email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 9 เราเลิกกันนะไปรท์2

ชื่อตอน : บทที่ 9 เราเลิกกันนะไปรท์2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ส.ค. 2564 22:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9 เราเลิกกันนะไปรท์2
แบบอักษร

“ค่ะแม่ ไปรท์รับปาก” ฉันเดินออกมาส่งแม่และพลอยใสที่หน้าร้าน แม่ของเฮียเฟยเข้าไปนั่งในรถ

“เดี๋ยวฉันโทรหานะ”

“อื้ม”

“ฉันยังเป็นเพื่อนแกใช่ไหมไปรท์”

“ใช่สิ อะไรของแกเนี่ยพลอย”

“ก็ฉันรู้สึกผิดที่โกรธแกมาตั้งหลายปี”

“ไม่โกรธสิแปลก แต่อย่างน้อยแกก็ยังเห็นฉันเป็นเพื่อนตลอดไม่ใช่เหรอ”

“ใช่น่ะสิ กอดหน่อย” พลอยใสแขนอ้าแขนรอ ฉันยิ้มและเดินเข้าไปกอดเพื่อน

“แกกับนิ้งยังเป็นเพื่อนรักของฉันเหมือนเดิม เอาไว้จบปัญหาแล้วนัดกินจิ้มจุ่มส้มตำกันนะ”

“อื้ม ๆ สู้ ๆ นะ” พลอยใสหอมแก้มฉันก่อนจะเดินไปนั่งตำแหน่งคนขับ แม่ของเฮียเฟยกดกระจกลงมา

“แม่ไปนะไปรท์ อย่าลืมไปหาแม่ที่บ้านนะ แม่ยังใช้เบอร์เดิมนะลูก”

“ค่ะแม่ เบอร์โทรแม่ไปรท์จำได้” ฉันและแม่ส่งยิ้มให้กันก่อนที่รถจะขับออกไป ความรู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปในช่วงเวลาที่มีความสุขกับเพื่อนและคนรอบข้าง ยังดีที่ตอนนี้เพื่อนเข้าใจฉันแล้ว

 

คืนก่อนงานแต่งเฮียเฟยมาหาฉัน ก่อนจะมาเขาโทรเข้ามาบอกประมาณหนึ่งชั่วโมง นี่คงถึงเวลาที่ฉันจะไม่มีเขาอีกแล้วสินะ

วันนี้น้องปลายขอนอนกับแม่ฉันที่บ้าน เช้ามาจะได้ช่วยยายขายของ ลูกฉันว่าอย่างนั้น ฉันก็เลยต้องยอม ช่วงนี้ยายหลานกำลังพิศวาสกัน ซึ่งมันก็ดีเหมือนกัน น้องปลายจะได้ลืมเฮียเฟย ฉันลงมาเตรียมกับข้าวไว้ให้เฮียเฟย ไม่รู้ว่าเขาจะกินไหม แค่อยากทำก่อนที่จะไม่ได้ทำอีก

“คิดถึงจังเลย” เฮียเฟยเดินเข้ามากอด เขามาในเวลาสี่ทุ่มเปิดเข้าประตูหลังบ้านเหมือนที่เคยทำ

“กินข้าวมาหรือยังคะ” ฉันหันไปยิ้ม

“กินมาแล้ว”

“เหรอคะ”

“แต่กินอีกได้นะ ไหนทำอะไรกินครับ”

“แค่ข้าวผัดหมูกรอบเองค่ะ ไปรท์ไม่รู้ว่าเฮียจะมาเลยไม่ได้ซื้อของสด”

“น่ากินจังเลย ไปรท์กินกับเฮียไหม”

“ไปรท์กินไปแล้วค่ะ เดี๋ยวไปรท์นั่งเป็นเพื่อนนะ”

“ครับ” ฉันนั่งตรงข้ามกับเฮีย พยายามอดทนกลั้นความรู้สึกให้มากที่สุด ขณะที่เฮียทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ช่วงนี้ยุ่งเหรอคะ”

“ครับงานยุ่ง ๆ น่ะ” ก็ยังคงไม่บอกฉันเหมือนสินะ ต้องการให้ฉันเป็นเมียน้อยจริง ๆ น่ะเหรอ ทั้งที่พรุ่งนี้จะเข้าพิธีแต่งงานอยู่แล้ว

“ดูแลตัวเองด้วยนะคะ อย่าโหมงานหนัก” พยายามแล้วนะที่จะไม่ร้อง แต่มันก็อดที่จะน้ำตาไหลไม่ได้ ฉันรีบปาดน้ำตาออกแล้วยิ้มให้เฮีย

เฮียเฟยวางช้อนและมองหน้าฉัน ยิ่งมองหน้าเฮียน้ำตามันก็ไหลไม่หยุดจนต้องยกมือขึ้นกุมหน้าร้องไห้ให้จบ ๆ ไป ฉันเจ็บจะขาดใจอยู่แล้ว

“ไปรท์” เฮียเฟยลุกจากเก้าอี้เดินมานั่งคุกเข่าตรงหน้าฉัน ฉันจึงล้วงการ์ดแต่งงานที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุมออกมาวางที่โต๊ะกินข้าว เขาปรายตามองก่อนจะโผเข้ามากอดฉัน

“อย่าให้ไปรท์เป็นเมียน้อยเลยนะคะ สงสารไปรท์เถอะ ฮึก ฮือ...” เสียงขาด ๆ หาย ๆ เพราะฉันร้องไห้อย่างหนัก การเลิกกับคนที่รักมาก ๆ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ต่อให้เกิดขึ้นกี่ครั้งฉันก็ทำใจไม่เคยได้

“เฮียต้องแต่งกับกวาง”

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว