email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 9 เราเลิกกันนะไปรท์4

ชื่อตอน : บทที่ 9 เราเลิกกันนะไปรท์4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2564 21:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9 เราเลิกกันนะไปรท์4
แบบอักษร

“พี่หินคะ” ทันทีที่เห็นฉันก็รู้ว่าใครมันเป็นคนทำ

“ว่า”

“พาไปรท์ไปงานแต่งเฮียเฟยที”

“ไปทำไม ไอ้เฟยมันเลือกกวางไปแล้ว ตอนนี้ไปรท์ควรห่วงลูก” พี่ซันพูด

“ไปรท์ไม่ได้จะไปหาเฮียเฟย ฝากทางนี้ด้วยนะนิ้ง มีอะไรรีบโทรหาฉันเลย”

“แล้วแกจะไปทำไมไปรท์”

“ไปจัดการคนทำไง”

-END SPRITE-

 

-FOEI TALK-

“ยิ้มหน่อยนะคะเฮียเฟย” กวางกระซิบกับผมในพิธียกน้ำชาญาติฝั่งผม

“ครับ” เมื่อคืนหลังจากที่ผมกลับมาจากร้านของไปรท์ ผมหมายถึงดูแลน้องที่เมาแล้วหมดสติไป พอเห็นว่าสไปรท์เมามายเสียใจหนักมาก ผมก็ตัดสินใจบอกอาม่าว่าไม่อยากแต่งงานกับกวางแล้ว ต่อให้กวางดีแค่ไหน แต่กวางไม่ใช่คนที่ผมรัก

แต่ผมก็ขัดอาม่าไม่ได้อยู่ดี ท่านบอกว่าอย่าทำให้ท่านเสียหน้า ‘งานจะเริ่มในอีกไม่กี่ชั่วโมงจะมายกเลิกได้ไง ทำอะไรคิดถึงหน้าม่าบ้าง ไม่สงสารม่าหรือไง หรือต้องให้ม่าอกแตกตาย’

“อีกาลกิณี!” อาม่าร้องขึ้นเสียงดังทำให้ผมหันมาสนใจเหตุการณ์ตรงหน้า

“ไปรท์” สไปรท์มาที่นี่ทำไม เราคุยกันรู้เรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ อยากให้ผมบอกเลิกผมก็ทำให้ แต่ก่อนที่ผมจะได้พูดอะไรออกมาอีกสไปรท์ก็ปรี่เข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ไม่สิ ใบหน้าเครียดแค้นต่างหาก เธอผ่านหน้าผมไปแล้วก็...ยกน้ำชาร้อน ๆ สาดใส่อาม่าของผม

“ทำบ้าอะไรไปรท์ นี่อาม่าของเฮียนะ” ผมดีดตัวลุกขึ้นยืน รีบหาผ้ามาเช็ดใบหน้าให้อาม่า กล้าดีอะไรมาทำผู้ใหญ่ที่ผมเคารพรัก

“ทำไมไม่ทำฉัน” สิ่งที่ผมตะคอกไม่ได้เข้าหูน้องเลย สไปรท์ยังคงจ้องที่อาม่าด้วยสายตาอาฆาต

“พูดอะไรไม่รู้เรื่อง เป็นบ้าก็ไปรักษา อย่ามาเพ่นพ่นเป็นหมาบ้า ทุเรศ”

“แก่จะตายอยู่แล้วอย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง กล้าทำก็กล้ารับสิ หรือขี้ขลาดเหรอ กระจอกว่างั้น” เธอแผดเสียงด่าอาม่าเสียงดังลั่น

ผมคว้าแขนสไปรท์แล้วออกแรงลาก “สไปรท์ ถ้าจะป่วนออกไปจากงาน ที่นี่ไม่ต้อนรับเธอ”

“ไปแน่ ไม่ต้องไล่ แล้วฉันก็ไม่ได้มาเพราะคุณ ฉันมาชำระความกับคนแก่มีเงินที่ถนัดแต่รังแกคนอื่น ขยันสร้างภาพว่าเป็นคนดีทั้งที่ใจยักษ์ใจมาร”

“หนูไปรท์ลูก ใจเย็นนะลูก” แม่ของผมเดินเข้ามาห้าม

ส่วนผมงงไง อะไรของสไปรท์ เธอไม่เคยเป็นแบบนี้นะ “ชำระความอะไรไปรท์นี่มันงานแต่งเฮีย ให้งานผ่านไปก่อนได้ไหม ถือว่าเฮียขอ”

“ไม่” เสียงเธอเด็ดขาดมาก

“สไปรท์!” เออ ผมก็เดือดเหมือนกัน ไม่อายคนหรือไงวะ

แล้วจู่ ๆ เสียงของอาม่าก็ดังขึ้นมา “ดิ้นพล่านเป็นอีบ้าขนาดนี้คนไหนตายล่ะ ฉันบอกแกว่าอย่ามายุ่ง ไม่ฟังคำเตือนฉันเอง แค่นี้มันยังน้อยไป”

“น้อยเหรอ กล้าพูด ไม่แปลกเลยที่สารรูปตอนแก่เป็นอย่างนี้ ทำบาปไว้มากไง ขอให้ตายช้า ๆ ขอให้...”

ระหว่างที่ไปรท์กำลังจะพูดต่อ ไอ้หินก็เดินเข้ามาเรียกเธอ ในมือไอ้หินถือโทรศัพท์ “ไปรท์ นิ้งโทรมาบอกว่าน้องปลายช็อก เพราะเสียเลือดเยอะระหว่างผ่าตัด ที่โรงพยาบาลมีกรุ๊ปเลือดของน้องปลายน้อยมาก พยาบาลบอกว่าอาจจะไม่พอ ไปรท์ต้องกลับไปให้เลือดลูกเดี๋ยวนี้ เรื่องอื่นเดี๋ยวค่อยมาเคลียร์”

“ไปรท์ไม่มีกรุ๊ปเลือดพิเศษ น้องปลายเลือดคนละกรุ๊ปกับไปรท์” อะไรวะ เกิดอะไรขึ้น น้องปลายเป็นอะไร เด็กน่ารักคนนั้นเป็นอะไร

“งั้นก็เลือดเดียวกับพ่อเขาน่ะสิ รอรับบริจาคอาจจะไม่ทัน” ไอ้หินพูดพร้อมทำหน้าเครียด สามีของสไปรท์ตายไปแล้ว แบบนี้น้องปลายจะรอดเหรอวะ

“ดี สมน้ำหน้า ตาย ๆ ไปซะ ลูกมีแม่แบบแกไง แม่สารเลวอีตัวกาลกิณี ผัวก็ชิงตายห่าไปก่อน” อาม่าของผมตะโกนด่าด้วยใบหน้าสะใจ ท่านมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างนั้นเหรอ

“ปากหมา โตแต่ตัวแก่รอวันตาย รอบนี้คุณได้เข้าคุกแน่ รอบนี้ฉันจะเอาคนแก่อย่างคุณเข้าคุกให้ได้” สไปรท์ตะโกนใส่หน้าอาม่าที่นั่งวีลแชร์

“ไปเผาศพลูกมึงก่อน...”

เพี้ยะ! “ปากเสีย”

ให้ตาย สไปรท์พุ่งตัวตบหน้าอาม่าของผม แล้วอาม่าก็เริ่มกรีดร้อง เรียกคนสนิทที่อยู่รอบ ๆ งาน

ขณะที่สไปรท์เดินมาหยุดตรงหน้าผม เธอหลับตาพริ้ม สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ลืมตามองหน้าผม “น้องปลายกำลังโคม่า เฮียช่วยไปบริจาคเลือดให้หน่อยได้ไหม ไปรท์ขอร้อง ชีวิตไปรท์ไม่มีเฮียได้ แต่ไม่มีน้องปลายไม่ได้”

“หมายความว่าไง ทำไม...”

“น้องปลายเป็นลูกของเฮีย เฮียช่วยลูกได้ไหม ช่วยลูกหน่อยนะ ไปรท์ขอร้อง ให้กราบตรงนี้เลยก็ได้ ไปรท์จะไม่ขออะไรเฮียอีกเลย” เธอทรุดตัวนั่งคุกเข่าลงกับพื้นกำลังจะก้มลงกราบเท้าของผม ผมควรเริ่มทำอะไรก่อนในตอนนี้

จังหวะเดียวกันอาม่าก็ตะโกนบางอย่างออกมา “นี่แกเก็บเด็กนรกคนนั้นไว้เหรอ มันรอดมาได้ยังไง กรี๊ด!”

“เดี๋ยวค่อยงงไหมไอ้เฟย มึงจะช่วยลูกของมึงหรือมึงจะแต่งงานต่อ แล้วปล่อยให้ลูกของมึงตาย” ไอ้นิกเดินมาสะกิดผมแรง ๆ หนึ่งทีเพื่อเรียกสติ

“ลุกขึ้นไปรท์” ผมพยุงร่างบอบบางที่สั่นเทาลุกขึ้น คว้ามือเธอมากุมไว้ มีหลายเรื่องที่ผมสงสัย แต่เวลานี้ไม่ใช่มัวมาหาคำตอบ ชีวิตของน้องปลายสำคัญที่สุด

“เฮียเฟย” เสียงกวางร้องเรียกผมเมื่อผมประคองสไปรท์

“ขอโทษนะกวาง เดี๋ยวเฮียจะรีบกลับมา”

เวลาเดียวกันอาม่าก็แผดเสียงร้องอย่างดัง “อาเฟย! กลับมาหาม่าเดี๋ยวนี้ อย่าไปกับมัน ถ้าไม่กลับมาตอนนี้เดี๋ยวนี้ ไม่ต้องมาเรียกม่าว่าม่าอีกเลย อาเฟย! กรี๊ด”

ผมไม่ได้หันกลับไปมองอาม่า จะว่าผมใจร้าย แต่ที่อาม่าพูดถึงน้องปลายคนใจดีเขาไม่พูดกัน

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว