม่รู้ 

          “ก็อย่าคิดแบบนั้นสิจ๊ะ” 

          ก็อก! ก็อก! ก็อก! 

          โฟร์ผละออกจากฉันทันทีเมื่อมีคนมาเคาะประตูที่หน้าห้องเรา ฉันมองเขาอย่างงงๆ ว่าทำไมต้องรีบผละออกเร็วขนาดนั้น ทั้งที่คนข้างนอกไม่มีทางได้เข้ามาเห็นแน่นอน 

โฟร์ชี้นิ้วให้ฉันเป็นคนไปเปิดประตูเอง เขากลับไปนั่งที่ตัวเองก่อนจะเสียบหูฟังใส่หูแล้วนอนคลุมโปงเหมือนที่เขาเคยทำ 

  ฉันเดินมาเปิดประตูก็เห็นว่าเป็นพี่อรุณยืนอยู่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มดูสดใสผิดปกติ เห็นแล้วก็ดูแปลกตาดีเหมือนกันแฮะ เพราะที่ผ่านมาพี่อรุณแทบจะไม่เคยฉีกยิ้มกว้างขนาดนี้เลยแล้วนี่เขามีธุระอะไรหรือเปล่าถึงได้มาที่ห้องแบบนี้ 

          “พี่อรุณมาหาใครเหรอคะ?” 

          “พี่มาหาเธอนั่นแหละรันนี่” พี่อรุณเอื้อมมือมาโยกหัวฉันเล่นอย่างเอ็นดูก่อนจะดึงฉันเข้าไปกอด ฉันไม่ได้ตกใจอะไรในการกระทำของพี่อรุณเพราะเวลาที่เราเจอกันเขาก็มักจะทำแบบนี้บ่อยๆ เพราะเขาเคยบอกฉันว่าเอ็นดูฉันเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง ฉันเองก็รักเขาเหมือนพี่ชายคนหนึ่งเหมือนกัน 

          ตึง! 

          เสียงดังจากในห้องทำให้ฉันกับพี่อรุณเดินเข้าไปด้านในก็เห็นว่าโฟร์กำลังนั่งมองฉันกับพี่อรุณอยู่ ใบหน้าไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ เหมือนเขากลายเป็นคนที่ไร้อารมณ์ไปแล้ว และไอ้ที่ว่าเสียงดังที่ว่านั้นก็คือเสียงหนังสือแพทย์ของโฟร์ที่มันตกลงมา เมื่อกี้ฉันเห็นเขาคลุมโปงไปแล้วนี่ แล้วทำไมมานั่งมองหน้าฉัน 

          “วันนี้ไม่ได้ไปเรียนไงโฟร์?” 

อ้าว! วันนี้โฟร์มีเรียนด้วยเหรอ ทำไมเขาถึงทำตัวว่างมากแบบนี้ล่ะ ฉันก็นึกว่าเขาเป็นคนรักเรียนถึงสอบติดแพทย์ได้ ไม่ยักรู้ว่าชอบโดดแบบนี้ โฟร์ยักไหล่ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำแล้วออกมาด้วยชุดนักศึกษา ชายเสื้อไม่ได้เอาเข้า 

 ดูท่าทางกร้านโลกมาก 

ถ้าไม่รู้จักเขาให้ตายยังไงฉันก็ไม่เชื่อว่าเราเรียนแพทย์แน่ๆ 

          “กำลังไป ไปนะรันนี่” เขาหันมาโบกมือให้ฉันก่อนจะออกจากห้องไป ทำเหมือนว่าเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาดูเย็นชาขึ้นมากะทันหันจนฉันเองก็งงว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างที่ฉันไปเปิดประตูให้พี่อรุณ 

          “มันนี่ก็แปลกนะ” พี่อรุณเกาหัวตัวเองงงๆ ไม่ใช่แค่เขาหรอกนะที่งงฉันก็งงด้วยเหมือนกัน เพราะก่อนหน้านี้เขายังดีๆ อยู่เลย “รันกินข้าวยัง พี่มารับไปกินข้าว” 

       ถ้ามาถึงที่แล้วไม่น่าถามเลยมั้ง ถ้าฉันกินแล้วยังไงฉันก็ต้องไปกับเขาอยู่ดี ก็เล่นมาหาถึงห้องขนาดนี้ แต่เมื่อกี้อาการของโฟร์มันก็ทำให้ฉันงงเหมือนกันนะว่าเขาเป็นอะไรไป คือไม่อยากให้คนอื่นรู้เหรอว่าเชากำลังจีบฉันอยู่อ่ะ 

          “งั้นรอรันอาบน้ำแป๊บนะคะ” 

          “ครับ” 

  

[FOUR : SAID] 

       ผมขับรถมาจอดที่หน้าคณะของตัวเองก่อนจะเดินเข้าห้องเรียนอย่างเซ็งๆ แถมยังรู้สึกหงุดหงิดยังไงไม่รู้ เหมือนว่าเมื่อกี้แม่งโดนแย่งของรักไป 

อ้อ! ที่ผมทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพราะไม่อยากให้พี่อรุณรู้ว่าผมกำลังตามจีบคนที่เขาชอบอยู่อย่างรัน  และผมเชื่อว่ารันไม่มีทางบอกเรื่องนี้ให้พี่อรุณรู้แน่ๆ 

ทุกคนคงคิดว่าผมแม่งเลวแย่งผู้หญิงของพี่รหัสตัวเองได้ ผมไม่ได้แย่งครับ เพราะรันไม่ได้เป็นของใคร อย่างที่เพื่อนผมบอกว่าใครดีใครได้ ผมเองก็ไม่ได้คิดจริงจังกับรันด้วย ก็แค่จีบเล่นๆ สนุกๆ เท่านั้น ได้แล้วเลิกแค่นั้น 

อาจจะดูใจร้ายไปหน่อยแต่ผมคิดว่ามันเป็นผลดีสำหรับเราสองคน เธอก็จะได้เจอคนที่ดีกว่าผม ผมเองก็คงหาคนที่ใช่ไปเรื่อยๆ ไม่ใช่ว่ารันเป็นผู้หญิงไม่ดีนะ เธอดีมากเลยล่ะ ที่ผมพูดแบบนั้นเพราะผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอคือคนที่ใช่ของผมหรือเปล่า ผมถึงอยากลองจีบเธอดูไง 

ถ้าเธอคือคนที่ผมควรหยุด ผมก็จะหยุดที่เธอ 

          “มึงเห็นนี่ยังโฟร์?” เมฆเพื่อนสนิทที่ผมไว้ใจไม่ว่ามีเรื่องอะไรก็มักจะเล่าให้มันฟัง มันยื่นมือถือมาตรงหน้าผมเพื่อให้ผมดูข่าวมาใหม่ในเพจมหาลัย ก็เห็นว่าเป็นรูปพี่อรุณขึ้นและตามมาด้วยรันที่เดินจับมือกัน 

       ข้างล่างภาพเขียนไว้ว่า 

          ‘หัวหน้าชมรมดูแลหอพักนักศึกษาเปิดตัวแฟนสาวกลางโรงอาหาร แอบสวีทกันอย่างน่าอิจฉา ได้ข่าวว่าน้องคนนี้เคยมีข่าวกับหนุ่มโฟร์ว่าที่แพทย์มาก่อน เอ๊ะ! สรุปแล้วใครคือคนจริงกันแน่จ๊ะ’ 

          ข่าวเหี้ยไรวะ ออกข่าวแบบนี้มาเหยียบหน้าผมเลยดีกว่ามั้ยครับ 

       อ่านยังไงก็เหมือนว่าผมเป็นคนแพ้ว่ะ 

       รูปที่เธอเดินจับมือกับพี่อรุณมันก็ฟ้องชี้ชัดอยู่แล้วว่าเธอเลือกพี่อรุณไม่ใช่ผม อย่าให้รู้แล้วกันว่าใครเล่นมาปล่อยข่าวแบบนี้ผมซัดไม่เลี้ยงแน่ ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงก็ตาม ส่วนไอ้คนที่เสพข่าวก็จะเสพข่าวแบบมั่วๆ ไป โดยที่ไม่รู้เหี้ยไรเลย 

          “สรุปมึงจะจีบคนนี้เหรอวะโฟร์?” มันมาถามอะไรตอนนี้ การแสดงออกของผมก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าเดินหน้าจีบรันอยู่ 

       อย่าคิดนะว่าออกข่าวแบบนี้แล้วผมจะไม่กล้าจีบเธอต่อ ยิ่งเป็นข่าวแบบนี้ผมก็ไม่อยากแพ้ ถึงแม้ว่าตัวเองจะเป็นน้องรหัสที่ต้องทำตามคำสั่งที่พี่รหัสบอกก็เถอะ แต่เรื่องแบบนี้ผมทำตามไม่ได้จริงๆ ว่ะ ต่อให้เราต้องแตกคอกันผมก็ยอม 

       ผมยอมเสียได้ทุกอย่างแต่เสียหน้าไม่ได้ 

       “ผู้หญิงพี่รหัสมึงเลยนะเว้ย” 

          “แล้วไงวะ ทำไมกูแม่งต้องแคร์คนอื่นทำไมคนอื่นไม่เห็นมาแคร์กูบ้าง” พูดแล้วก็เจ็บใจ เชื่อเหอะว่ายังไงคนในมหาลัยต้องเชียร์พี่อรุณแน่นอนเพราะเขาสร้างความดีไว้เยอะ มีแต่คนชื่นชมเขากันทั้งนั้น 

แตกต่างกับผมที่มีคนรู้จักเยอะก็จริงแต่รู้จักในด้านลบ คนส่วนใหญ่มองว่าผมเป็นคนเจ้าชู้ กินไม่เลือก แต่แม่งไม่ใช่แบบนั้นไง เวลาที่ผมคบใครผมก็ทุ่มเทให้เต็มที่ ก่อนที่เราจะได้กันผมก็บอกแล้วว่าความสัมพันธ์ของเราเป็นแค่เพื่อนนอนเท่านั้น ไม่ได้มีสถานะที่เรียกว่าแฟน 

แล้วอย่างนี้ผมผิดเหรอวะ 

          “กูเข้าข้างมึงนะเว้ยโฟร์” เมฆตบบ่าผมเหมือนให้กำลังใจ ป่านนี้ไม่รู้ว่ารันจะคิดยังไงกับข่าวที่เห็น บางทีเธออาจจะเลือกคบพี่อรุณเพื่อตัดปัญหาพวกนี้ทิ้งไปก็ได้ ใจผมตอนนี้มันวิ่งไปหาเธอเรียบร้อยแล้วกลัวว่าเธอจะตัดสินใจทำอะไรลงไปโดยไม่นึกถึงใจผม 

          “อาจารย์จะเข้าตอนไหนวะ?” ผมหันไปถามเมฆถ้าผมจะโดดเรียนตอนนี้เพื่อไปหารันจะได้มั้ย เมฆเหมือนมันรู้ว่าผมคงเรียนไม่รู้เรื่องแน่หากว่าไม่ได้ไปหารันตอนนี้ มันพยักหน้าแล้วบอกให้ผมรีบไปส่วนทางนี้มันจะจัดการเอง ผมเองก็ไม่ได้อยากโดดเรียนหรอกนะแต่มันไม่มีทางเลือกจริงๆ 

       ตอนนี้ผมเป็นห่วงความรู้สึกของรันมากกว่า 

 

 

:::สปอยล์ตอนต่อไป::: 

“ได้แฟนหล่อ รวย แถมเป็นถึงว่าที่คุณหมออีกไม่คิดสนใจหน่อยเหรอครับ” ผมยื่นหน้าเข้าใกล้รัน และเห็นว่าใบหน้าของเธอขึ้นเป็นสีแดงระเรื่อ นี่เธอกำลังอายใช่มั้ย คนที่ไร้หัวใจอย่างเธอแม่งมีความรู้สึกอายด้วยว่ะ 

การอ่อยของผมก็ได้ผลเหมือนกันแฮะ 

“หรือกลัวว่าฉันจะทิ้งเธอ?”  

 

 

-โปรดติดตามตอนต่อไป- 

VERMOUTH 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว