facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 17 : ไม่เชื่อก็ใช่ว่าจะไม่มีอยู่จริง

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 : ไม่เชื่อก็ใช่ว่าจะไม่มีอยู่จริง

คำค้น : #ปาร์ค #เจย์ #นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 455

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ส.ค. 2564 09:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 : ไม่เชื่อก็ใช่ว่าจะไม่มีอยู่จริง
แบบอักษร

#เจย์ 

 

      กว่าจะประกาศลำดับเสร็จดว่าจะส่งเพื่อน และก็กว่าจะได้กลับห้องกันมาได้ ตอนนี้ยิ่งเงียบเหงามากกว่าเดิมอีกเพื่อนกลับบ้านกันไปตั้งหลายคน ~_~ 

 

      “เป็นอะไรสีหน้าดูไม่ดีเลย ยังกลัวอยู่หรอมึง?” กลับมาถึงห้องผมยังไม่ได้พูดกับไอปาร์คมันเลย  

 

      “ก็มีบ้าง แต่มันดูเงียบไปเยอะเลยมึง” นี่ยังไม่รวมสเตจที่สามนะครับ คิดถึงตอนอยู่ด้วยกันเยอะๆ จัง  

 

      “การแข่งขันมันก็เป็นแบบนี้แหละไม่อย่างงั้นเค้าจะเรียกว่าการแข่งขันหรอมึง” ก็ถูกของไอปาร์คมันครับ มันคือการแข่งขัน  

 

      “อืม!”  

 

      “หิวไหม?” เอาของกินมาล่อซื้อผมอีกละไอนี่  

 

      “ถามกูแบบนี้เหมือนมึงก็หิว” ไอปาร์คมันก็น่าจะหิวแหละดูจากลักษณะแล้ว  

 

      “หิว ไปหาอะไรกินกันเถอะไปเดี๋ยวจะได้มาอาบน้ำแล้วก็นอนวันพรุ่งนี้้มีถ่ายโฆษณาอีกนะมึงอย่าลืม” ครับ ผมได้รับเกียรติให้ไปถ่ายโฆษณาพร้อมกับผองเพื่อน ~_~  

 

      “เอาตามตรงนะมึง คนที่จะมาอยู่ตรงจุดนี้ได้กูว่าใจจะต้องรักจริงๆ นะ ถ้าไม่รักจริงนี่ถอดใจเอาการ อะไรก็ไม่รู้เยอะแยะไปหมด ลองได้เข้ารอบได้เป็นศิลปินอีกด้วยแล้วหัวคงจะเป็นเกลียวแน่”  

 

      “มึงพูดมันก็ถูก แต่ทุกคนมาอยู่ที่นี่ก็เพราะชอบเพราะรักแบบนี้หรือเปล่าไม่อย่างงั้นเพื่อนๆ เค้าก็ไม่มาเข้าร่วมการแข่งขันแบบนี้หรอก” พูดอีกก็ถูกอีก  

 

      “ไปกินข้าวแล้วอาบน้ำกัน” คอตกเลยผม ไหนจะเรื่องของตัวเองไหนจะเรื่องของคนที่มันทำร้ายไอเพลย์อีก +_+ ถอนหายใจวันละหลายร้อยหน 

 

       “มาคุยกันก่อน” จะคุยอะไรอีกเมื่อกี้มันยังบอกผมว่าหิวอยู่เลย -_- หิวก็ไม่รีบไปกิน  

 

      “เดี๋ยวค่อยกลับมาคุยทีเดียวน่าจะยาว” บอกไอปาร์คแล้วลุกขึ้นมาหยิบอุปกรณ์หยิบเสื้อผ้าไปอาบน้ำเลยด้วย  

 

      “เอามาม่าไหม?”  

 

      “ควับ))…เอา!” หันไปตอบแบบไม่ต้องคิดเลยครับเอาแน่นอน ของชอบเลย 

 

      “ทีอย่างงี้เร็วเชียวนะมึง” แน่นอนครับของอร่อยใครจะไปลีลา  

 

       “ก็กูชอบกิน นี่มึงพกมาเยอะขนาดนี้เลยหรอวะ?” ขอถามมันสักทีเถอะครับ ดูเหมือนจะกินยังไงก็ยังไม่หมด 

 

       “ก็เยอะแม่ของกูบอกว่ากูเรื่องมากในการกินก็เลยพกมาให้เยอะมาก ทั้งข้าวต้ม มาม่า โจ๊ก” โหเแม่ของไอปาร์คนี่รอบคอบสุดๆ เห็นลูกชายเป็นคนเรื่องมากกลัวจะอด 

 

       “ดีเนาะ แต่ถ้าเป็นแม่ของกูก็คงจะไม่ต่างไปจากแม่ของมึงเหมือนกัน กูยังจำได้เลยตอนที่ไปเข้าค่ายแม่ให้กูพกมาม่าให้กูอย่างกับจะไปเข้าค่ายเป็นเดือน!” เยอะจนผมต้องเอาแจกเพื่อนอะครับคิดดู ไปเข้าค่ายแค่สองคืนสามวัน  

 

      “หึ! มาเลือกว่าจะกินอะไร” ให้ผมเลือกเองแบบนี้เสร็จโจร! ^_^  

 

      “ขอบคุณครับ” ขอบคุณไอปาร์คแล้วรีบมาดูที่กระเป๋าของมัน 

 

      “0[]0” 

 

      “ไอปาร์ค!”  

 

      “เยอะใช่ไหมล่ะ” ไม่ต้องถามแค่เห็นถึงใหญ่ๆ ขนาดนี้ก็รู้แล้วครับว่ามันเยอะมาก  

 

      “เยอะมาก มึงก็กินไม่ได้เรื่องมากอะไรนะเท่าที่กูเห็น” มันก็กินข้าวกับพวกผมได้ปกติ อาจจะเลือกกินหน่อยอย่างที่มันบอก  

 

     “เพราะกูเลือกไม่ได้ไง ถ้าอยู่บ้านก็จะเป็นอีกแบบ” รู้จักปรับตัวแบบนี้ก็ดีนะมัน  

 

      “รู้จักปรับตัวแบบนี้ก็ดีแล้วมึง อาหารที่นี้ก็อร่อยใช้ได้เลยนะ” ทุกมื้อก็อร่อยดีครับ ของกินเยอะมาก แต่พวกเราก็ใช้พลังงานกันไปเยอะเช่นกัน  

 

     “มันถึงเหลือเยอะอยู่แบบนี้ไง เดี๋ยวถ้าได้เข้ารอบต่อไปกูจะเอาไปแจกเพื่อน” ใจดีไปอีก  

 

      “แค่เพื่อนหรอ?” ลองใจมันครับ  

 

     “ถ้าอยากได้มากกว่าเพื่อนมึงก็คงจะต้องมาเป็นแฟนของกูละนะไอเจย์!” =_= ดูไอปาร์คมันพูดครับ พูดบ้าพูดบออะไรของมัน  

 

      “ไอบ้า! กูเอาอันนี้แหละไปได้แล้ว” อร่อยไม่อร่อยไม่รู้เอาไปก่อนเถอะครับ เสียอาการแบบนี้อายไอปาร์ค!  

 

      “อันที่มึงหยิบมันเผ็ดมากเลยนะไอเจย์!” @[email protected] เสือกมาเผ็ดอีก ช่างแม่งมันเถอะครับ เผ็ดก็เผ็ด  

 

      “เออ! วันนี้กูอยากกินเผ็ด” รีบหยิบของแล้วเดินออกจากห้องมาทันที ไม่สนใจแล้วว่าไอปาร์คมันจะเดินตามมาไหม  

 

      “เดินเร็วฉิบหาย! รอกูด้วย” ทำไมมันจะไม่ตามผมมาครับ ตามมาติดๆ  

 

       “มึงเดินช้าเองกูหิว”  

 

      “หิวหรือเขินกู?” ยังจะมาถามผมแบบนี้อีก  

 

      “หิวโว้ย!” ˇ︿ˇ จากที่เสียอาการอยู่แล้วกลับเสียอาการหนักมากกว่าเดิมอีกผม  

 

      “เอาอันนี้ไปมันไม่เผ็ด เอาอันนั้นมาให้กูเดี๋ยวก็ได้ร้องไห้หรอก” ประมาทผมเกินไปละ ผมก็ไม่ใช่ว่ากินเผ็ดไม่ได้นะครับ ผมชอบมาก  

 

       “กูกินได้!”  

 

       “มึงกินได้แต่ไอเพลย์มันกินไม่ได้!” +[]+ เออ! จริงด้วยผมลืมไปเลยว่าผมอยู่ในร่างของไอเพลย์นี่หว่า เริ่มจะสับสนตัวเองอยู่นะ ไม่รู้ว่าจะได้อยู่ในร่างนี้ไปอีกนานแค่ไหน 

 

      “กูลืม! เอามานี่แล้วมึงก็เอาอันนี้ไปกิน” เปลี่ยนกันทันที ไอเพลย์มันกินเผ็ดไม่ค่อยได้  

 

      “ทำดีๆ” โดนไอปาร์คดุครับ 

 

      “ก็มึงไม่ยอมปล่อยมันให้กูอะ! กูก็เลยต้องแย่งมาแบบนี้ไง” จับซะแน่น! อย่างกับมันโดนผมแย่ง รู้ว่ามันจงใจจะแกล้งผมแต่ก็ชินแล้วครับ  

 

      “เหมือนเด็ก”  

 

     “เออ! เด็กกว่ามึงก็แล้วกัน!” เอาสิครับผมเถียงนะครับ  

 

     “หึ! ยอมรับแล้วหรอว่าตัวเองเด็ก” ได้ทีซ้ำผมทันที  

 

      “เออ! เด็กกว่าแล้วไง?” มีปัญหาพร้อมสู้นะผมขอบบอกก่อน  

 

      “ไม่แล้วไง เอามาม่าไปใส่น้ำได้แล้วไป” เดินเถียงกันจนมาถึงโรงอาหาร คนก็ยังเยอะอยู่นะครับ อย่างว่าครับเสียพลังงานไปเยอะก็ต้องมาเติมพลังงาน  

 

      “ใช้กู!”  

   

      “ใช้ไม่ได้?” กวนตีน! ˇ﹏ˇ 

 

     “ได้สิครับ เอามา!” แม่จะกดน้ำใส่ให้จืดแม่งเลย 

 

     “อย่าใส่น้ำเยอะเกินนะมึงไม่อย่างงั้นกูจะกินของมึงแทน” เหมือนมันจะรู้ความคิดของผมยังไงอย่างงั้นแหละ 

  

     “ครับคุณชาย! ไปเอาผลไม้มาเผื่อกูด้วย” กินเสร็จก็ต้องต่อด้วยผลไม้ล้างปากถึงจะสบายใจแล้วก็ไปอาบน้ำต่อได้  

 

      “ใช้กูนะ” ทีมันยังใช้ผมเลยทำไมผมจะใช้มันบ้างไม่ได้  

 

     “หายกัน!”  

 

     “หึ! รีบไปช้าแบบนี้เมื่อไหร่มันจะได้กิน” เร่งผมเหมือนผมเป็นคนใช้ของมัน  

   

      “กูไม่ใช่คนใช้!” ประชดสักที  

 

      “ก็ไม่ใช่ไง หรือว่ามึงอยากจะเป็นเมียของกูหะไอเจย์” โดนไปอีกดอก เจย์ทุกคำ  

 

      “ไอบ้า! ใครจะเป็นเมียของมึง!” เพื่อนก็อยู่กันมันยังจะกล้าพูดแบบนี้ได้อีก ˋ▂ˊ 

 

      ไม่สนใจไอปาร์คละครับ แม่งเอ้ย!! รู้สึกเหมือนโดนผู้ชายจีบ แล้วผมก็ชอบเคลิ้มไปกับมันด้วยนะ อย่าลืมสิวะว่านี่มันเป็นร่างของไอเพลย์  

 

 

 

 

 

 

      “มึงไปกดน้ำร้อนในนรกหรอไอเจย์ช้ามาก” หึย!! >_<)) เอาสักทีดีไหม ตบปากสักที  

 

      “สำหรับกูนรกก็แค่สระว่ายน้ำครับมันไม่ร้อนใส่มาม่าไม่ได้” เอาสิ มันกวนผมก่อนนะ  

 

      “คิดได้เนาะ”  

 

      “มึงก็คิดได้เนาะ” ว่ามาว่ากลับไม่โกง  

 

      “พอกัน แดกเข้าไปเยอะๆ” ให้ผมกินเยอะๆ มันตักมาเองก็ให้มันกินเองสิครับ ผมจะกินมาม่า  

      

     “ตักมาเองก็กินเองกูจะกินมาม่า”  

 

     “กินพวกนี้ไปด้วยมันจะได้ไม่ปวดท้อง” คือไม่ว่ายังไงผมก็จะต้องกินใช่ไหมครับเนี่ย ~_~*  

 

      “เออๆ กินก็ได้ เอามาทำไมก็ไม่รู้กินเองก็ไม่กิน” ขอกินไปด้วยบ่นไปด้วย อร่อยดีนะครับอาหารมื้อนี้ -_-! 

 

      “อะกินเยอะๆ” รูคอไหมครับตักให้ผมเยอะขนาดนี้  

 

      “รูคอไหมมึงถ้าแบบนี้”  

 

      “มึงคือหลุมดำยังไงก็กินได้” @[email protected] จบ หมดกัน มาว่าให้ผมเป็นหลุมดำ 

 

       นั่งกินข้าวต่อไปอย่าได้ไปเถียงกับคนอย่างไอปาร์คมันครับเดี๋ยวไม่ต้องไปไหนหรอกนอนกันอยู่โรงอาหารเนี่ยแหละ 

 

      

 

 

 

 

      “ไอปาร์คมึงมีอะไรจะคุยกับกู” ทำธุระส่วนตัวกันเสร็จก็รีบเดินกลับมาที่ห้อง จะได้รีบคุยรีบนอน 

 

      “เรื่องวันนี้”  

 

      “ความจำของไอเพลย์กลับมาแล้ว กูเห็นภาพทั้งหมดตามที่บอกมึงออกไป” ไอปาร์คมันคงจะถามผมให้แน่ใจก่อน  

   

      “มึงยังกลัวอยู่ใช่ไหม?” ถามว่ากลัวไหมผมก็กลัวนะครับแต่มีมันอยู่ด้วยผมจะกลัวอะไร  

 

      “ไม่แล้วเพราะกูมีมึง”  

   

      “กูก็ไม่ได้อยากจะให้มึงต้องมาเจออะไรแบบนี้หรอกนะไอเจย์ แต่ในเมื่อมันแก้ไขอะไรไม่ได้มึงก็จะต้องอดทนหน่อยนะ กูจะช่วยมึงจับไอห่านั่นให้ได้!” ไอปาร์คมันจริงจังมาก  

   

      “ขอบคุณนะไอปาร์คทั้งๆ ที่มันเป็นเรื่องของกูแท้ๆ กลับต้องมาทำให้มึงเดือดร้อนไปด้วย” มันช่วยผมมันก็ซวยเหมือนกัน  

 

      “ไม่เป็นไรบอกว่าจะช่วยมึงก็คือช่วย เพราะเป็นมึงนะไอเจย์” ไอปาร์คมันจะย้ำผมบ่อยมากคงจะกลัวผมคิดว่ามันทำเพื่อไอเพลย์  

 

      “แล้วเราจะเอายังไงต่อกันดีทีนี้” ต้องวางแผนกันก่อนครับ แต่ละวันพวกเราก็ไม่ได้ว่างมาก เดี๋ยวจะต้องมีเลือกเพลงเลือกทีมกันอีกรอบก่อนตัดสิน รอบนี้มีแขกรับเชิญเข้าร่วมด้วย ต้องฝึกกับเขาอีก  

 

       “เดี๋ยววันพรุ่งนี้กูจะหาโอกาสยืมโทรศัพท์ของพี่ทีมงานคนที่กูยืมโน๊ตบุ๊คของเค้ามาเมื่อคราวก่อน”  

 

       “พี่เค้าจะไม่สงสัยเอาหรอวะมึงเดี๋ยวยืมโน๊ตบุ๊คเดี๋ยวยืมโทรศัพท์” บางทีพี่ทีมงานเค้าอาจจะสงสัยก็ได้นะครับ  

 

       “กูจะบอกพี่เค้าว่ามึงจะยืมโทรหาพ่อ วันเกิดของพ่อ” เออเข้าท่า แต่พ่อของผมจะเชื่อไหมต้องคิดคำพูดให้ดี แต่ผมมีไม้ตายที่จะทำให้พ่อเชื่อว่าผมอยู่ที่นี่  

 

       “มึงนี่เก่งนะ” ชมมันหน่อยมันอุตส่าห์ช่วยผม 

 

       “ระดับสมองอย่างกูแล้ว” อวยตัวเองไปอีก  

 

       “ครับ ไอคนมีสมอง”  

 

       “ด่ากูอยู่ไหมมึงเนี่ย!” นึกว่ามันจะลืมตัวให้ผมว่าให้มันไปเลย  

 

      “กูชม! กูยังไม่ได้พูดด่ามึงสักคำ”  

 

      “ชมแบบนี้มึงหาวิธีเองดีไหม?” อุ้ย! คงจะไม่ดีเป็นแน่แท้  

 

       “ให้มึงช่วยนั่นแหละดีแล้ว แต่วันพรุ่งนี้เรามีถ่ายโฆษณานะมึงจะเสร็จตอนไหนก็ยังไม่รู้” น่าจะถ่ายนอกสถานที่ด้วยดูจากจำนวนคนแล้ว  

 

      “ก็ยืมพี่เค้าช่วงที่เราอยู่ข้างนอกนั่นแหละ เค้าก็ต้องมีเวลาให้เราพักกันบ้าง ที่นั่นไม่มีใครมาคอยดูคอยสังเกตเราเหมือนเราอยู่ที่พัก” ไอปาร์คมันรอบคอบดีนะครับ มันคิดและวางแผนทุกอย่างได้เป็นอย่างดี นี่ถ้าผมไม่มีมันนะแย่แน่ๆ  

 

       “โอเคตามที่มึงพูดเลยขอบคุณอีกครั้งสำหรับทุกอย่างที่มึงช่วยกู” ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนกัดกันแทบตาย! แต่สุดท้ายคนที่ช่วยผมก็คือไอคนที่ผมกัดกับมันแทบตาย  

 

       “ไม่เป็นไรอย่าคิดมาก ขอแค่เป็นมึงไอเจย์กูยอม แล้วก็เตรียมคำพูดเอาไว้ไปพูดกับพ่อของมึงให้ดีด้วยเรามีเวลาไม่มาก”  

 

      “อืม! กูมีไม้ตายอยู่ละ”  

 

      “หึ! มีลูกอย่างมึงนี่ก็น่ากลัวเหมือนกันเนาะ” ไอนี่! มาว่าให้ผมน่ากลัวแบบนี้ได้ยังไง ถ้าไม่ใช้ไม้ตายพ่อก็ไม่มีทางที่จะเชื่อผมสิครับ  

 

       “กูน่ากลัวกว่าที่มึงคิดเอาไว้เยอะ” 

 

       “ไว้กูจะค่อยๆ ทำความรู้จักกับมึงไปนะไอเจย์ ตอนนี้มันมากไม่ได้เพราะไม่ใช่ร่างของมึง” อีกละ ไอปาร์คมันพูดแบบนี้อีกละ  

 

      “นอนดีกว่า” หนีสิครับ นอนแม่งเลย  

 

      “หนีเก่ง มานอนนี่มา” ให้ผมขยับไปกอดมันครับ ผมจะปฏิเสธทำไมมีคนให้คีบแล้ว ไม่มีหมอนข้างก็คีบไอปาร์คไปสิครับ ^^  

 

      “สบายจัง”  

 

      “คีบกูทันที” บ่นแต่ก็ให้ผมคีบมันนอนแทบจะทุกวัน  

 

      “ช่วยไม่ได้มึงให้กูคีบมึงก่อนเอง นอนๆ ฝันดีมึง ขอให้วันพรุ่งนี้และทุกๆ วันเป็นวันที่ดี” ถึงเวลาพักร่างกันแล้ว  

 

      “ฝันดี ทุกวันมันจะต้องเป็นวันที่ดี” นอนครับนอน พักกายพักใจ หลับลงตรงนี้ ที่ที่มีแต่เราสองคน… 

 

         *********************************** 

#ปาร์ค 

 

       ในเมื่อจะช่วยไอเจย์แล้วผมก็จะต้องช่วยมันให้ถึงที่สุดครับ ไม่อยากทิ้งมันเห็นมันโดนแต่ละอย่างแล้วผมสงสาร  

 

       “ไอเพลย์! คราวนี้พวกเรามาอยู่ด้วยกันอีกดีไหมวะ” ไอบอมกับไอฟิวส์พูดชวนไอเพลย์ แต่ผมจะเรียกไอเพลย์ว่าไอเจย์ครับ 

 

       “ยังไม่รู้เลยมึง เราคงต้องกูเพลงก่อน ถ้าเป็นเพลงที่ไม่ถึงกับต้องตีลังกาอะไรมากกูก็โอเค” ฮ่าๆ เพื่อนของมันก็สายร้องกันหมดเหมือนกันนะครับ  

 

      “ไอห่า! ไอเกียร์อยู่ด้วยกันนะมึง” หันไปชวนไอเกียร์ต่อ  

 

      “ดีเหมือนกันนะเพลย์ คราวนี้พวกเราก็เลิกเพลงที่เป็น Vocal เหมือนเดิมก็ได้เพราะเต้นเราก็เต้นมาแล้ว” ไอเกียร์พูดเชิญชวน 

 

      “ก็ได้นะ ถ้าอย่างงั้นเราก็มาอยู่ด้วยกันเลยปล่อยให้คุณปาร์คกับคุณคิมเค้าเลือกร้องกับเต้นไป” มีหันมาแขวะผมกับไอคิมด้วยนะ  

 

       “ไอปาร์ค! เมียของมึงนี่ปากดีฉิบหาย” ไอคิมกระซิบที่ข้างหูของผม ที่เห็นพวกผมคุยกันได้แบบนี้ก็เพราะว่าพวกเรานั่งอยู่บนรถกำลังจะไปถ่ายโฆษณากันครับ มีเพื่อจะอีกหลายคน แต่ละคนก็หลับบ้างคุยกับเพื่อนคนอื่นๆ บ้าง  

 

       “เมียพ่อง!” ขอสักที นี่มันไอเพลย์นะครับไม่ใช่ไอเจย์  

 

      “เต็มหน้ากูเลยนะไอห่า” ช่วยไม่ได้ครับใครบอกให้มันพูดกับผมแบบนี้ก่อน  

 

      “ช่วยไม่ได้ เงียบไปเลยนะมึง” ฟังไอพวกนั้นมันพูดกันก็พอแล้วครับ  

 

 

 

 

 

 

       “โอ้ย!! ทะเล ไม่ได้มาในรอบสองสองเดือน” ทำอย่างกับนานนะไอบอมกับไอฟิวส์  

 

       “ทำเหมือนนานเนาะไอห่า!”  

 

      “นานสิมึงปกติกูมาเดือนละสองครั้งเลยนะเที่ยวทะเล” มันคงจะชอบทะเลกัน แต่ผมชอบภูเขาครับ คนเราก็มีความชอบที่แตกต่างกันไป ถ้าชอบเหมือนกันหมดนี่ยุ่งเลยนะ โลกคงจะบันเทิงน่าดู 

 

      “เอาที่พวกมึงสบายใจ”  

 

       “ทุกคนไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันได้เลยนะแล้วเดี๋ยวเรากลับมาเจอกันตรงนี้” พี่ทีมงานบอกให้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วครับ 

 

       “ครับพี่” แล้วทุกคนก็ต่างแยกย้ายกันไปเปลี่ยนเสื้อผ้า 

 

       “ไอเจย์! มานี่ก่อน” มันคงจะตื่นเต้นมากที่เค้าพามาถ่ายที่ทะเล แม่งจะลงทะเลอย่างเดียว  

 

       “เรียกทำไมกูจะไปเล่นน้ำ” เล่นอะไรเค้าก็บอกอยู่ว่าให้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า น่าเอาไม้ฟาดสักที  

 

       “ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อนคนอื่นเค้าเดินไปกันหมดแล้ว ไม้ฟาดสักทีดีมั้ง” ต้องให้ผมได้ว่าได้ดุ ขนาดมันอยู่ในร่างของไอเพลย์ยังดื้อขนาดนี้คงไม่ต้องพูดถึงตอนอยู่ในร่างของตัวเองว่ามันจะแสบมากแค่ไหน  

 

      “งื้อ!! กูอยากเล่นน้ำ” งอแงครับเดี๋ยวมันจะโดนดี 

 

      “งอแงนะมึงไปทำงานก่อนแล้วค่อยมาเล่นเดี๋ยวเค้าน่าจะปล่อยให้เล่นอยู่” มาทั้งทีถ่ายเสร็จพี่ๆ เค้าน่าจะปล่อยให้เล่นกันสักพัก 

 

       “ก็ได้” ทำหน้างอเดินไปเปลี่ยนชุดแล้วครับมัน เด็กน้อยฉิบหาย  

 

       เห้อ!! รับมือจากเหมือนกันนะครับ หวังว่าผมจะเอาคนอย่างไอเจย์อยู่หมัดนะ 

 

 

 

 

 

       “มาครับ 1 2 3…โพสต์ท่าเลย”  

 

       “แชะ! แชะ!” พี่ทีมงานบอกท่าก่อนที่เราจะเริ่มถ่ายว่าช่วงไหนเราควรจะทำท่ายังไงแนวไหน ทุกคนก็ทำออกมาได้ดีนะครับ นี่พวกเราก็ถ่ายกันมาได้สักพักใหญ่แล้วนะ อีกนิดก็น่าจะเสร็จละ  

 

      “อีกรอบครับ 1 2 3…แชะ! แชะ!” หน้าจะไหม้แล้วครับ ถ่ายตอนกลางวัน  

 

      “เสร็จแล้วครับทุกคน”  

 

      “ฮู้วๆ แปะๆ” ปรบมือดีใจกันครับเสร็จสักที  

 

      “ทุกคนมีเวลาเล่นสามสิบนาทีนะคะแล้วเดี๋ยวเราจะกลับไปกินข้าวเย็นที่โรงอาหารของเราเหมือนเดิม” ครึ่งชั่วโมงในการเจรจากับพ่อของไอเจย์ เริ่มปฏิบัติการกันเถอะครับ 

 

       “ครับ” แล้วทุกคนก็แยกย้ายไป เดินลงทะเลกันบ้าง เล่นทรายกันบ้าง ผมก็เลยถือโอกาสนี้ไปยืมโทรศัพท์ของพี่ทีมงานมาตอนนี้เลย 

 

       

 

      

 

       “ไอเจย์! มานี่” ไปยืมมาเรียบร้อยแล้วครับ  

 

       “อะไรกูจะไปเล่นน้ำ!” ลืมสิ้นแล้วไอเจย์ เจอทะเลเข้าไปลืมหมด  

 

       “มึงจะไปเล่นก็ได้นะกูจะได้เอาโทรศัพท์ไปคืนพี่เค้า”  

 

       “เห้ยๆ ไอปาร์คใจเย็นๆ ไปเอาโทรศัพท์มาแล้วก็ไม่บอก” มันจะให้ผมตะโกนบอกไปหรือยังไงว่าไอเจย์มาโทรหาพ่อมึงแบบนี้หรอครับ  

 

      “เอาไปโทรหาพ่อของมึงเร็วเดินไปที่มุมๆ หน่อย” มีแฟนคลับตามมาถ่ายรูปด้วยครับ ผมกับไอเจย์นี่ว่อนเน็ตไปหมดละมั้ง ไหนจะข้อมูลจากไอพี่ทีมงานในห้องสื่อสารนั่นอีก 

 

      “ครับๆ”  

 

      “มึงจำเบอร์พ่อกับแม่ของตัวเองได้ใช่ไหม?” ทำไมผมจะจำไม่ได้ครับเมื่อก่อนผมโทรหาพ่อบ่อยมากเพราะโดนตำรวจจับเรื่องทะเลาะกันครับ  

 

       “ทำไมกูจะจำไม่ได้! มึงจำไม่ได้หรือไง?”  

 

       “เออ! กูจำไม่ได้เพราะไม่ได้มีเรื่องอะไรให้โทรหาพ่อกับแม่บ่อยเหมือนมึง” โอ้โห่! ด่ากันชัดๆ >_<|||  

 

       “นี่มึงด่ากูหรอไอปาร์ค!” 

  

       “จะโทรไหมกูจะได้เอาโทรศัพท์ไปคืนพี่เค้า” ลีลาก็ไม่ต้องโทรมันละ  

 

       “โทรครับโทร! จะโทรเดี๋ยวนี้เลยใจร้อนไปได้นะมึง”  

 

       “อากาศมันร้อนคนก็ต้องร้อนตาม” ทะเลก็ไม่ได้เย็นนะครับต้องลงน้ำ ถ้าไม่ลงก็ร้อนตับจะแตก  

 

       ไอเจย์มันก็กดโทรศัพท์โทรหาพ่อของมัน ผมก็คอยฟังอยู่ข้างๆ ไม่ห่างดูเหมือนพ่อของมันจะตกใจมากนะครับ  

 

       “พ่อ! นี่ผมเองไอเจย์ลูกของพ่อจริงๆ” ไม่ว่าจะพูดยังไงพ่อของมันก็ไม่ยอมเชื่อ มันไม่มีอะไรเป็นข้อพิสูจน์ คงต้องแล้วแต่ดวงก็แล้วกัน  

 

        “พ่อแอบซ่อนเงินแม่เอาไว้ที่ใต้เบาะรถของพ่อ” เริ่มใช้ไม้ตายกับพ่อละไอเจย์ แต่ยิ่งพูดก็ยิ่งดูเหมือนพ่อของมันจะไม่เชื่ออยู่ดี  

 

        ให้มันใช้ไม้ตายกับพ่อของมันไปก่อนครับ น่าจะหงุดหงิดน่าดูที่พ่อไม่เชื่อ มันเชื่อยากครับถ้าผมไม่มาเจอกันตัวเองใครมาพูดแบบนี้ผมก็ไม่เชื่อนะ 

 

        “พ่อเคยเกือบนอกใจแม่แต่ผมจับได้ซะก่อนพ่อก็เลยขอโอกาสแก้ตัวใหม่อีกครั้งและจะรักแม่แค่คนเดียว เรื่องนี้มีผมกับพ่อที่รู้กันแค่สองคน” นี่คงจะเป็นไม้ตายสุดท้ายของไอเจย์จริงๆ ที่จะทำให้พ่อของมันเชื่อและยอมช่วย  

 

       พอไอเจย์มันพูดแบบนั้นออกไปพ่อของมันก็ยอมฟังมันมากขึ้นและถามมันสารพัด พ่อลูกคงจะได้เจอกันเร็วๆ นี้แน่นอน  

 

 

 

 

 

       “อะมึง กูลบเบอร์ที่โทรออกเรียบร้อยแล้วมึงรีบเอาไปคืนพี่เค้าก่อนแล้วค่อยมาคุยกัน” ไอเจย์มันพูดแล้วยื่นโทรศัพท์ส่งมาให้ผม ผมก็รับแล้วรีบเดินเอาโทรศัพท์ไปคืนพี่ทีมงานทันที  

   

      “เล่ามา” เดินกลับมาหาไอเจย์อย่างไว  

 

      “พ่อของกูบอกว่าจะจัดการให้ ให้กูระวังตัวแล้วเค้าจะทำให้เงียบที่สุด” ดีจัง มีพ่อใหญ่ก็แบบนี้ใช่ไหมครับ แต่พวกเราก็ไม่ได้ทำเรื่องอะไรที่ผิดกันนะครับ เราจะจับคนร้าย  

 

      “แล้วมึงเป็นยังไงบ้าง?” ผมถามไอเจย์ต่อ 

 

      “หมายถึง?” มันถามกลับมาด้วยความงง  

 

      “กูหมายถึงร่างของมึงเป็นยังไงบ้าง?” ผมถามไม่ชัดเจนเองแหละครับ  

 

      “นอนเป็นผักอยู่เลย พ่อบอกว่าแม่กับน้องของกูร้องไห้ทุกวันเลย กูคิดถึงบ้านวะไอปาร์ค” จะร้องครับ เบะละ  

 

       “อย่าร้องนะมึง! ถ้ามึงร้องไห้คนเค้าคนจะสงสัยอีกว่ามึงร้องไห้ทำไม อึบไว้นะมึงเอาไว้ไปร้องที่ห้องเดี๋ยวให้กอดเลย” มันน่าจะสะเทือนใจไม่น้อยที่รู้ว่าตัวเองนอนเป็นผักอยู่ ไหนจะแม่กับน้องที่ร้องไห้ทุกวันอีก แล้วนี่ไอเพลย์มันไปอยู่ที่ไหนกันนะ  

 

      “อืม! ไม่ร้อง ไปเล่นน้ำทะเลกัน ยังไงก็ยังดีกว่ามานั่งคิดอะไรแบบนี้” ให้มันไปเช่นน้ำสักหน่อยกลับไปได้ปลอบมันยาวแน่  

 

       “น้องๆ ค่ะ อย่าลืมแปลี่ยนชุดกันด้วยนะคะ” พวกพี่ทีมงานพูดเตือนพวกเรา เพราะนี่มันก็ใกล้เวลาที่พวกเราจะได้กลับกันแล้ว 

 

      “ครับ” ตอบรับพี่เค้าไปแล้วก็พากันเดินไปเปลี่ยนชุด ไอเจย์มันก็เดินไปลงทะเลก่อนที่จะเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ท่าทีของมันดูเปลี่ยนไป  

  

      ผมมีหน้าที่ดูแลมันผมก็จะคอยดูแลมันให้ดีที่สุด ได้แต่หวังว่าไอเจย์มันจะกลับร่างของมันได้ ไอเพลย์ก็จะได้กลับมาทำตามความฝันของมัน 

 

       โลกใบนี้ไม่มีอะไรที่แน่นอน ทุกอย่างที่เรามองไม่เห็นก็ใช่ว่าเราจะไม่มีโอกาสได้เห็น และทุกอย่างที่เราไม่เชื่อก็ใช่ว่ามันจะไม่มีอยู่จริง  

 

       ******ไรท์ขอฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยนะจ้ารีดที่น่ารักทุกคน /\ ฝากกดถูกใจ คอมเม้น ติดตามกันด้วยนะจ้า ****** 

       **อีกไม่นานแล้วสินะ หวังว่าพ่อของเจย์จะจัดการทุกอย่างได้เรียบร้อยนะ สิ่งที่เรามองไม่เห็นก็ใช่ว่ามันจะไม่มีอยู่จริง** #ปาร์ค#เจย์  

       **ยังไม่ได้แก้คำผิด**  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว