email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่10 ทุกเรื่องในอดีต3

ชื่อตอน : บทที่10 ทุกเรื่องในอดีต3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ย. 2564 13:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่10 ทุกเรื่องในอดีต3
แบบอักษร

-SPRITE TALK-

“ไปรท์พูดอะไรออกมา” เฮียเฟยมีสีหน้าอึ้งเล็กน้อยเมื่อฉันพูดบางอย่างออกไป บางอย่างที่เป็นความจริงที่ฉันต้องยอมรับ

“พูดความจริงไงคะ เรื่องเรามันคืออดีต เฮียควรกลับไปดูแลคนที่เฮียเลือก ไปรท์กับน้องปลายอยู่ได้ค่ะ วางไปรท์ที่เป็นอดีต แล้วยึดติดกับกวางที่เป็นปัจจุบันนะคะเฮียเฟย” ฉันก็เป็นแค่รักครั้งเก่า คนใหม่ที่เฮียเลือกควรได้รับการเอาใจใส่ มาคิดดูแล้วฉันน่าจะทนอยู่กรุงเทพ ไม่น่ากลับมาที่นี่ จะได้ไม่ต้องเจอเฮียเฟย น้องปลายกับแม่ก็จะไม่ต้องมาเจ็บตัวแบบนี้

“ไปรท์พูดออกมาได้ง่าย ๆ เลยเนอะ ขณะที่เฮีย...”

“ช่วยทำเหมือนเราไม่มีตัวตนก็ได้ค่ะ ขอบคุณที่ช่วยน้องปลายนะคะ ขอบคุณมาก ๆ เลย แค่เฮียช่วยชีวิตน้องปลายไว้ครั้งนี้ก็ดีมาก ๆ แล้วค่ะ ไม่ต้องห่วงน้องปลายเลย ไปรท์จะดูแลน้องปลายให้ดีที่สุด” ฉันต้องรีบพูด รีบจัดการทุกอย่าง ให้ยื้อเฮียไว้นานกว่านี้จะไม่ดีกับภรรยาของเฮีย เฮียเฟยแต่งงานแล้ว สาเหตุที่ฉันไปโวยวายที่งานแต่งก็เพราะอาม่ามาทำลูกกับแม่ของฉัน ฉันไม่ได้มีเจตนาไปพังงานแต่งของเขา

“ต้องการแบบนั้นจริงเหรอ”

“ค่ะ” ก็ฉันเลือกแบบอื่นไม่ได้นี่ จะให้ไปเอาผัวเขามารับผิดชอบแย่งเขามาเป็นพ่อของลูกมันก็ไม่ใช่ “ฝากขอโทษกวางที่ไปรท์ไปทำให้งานแต่งพังด้วยนะคะ”

“ถ้าน้องต้องการแบบนั้นเฮียก็ยินดีทำให้ แต่เรื่องน้องปลาย...”

“พูดตามตรงไปรท์อยากให้ลูกเรียกเฮียว่าลุงเฟยเหมือนเดิมค่ะ ไปรท์ไม่อยากให้ลูกสับสน ไม่อยากให้ลูกตั้งความหวัง ไปรท์ว่าเฮียรีบกลับไปคุยกับกวางดีกว่านะคะ ป่านนี้คงเสียใจมากแล้วที่จู่ ๆ สามีก็มีลูกติด บอกเธอด้วยนะคะว่าไปรท์ไม่คิดเรียกร้องให้เฮียรับผิดชอบอะไรเลย เธอจะได้สบายใจ” ฉันหันไปยิ้มให้เฮียเฟย พยายามยิ้มออกมาจากใจให้ได้มากที่สุด แม้ว่าจะเจ็บแค่ไหนก็ตาม

“เฮียคิดว่าเราจะกลับมาอยู่ด้วยกัน อยู่ด้วยกันสามคนพ่อแม่ลูก ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข” เฮียมองหน้าฉันและพูดออกมา

“จะเป็นไปได้ยังไงคะ เฮียจดทะเบียนสมรสแล้วนะ เฮียเป็นสามีของคนอื่น จะให้ไปรท์กับน้องปลายเข้าไปเป็นส่วนเกิน ไปเป็นตัวปัญหาได้ไง ไม่เป็นไรค่ะเฮีย เราสองคนอยู่ได้”

“โอเค เฮียเข้าใจแล้ว”

“ค่ะ” เฮียเฟยพูดก่อนจะลุกเดินไปหอมแก้มน้องปลายที่หลับไปเพราะฤทธิ์ยา ลูกสาวของฉันร้องงอแงเพราะเจ็บบาดแผลตามร่างกาย น่าสงสารมากแต่แกก็ยังพยายามยิ้ม

“พ่อไปก่อนนะครับ เดี๋ยวพ่อมาเยี่ยมน้องปลายใหม่นะ” เฮียเฟยก้มลงจูบที่หน้าผากของน้องปลาย ฉันก็ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้ ใครกันจะไม่อยากมีความสุข ใครบ้างจะไม่อยากอยู่กับคนที่รัก ทว่าเฮียเฟยไม่ใช่ของฉันอีกแล้ว ฉันไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง

เฮียเฟยเดินกลับมาหา ฉันจึงยืนขึ้นแล้วยิ้มให้เขา เฮียมองหน้านิ่ง ๆ ก่อนจะดึงฉันเข้าไปกอด “เฮียรักไปรท์คนเดียวนะครับ เฮียไปนะ แล้วเจอกัน”

นั่นคือครั้งสุดท้ายที่ฉันเจอเฮียเฟย จากนั้นเขาก็ไม่มาให้เห็นอีกเลย เป็นเวลาเกือบหนึ่งเดือน ข่าวคราวของเขาฉันก็ไม่กล้าที่จะถามถึง เพื่อน ๆ แก๊งเขามาเยี่ยมน้องปลายก็ไม่มีใครพูดถึง พลอยใสกับคะนิ้งก็ไม่พูด ซึ่งมันก็ดี ถือว่าเราต่างคนต่างอยู่

เขามีชีวิตของเขา ฉันกับลูกก็ดำเนินชีวิตต่อไปอย่างที่เคยเป็น อาจจะเหงาบ้าง แต่ก็ถือว่าไม่ได้ไปสร้างความร้าวฉานให้ครอบครัวใคร ส่วนเรื่องเสียใจฉันเสียใจอยู่แล้ว ไม่เสียใจสิแปลก นั่นรักแรกและรักเดียวของฉันนะ

ครืด ครืด ครืด...

“ค่ะพี่แดน”

(เหมือนว่าพี่จะหลงทางเบบี๋)

“พี่แดนไปทางไหนคะ”

(ไม่รู้อะ เบบี๋ออกมารอพี่หน้าร้านที ดูให้หน่อยว่าตรงไหนที่มันจุดใหญ่ ๆ ของร้านที่พี่พอจะสังเกตได้)

“ได้ค่ะ หนูกำลังเดินออกมาหน้าระ…” คำพูดขาดห้วงเพราะว่าผู้ชายตรงหน้ากำลังยืนยิ้มให้ฉัน “พี่แดน แกล้งหนูอีกแล้วนะคะ”

“ไงเบบี๋มาให้พี่กอดหน่อยเร็ว” พี่แดนผายมือให้ฉันเดินเข้าไปหา ฉันก็ยิ้มรับและเดินเข้าสู่อ้อมกอดที่อบอุ่นและคุ้นเคย

“คิดถึงนะคะ” กอดพี่แดนไว้แน่นแล้วเงยหน้าขึ้นมอง

“พี่ก็คิดถึง กว่าจะเคลียร์งานมาได้ไม่ง่ายเลย แล้วนี่น้องปลายเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง ได้เอาเรื่องทางนั้นไหม เอาเรื่องให้ถึงที่สุดเลยนะ ถ้าวีอยู่วีไม่ยอมแน่ คนเลว ยายแก่ไร้หัวใจ” พูดมาถึงตรงนี้พี่แดนดูโมโหหนักมาก พี่แดนเป็นเพื่อนของคุณวีคนที่ฉันเคยบอกว่าเขารู้ว่าน้องปลายฝันไม่ใช่ลูกของพี่วีไงคะ

“ดูสิโมโหเลือดขึ้นหน้าเลย มาค่ะ ไปกินข้าวกันเถอะ หนูทำกับข้าวของโปรดพี่ไว้รอด้วย” ฉันเตรียมอาหารไว้ให้พี่แดนเรียบร้อย รอคอยแค่พี่แดนมาถึงแล้วก็เริ่มทานกัน

เดินเข้ามาในบ้านฉันเรียกหาน้องปลายที่นั่งเหงาดูการ์ตูนหน้าจอทีวี “น้องปลายคะ”

“ขาแม่” เด็กหญิงตัวน้อยหันมามอง ใบหน้ากลมฉีกยิ้มกว้าง เวลานี้ลูกตาโดนแก้มกลืนกินไปแล้ว “พ่อแดน” คือคำที่น้องปลายเรียกพี่แดน แกบอกแกโชคดีมีพ่อสองคนพ่อวีพ่อแดน

“น้องปลาย เป็นยังไงบ้างลูก พ่อคิดถึงลูกมากเลย แล้วนี่มา มาให้พ่อปลอบ หนูเจ็บมากไหม” พี่แดนเดินเข้าไปหาน้องปลายด้วยความคิดถึงและความเป็นห่วง

“หนูอุ่นกับข้าวรอนะคะ”

“ครับ” จากนั้นทั้งสองคนก็พูดคุยกันตามประสาพ่อลูกที่ห่างกันมาหลายเดือนมาก ๆ เมื่อก่อนจะเจอกันทุกวันค่ะพอย้ายมาอยู่ที่นี่ก็เริ่มห่างกัน ด้วยพี่แดนงานเยอะจนไม่มีเวลาปลีกตัวมา และฉันก็ยุ่งพอ ๆ กัน

“กับข้าวฝีมือเบบี๋ยังอร่อยเหมือนเดิมเลย พี่คิดถึงที่สุด”

“คิดถึงก็ทานเยอะ ๆ นะคะ เดี๋ยวหนูจะทำแล้วแช่แข็งให้พี่เอากลับไปเวฟทาน พี่แดนผอมลงมากเลยนะ พี่โอเคหรือเปล่าคะ”

“โอเคสิ ชีวิตคนเราตราบใดที่ยังมีลมหายใจก็ต้องดำเนินกันต่อ หมดลมเมื่อไหร่ก็จบสิ้นการเดินทาง”

“ทานเยอะ ๆ นะคะ เดี๋ยวก่อนกลับหนูจะทำเค้กให้ และฝากให้แม่พี่แดนด้วย ครบรอบวันตายคุณวีหนูจะพาน้องปลายไปหา” แม่พี่แดนใจดีมาก ๆ รักและเอ็นทั้งฉันและน้องปลาย

“แม่รู้ว่าพี่จะมาก็ฝากของมาให้ทั้งสองคนเพียบเลย อยู่หลังรถกินข้าวเสร็จค่อยไปขน”

“พ่อแดนขา วันนี้พ่อแดนนอนที่นี่น้าน้องปลายจะนอนกอดพ่อแดนค่า” น้องปลายนั่งอยู่ข้าง ๆ เอ่ยเสียงสดใส สดใสในรอบหนึ่งเดือนเลยค่ะ

“ครับผม วันนี้พ่อจะกอดน้องปลายให้หายคิดถึงเลย เล่านิทานเรื่องโปรดให้ฟังด้วย”

“กินเยอะ ๆ เลยค่าพ่อแดน พ่อแดนจะได้โต ๆ น้าค้า”

“ครับ ๆ แล้วน้องปลายไม่กินเหรอลูก”

“น้องปลายอิ่มค่า” ฉีกยิ้มหวานให้พี่แดนพร้อมลูบพุงกลมป่อง

ฉันจึงขยายความ “หนูเพิ่งให้กินข้าวไปก่อนพี่แดนจะมาถึง 20 นาทีเองค่ะ”

“อ่อ แบบนี้นี่เอง งั้นเดี๋ยวพ่อแดนกินข้าวอิ่มแล้วจะนอนให้น้องปลายเล่าเรื่องที่โรงเรียนให้พ่อแดนฟังบ้างนะครับ พ่อแดนอยากรู้จังเลยที่โรงเรียนใหม่ของน้องปลายมีอะไรบ้าง”

“ได้เลยค่า เพื่อนน้องปลายน่ารักทุกคนเลย”

แล้วต่อจากนั้นพ่อลูกที่ห่างกันมาหลายเดือนก็ขลุกอยู่ด้วยกันไม่ห่างไปไหนเลยค่ะ พี่แดนมาค้างที่นี่สามวัน เคลียร์เวลาได้แค่นี้จริง ๆ ฉันที่เคยไปอยู่ด้วยมาหลายปีก็เข้าใจดีค่ะว่าคนรวยที่ไม่ยอมหยุดรวยนั้นเป็นยังไง แม้แต่เวลาพักพี่แดนยังไม่ค่อยจะมีเลยล่ะ

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว