facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

9 | ถ้าผมอยากได้ คุณก็ต้องเป็นของผม..

ชื่อตอน : 9 | ถ้าผมอยากได้ คุณก็ต้องเป็นของผม..

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2564 15:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
9 | ถ้าผมอยากได้ คุณก็ต้องเป็นของผม..
แบบอักษร

บทที่ 9

ตอน ถ้าผมอยากได้ คุณก็ต้องเป็นของผม…

"แต่คงต้องใช้เวลาหน่อยนะครับ ผมเล่นตัวเก่ง" เขาโปรยยิ้มมีเสน่ห์ไปให้คนตรงหน้าอย่างตั้งใจ ยิ้มที่ใครเห็นเป็นต้องใจเต้นแรง

"ฮ่าๆ ไวน์นี่ไม่ยอมใจอ่อนให้กับคำพูดผมเลยนะครับ หรือปกติ ไม่ชอบคนพูดหวานๆ ครับ"

"แล้วแต่อารมณ์นะครับ ว่าตอนนั้นอารมณ์ไหน บางทีก็ชอบหวานๆ แต่บางทีก็ชอบแบบแรงๆ ครับ... "คำพูดแบบชวนให้คิดตาม จนมาเป็นหนุ่มเผลอคิดถึงเรื่องอื่น ไม่ได้คิดถึงเรื่องการพูดจาเลยสักนิด

"ถึงผมจะพูดหวานๆ กับไวน์ แต่ถ้าได้เจอตอนที่ผม 'ดุดัน' รับรองไวน์ต้องชอบแน่ครับ ผมมั่นใจ"

'โอ้ยย คำโฆษณาน่าลองมากพ่อมาเฟียยย ~'คำโฆษณาจากปากหัวหน้ามาเฟียน่าลองไม่น้อย

"เหรอครับ น่าสนใจนะครับ"เขาตอบแบบยิ้มๆ

"ถ้าอยากลอง ผมพร้อมทุกเวลาครับ"ไม่รอช้า รีบเสนอตัวทันที

‘หยอดบ่อยๆ ต้องมีหวั่นไหวบ้างละวะ :โกเบ’

‘แหม่ ตกเหยื่อเก่ง ล่อลวงเก่ง~ :ไวน์’

ทั้งสองสบตากัน และต่างคนต่างนึกถึงอีกฝ่ายในใจ

“ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ” เขาอยากจะเว้นระยะห่างสักนิด เพราะโดนหยอดบ่อยๆ แบบนี้ มันก็แอบหวั่นไหวเหมือนกัน จึงคิดว่าจะไปเข้าห้องน้ำเพื่อเรียกสติสักหน่อย

“เปลี่ยนเรื่องอีกแล้ว” อีกคนท้วงขึ้น

“โทษทีครับ แต่เรื่องท้องไส้ปั่นป่วนมันจำเป็นนะครับ~”

“งั้นรีบไปเถอะครับ”คนอะไร น่าจะเล่นตัวให้ยอมแพ้ไปเลยโว้ย

วริศเดินไปตามทางเดิน เพื่อตรงไปยังห้องน้ำของร้านหรู เขาก็ได้ยินเสียงพนักงานคุยกันหน้าห้องน้ำ

B1: “แก ตกลงคุณกรินร์ เขาชอบผู้ชายเหรอวะ”

B2 : “คงงั้นมั้ง ถ้าเป็นแค่เพื่อนกัน เขาจะเหมาทั้งร้าน เพื่อดินเนอร์สวีทกันสองคนเหรอ”

B3 : “แต่ฉันว่า เขาสองคนก็เหมาะสมกันนะแก คนที่มากับคุณกรินทร์ก็หน้าตาดีไม่ไหว~ โคตรมีเสน่ห์”

B1,B2: “จริงแก โคตรหล่อเลย~”

ไวน์หยุดฟังพนักงานคุยกัน ตรงมุมทางเดินทางไปห้องน้ำ เมื่อพนักงานทั้งสามคนเดินไปแล้ว เขาจึงเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว

“เหมาทั้งร้านเลยเหรอวะ โคตรลงทุน”

“แต่ก็นะคนมันอยากได้ อะไรก็คงพร้อมเปย์ พอได้แล้วก็ทิ้ง เหอะ! ไว้ใจไม่ได้หรอก” ก็มันเรื่องจริง คนรวยแบบนี้ เห็นมานักต่อนัก

เมื่อเข้าห้องน้ำทำภารกิจส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย ไวน์เดินกลับไปหาโกเบที่โต๊ะ

“ทำไมไปนานจังครับ ผมคิดถึงนะ”

“นานเหรอครับ ยังไม่ถึง 10 นาทีเลยนะครับ” ตอบยิ้มๆ

“แค่นาทีเดียว ก็นานแล้วครับ”

'แหวะ รุกแรงจังวุ้ย กลับบ้านดีกว่า

เดี๋ยวเผลอยอมมมม~'

เขาพยายามหลีกหนีจากเงื้อมมือของเสือที่กำลังไล่ต้อนให้ยอมใจอ่อน

"อาหารร้านนี้อร่อยดีนะครับ ขอบคุณมากนะครับที่พาผมมาทานอาหารอร่อยๆ แต่ว่าตอนนี้เกือบสี่ทุ่มแล้ว เรากลับกันเลยไหมครับ"

"ไม่เปิดโอกาสให้ผมเลยนะครับ" กรินทร์ตัดพ้อ เพราะอีกคนเปลี่ยนเรื่องอีกแล้ว ไม่เปิดโอกาสให้เขาทำคะแนนเต็มที่สักที

"ทำไมละครับ ทำไมต้องเป็นผม" วริศยิ้มให้กับคำพูดของมาเฟียหนุ่ม แล้วถามออกมาอย่างสงสัยว่าทำไมถึงอยากได้เขานัก เพราะคนระดับนี้มีคนมาให้เลือกตั้งมากมาย ไม่มีเหตุผลที่ต้องมาสนใจคนธรรมดา(แต่หน้าตาดี)แบบเขาเลยสักนิด

"ไม่รู้สิครับ ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ"

"งั้นเหรอครับ แต่โอกาสของผม มีเหตุผลในการมอบให้ใครสักคนครับ" เขาพูดออกมาหน้าตาจริงจัง เพราะรู้ดีว่าหากไม่พูดบอกออกไปตรงๆ มาเฟียคนนี้ คงจะไม่ยอมหยุดตามตื๊อแน่

"แล้วคนแบบไหนละครับ ที่ไวน์จะให้โอกาส" ตาคมสบตาอีกฝ่ายอย่างต้องการคำตอบ

"ไม่ต้องดีเลิศอะไรมากมายหรอกครับ ขอแค่จริงใจต่อกันครับ ผมไม่ชอบคนที่เห็นคนอื่นเป็นของเล่น และผมก็ไม่ชอบเป็นของเล่นของใคร :) " คนถูกถามบอกเสียงเรียบ ในตาของเขาจริงจัง แต่ก็เคลือบรอยยิ้มบางๆ ไว้ เพื่อไม่ให้ดูเสียมารยาทเกินไป

มาเฟียหนุ่มที่ได้ยินคำตอบนั้น เขาสะอึกไปกับคำพูดนั้นของคนตรงหน้า เพราะในวันแรกที่เขาเจอไวน์ ด้วยความที่คนๆนี้ดูเฟรนลี่ มียิ้มรอยมีเสน่ห์ดึงดูดผู้คนให้เข้าหาดั่งมีมนต์ อีกทั้งยังทำงานกลางคืน

ทำให้กรินทร์ คิดไปว่าอยากจะได้ร่างกายของคนๆนี้มาครอบครองให้สมใจเท่านั้น ไม่ได้คิดจริงจังอะไร

เพราะเขาถูกใจหน้าตา และเสน่ห์น่าดึงดูดนั้น จนไม่สนว่าอีกคนจะรู้สึกยังไง รู้แค่ตัวเองอยากได้ ก็ต้องได้

แต่เมื่อได้รู้จักวริศมากขึ้น เขากลับสัมผัสได้ว่าคนที่เขากำลังไล่ต้อน เป็นคนดีกว่าที่เขาคิดไว้ ชายหนุ่มที่นั่งตรงหน้าเขาตอนนี้ ไม่ใช่คนที่จะยอมนอนกับใครง่ายๆ เพราะเงิน

แต่เสืออย่างเขา ยิ่งยากก็ยิ่งท้าทายตอนนี้อาจจะยังยาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีวันที่ยอมเขา

เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาอยากจะจริงจังกับไวน์ หรือว่าอยากจะได้เพราะต้องการครอบครองแค่ร่างกายของอีกฝ่ายกันแน่

แต่ว่าตอนนี้ เขารู้เพียงอย่างเดียวว่า

เขาอยากได้ไวน์ คนๆนี้ต้องเป็นของเขาคนเดียว!

"ผมจะรอนะครับ รอจนกว่าไวน์จะใจอ่อนให้โอกาสผม แต่ผมบอกไว้ก่อน ว่าผมไม่ใช่คนที่อดทนอะไรได้นาน"

หึ นิสัยจริงๆ เผยออกมาแล้วสินะ ที่ผ่านมาก็แค่หลอกล่อสินะ คุณเป็นคนยังไงกันแน่คุณโกเบ

"ทำไมละครับ ถ้าผมไม่ยอมคุณจะบังคับผมเหรอ" คิดว่าไอ้ไวน์จะยอมเหรอ บังคับได้ก็ลองดู

"ไม่รู้สิครับ แต่ผมเป็นจำพวก อยากได้อะไรก็ต้องได้" ตาคมใช้สายตาแบบคนที่เหนือกว่า มองลึกลงไปในตาคู่สวย

คนอย่างเขา ไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเต็มใจ หรือจำยอม สุดท้ายเขาก็ต้องได้ทุกอย่างที่ต้องการอยู่ดี

"ขอบคุณนะครับ ที่อยากได้ผม แต่ถ้าคุณพูดแบบนี้ เราพอแค่นี้เถอะครับ เพราะคุณไม่ให้เกียรติผมเลย"วริศ พูดด้วยน้ำเสียงติดไม่พอใจ เพราะเขาไม่ชอบคำพูดที่เหมือนว่าต้องการขู่ให้ยอมจำนนแบบนี้

"งั้นเราแยกกันตรงนี้เลยแล้วกันครับ ...ผมขอตัว" พูดจบวริศก็ลุกออกไปทันที โดยไม่หันกลับมามองมาเฟียหนุ่มบ้าอำนาจอีกเลย

ครั้งนี้กรินทร์ ไม่ได้เดินตามออกไป เขามองไปยังคนที่กล้าเดินหนีเขาไป ด้วยแววตาที่ชอบใจยิ่งกว่าเดิม

ไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับเขา ต่อให้คนๆ นั้นไม่ได้รักเขา เขาก็ใช้เงินซื้อได้ และคนส่วนใหญ่ที่เขาหมายตาก็เกรงกลัวในอำนาจของเขาเกินกว่าจะปฏิเสธ ไม่เคยมีใครทำแบบไวน์

คนๆ นี้ไม่เหมือนใคร วริศนั้นแตกต่าง จนเขาอยากจะได้มาครอบครอง...

"ขอโทษนะครับไวน์ มาเฟียแบบผมไม่ใช่คนดีแบบที่คุณคิด ถ้าผมอยากได้ ไม่ช้าก็เร็วคุณก็ต้องเป็นของผม..." เขายิ้มร้ายอย่างคนที่เริ่มสนุกกับการได้เจอเหยื่อที่ไม่เกรงกลัวเขาแม้แต่น้อย

ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขานั้นเป็นมาเฟียที่มีอำนาจขนาดนี้ แต่ก็กลับปฏิเสธออกมาอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด

มันเร้าใจ...จริงๆ

"ผมจะรอดูนะครับ ว่าคุณจะปฏิเสธผมไปได้นานแค่ไหน" มาเฟียหนุ่มยกไวน์ขึ้นมาดื่มอย่างใจเย็น...

จะไวน์ที่เป็นคน หรือไวน์ราคาแพงเขาก็ต้องได้กิน ถ้าเขาอยาก!

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว