email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 30 คำสอนจากสหาย

ชื่อตอน : บทที่ 30 คำสอนจากสหาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 749

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2564 23:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 30 คำสอนจากสหาย
แบบอักษร

บทที่ 30

คำสอนจากสหาย

เสียงดนตรีที่ดังไปทั่วทั้งงาน ทำให้หลายคนมีความรู้สึกสนุกสนาน ใบหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส เสียงพูดคุยแข่งกับเสียงดนตรี เป็นภาพที่พบเห็นได้ในงานเลี้ยงในวังหลวงแห่งนี้

งานครั้งนี้เป็นงานสุดท้ายของเดือน ก่อนที่งานเลี้ยงจะไม่มีไปอีกหนึ่งเดือนเต็ม หรงเล่อในชุดสีส้มสดใส ใบหน้าแต่งออกมาได้งดงามวิจิตร เครื่องประดับที่ใส่มาก็ไม่มากจนเกินไปทำให้นางดูงดงามสมวัยที่ยังไม่แต่งงานออกเรือน

ด้านข้างเป็นเจียงอิ้งที่มานั่งทำสีหน้าเบื่อหน่ายเพราะว่าไม่ได้อยากมาสักนิด ถ้าสหายอย่างหรงเล่อไม่เอ่ยปากว่าพลาดงานนี้ไม่ได้เด็ดขาด

ความสนุกที่แท้จริงมันเริ่มที่วันนี้

“คิดว่าอันลี่จะมาหรือไม่ นานแล้วแต่นางยังไม่เข้างาน คงไม่ใช่ผิดแผนที่เจ้าวางเอาไว้หรอกนะ อ้อ หรือว่านางจะรอเข้างานพร้อมกับฝ่าบาทและฮองเฮากันจะได้เด่นมากพอตามที่นางต้องการ”

“ฮ่า ๆ เจียงอิ้งเจ้าว่านางเกินไปแล้ว นางจะทำอย่างนั้นได้อย่างไรกัน มันคงไม่เหมาะสมแน่เข้าแบบนั้นเกรงว่าคงถูกมองไม่ดีไหนจะโดนโทษไปด้วย”

“ข้าเพียงประชดเท่านั้น งานจวนจะเริ่มแต่นางยังไม่โผล่หน้ามา”

หรงเล่อจิบชาอย่างสบายใจ นางรู้ดีว่าสหายสนิทอย่างอันลี่เป็นคนเช่นไร เพราะงั้นนางไม่พลาดงานครั้งนี้แน่ ความหวังสุดท้ายของอันลี่คืองานวันนี้แล้วนางจะพลาดไม่มาได้ยังไงกัน

ยิ่งข่าวของอันลี่เงียบไปตั้งแต่มีข่าวของหรงเล่อขึ้นมาแทน ยิ่งต้องมาเพราะว่าไม่ต้องกังวลว่าใครจะมอง สายตาทุกคู่มีไว้มามองหรงเล่อที่โดดเด่นเสียแล้ว

“นางมาแน่ ไม่นานหรอก เจ้าอย่าลืมสิว่าถ้าพ้นงานเลี้ยงครั้งนี้ไปต้องรออีกนานกว่าจะมีงานเลี้ยงในวังที่ฝ่าบาทจะเข้าร่วม หากนางพลาดโอกาสที่นางจะร้องขอสามีให้ตัวเองก็พลาดไปด้วย”

“แล้ววันนี้ละครที่เจ้าว่า นางเอกของเรื่องสมหวังหรือไม่”

หรงเล่อยิ้มกว้าง ด้านหน้ามีเงาร่างที่นางคุ้มตาเดินมาแต่ไกล คนที่นางรอมาแล้ว แต่ดูเหมือนว่าชุดที่เคยสดใสจะเข้มขึ้น เปลี่ยนจากสตรีสดใสอ่อนหวานมาเป็นสตรีสุขุมสงบเงียบส่วนความงดงามยังงดงามเช่นเดิม

การเปลี่ยนแปลงของอันลี่คือสิ่งที่ผู้คนสนใจ เพราะไม่ว่างานไหนนางก็ไม่เคยแต่งตัวแบบนี้มาก่อน การแต่งตัวของอันลี่กำลังเป็นจุดสนใจ ยิ่งแต่งหน้าออกมาโทนเข้มอีกด้วย

“นางเปลี่ยนการแต่งตัว ดูแปลกตาดี”

“ปกติเพราะนางเคยแต่มาในแบบสดใสน่ารัก วันนี้กลายเป็นสตรีที่เพรียบพร้อมการแต่งตัวของนางเหมาะสมกับฐานะที่นางต้องการวันนี้จริง ๆ”

“เจ้าคิดว่าฝ่าบาทจะให้หรือ”

“มันไม่ได้อยู่ที่ฝ่าบาทเสมอไปเสียหน่อย”

“เจ้าพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงกันแน่ อะไรที่เจ้าพูด ฝ่าบาทไม่ได้ตัดสินใจเองทั้งหมดแล้วใครกันที่จะมาตัดสินใจ เป็นเจ้าหรือ”

หรงเล่อยิ้ม ส่ายหน้าช้า ๆ เป็นคำตอบ พอดีกับที่อันลี่เดินมาที่โต๊ะของพวกนางทั้งสองพอดี

“หรงเล่อ คุณหนูเจียงอิ้ง ไม่ได้พบหน้ากันนานเลยนะเจ้าค่ะ”

เสียงหวานของอันลี่ทำให้ทั้งสองยิ้มรับตามมารยาท หรงเล่อมองผ่านอันลี่ไปเห็นว่ากวนฝูกำลังมองมาทางนี้พอดี

“เจ้าเองก็ไม่มาหาข้าที่จวนเลยช่วงนี้ ข้าเลยนึกว่าเจ้าน้อยใจข้าเรื่องข่าวลือที่ออกมาเสียอีก กลัวว่าเจ้าจะเก็บเรื่องไร้สาระพวกนี้ไปคิดมาก”

หรงเล่อเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“เรื่องพวกนั้นข้าหรือจะใส่ใจ เป็นข้าเสียอีกที่กลัวเจ้าเข้าใจข้าผิด คิดว่าข่าวลือเป็นความจริง เจ้ากับข้าเป็นสหายกันมาหลายปี รู้นิสัยใจคอกันดีไม่น้อย ข่าวลือที่ออกมาทำให้ข้าไม่สบายใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ท่านแม่ใหญ่จับตาดูข้าตลอดออกจากจวนยังไม่ได้ เลยไม่มีโอกาสไปปรับความเข้าใจกับเจ้าเลย”

อันลี่เข้ามาบีบมือหรงเล่อที่อยู่บนโต๊ะ สายตาที่มองหรงเล่อเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดปนเศร้าเสียใจ

การแสดงของอันลี่ยังดีเยี่ยมเสมอ เพราะทำออกมาได้ดีไม่มีที่ติ เวลานี้สายตาของคนทั้งงานมองมาที่พวกนางเป็นตาเดียว สนใจว่านางกับอันลี่พูดคุยอะไรกัน ถึงได้มีท่าทีนี้ให้ได้เห็น

หรงเล่อยิ้มรับด้วยใบหน้าใสชื่อ นางเองก็เช่นเดียวกันการเอาชนะคนที่สร้างภาพเก่งนางต้องเก่งให้มากกว่าตีบทบาททุกอย่างออกมาให้สมจริงมากกว่า ทำตัวเป็นสตรีที่ใสซื่อบริสุทธิ์ได้สมจริงกว่า

เจ้าอยากสวมบทบาทคนดีข้าคนนี้ก็จะจัดการให้

หรงเล่อตบหลังมือของอันลี่เบา ๆ นางดึงอันลี่ให้มานั่งลง

ข้าง ๆ มองอันลี่ด้วยสายตาห่วงใย

“เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องกังวล อย่างที่เจ้าว่าเราเป็นสหายกันมาหลายปี ทำไมข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าคิดอ่านยังไง ที่เจ้าไม่ออกมาจากจวนในช่วงที่มีข่าวก็ดีแล้ว ข้ากลัวเจ้าจะคิดมากเช่นกัน อย่างที่เจ้าเคยพูดกับข้าในหลายปีที่ผ่านมา เจ้าบอกข้าเสมอว่าข่าวที่ออกมาไม่จำเป็นต้องให้ราคาหรือสนใจ ผู้คนก็ชอบการใส่ร้ายพูดไปเรื่อย มีเพียงตัวเราเท่านั้นที่รู้ว่าอะไรกันแน่ที่มันจริงหรือไม่จริง เจ้าเป็นสหายที่ยืนเคียงข้างข้าแม้ว่าข้าจะถูกต่อว่าเสียหาย มีข่าวไม่ดีออกมาตลอด ช่วงนั้นข่าวข้ายิ่งมากกว่าเจ้าเสียอีกถูกมองเสียหายไม่เหลือชิ้นดี เจ้าเองก็อย่ามาคิดมากกับข่าวเพียงเท่านี้เลยนะ”

อันลี่ยิ้มรับอย่างว่าง่าย เข้าใจที่สหายสื่อกับนางเพราะตลอดมานางเป็นคนสร้างข่าวเสียหายใส่ร้ายหรงเล่อตลอด แล้วนางก็จะเป็นสหายที่ดีเข้าช่วยเหลือเคียงข้าง นางถึงได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสตรีที่ดีมีเมตตา ไม่สนข่าวเสียหายคบหาหรงเล่อเช่นเดิม

ผู้คนถึงได้ยกย่องนางและดูถูกหรงเล่อที่ทำให้อันลี่เสียหายไปด้วยมาโดยตลอด

“ข้าดีใจที่เจ้าเข้าใจข้า ไม่เชื่อถือในข่าวลือ”

“ข้าจะเชื่อได้ยังไง เจ้าดีกับข้ามาโดยตลอด อีกอย่างถ้าไม่ได้เจ้า ข้าคงไม่มีทุกวันนี้”

หรงเล่อยิ้มหวาน เพราะอันลี่นางถึงได้เติบโตมาได้ ผ่านชีวิตที่รสชาติขมยิ่งกว่าอะไร ผ่านความตายมาก็ครั้งหนึ่งเพราะสหายผู้นี้ ความดีของอันลี่ข้อนี้นางจะลืมได้ยังไงกัน

มีแต่จะจดจำให้มากยิ่งขึ้น

“ข้ามารบกวนเจ้ากับคุณหนูเจียงนานแล้วต้องขอตัวก่อน

นั่งโต๊ะนี้คงไม่ดีนัก ส่วนเรื่องการแสดงวันนี้ข้าจะแสดงคนเดียวเจ้าคงไม่ว่าข้านะหรงเล่อ”

อันลี่เอ่ยถามด้วยสีหน้าหวั่นใจ ทำท่าทีไม่สบายใจที่คิดจะแสดงคนเดียวทั้งที่ตลอดมาต้องมีหรงเล่อเป็นตัวประกอบในการแสดง

“ไม่เลย ข้าจะรอชมการแสดงเจ้า มันต้องออกมางดงามและดีที่สุดแน่ ๆ”

“ขอบใจเจ้ามากหรงเล่อ”

หลังจากที่อันลี่เดินออกจากโต๊ะไป สายตาของหรงเล่อก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม นางจิบชาเล็กน้อยเพราะคอแห้ง พูดไปเสียมากหวังว่าสหายของนางจะดีใจที่นางพูดดีด้วยขนาดนี้

“เจ้าแสดงเก่งนะ”

“ข้ามีครูดีนะเจียงอิ้ง การแสดงของข้าเลยดีมากขึ้น”

“ถือว่าอันลี่ก็ให้ประโยชน์เจ้านะ อย่างน้อยนางก็สอนให้เจ้ารู้จักการแสดง การใส่หน้ากากเข้าสังคม”

“ใช่ นางดีเรื่องนี้ข้าไม่เถียงเลยจริง ๆ”

 

 

 

จากไรต์

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่อ่านมาถึงตอนจบแล้วเป็นกำลังใจให้ไรต์เสมอมา

นิยายเรื่องนี้มี Ebook นะคะ แต่จำหน่ายที่ Med

ในนิยายจะมีตอนพิเศษ 3 ตอน มี nc และบทสรุปของเรื่อง ซึ่งจะมีเพียงใน Ebook นะคะ

ในเล่ม Ebook ยังมีภาพน่ารัก ๆ อีก 2 ภาพด้วยกันค่ะ

ราคา 249 บาทค่ะ เผื่อใครสนใจอยากเก็บ อิอิ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว