ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่11.ป่วยเลยเห็นมั๊ย

ชื่อตอน : บทที่11.ป่วยเลยเห็นมั๊ย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2559 23:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่11.ป่วยเลยเห็นมั๊ย
แบบอักษร

บทที่11.

ป่วยเลยเห็นมั๊ย

คริสเตียน:Talk

7.00AM

ผมรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา นาฬิกาบอกเวลาว่าตอนนี้7โมงเช้าแล้ว นี่ผมเพิ่งนอนไปได้แค่สามชั่วโมงเองเหรอเนี้ย ตอนนี้ร่างกายของผมยังมีกำลังไม่เต็มที่ เนื่องจากเมื่อคืนได้ออกศึกหนักยันเช้าก็เลยมีสภาพแบบนี้ จะไห้ขับรถไปทำงานตอนนี้คงไม่ดีนัก ขอนอนต่อแล้วค่อยไปเคลียร์งานตอนบ่ายก็แล้วกัน นึกได้แบบนั้นก็หันไปกอดร่างบางที่นอนอยู่ข้างกาย แต่ก็ต้องตกใจเพราะร่างบางนั้นตัวร้อนเหมือนคนถูกไฟเผา

"นิชา นิชา นิชาครับ"ผมลุกขึ้นเอามืออังหน้าผากนิชาตอนนี้มันร้อนจนใบหน้าของนิชาเป็นสีแดงระเรื่อ

"นิชาครับ นิชาได้ยินพี่มั้ย"

"อืมม พี่คริสหรอคะ นิชาปวดหัว"เมื่อรู้ว่าตัวเองถูกปลุก นิชาก็พูดออกมาด้วยเสียงเเหบแห้งแต่ดวงตายังคงเปิดไม่ขึ้น

"งั้นนิชานอนต่อนะครับ เดี๋ยวพี่เช็ดตัวไห้"พอพูดกันนิชาเสร็จผมก็ห่มผ้าห่มไห้ ผมเดินลงมาเอาผ้ากับน้ำอุ่นพร้อมกับบอกป้านี

"ป้านีครับ ช่วยทำโจ๊กและก็นำยาลดไข้ไปไห้บนห้องผมด้วยนะครับ"

"คุณคริสป่วยหรอคะ"ป้านีถามอย่างสงสัย

"ไม่ใช่ผมแต่เป็นนิชาครับ"ผมพูดเสร็จก็ถือการะมังใส่น้ำขึ้นห้องทันที

"นิชาครับพี่เช็ดตัวไห้หน่อยนะครับ"ผมปิดผ้าในการะมังแล้วก็เริ่มเช็ดตัวไห้ร่างบางทันที

"นิชาหนาววว" นิชาพูดทั้งที่ยังไม่ได้ลืมตา

"ทนหนาวหน่อยนะคนดี เช็ดตัวแล้วไข้จะได้ลด"ผมเช็ดหน้าเช็ดคอเช็ดแขนจนถึงหน้าอก ตอนนี้ใจผมเริ่มสั่นมองมาที่หน้าอกของนิชาที่มีรอยรักสีแดงที่ผทำไว้เมื่อคืน ไม่ว่าจะมองกี่ทีมันก็หน้าสัมผัสดูดเลียจนผมจะอดใจไม่ไหว ผมเริ่มเช็ดจากเต้าซ้ายไปเต้าขวาในใจก็อดกลั่นจนทนไม่ไหว เอาว๊ะ ขอสัมผัสนิดนึงน่า แล้วก็ปล่อยผ้า เอื้อมมือมาสัมผัสบีบเค้นหน้าอกคู่สวยไปมา

"อื้ม มม พี่คริสสขา"เมื่อได้ยินเสียงที่นิชาครางออกมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้งมันยิ่งทำไห้อารมณ์ของผมกระเจิงไปทันที  เอาว๊ะ

"พี่ขอดูดนมหน่อยนะคะคนดี"เมื่อเอ่ยปากขอเสร็จก็ไม่รอไห้นิชาอนุญาต ผมก้มลงไปดูดเลียนมทันสองเต้าทันที เมื่อปากผมสัมผัสกับเม็ดทับทิมก็ดูดแบบเอาเป็นเอาตาย มันชั่งหวานหอมอะไรเช่นนี้ 

"อ่าา พี่คริสส"

"พี่คริส"

"พี่คริส"

เสียงของนิชาเรียกสติผม ใช่สิตอนนี้นิชาป่วยผมไม่ควรคิดเรื่องแบบนี้ ผมควรจะดูแลนิชาให้ดี เมื่อนึกขึ้นได้ก็ถอนปากออกมาอย่างเสียดาย แล้วก็ต้องเช็ดตัวของนิชาไห้เสร็จจะได้ไห้นิชาทานอาหารและยา

แต่!!

เมื่อเช็ดมาถึงหน้าท้องแบนราบมือทีเช็ดตัวให้นิชาสติที่เพิ่งจะกลับมาได้ไม่นานก็....หายไป

ผมเริ่มสัมผัสลูบคลำหน้าท้องอันแบนราบมันชั่งเนียบเรียบหน้าลงไหล เห็นมาก็ตั้งหลายครั่งแล้ว แต่ก็ยังอดที่จะตื่นเต้นไม่ได้ ทุกส่วนบนร่างกายของนิชามันชั่งยั่วยวนชวนให้มองจริงๆ จะมองกี่ครั้งก็ไม่เคยเบื่อ

ผมสะบัดหัวไปมาเพื่อเรียกสติตัวเอง ผมเริ่มจะหนักใจแล้วเพราะขนาดส่วนบนของนิชาที่ผมเช็ดเพิ่งเสร็จผมยังเเทบคุมอารมณ์ไม่อยู่ แล้วนี่ส่วนล่างที่เหลือล่ะ.....ไม่อยากจะคิด

ผมหันกลับมาเช็ดขาอ่อนทั้งสองข้างมันขาวเนียนแบบที่สามารถทำไห้น้องชายของผมเริ่มแข็งขึ้นมาได้  เมื่อขาอ่อนเสร็จแล้วก็เหลือจุดสุดท้าย.......ดอกกุหลาบดอกน้อยๆของผม..... 

"อ่าขานิดนึงนะเด็กน้อย พี่จะทำความสะอาดน้องสาวให้"

นิชายังคงนิ่งเงียบ ผมรู้นะว่านิชาได้ยินในสิ่งที่ผมพูด นิชาคงอยากจะห้ามผมแต่ไม่มีแรงแม้แต่จะพูด ผมเลยขยับขาทั้งสองข้างเพื่อไห้อ่าออกจากกันแล้วก้มลงไปสำรวจ ผมตกใจนิดหน่อยเพราะตอนนี้ดอกกุหลาบดอกน้อยได้ช้ำบวมเป็นจุดม่วงแดงคงจะอักเสบจนทำไห้สาวน้อยตรงหน้าเป็นไข้แบบนี้ จากตอนเเรกที่เกิดอารมณ์วาบหวามที่เห็นร่างเปลือยปล่าวของเธอตอนนี้เปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่สงสารแลัวก็รู้สึกผิดทันที

"พี่ขอโทษนะคนดี ให้อภัยพี่นะ"ผมพูดออกมาพร้อมกับซับผ้าทำความสะอาดส่วนที่บอบบางของนิชาอย่างเบามือ นิชาลืมตาขึ้นมาสบตากับผมพอดี ผมบรรจงเช็ดส่วนนั้นอย่างตั้งใจและถนุถนอม นี่ผมรุนแรงกับเธอจนเธอเป็นขนาดนี้เลยเหรอ อยากจะต่อยตัวเองให้มันรุ้แล้วรุ้รอด รุ้ทั้งรุ้ว่าเธอบอบบางแค่ไหนแทนที่จะถนุถนอมเธอไว้แต่กลับทำแบบนี้กับเธอ

 

 

นิชา:Talk

ชั้นลืมตาขึ้นมาสบตากับพี่คริส ชั้นพยายามอย่างมากในการลืมตาขึ้นมา เพราะชั้นได้ยินคำขอโทษของพี่คริสที่พูดออกมา น้ำเสียงของพี่คริสมันดูเศร้าๆและเมื่อลืมตาขึ้นมาก็ได้เห็นใบหน้าสำนึกผิดของพี่คริส ทำไห้ชั้นรู้ว่าพี่คริสแคร์ชั้นมากแค่ไหน เพราะแบบนี้ไงชั้นถึงรักพี่คริส ถึงมันจะเจ็บจะป่วยแค่ไหนแต่สำหรับชั้นมันคุ้มนะ ชั้นไม่ปล่อยไห้พี่คริสเศร้าหรอก

เมื่อพี่คริสเช็ดตัวเสร็จชั้นก็พูด

"พี่คริสคะ หิวน้ำ"พี่คริสก็รินน้ำไห้ชั้นดื่ม ทำไห้ชั้นชุ่มคอพูดออกมาได้ง่ายขึ้น หันมามองหน้าเศร้าๆของพี่คริส

"พี่คริสไม่ต้องขอโทษนิชาหรอก นิชาอยากป่วย"ชั้นยิ้มให้พี่คริส พี่คริสก็ยังคงทำหน้าเศร้าอยู่

"นิชาอยากป่วยทุกวันเลย จะได้รู้ไงคะว่าพี่คริสหลงนิชาแค่ไหน"และสิ่งที่ชั้นพูดก็สามารถเรียกรอยยิ้มเล็กๆจากพี่คริสได้ พี่คริสก้มมาจุมพิษหน้าผากชั้น แล้วกระซิบข้างหูว่า

"หลงจนเริ่มจะมีอารมณ์อีกแล้วล่ะ หายเร็วๆนะจะได้รักทั้งคืน"ไห้ทายนะตอนนี้คงหน้าแดงจนมะเขือเทศสู้ไม่ได้แล้วหละ

"พี่ไห้ป้านีทำโจ๊กมาให้แล้วนิชาทานเสร็จแล้วจะได้ทานยา"พี่คริสลูบหัวอย่างเอ็นดู

ก๊อกๆๆ "โจ๊กมาแล้วค่ะ"

"เข้ามาเลยครับ"พี่คริสเอาผ้าห่มคุมร่างกายเปลือยเปล่าของชั้นแล้วเปิดประตูไห้ป้านี

ป้านีมองชั้นด้วยความเป็นห่วงทำเหมือนจะบ่นอะไรสักอย่างแต่ก็โดนพี่คริสดักไว้ก่อน

"ป้ามีอะไรก็ไปทำเถอะครับ เดี๋ยวนิชาผมดูแลเอง"

"ก็ได้ค่ะ"ป้านีพูดออกมาอย่างขัดใจเล็กน้อยแต่ก็ยอมเดินออกจากห้อง

เมื่อป้านีออกไปแล้วพี่คริสก็ป้อนข้าวให้ชั้น การป่วยครั้งนี้ ชั้นมีเทพบุตรมาคอยดูแลเอาใจใส่ (อย่าอิจน๊จ๊)

"อิ่มแล้วค่ะ"ชั้นพูดออกมาแล้วมองหน้าพี่คริส ตลอดเวลาที่ป้อนข้าวชั้นก็มองหน้าพี่คริสตลอด มันชั่งมีความสุขอะไรอย่างนี้

"ดื่มน้ำ กินยาหน่อยนะ"พี่คริสหยิบยาใส่ปากพร้อมป้อนน้ำทันที  อย่าถามว่าทำไมถึงรีบขนาดนี้ เพราะพี่คริสรู้ว่าชั้นไม่ชอบยาถ้าอยู่ในปากนานกว่านี้อาจจะสำลอกออกมาทั้งโจ๊กก็เป็นได้ 

"นอนพักผ่อนนะคนดีของพี่ พี่จะเฝ้าอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน"พี่คริสห่มผ้นให้แล้วก็ก่มลงมาจุมพิษเปลือกตาทั้งสองข้าง เพราะฤทธิ์ยาที่กินเข้าไปจึงทำไห้ชั้นหลับไปทันที

 

 

...................................................

เพราะมีคนคอมเม้นเป็นกำลังใจ ไรท์ถึงกลับมาอัพต่อ

ไรท์อ่านทุกคอมเม้นที่ส่งมา

 อยากจะบอกว่า

ขอบคุณนะคะที่เม้นเป็นกำลังใจกัน

ถึงจะมีแค่51คอมเม้น 

แต่มันก็สำคัญสำหรับไรท์

รักนะคะ จุ๊ฟๆ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว