ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 164 วนเวียน

ชื่อตอน : ตอนที่ 164 วนเวียน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 819

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2564 09:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 164 วนเวียน
แบบอักษร

ตอน164

เทปเปถูกเคลื่อนย้ายมายังโลกจริง.. และจากตำแหน่งของเขา..

"โทโนะ.."

เทปเปขมวดคิ้ว..

นี่คือสถานที่ก่อนหน้าที่ เรตัส ได้มาถึง.. และตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ในส่วนไหนของญี่ปุ่น แสดงว่าตอนนี้เธออยู่ในโลกมุมกลับ..

ประเด็นตอนนี้คือ เขาอยู่โทโนะ.. ดินแดนลับแลของเหล่าปีศาจ..

แน่นอนว่ามีเจ้าถิ่น และพวกนั้นก็แข็งแกร่งพอจะต่อต้านการโจมตีของเนโดะ ทำให้ไม่กลายเป็นยันต์โจมตี.. ความเกรงขาม ของพวกนั้นแข็งแกร่งพอจะสู้กับอำนาจของเกียม่อนได้..

แม้จำนวนจะไม่มาก แต่พวกเขาสามารถสร้างความเสียหายให้กับเกียม่อนและเกมได้ เพราะงั้นทางเกียม่อนและเนโดะจึงไม่ได้รุกรานปีศาจที่มีความเกรงขามระดับนั้น..

นั่นเป็นเหตุผลที่ บ้านนูระ และพวกปีศาจที่แข็งแกร่งหลายตัว ยังอยู่ดี..

เทปเปในตอนนี้ก็เหมือนเด็กประถมแต่งคอสเพลย์ทำให้เป็นจุดสนใจไม่น้อย..

เขายังคงมุ่งหน้าสู่ประตูทางเข้าโลกมุมกลับ.. ขณะเดียวกันก็สอดส่องโทโนะไปด้วย..

 

 

จุดหมายนั้นคือศาลเจ้าโทโนะ

เทปเปสัมผัสไม่ได้ถึงไอปีศาจหรือพลังเทพ.. บางทีการที่สถานที่นี้ถูกเลือกให้เป็นพื้นที่บนกระดาน ก็หมายความว่าถูกเนโดะแทรกแซงไปแล้ว.. และพวกปีศาจก็คงกลายเป็นยันต์​กันไปหมดแล้วนั่นแหละ..

รอบข้างไม่มีใครอื่น..

ดูเหมือนตอนนี้จะมีเขาแค่คนเดียวที่มาถึง..

'ก็ถ้าไม่รวมคนที่อยู่ข้างใน..'

ในศาลเจ้ามีคนอยู่..

แต่เทปเปไม่ได้สนใจ..

ไม่ว่าจะเกมอะไรสำหรับเขาตอนนี้มันก็ EZ ไปหมด..

'ต้องรีบเปลี่ยน Stage แล้วสิ'

ในบาเคเกียม่อน เมื่อเพลย์เยอร์ชนะเกมจนเดินมาถึงจุดจุดนึงแล้ว.. จะมี ช็อคพ้อย ที่ทุกคนจำเป็นต้องผ่าน เพื่อยกระดับ Stage(ด่าน)​ เหมือนเป็นการอัพ Lv. ของแผนที่ ทำให้เกมต่อไปยากขึ้น แต่ของรางวัลก็จะดีขึ้น ปีศาจก็จะมีมาตรฐานสูงขึ้น..

ดังนั้นที่เทปเปต้องทำตอนนี้ก็คือ อัพ Lv. Stage เพื่อออกตามหาปีศาจที่น่าสนใจ..

'พวกเมดที่ร้านก็ยังไม่มีชิกิงามิดีๆกันเลยด้วย.. อืม.. เอาไปเป็นของฝากก็แล้วกัน..'

ในระหว่างที่เทปเปกำลังวางแผนคร่าวๆ ก็มีคนออกม่จากศาลเจ้า..

เธอเป็นหญิงสาวผมดำสวมชุดมิโกะ ใบหน้าจริงจังจ้องมองมายังตัวเขา..

เทปเปไม่ได้แปลกใจที่จะมีเด็กตระกูลคนทรงมาเข้าร่วมด้วย.. ยังไงซะ เบื้องหลังของเกมก็ย่อมมีคนพวกนี้เข้าร่วมด้วยอยู่แล้ว..

แม้เหล่าโคมะจะไม่อยากเข้าใกล้พวกองเมียวจิก็ตาม แต่ก็มีบางคนที่เข้าร่วมเกมนี้เพราะต้องการสมปรารถนา..

'แล้วเมื่อไหร่ เกมต่อไปจะเริ่มกันล่ะเนี่ย'​

.

.

.

"ปลดยันต์อาวุธ! บิริบิริ!"

"ไม่ได้ผลหรอก! อัญเชิญปีศาจ! โอนิกุรุมะ!"

เสียงแข็งกร้าวของเด็กสาวผมเขียวดังขึ้นหลังจากเธอกลิ้งหลบสายฟ้าที่ปล่อยเข้ามา!

ยันต์อัญเชิญของเธอแสดงผลเรียกปีศาจกรงล้อไฟออกมาจัดการ เพลย์เยอร์อีกฝ่ายได้ในทันที!!

 

 

"ผู้ชนะ! มิโดริคาว่า เรตัส!"

สิ้นเสียงของเนโดะ ก็มียันต์โจมตี 2 ใบลอยเข้ามาในมือของเรตัส..

ทั้งคู่เป็นปีศาจธาตุไม้ และมีตัวหนึ่งแข็งแกร่งมาก..

'ฉันชนะแล้วสินะ..'

แม้จะมีเป้าหมายที่ต้องทำให้สำเร็จ แต่เธอก็ยอมรับว่าเธอสนุกกับเกมนี้ไปด้วย..

ไม่รู้ทำไมคนขี้กลัวและขี้อายอย่างเธอถึงได้เป็นแบบนี้ไปได้..

'หรือเพราะเราอยู่กับคิราริจังและเทปเปคุงมากไปนะ'

ภาพของเด็กประถม 2 คนอัดเด็ก ม.ต้น และพวกอันธพาล​มันติดตาเธอไปแล้ว.. แม้ความรู้และบรรทัดฐาน​จะบอกเธอว่ามันไม่ใช่เรื่องปกติก็เถอะ แต่มันก็เริ่มชินไปแล้วสิ..

แต่ถ้าเทียบกับเพื่อนทั้ง 2 ของเธอ ตอนนี้เธอยังคงเทียบไม่ได้..

เรตัสเก็บยันต์ไว้ก่อนจะหมุนรูเล็ตเพื่อไปต่อ..

'ฉันจะต้องพยายามให้มากกว่านี้..'

.

.

.

 

วื่บ..

 

เทปเปถูกส่งมายังโลกมุมกลับ..

ศาลเจ้าโทโนะ(มุมกลับ)​ เป็นอะไรที่สยองดีไม่แพ้พื้นที่อื่นๆ บางทีอาจจะมากกว่าเดิมเพราะความเป็นศาลเจ้า..

"ในที่สุดก็มากันแล้วสิน๊าา~~~!!"

เนโดะโผล่พรวดออกมาจากศาลเจ้า..

รอบข้างมีเพลย์เยอร์อยู่ราวๆ 20 คนได้..

และทุกคนก็รอเนโดะมันคนเดียวนี่แหละ..

"เอาล่ะ! เกมต่อไปที่ทุกคนจะต้องเล่นก็คือ!"

วื่บ..

มิติถูกปรับเปลี่ยน! พร้อมกับประตูศาลเจ้าที่ปรากฏขึ้นตั้งซ้อนกันมากมายยาวสุดลูกหูลูกตา!

"จงวิ่งเข้า! วิ่งเข้าไป! ผู้ที่ไปถึงศาลเจ้าที่อยู่ปลายทางได้ก่อนจะเป็นผู้ชนะ! ฮ๊ะๆๆ ฮ่าา~~~~!!!"

สิ้นเสียงของเนโดะ เพลย์เยอร์แทบทุกคนก็วิ่งเข้าไปในประตูโทริอิที่เรียงกันยาวเหยียดจนมองแทบไม่เห็นจุดสิ้นสุด..

สุดท้าย.. ก็เหลือแค่ 2 คนที่ยังยืนอยู่และไม่ได้ขยับไปไหน..

เทปเปเป็นหนึ่งในนั้น..

เขาเหลือบมองอีกคนซึ่งเป็นหญิงสาวในชุดมิโกะที่กำลังมีสีหน้าเคร่งเครียดขมวดคิ้วราวกับว่ายังตัดสินใจไม่ได้.. เหมือนเธอจะยังลังเลบางอย่างอยู่..

แต่เพราะมันไม่ได้เกี่ยวกับเขา..

ชี่ส..

เสียงการใช้ยันต์โจมตีดังขึ้นเรียกความสนใจของมิโกะสาวได้เป็นอย่างดี..

"ปลดยันต์อาวุธ คาตานะ-โอนิ"

ฟิ้ววว!!

คมดาบที่มองไม่เห็น 3 เส้นพุ่งออกไปฟาดฟันใส่คานด้านบนและหลังเสาของโทริอิต้นแรก!

วึ่บบบ

เกิดมิติบิดเบี้ยวหมุนวนขึ้นก่อนที่โทริอิที่เรียงกันยาวเหยียดจะกลับมาเหลือแค่ต้นเดียว.. และศาลเจ้าก็อยู่ตรงหน้าพวกเขา..

เทปเปเดินเข้าไป ขณะที่เด็กสาวมิโกะยังคงตกใจที่ชายสวมหน้ากากคนนั้นรู้ว่านี่เป็นมนต์ลวงตาที่จะทำให้หลงทาง.. และแก้มันได้ง่ายๆ แม้เธอจะสงสัยแต่ก็ไม่ได้แน่ใจขนาดจะใช้ยันต์โจมตีแบบเขา..

แต่ว่า.. ศาลเจ้าอยู่ตรงหน้าแล้ว และเธอจะไม่แพ้!

เด็กสาวมิโกะรีบวิ่งเข้าไปทันที ต่างกับเทปเปที่เดินเนิบๆอย่างไม่ใส่ใจมากนัก..

ไอ้มุขเชื่อมมิติลวงตานี่พอทีเถอะ.. กับเขาที่มีพลังของ Link Joker อะไรที่เกี่ยวกับมิตินี่แทบจะใช้กับเขาไม่ได้ผลเลยนะ..

'เกมนี้ก็น่าเบื่ออีกตามเคย..'

 

 

แม่สาวมิโกะ เธอวิ่งผ่านโทริอิเข้าไป แต่ก็ยังไม่ถึงศาลเจ้าสักที.. แต่เดิมทางเดินไปสู่ศาลเจ้ามันยาวขนาดนี้?

เมื่อคิดได้ เธอก็เอาแท่นจู่โจมกับยันต์ออกมาทันที!

"ปลดยันต์อาวุธ! ยูกิ-อนนะ"

ฟุ่มมม!

คลื่่นลมพายุหิมะพุ่งออกมาจากยันต์แช่แข็งพื้นทางเดินทั้งหมดก่อนที่มันจะแตกสลายไป! เผยให้เห็นภาพทางเดินจริง.. ทำให้เธอรู้ว่าการคาดเดาของเธอถูกต้อง!

นั่นทำให้เด็กสาวดีใจ.. แต่ว่า ความดีใจนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน.. เพราะที่หน้าศาลเจ้า.. ชายสวมหน้ากากได้ไปถึงก่อนแล้ว..

"โอ้!! ได้ผู้ชนะแล้วอย่างงั้นหรอ! แหมๆ! ผ่านมาได้ชิลๆเลยนะ ดาร์คเนส~~ อะดึ๊ยๆ"

เทปเปไม่ได้ตอบอะไร..

ก็อย่างว่า อะไรที่เกี่ยวกับมิติแทบไม่มีผลกับเขา..

กับดักลวงตาที่โทริอิเป็นด่านแรก และอันที่ 2 ก็ซ่อนอยู่กลางทางเดินบนพื้น.. มันเป็นกับดัก 2 ชั้นัอาไว้หลอกเพลย์เยอร์ที่ขาดสติ..

เขามองไปยังเด็กสาวมิโกะที่ทรุดลงไปนั่งกับพื้นด้วยใบหน้าที่เศร้าหมองและเจ็บใจ..

"ฉัน.. แพ้อีกแล้ว.."

เทปเปรู้สึกว่าคิ้วกระตุก..

เวลาเห็นผู้หญิงเศร้าหรือร้องไห้ มันทำให้ตัวเขาเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นมา..

"อย่าอ้อนขอ.. จงไขว่คว้ามา.. ไม่งั้นก็ไม่มีทางสำเร็จ.."

เสียงของเทปเปเรียกความสนใจของเธอได้..

แม้จะไม่เห็นใบหน้าส่วนบนของเขา.. แต่น้ำเสียงนั้นเหมือนเป็นมือที่เข้ามาช่วยประคองแสงเทียนท่ามกลางลมแรง..

"ถ้าอยากชนะ.. ก็แข็งแกร่งขึ้นซะสิ.."

สิ้นเสียงของเขา.. ร่างของเธอก็ถูกเคลื่อนย้ายออกไป.. ภาพสุดท้ายที่ได้เห็นคือใบหน้าและหน้ากากสีดำ..

"หืม อะเด๊ะๆ หืมๆๆ~~~" เนโดะ(เอาหน้ามาถู)

"ไปไกลๆ แล้วก็ ให้ฉันไปต่อได้แล้ว.."เทปเป

"อ๊ะแหมๆ ใจร้อนจังเลยนะ.. ทีตะกี้ยัง.. [ถ้าอยากชนะ.. ก็จงแข็งแกร่งขึ้นสิ(ทำเสียงเข้ม)]​ อยู่เลย.."เนโดะ

"อัญเชิญ ปีศาจ.."

"เดี๋ยวๆ! หมุนรูเล็ตๆ!"

.

.

.

(ใครจำตัวละครไม่ได้ กลับไปหาดูได้ท้ายตอนที่ 47)

"โถ่~~ ทำไมท่านเทปเปถึงได้ไปไม่บอกไม่กล่าวกันแบบนี้.. ถ้าบอกกันสักนิด ฉันจะได้ทำข้าวกล่องแห่งรักให้ไปด้วยแท้ๆเชียว.."

เท็นอิ บ่นขณะทำความสะอาดร้าน..

"เหอะ.. ข้าวกล่องหายนะล่ะสิ"

คาคุยิ้มเยาะใส่ขณะเช็ดโต๊ะ..

"ว่าไงนะ! ฝีมือของฉันมันพัฒนาขึ้นแล้วย่ะ!" เท็นอิ

"แต่มนุษย์​ก็ยังกินไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละน่า!" คาคุ

"นี่หล่อน! อยากมีเรื่องนักใช่มั้ย! ยัยกอลิล่า!"

"กรี๊ดด! ฉันคนนี้ฟิตหุ่นอยู่ตลอดย่ะ! ไม่มีไขมันส่วนเกินเลยสักนิด! ยัยแครอทแคระ!!"

"กรี๊ดด! อย่าคิดว่ามันจะจบง่ายๆนะยะ!"

"ฉันต่างหากล่ะที่ต้องเป็นคนพูดคำนั้น!!"

ทั้งคู่ดันพลังกันอยู่กลางร้านโดยมี อุคิตสึ มองดูอยู่อย่างหน่ายๆ..

"พวกนั้นจะไม่ทะเลาะกันสักวันไม่ได้เลยสินะ"อุคิตสึ

"เธอควรจะชินได้แล้วนะ"ชิบาอิ

"กลับมาแล้วหรอ.. แล้วเรื่องของท่านเทปเปล่ะ?"อุคิตสึ

"ดูเหมือนจะยังตรวจสอบอยู่น่ะ เห็นว่าน่าสนใจด้วยสิ เขาคงไม่กลับมาเร็วๆนี้แน่" ชิบาอิ

"ก็เป็นคนแบบนั้นนี่นะ.."อุคิตสึ

"ไม่หรอก.. ถึงเรื่องยันต์กับปีศาจจะน่าสนใจก็จริง แต่ ปีศาจ ที่มีพลังพอจะสร้างมิติขนาดเท่าประเทศทั้งประเทศ.. ก็เป็นอะไรที่น่ากลัวอยู่นะ" ชิบาอิ

"พูดแบบนั้นแต่เหมือนผู้จัดการจะไม่ได้รู้สึกกลัวเลยนี่คะ"อุคิตสึ

"ก็นะ.. มันรู้สึกว่าถ้าเป็นท่านเทปเปคงทำอะไรสักอย่างได้น่ะ"ชิบาอิ

คำตอบของชิบาอิทำให้อุคิตสึพยักหน้า..

ตั้งแต่มาโลกใบใหม่เธอก็ได้พบอะไรใหม่ๆ และงานเมดก็ไม่ได้หนักหนาอะไรเมื่อคุณกลายเป็นคนมีพลังเหนือธรรมชาติ..

เงินก็ดี เวลาเที่ยวก็มี งานเบื้องหลังเองก็ใช่ว่าจะหนักอะไร ชีวิตออกจะดีด้วยซ้ำ..

"นี่พวกเธอ.. หยุดกัดกันได้แล้ว.. ไม่งั้นโดนตัดเงินเดือนแน่!" ชิบาอิ

ก็นะ.. ช่วงเวลาแบบนี้.. อยากให้อยู่ตลอดไปจริงๆ..

.

.

.

 

วื่บ..

 

เทปเปปรากฏตัวขึ้นในพื้นที่ใหม่ ซึ่งเขารับรู้ได้ว่าที่นี่ไม่ใช่ทั้ง โลกจริง และ โลกมุมกลับ แต่เป็นพื้นที่ที่อยู่ระหว่างทั้ง 2 โลก..

ตรงหน้าเขาคืออาคารไม้ขนาดใหญ่ทรงโบราณและดูน่ากลัว..

และมีป้ายเขียนบอกเอาไว้ว่า..

[เก็นบูโด(สถูปปีศาจ)]

จากการคาดเดาของเขา ที่นี่ น่าจะเป็นจุด เช็คพ้อย เพราะหากคำนวนจำนวนช่องที่เขาเดินมาตลอดตั้งแต่เริ่มเกมคือ 15 ช่อง บางทีอาจครบกำหนดในการเลื่อน Stage แล้ว..

เทปเปจึงเข้าไปด้านใน..

และเขาก็ได้พบกับชายชราผู้มีคิ้วและหนวดเครายาวปกคลุมดวงตา..

แม้จะมีร่างกายแห้งเหี่ยว แต่ไอปีศาจและความเกรงขามที่ซ่อนอยู่นั้นไม่ธรรมดาเลย..

"ยินดีต้อนรับสู่ เก็นบูโด สถูปปีศาจ ช่างเป็นแขกที่หายาก.."

"ก็แค่มาฆ่าเวลาเท่านั้น.."

"โอ้.. เป็นเช่นนั้น? ช่างเถอะ มันไม่ใช่กงการอะไรของคนแก่อย่างข้านี่นะ"

"หึ.."

เทปเปไม่ได้ต่อปากต่อคำกับชายชรา.. เขารู้ว่าอีกฝ่ายก็เป็นพวกเขี้ยวลากดินและระวังตัวแจ.. เพราะงั้นเขาถึงเลือกแสดงให้ตัวเองเป็นแบบนี้ในสายตาอีกฝ่าย..

เขาผ่านช่องลับในร้านนี้ไป และมาโผล่ที่มิติปิดกั้นแห่งใหม่ซึ่งมี เพลย์เยอร์หลาย 10 คน รออยู่ก่อนแล้ว..

'ดูเหมือน.. การจะเลื่อนจากจุดเช็คพ้อย ก็ต้องเล่นเกมสินะ..'

 

 

___________________

วนเวียนพานพบ..

ปล.น้องมิโกะ อยู่ในตระกูลที่เกี่ยวข้องกับปีศาจ เพราะงั้น.. หึๆๆ มิโกะสินะ.. หึๆๆๆ

 

__________________

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว