email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 ได้เวลาเอาคืน

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 ได้เวลาเอาคืน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 239

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ส.ค. 2564 22:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 ได้เวลาเอาคืน
แบบอักษร

ตอนที่ 5 ได้เวลาเอาคืน 

เสี่ยวจูหายไปไหนนานแค่ไปเอาอาหารเท่านั้นมิใช่หรือ ความจริงก็ลืมเรื่องนี้เสียได้ว่าไม่ต้องไปแย่งชิงพวกเขาให้เหนื่อยไต้มาก็ไม่พออิ่ม

เพราะหนิงฮวาได้ลองสำรวจมิติแล้วมีขนาดไม่ใหญ่มากเพราะด้านในมีประตูที่ใช้เก็บของมากมายถึงมันไม่ทันสมัยดังเช่นชาติที่แล้ว แต่ก็มีสมุนไพรของใช้และยารักษาโรคแต่เพียงไม่รู้ว่าต้องใช้อย่างไรบ้าง

แต่ที่สำคัญอีกประตูนั้นเล็กมากคนไม่สามรถเข้าไปได้ หนิงฮวาไม่รู้ว่าห้องนั้นมีอะไรประตูถึงได้เล็กมากเหมือนดังตู้เซฟ ความอยากรู้อยากเห็นชนะเลิศและสิ่งที่ได้พบก็คือ ก้อนเงิน ก้อนทอง วางเรียงรายเต็มประตูเล็ก ๆนั้น

“ท่านผู้เฒ่าของในนี้ข้าเอาออกไปใช้ได้หรือไม่”

หนิงฮวารอคำตอบไม่นานไม่มมีเสียงห้าม หรือปฏิเสธ ว่าห้ามใช้ ใช้ไม่ได้ ไม่ใช่ของเจ้า เมื่อไม่มีเสียงห้ามก็ถือว่าอนุญาตแล้วนะ

“ขอบคุณท่านผู้เฒ่า อย่างน้อยก็ยังใจดีทิ้งสมบัติให้ข้าบ้าง ไม่แน่อาจจะเท่ากับของเก่าที่เรามีหรือเปล่านะ หรือนี้เป็นการชดเชยแทนเงินที่ข้าไม่ได้นำติดตัวมาด้วยเมื่อชาติก่อน” ขอบคุณสวรรค์

(ในที่สุดนางก็ไม่กล่าวโทษสวรรค์แล้วข้าค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย) 

           “เสี่ยวจูเจ้าไปไหนมา”

“คุณหนูข้าไปนำอาหารเช้ามาให้ท่านแต่สิ่งที่ได้มาท่านดูสิ”

“ช่างมันเอะจากนี้พวกเขาจะให้อะไรมาก็เอามาแค่นั้น”

“คุณหนูท่านจะไม่หายนะเจ้าคะ”

“แล้วที่เจ้าเห็นอยู่นี่ข้านอนเตียงอยู่อย่างนั้นหรือ”

“จริงด้วยท่านยืนอยู่ ท่านเดินมาหาข้า ท่าน ... ท่านหายแล้ว”

“จุ๊ จุ๊ อย่าเสียงดังเดี๋ยวก็รู้ว่าข้าหายแล้วมาหาเรื่องข้าอีก”

“เจ้าค่ะ ... ไม่เสียงดังแต่ข้าดีใจมาก”

“ข้ารู้แล้ววันนี้เจ้าออกไปหาซื้อของกินมาดีกว่า หาตำรามาให้ข้าด้วย”

“แต่เงินเรามีไม่มาก”

“ไม่ต้องห่วงเรื่องเงินข้าไปเจอสมบัติที่ข้าซ่อนไว้มาเล็กน้อยคงพอขายได้เงินมาอยู่แต่เรื่องนี้เจ้าก็อย่าเอะอะไปละ”

“ซ่อนอยู่ที่ไหนข้าไม่รู้เรื่องเลย”

“ก็มันซ่อนอยู่เจ้าจะหาเจอได้อย่างไร”

“จริงเจ้าค่ะ”

“มา ๆ เอามารองท้องเพื่อรออาหารมื้อต่อไป” หนิงฮวาไม่ได้เรื่องมากเรื่องกินมากนักเพียงอิ่มท้องแต่ต้องมีประโยชน์ด้วยถึงจะคุมค่าหน่อย

ยามสายของวันหนิงฮวาให้เสี่ยวจูออกไปข้างนอกเพื่อทำธุระให้หลายเรื่องส่วนหนิงฮวาก็เข้าไปสำรวจในหลาย ๆประตูมีสิ่งของหลายอย่างที่เธอไม่รู้จัก ตำราก็มีหลายอย่างแบ่งแยกประเภทไปตามประตูต่าง ๆที่ล่องลอยอยู่ อยากเปิดประตูเพียงยื่นมือไปทางประตูนั้น

แต่สิ่งที่หนิงฮวาสนใจคือสมุนไพรต่าง ๆ ที่น่าสนใจคือ สมุนไพรที่ทำให้เกิด ตุ่มหนอง และหายได้เองภายในสามวันน่าสนใจ หากมีสิ่งนี้แผนการเรื่องที่จะออกจากเรือนหลังนี้นั้นจะเป็นไปตามแผนของนางหรือ ให้จวนหลังนี้ขับไล่นางออกไปตัดหางปล่อยวัดแบบนี้จะได้หรือไม่นะ

จริงสินะอีกสองเดือนก่อนที่พวกเขาจะจับนางแต่งงานกับใครก็ไม่รู้ หากเมื่อถึงเวลาปักปิ่นของนางต้องมีเรื่องไม่ดีอย่างแน่นอน ดังนั้นข้าต้องออกจากเรือนหลังนั้นให้เร็วที่สุด

“คุณหนูข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ”

“ไหน ๆที่เมืองนี้มีอะไรอร่อยบ้าง”

“ไก่ย่างอย่างที่คุณหนูอยากกินเจ้าค่ะ”

“หอมเหมือนกันนะ มา ๆ มานั่งกินด้วยกัน”

ทั้งสองนายเจ้านายจึงนั่งกินเนื้ออย่างไม่มีใครยอมใครนานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้กินเนื้อ ติดเพียงแค่รสชาติของมันไม่ใช่ดังที่หนิงฮวาคิด มันไม่ใช่ดังที่ใจอยากกิน จึงกินได้ไม่มากจากที่เคยกินอาหารที่อร่อยเมื่อคิดแล้วหากทำเองได้อยากจำทำกินให้พุงกางไปเลย แต่ตอนนี้เพียงเล็กน้อยก็ดีแล้ว

“คุณหนูพรุ่งนี้อยากกินอะไรอีกหรือไม่”

“แน่นอนแต่ว่าเราคงให้เจ้าออกไปทุกวันไม่ได้นะสิ”

“เราทำกินกันเองดีหรือไม่เจ้าคะ”

“เดี๋ยวทางเรือนใหญ่ก็มาเห็นนะสิ”

“แล้วแบบนี้เมื่อไหร่คูณหนูจะหายเล่าเจ้าคะ”

“ข้าหายแล้วเจ้าก็เห็นดังนั้นสิ่งที่เราจะต้องทำให้แล้วเสร็จจากนี้อีกสองเดือนก่อนที่ข้าจะปักปิ่น”

“ทำอะไรหรือเจ้าค่ะ”

“พรุ่งนี้เจ้าก็ไปยังห้องครัวเพื่อรับอาหารตามปกติทำเหมือนปกติทุกอย่างเพียงแต่....?”

แผนอะไรของสองสาวกันแล้วภายในสองเดือนจะทำได้หรือ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว