email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 42 มื้ออาหาร

ชื่อตอน : บทที่ 42 มื้ออาหาร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 633

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2564 21:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 42 มื้ออาหาร
แบบอักษร

บทที่ 42

มื้ออาหาร

เรื่องที่เกิดขึ้นทำให้หรงเล่อและเจียงอิ้งถูกมองด้วยสายตาไม่ดีตลอดสองข้างทาง สายตาที่มองมาไม่ได้ทำให้เจ้าของเรือนร่างงดงามทั้งสองใส่ใจ กลับกันพวกนางสองคนยังพูดคุยกันด้วยรอยยิ้ม

เสียงนินทาต่อว่า ยังมีมาเรื่อย ๆ

“วันนี้เจ้าบอกว่าจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวข้า”

เจียงอิ้งมองหรงเล่อที่กำลังเดินดูของแปลกตาที่พ่อค้าต่างแดนนำเข้ามาวางขาย

“ใช่ วันนี้เจ้าสั่งเต็มที่ ข้าเป็นเจ้ามือเอง”

“เรื่องใหญ่ขนาดนี้เจ้ายังใจเย็น ที่เหนือกว่านั้นคือฝ่าบาทและชินอ๋องกลับไม่สนใจข่าวลือ นับว่าข้าคิดไม่ถึง เจ้าใช้อะไรชินอ๋องถึงได้ยอมรับเรื่องนี้ได้กัน

หรงเล่อหัวเราะให้กับคำชมที่ออกจะเกินตัวไปหน่อย นางไม่ได้ทำอะไรเลยแล้วจะให้ตอบอย่างไร

“ข้าไม่ได้พูดอะไร”

“หืม เช่นนั้นใครกันที่พูดให้เจ้า เรื่องข่าวลือเสียหายของสตรีที่กำลังแต่งเข้าราชวงศ์ไม่เคยมีใครไม่สนใจมาก่อน ข้าเพิ่งเห็นข่าวของเจ้ากับข้าที่ไร้ความสนใจจากโอรสสวรรค์”

“กินข้าวแล้วข้าจะบอก ไปกันเถอะ นัดนายน้อยเหวยไว้ เดี๋ยวจะไม่ทัน”

“นับถือใจเจ้าเลยจริง ๆ มีข่าวขนาดนี้ยังคิดพบเขาอีก และข้ายังยอมตามใจเจ้า ออกมากับเจ้าทั้งที่ควรเก็บตัว ท่านพ่อก็เอ่ยแล้วว่าไม่ควรออกมา นี้ข้าทำเพื่อเจ้าเชียว”

หรงเล่อมองใบหน้าของเจียงอิ้งที่มีแววความไม่ชอบใจ แต่ก็ต้องบอกเลยว่าอีกฝ่ายเชื่อใจนางอยู่มาก ถึงขนาดที่ว่ากล้าที่จะเสี่ยงไปด้วย

เจียงอิ้งเดินมาลงเรือลำเดียวกันกับหรงเล่อ ส่วนคนที่พายเรือตอนนี้เป็นหรงเล่อพายผู้เดียว เสมือนกับว่าการนี้เจียงอิ้งไม่รู้เรื่องราว แต่ว่าอาศัยความเชื่อใจจึงนั่งนิ่งใจเย็น ปล่อยให้หรงเล่อบังคับทิศทางเรือ

“ข้าไม่ทำเจ้าลำบากและเดือดร้อนแน่”

“ข้ารู้ ไม่งั้นข้าคงไม่ออกมาเดินอยู่กลางถนนกับเจ้าตอนนี้”

“ทนเสียงต่อว่าช่วงนี้หน่อยแล้วกันนะสหาย ผ่านไปได้ เราจะได้รับกำไรอย่างงามเลยทีเดียว”

“ข้าชักจะอยากรู้แล้วว่าผลกำไรที่เจ้าว่า มันคืออะไร”

ทั้งสองเดินผ่านหน้าร้านขายเครื่องประดับทั้งที่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาแค้นเคืองมองทั้งสองคนอยู่

อันลี่เดินออกมาหน้าร้านหลังจากที่เห็นว่าหรงเล่อเดินผ่านไปแล้ว

นางไม่เข้าใจว่าอะไรทำให้หรงเล่อกล้าออกมานอกจวนทั้งที่หากเป็นแต่ก่อนคงเอาแต่คลุมผ้าห่มบนเตียงร้องไห้ทั้งวันทั้งคืนแล้ว

“คุณหนู ท่านจะตามพวกนางไปหรือ ข้าเกรงว่ามันอาจจะส่งผลไม่ดีต่อท่าน ดูก็รู้ว่าพวกนางไปที่หอสุขสันต์”

เสียงสาวใช้คนสนิทเอ่ยถามเพื่อเตือนคุณหนูของตน ทำให้อันลี่หันมามองด้วยสายตาคมเพื่อปรามไม่ให้อีกฝ่ายพูด

“ยิ่งนางไปหานายน้อยเหวย ข้ายิ่งควรตามไป ไม่นึกว่าคนที่ข้าวางเอาไว้ในแผนจะเป็นหรงเล่อที่สนิทสนมด้วยเอง ไม่ต้องเปลืองแรงอะไรข้าเลย เจ้าเอาเรื่องนี้ไปพูดที่ร้านผักเสีย แม่ค้าผักคงเป็นกระบอกเสียงที่ดี หากวันนี้เรื่องมันใหญ่ขึ้นมา ข้าอยากรู้ว่านัง

หรงเล่อมันจะรอดได้อีกหรือไม่”

สายตาของอันลี่เต็มไปด้วยแผนการ นางอยากจะเห็นว่าหลังจากนี้จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้ว

ในห้องอาหารของหอสุขสันต์ หรงเล่อกับเจียงอิ้งมานั่งรอเจ้าของหอตามที่นัดหมาย บนโต๊ะมีอาหารน่าตาน่ากิน แล้วยังมีขนมน้ำชาชั้นดีรออยู่

มาแต่ละครั้งเจ้าของสถานที่ต้อนรับพวกนางดีมาก

เสียงพูดคุยของบุรุษสองคนใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เจียงอิ้งขมวดคิ้วสงสัยมองหน้าหรงเล่อด้วยคำถามว่าสหายของนางนัดใครมาอีก แถมอีกคนที่มากับนายน้อยเหวยยังเป็นบุรุษ

ไม่ทันจะได้ถาม ประตูห้องก็เปิดกว้างออกเผยให้เห็นเหวยชิงที่เดินมากับชินอ๋อง คู่หมั้นของสหายสนิท ทำให้เจียงอิ้งอึ้งไปเลย

มิน่าฝ่าบาทชินอ๋องถึงได้ไร้ความสนใจต่อข่าวลือ เพราะว่าแท้จริงแล้วชินอ๋องเป็นเพื่อนกับนายน้อยเหวยอยู่แล้ว

“ถวายพระพรชินอ๋องเพคะ”

สตรีทั้งสองลุกขึ้นย่อกายตามธรรมเนียม

“ตามสบายเถอะ อาหารเย็นชืดแล้ว ข้ามัวแต่คุยธุระทำเจ้าทั้งสองคนต้องรอนาน หิวแล้วหรือไม่”

สายตาของชินอ๋องมองคู่หมั้นที่เพิ่งจะลุกขึ้น สายตาที่มอง

หรงเล่อมันต่างจากที่มองสตรีอื่น เจียงอิ้งยังรู้สึกได้ นับว่าเส้นทางของสหายรักกว้างขึ้นอีกขั้นแล้ว

“ไม่เพคะ พวกหม่อมฉันไม่ได้หิวอะไรมาก”

“งั้นนั่งเถอะ อีกเรื่อง ข้ามีสหายอีกคนที่นัดมาวันนี้ด้วย”

ชินอ๋องโจวเฟิงมองไปที่ประตู ร่างของชายชาตินักรบก็เดินเข้ามาทำความเคารพผู้ที่สูงศักดิ์ที่สุดในห้อง ด้านหลังของเขายังมีสตรีนางหนึ่งที่หรงเล่อรู้จัก หลันฮวานับว่าคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ

หรงเล่อมองกวนฝูด้วยรอยยิ้ม ตัวละครมาครบแล้วจะขาดเพียงตัวประกอบเท่านั้น

การกินอาหารพร้อมกับพูดคุยเรื่องต่าง ๆ สร้างเสียงหัวเราะให้กับทุกคนในห้อง ห้องอาหารอยู่บนชั้นสาม ทำให้มีความเป็นส่วนตัวอย่างมาก กินไปได้เพียงครึ่งก็มีคนของชินอ๋องเข้ามารายงานว่ามีสตรีนางหนึ่งมาถูกชนจนตกบันไดที่ชั้นสอง คิดว่านายน้อยเหวยควรไปดูเหตุการณ์ด้วยตนเอง

“เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน พวกท่านเชิญตามสบาย ขาดเหลือสิ่งใดแจ้งบ่าวได้เลย”

“เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะ”

หรงเล่อเอ่ยปาก พร้อมกับมองไปที่ทหารที่เข้ามารายงาน

“สตรีที่เจ้าว่า นางคือใคร”

“เห็นว่าชื่ออันลี่ขอรับ”

รอยยิ้มของหรงเล่อกว้างมากขึ้น นางหันไปมองคู่หมั้นตนเอง

“ชินอ๋องเพคะ อันลี่เป็นสหายสนิทของหม่อมฉัน วันนี้นางถึงกับตกบันได หม่อมฉันคิดว่าควรลงไปดูนางเสียหน่อย”

“อืม ตามใจเจ้า”

“ขอบพระทัยเพคะ”

“ให้ข้าไปเป็นเพื่อนเจ้าดีหรือไม่”

“ไม่เป็นไรหรอกเจียงอิ้ง เดี๋ยวข้าไปแล้วจะรีบกลับขึ้นมา เจ้านั่งอยู่นี้เถอะ”

“อืม ตามใจเจ้า”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว