email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านและคอยสนับสนุนนะคะ ทุกคอมเมนท์เป็นกำลังใจก้อนโตให้ไรท์คนนี้ ขอต้อนรับเข้าสู่โลกของ VERMOUTH

ชื่อตอน : จีบครั้งที่19

คำค้น : หมอโฟร์ ลัลลลิลล์

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 564

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2564 22:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบครั้งที่19
แบบอักษร

[นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาสาระค่อนข้างรุนแรง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน] 

 

19 

 

“ทำอะไรน่ะ” ฉันออกมาจากห้องน้ำก็เห็นว่าโฟร์ยืนถือไอโฟนฉันอยู่ และหน้าจอก็ขึ้นข้อความไลน์เอาไว้ด้วย นี่อย่าบอกนะว่าเขาแอบดูมือถือฉันน่ะ ฉันเดินเข้าไปแย่งมือถือมาจากเขาพร้อมกับมองเขาอย่างจับผิด ไม่รู้หรือไงว่าการมีหยิบของของคนอื่นมันเสียมารยาทมากแค่ไหน ถึงแม้ว่าเราจะเป็นรูมเมทกันเขาก็ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้ แค่ฉันให้เขานอนกอดเมื่อคืนไม่ได้หมายความว่าเขาจะทำอะไรกับของของฉันก็ได้ 

          “คือ...” 

          “แอบดูเหรอ?” เมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมตอบมันก็ทำให้ฉันรู้ได้ทันทีเลยว่าเขาแอบดูมือถือของฉัน ฉันก้มอ่านไลน์ตัวเองก็เห็นว่าน้อยหน่าเป็นคนส่งมา เธอบอกให้ฉันแต่งตัวสวยๆ ไปเที่ยว แสดงว่าเมื่อกี้โฟร์จะต้องได้อ่านมันแล้ว ฉันปิดหน้าจอก่อนจะหันมาคาดคั้นโฟร์ต่อ “ถ้าบอกว่าไม่นี่จะไม่เชื่อเลยนะ เห็นคาหนังคาเขาขนาดนี้” 

          “ก็แค่ดู” สุดท้ายเขาก็ยอมรับออกมาจนได้ ฉันถอนหายใจในความดื้อด้านของเขา ทำไมเขาพูดไม่ฟังแบบนี้นะ มันน่าโกรธมั้ยล่ะ เรื่องส่วนตัวของฉันทำไมต้องชอบยุ่งด้วยก็ไม่รู้ 

          “แล้วรู้หรือเปล่าว่ามันเสียมารยาทอ่ะ” ทำหน้าสำนึกผิดตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้วล่ะ แสดงว่าเวลาที่ฉันเผลอเขาก็จะแอบดูแบบนี้ทุกครั้งเลยหรือเปล่าเนี่ย “ทำมากี่ครั้งแล้ว” 

          “เพิ่งทำ” หน้าตาดูไม่น่าไว้ใจเอาซะเลย เชื่อได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ “เธอไม่แต่งตัวแบบนั้นหรอกใช่มั้ย?” 

          “ยุ่ง” ฉันดันแผ่นหลังของโฟร์ให้เขากลับไปที่ของตัวเอง ฉันจะแต่งตัวแบบไหนมันก็เรื่องของฉัน ไม่เห็นเกี่ยวกับเขาเลย อีกอย่างเขาก็ไม่ใช่แฟนของฉันด้วยที่จะมาออกคำสั่งแบบนี้ 

          “นี่รันถ้าเธอแต่งตัวเหมือนที่เพื่อนเธอบอกฉันจะฟ้องพี่อรุณ” 

       ขอโทษนะพี่อรุณเป็นอะไรกับฉันเหรอเขาถึงจะไปฟ้อง ได้ข่าวว่าเขาเป็นแค่รุ่นพี่ที่ฉันรู้จักและสนิทด้วยก็เท่านั้นเอง เขาไม่มีสิทธิ์มาว่าอะไรฉันอยู่แล้ว อีกอย่างตอนนี้ฉันก็ไม่ได้เจอพี่อรุณเลย เมื่อวานโทรหาเขาแต่โฟร์ตัดสายไปเขาก็ไม่โทรกลับมาว่าฉันมีธุระอะไรกับเขาหรือเปล่า เห็นหรือยังล่ะว่าพี่อรุณก็ทำอะไรฉันไม่ได้ 

          “พี่อรุณเกี่ยวอะไรด้วย เขาเป็นพี่รหัสของนายไม่ใช่เหรอ?” ฉันยิ้มลอยหน้าลอยตาอย่างคนเหนือกว่า โฟร์ทำหน้าไม่พอใจใส่ก่อนจะกระฟัดกระเฟียดกลับที่ตัวเองทันที เขาเสียบหูฟังก่อนจะล้มตัวลงนอนเอาผ้าห่มคลุมโปงเหมือนเด็กน้อย นี่เขาโกรธอะไรฉันหรือเปล่า “โฟร์” 

          “...” ไม่ยอมพูดกับฉันด้วย นี่อย่าบอกนะว่าเขางอนฉันน่ะ ฉันยังไม่ได้ทำอะไรให้เขางอนเลยนะ ทำไมใจน้อยเหมือนผู้หญิงแบบนี้ การที่ฉันจะแต่งตัวเหมือนที่เพื่อนฉันบอกมันทำให้เขาไม่ชอบใจมากขนาดนี้เลยเหรอ 

          “โฟร์” คราวนี้ฉันเดินข้ามเส้นแบ่งเขตไปฝั่งของเขาก่อนจะเขย่าตัวเขาเบาๆ แต่เขาก็ไม่ยอมเปิดผ้าห่มเพื่อมาคุยกับฉันเลย ฉันนั่งลงข้างเขาก่อนจะเปิดผ้าห่มออกก็เห็นว่าเขาเสียบหูฟังแล้วหลับตาอยู่ “มาช่วยฉันเลือกเสื้อผ้าหน่อยสิว่าจะใส่ตัวไหนไปเที่ยวผับดี” 

          “ฉันเลือกได้ด้วยเหรอ?” ทีอย่างนี้ล่ะรีบหันมาเลยนะ ฉันก็แค่พูดเล่นเท่านั้นเองไม่ได้จะให้เขาเลือกให้จริงๆ หรอก เพราะรู้ไงว่าถ้าให้เขาเป็นคนเลือกเขาก็คงจะเลือกออกมาได้ห่วยสุดๆ 

โฟร์เด้งตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะโน้มหน้าลงมาหอมแก้มฉันอย่างรวดเร็วจนฉันไม่ทันได้ระวังตัว อีกแล้วนะที่เขาฉวยโอกาสกับฉันแบบนี้ ฉันหุบยิ้มทันทีที่เขาทำแบบนั้น ฉันบอกเขาหลายรอบแล้วว่าฉันไม่ชอบให้เขามาถึงเนื้อถึงตัวกับฉันแบบนี้ เพราะการที่เขาทำแบบนี้มันเหมือนว่าไม่ให้เกียรติกัน 

          “แบบนี้ฉันก็ไม่โอเคเหมือนกัน” เอาเป็นว่าครั้งนี้ฉันจะถือว่าเขาไม่ได้ทำอะไรแล้วกัน เขาอาจจะดีใจจนเผลอทำอะไรไปโดยไม่รู้ตัว แต่ถ้ามีครั้งหน้าอีกฉันจะโกรธเขา โกรธจริงๆ ด้วย และจะไม่พูดกับเขาเลย ฉันไม่ชอบให้เขาถึงเนื้อถึงตัวฉันแบบนี้มันดูไม่ดียังไงไม่รู้ ถ้าแฟนเขามาเห็นเข้าเธอจะเข้าใจผิดขนาดไหน “เพื่อนกันเขาไม่ทำกับแบบนี้หรอกนะ คือฉันไม่ชอบอ่ะ” 

          “ไม่เห็นแปลกตรงไหนนี่เพื่อนกันกอดกัน จับมือกัน หอมแก้มกัน หรือจูบกันมันก็เป็นเรื่องธรรมดาถ้าเราไม่คิดอะไร” 

       นั่นมันอาจจะเขาแต่ไม่ใช่ฉัน ฉันไม่ชอบทำแบบนั้น และฉันก็ไม่ได้ถูกสอนให้ปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้ใครทำอะไรก็ได้ ถ้าแค่กอดกันฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ แต่ถ้าถึงขั้นหอมแก้มกันจูบกันฉันว่ามันไม่ใช่แล้วอ่ะ มันน่าจะเป็นอย่างอื่นมากกว่า 

       “หรือว่าเธอคิด?” 

          “ก็คิดไงถึงได้พูดออกมา” ถามแบบนี้เหมือนว่าเขากำลังคิดว่าฉันคิดอะไรกับเขาอยู่หรือเปล่า เขาเริ่มจะหลงตัวเองเกินไปแล้วนะเนี่ย เพราะงั้นต้องปลุกให้ตื่น คิดว่าฉันเหมือนผู้หญิงที่ผ่านมาของเขาหรือไง ขอโทษทีฉันมันเป็นพวกชอบความแตกต่าง “คิดว่าไม่ชอบให้นายทำแบบนี้ ไม่ชอบมากๆ ด้วย” 

          “ปากแข็ง” อ้าว! นี่พูดความจริงยังมาบอกว่าฉันปากแข็ง เขานี่มันดื้อด้านแถมเอาแต่ใจตัวเองด้วย ไหนพี่อรุณบอกว่าถ้าฉันอยู่กับน้องรหัสของเขาแล้วฉันจะสบายใจไง นี่ทำให้ฉันยุ่งยากใจมากกว่า “ใจไม่ตรงกับปากใช่มั้ยเธออ่ะ” 

          “อะไรใจไม่ตรงกับปาก?” นี่เราต้องมาเถียงกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องแล้วเหรอ แถมยังเป็นเรื่องที่ไม่น่าเอามาพูดด้วย อยากจะรู้เหมือนกันว่าเขาจะหลงตัวเองอีกนานแค่ไหน แล้วเมื่อไหร่เขาจะตื่นจากฝันสักที การที่มีผู้หญิงเข้าหาเขาตลอดไม่ได้หมายความว่าฉันจะต้องวิ่งเข้าหาเขาเหมือนที่คนอื่นทำหรอกนะ 

          “เคยเรียนหรือเปล่าชีววิทยาอ่ะหัวใจมันตรงกับปากที่ไหน เธอเองก็ใจไม่ตรงกับปาก” อันนี้ฉันไม่เถียงหรอกนะ เพราะมันเป็นเรื่องจริง เพราะถ้าฉันเถียงฉันก็คงต้องแพ้เขาแน่นอน 

ฉันส่ายหัวในความคิดบ้าๆ ของเขา นี่ไม่ควรจะมาเถียงกับเขาด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องเลย ฉันเลิกสนใจโฟร์ก่อนจะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อหาเสื้อผ้าใส่ไปเที่ยวคืนนี้ ตื่นเต้นยังไงไม่รู้ คือฉันยังไม่เคยได้ไปเที่ยวที่แบบนั้นมาก่อนก็เลยไม่รู้ว่ามันเป็นยังไง ส่วนมากดูแต่ในละครก็ไม่รู้ว่ามันจะแตกต่างหรือเปล่า 

“ทำไรอ่ะ?” 

          “หาชุดไปเที่ยวไง” พอเห็นว่าฉันไม่สนใจเขาก็เดินเข้ามาถามแถมยังทำตาใสแป๋วมองฉันอีก แต่ฉันก็เลือกที่จะไม่สนใจเขาและหาชุดไปเที่ยวต่อ จนโฟร์ยื่นเสื้อตัวหนึ่งส่งมาให้ฉัน “อะไร?” 

          “เสื้อใส่ไปเที่ยวคืนนี้ไงรับไปสิ” ฉันชูมันขึ้นก็เห็นว่าเป็นแค่เสื้อยืดธรรมดาที่ไม่ได้ทำให้ลุคที่ฉันคิดดูแซ่บขึ้นมา ฉันจะต้องใส่ให้เข้ากับสถานที่หน่อยสิ นี่อะไรจะให้ฉันไปทำบุญเหรอ “นี่ก็กางเกงใส่แล้วสวยนะ” 

          “ขอบใจ” ฉันยัดมันเก็บไว้ที่เดิมก่อนจะเอาเดรสสายเดี่ยวรัดรูปความยาวเหนือเข่าผ่าข้างสีดำขึ้นมาดู ที่ฉันมีชุดแบบนี้เพราะฉันอยากจะลองใส่มานานแล้วก็เลยซื้อมาไว้แต่ไม่มีโอกาสได้ใส่สักที แต่ดูท่าว่าวันนี้จะได้ใส่แล้วนะ 

ฉันไม่ใช่ผู้หญิงเรียบร้อยอย่างที่ใครหลายคนเข้าใจหรอก แต่ฉันก็ไม่ได้แรดจนไปหาอ่อยผู้ชายเหมือนกัน ฉันเป็นคนชอบแต่งตัวแต่เป็นเพราะต้องมาอยู่ห้องกับผู้ชายฉันก็เลยต้องป้องกันเอาไว้ก่อนก็เท่านั้นเอง 

          “สาบานว่าฉันจะไม่ให้เธอออกจากห้องด้วยชุดแบบนี้” 

 

 

:::สปอยล์ตอนต่อไป::: 

“แต่เธอทำให้ฉันเป็นแบบนี้” โฟร์ซุกหน้าเข้ามาคลอเคลียที่ซอกคอของฉัน ฉันพยายามแกะมือเขาออกแต่ก็ไม่เป็นผล 

ฉันรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาที่ต้นคอเหมือนโฟร์จะใช้ฟันครูดที่ผิวเนื้อของฉันก่อนจะขมเม้มมัน ฉันสะดุ้งตกใจนิดหน่อยเมื่อเขาทำอย่างนั้น 

เขาจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้ 

“โฟร์ปล่อย” เขาเหมือนไม่ฟังที่ฉันพูดแต่เลือกที่จะผละฉันให้นอนราบที่เตียงและขึ้นคร่อมร่างฉันเอาไว้ 

 

 

-โปรดติดตามตอนต่อไป- 

VERMOUTH 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว